Al vijftien jaar zijn ze bezig , de Japanners van Mono ; binnen de paden van de postrock hebben ze ook hun eigen weg uitgestippeld , gezien zij meer en meer een samensmelting fabriceren van rockinstrumenten , strijkers en klassiek . Een hypnotiserende trip weliswaar , cinematografische , knap door de herhaling (toets) , aanzwellende, opbouwende ritmes; ontroerend en een rust nooit te lang , een distortion nooit te hard . De aanzwellende crescendo durven naar een climax te gaan , maar exploderen niet echt. Een muzikale architectuur , doordacht, subtiel uitgewerkt , met oog voor detail en een mate van gelaagdheid. Filmische postrock, emotioneel sterk .
Vijf nummers, de kortste bijna tien minuten, waarbij het afsluitende “A quiet place” bijna in de klassieke reeks kan worden opgenomen .
Mono overweldigt niet met allerhande tempowisselingen , lang ingedrukte pedaaleffects, of door de toevoeging van bonkende (drum’n’bass) beats. De richting die Mono is uitgegaan, je houdt ervan … of niet .
Het uit NY, Brooklyn opererende Here we go magic van Luke Temple, brengt spannend meeslepende zweverige poppsychedelica en indiefolk door de veelheid aan zalvende melodieën en een gelaagd kleurenpalet van synthgeluidjes, fijne gitaarlagen, kronkelende ritmes en een dromerige zang .
Net als op de vorige cd ‘Pigeons’ sieren de repetitief opbouwende broeierige tracks, die wat ambiente soundscapes oproepen en ergens onderhuids een link maken naar de indie van de ‘80s the Feelies; een balans hebben ze tussen toegankelijkheid en eigenwijsheid en zijn hierdoor uitermate boeiend.
De afwisselende tracks hebben iets magisch, ‘een oceaangevoel’ zoals in één van de songs omschreven . Here we go magic heeft alvast z’n naam niet gestolen !
Bombastische romantiek is de noemer van het muzikaal project van songwriter en multi-instrumentalist Konstantin Gropper . Hij is al toe aan de derde cd , en hier vinden we sfeervolle, dromerige, filmische minutieus uitgewerkte theatrale composities .
De dertien songs zijn mooi opgebouwd , boeien door de variëteit aan instrumenten en verrassende wendingen . Ze worden gedragen door z’n diepe, indringende stem en hebben onderhuids een melancholisch karakter .
Op uitnodigende wijze stap je in de aparte muzikale leefwereld van Get Well Soon, en deze wereld zal nog niet direct vergaan , sie.
De Ierse folkzangeres Lisa Hannigan is toe aan haar tweede cd . We horen materiaal bepaald door het vioolspel , piano en haar heldere , indringende stem. Ze verwerkt country, jazz en rock en durft op die manier breder te gaan , vooral op de eerste helft van de cd , waaronder de sterke single “What I’ll do”. Op de tweede helft klinkt het ingenomen , spaarzamer en komt de folky sing/songwritster meer bovendrijven .
‘Passenger’ is duidelijk een gevarieerde plaat , die een intiem en veelkleurig geluidspalet bevat, met pareltjes van songs als resultaat .
Tindersticks weet zichzelf steeds uit te vinden , want opnieuw horen we een reeks romantische, bitterzoete luistersongs , onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Staples.
De songs klinken broeierig , intens spannend en zitten ingenieus in elkaar. Emotioneel geladen materiaal dus.
Al meteen worden we verrast met een negen minuten “Chocolate” , gekenmerkt van een repetitieve structuur , spaarzame toetsen en piano, aangevuld in het tweede stuk met blazers en drums, en parlando voorgedragen door groepslid Boultner.
Binnen hun ‘vaudeville’ klinken ze uitermate gevarieerd en kan er naast het melancholieke, dramatische materiaal zelfs een lichte swing van af als op “Slippin’ shoes”. Muzikaal valt alles op z’n plaats , klinken de songs rustig , aangenaam, sfeervol , filmisch, is er de repetitieve basis , bouwen ze op , zwellen aan , en kunnen ze iets breder zijn.
‘The something rain ‘ is een sterke Tindersticks plaat!
De Brassers zijn de ultieme Belgische cultgroep. Een band met een verhaal. Een verhaal van punk, drugs, verderf en rebellie in een oerconservatief Limburgs gehucht.
De muziek dienen we natuurlijk in zijn tijdsgeest te bekijken. De opnames zijn met beperkt budget destijds op plaat geperst, het klinkt soms als een dwangbuis, maar dat is nu net de charme van De Brassers. De spirit van de punk is duidelijk aanwezig, hoewel dit geen punk is. De Brassers hebben altijd dichter aangeleund bij Joy Division en vroege PIL dan bij pakweg The Clash of The Damned. Dit is pikdonkere, zwartgallige en apocalyptische post punk of coldwave.
Op de compilatie ‘1979-1982’ horen we vooral dat de groep het destijds echt meende, dit waren niet The Sex Pistols die onder het mom van punk sloten geld wilden verdienen, dit was een bende jonge gasten die aan de wereld kwijt wilden dat ze kwaad en wanhopig waren.
De Brassers hebben een paar klassiekers geschreven als “Twijfels” en “Kontrole”, songs die voor eeuwig geprint blijven op de donkerste pagina’s van het boek der geschiedenis van de Belgische rock. En natuurlijk steekt er daar nog eentje meters bovenuit : “En toen was er niets meer” is een mijlpaal, een onheilspellende song die na al die jaren iets mythisch heeft gekregen, een statement, een wanhoopskreet, maar bovenal een wonderlijke song die De Brassers onsterfelijk heeft gemaakt.
Deze compilatie is mede dankzij de schitterende documentaire van Jan Weynants, hier als tweede schijfje bijgeleverd, een onmisbaar document. Eentje om te koesteren, zeker door diegenen als ons die De Brassers indertijd in een vervallen zaaltje nog aan het werk gezien hebben (een affiche die zij deelden met Red Zebra, weten wij ons nog fijn te herinneren).
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. Ze hebben al een paar creatieve platen uit, en hun vorige ‘Saga’ was een artistiek eentje, die richting cabaret, vaudeville, opera en barok uitging .
Rode draad in de Dez Mona platen is gevoeligheid en ontroering. Ook op ‘A gentlerman’s agreement’ hebben de kameleons een nieuw muzikaal hoofdstuk toegevoegd. Er is de sfeervolle, vaudeville pop met o.m. “The passing”, “Fool’s day” en “Funny games” . Daarnaast overtuigt Dez Mona met een handvol broeierige rockers , al of niet ondersteund van zwaardere, grootse en bredere arrangementen : “Soon” , “We own the season” en “The back door” of je smelt voor hun ingenomen titelsong waarbij piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen. Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht.
Dez Mona heeft een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke melodieën, gevoeligheid en met weerhaken . Ze gaan origineel te werk en verdienen nu zeer zeker een ruimere erkenning. De productie was in handen van Jo Francken.
De lieflijke , mooi ogende Regina Spektor (Russische roots , naar Amerika uitgeweken ) heeft enkele oudere songs van onder het stof gehaald en vult het aan met een paar nieuwe op haar zesde album.
Emotievolle ingenomen, intieme en sfeervolle ‘luister’ pianopop , en nummers die snedig, gedreven en springerige ritmes kunnen hebben als “All the rowboats” (een nummer van begin van haar loopbaan) en “Don’t leave me (ne me quitte pas)” (ook nog terug te vinden in een andere versie op een oudere plaat).
Voldoende afwisseling valt te noteren in deze stijl, en samen met haar sterke hemelse , nasale pakkende stem levert dit opnieuw een boeiende plaat af , waarbij een link naar An Pierlé en Kate Nash wel eens wordt gemaakt .
Regina Spektor toont aan een blijvertje te zijn!
De reünie van Guided By Voices en hun songschrijver/zanger Robert Pollard gaat ons niet onopgemerkt voorbij . De man heeft een onuitputtelijke geest van songschrijven , songs van anderhalve minuut tot meer uitgewerkt materiaal, die poppy, dromerig, gevoelig, rockend of rauw, rammelend en lofi zijn . Puike songs en probeersels, miniatuurtjes in enkele cd’s per jaar .
Toegegeven , af en toe lieten we er links , en soms was er sprake van ideeënarmoede , maar bij een reünie zoals deze houden we zeer zeker halt ; we nemen hun tweede verschenen plaat dit jaar ‘Class clown spots a UFO’ onder de loep. Eerder verscheen nog ‘Let’s go eat at the factory’, en in januari hebben we ‘Bears for lunch’ .
Robert Pollard blijft erin slagen boeiende afwisselende nummers te brengen en pareltjes als “He rises! Our union bellboy”, “ Forever until it breaks”, “Keep it in motion”, “Starfire”, “Jon the croc”, “Fly baby” en de titelsong koesteren we.
Het GBV kunstje is nog niet uitgespeeld , intrigeert als vanouds en doet deugd , 21 songs in veertig minuten, wie doet het hen na …
De Britse groep Muse , Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard zijn groots, grootser, grootst geworden . Samen met Coldplay zijn ze één van de muzikale heersers van het nieuwe millennium.
Ook al is het einde onontkoombaar, pint hij zich vast op die tweede wet van de thermodynamica , energie die in een gesloten circuit afneemt en ophoudt te bestaan.
Even onontkoombaar zijn de toevoeging van keys van een vierde man. ‘The 2nd law’ is het zesde studioalbum en kan dus niet omheen die gracieuze bombastische , pompeuze ritmes en sounds. Maar Muse verliest zichzelf niet , durft te rocken en kan intiem pakkend zijn . En dat maakt hen zo geliefd , zorgt ervoor dat ze iets unieks zijn en steeds verbazen met een handvol sterke singles.
De nieuwe plaat spreekt ons meer aan dan ‘The resistance’, die zich ietwat verloor, sluit nauwer aan bij het vorige werk en levert een combinatie van heerlijk rockend materiaal, ballads en orkestraties; ze wisselen elkaar af of gaan in elkaar over ; je komt uit bij een reeks overtuigende songs: “Supremacy”, “Madness”, “Survival , “Follow me”, “Explores” en “Animals” … Episch, aanzwellend, opbouwend, zalvend , hemels, gevoelig, direct en stevig; allemaal mooi uitgekiend en virtuositeit ten top !
Ook bassist Wolstenholme trekt opnieuw een tweetal songs naar zich toe , “Save me” en “Liquid state”.
Hadden we live al te maken met een totaalspektakel , het is er nu niet minder om … Op het eind voegen ze er nog wat dubstepgekte aan toe met “The 2nd law” ; het tweede deel van het nummer krijgt zelfs een hypnotiserend pianostuk .
Groots, indrukwekkend en toch … het is muziek die ons aanspreekt van een band in topvorm! Het trio heeft nog ambitie. Zo liet Matthew Bellamy nog ontvallen in de ruimte te willen optreden. A Space Muse Odyssey. We zijn benieuwd …
Het New Yorkse Scissor Sisters kwam in de belangstelling met aanstekelijk, groovy en dansbaar materiaal als “Take your mama”, “Tits on the radio” en Pink Floyds bewerking “Comfortably numb” . “I don’t feel like dancing” en “She’s my man” volgden . Deze songs plaatsten de band op de kaart.
Ze waren een uit het leven gegrepen Bee Gees, Village People, FGTH, Pet Shop Boys , Dead or Alive en Bronski Beat … Beetje gay zonder echt pejoratief te willen klinken . De vorige cd ‘Night Work’ liet lang op zich wachten en er werd beroep gedaan op de elektronica wizzard Stuart Price van Les Rhythmes Digitales en Zoot Woman. Hoe catchy en speels de songs ook waren , ze raakten minder .
Ook deze vierde cd zit ergens tussen hamer en aambeeld. Hier kwamen een rits producers aankloppen als Calvin Harris, Pharrell Williams , Alex Ridha (Boys Noize) en Diplo. Het zijn vooral de dansgerichte nummers die het sterkst zijn , “Baby come home”, “Inevitable”, “Only the horses”, “Let’s have a kiki” en “The secret life of letters”. De disco, glamrock en de 80s kitsch zit verweven in hun melodieus poppy sound . Jake Shears ( beetje Travolta, Freddy Mercury of een Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (Rosin Murphy van Moloko) zijn de spil, wisselen af en vullen elkaar in de zangpartijen .
Brokken maken en grootse hits schrijven zit er momenteel niet meer in bij de Scissor Sisters, maar volledig afschrijven doen we nog niet …
Een blij weerzien toch met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Een rol die haar op het lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar we herkennen haar ook als een warm , sensueel , dynamisch iemand.
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me” en “Only happy when it rains”.
De nieuwe plaat is niet nieuws onder de zon , maar biedt een reeks snedige, strakke , stekelige songs , gekenmerkt van nerveuze, gedreven ritmes. “Automatic systematic habit”, “Big bright world” en de single “Blood for puppies” slaan meteen in. Daarna zakt het wat ineen , een beetje teveel dreunend; af en toe komt een sfeervolle , dromerige, innemende song bovendrijven als de titelsong en “I hate love”.
Algemeen hebben we hier de return van een gretig klinkende band , die er terug zin in heeft, een goed album klaar heeft , en de brug tracht te slaan met hun eerste nineties platen. Een geslaagde rentree bijgevolg!
Achter Lone schuilt de Brit Matt Cutler , die al een vijftal jaar in de branche zit van de elektronische muziek . Wij sluiten nu pas aan met deze nieuwe plaat , die lekkere retro elektronica ‘Orbital’ grooves biedt . Aantrekkelijke ritmes en sounds gemengd met trancegerichte ambient soundscapes en zalvende beats . En zoals de titel van de cd aangeeft, worden de sound’n’beats geplaatst in een futuristisch, galaxy decor .
Invloeden van Orbital , FSOL, The Orb, LFO en Aphex Twin zijn te horen , maar Lone boeit evenzeer door de veelkleurige , ingenieuze patronen . “As a child”, “Lying in the reeds”, “Crystal cavers 1991” en “Raindance” verrassen , werken in op de dansspieren en zijn ‘instant’ clubdance. Fijne ontdekking.
Zulu Winter - Een Brits kwintet om in het oog te houden . Het ensemble houdt het op subtiel uitgewerkt melancholisch sfeervolle, broeierige songs . De songs zitten goed in elkaar en zijn boeiend . Met een song als “We should be swimming” kunnen ze alvast een doorbraak forceren . Atmosferisch gelaagde , golvende , aanstekelijke melodieën, ingehouden , hoekige ritmes en een dromerige naar een falset neigende zang , het is het muzikaal recept van dit aangenaam album , dat deuren opent naar de toekomst .
Nederlands 
Français 
