Neurosis - Al ruim 25 jaar bezig én uniek; Neurosis - post-, sludge en experimentele metal met een pak volgers in het genre . Invloedrijk dus! Neurosis biedt een filmische, huiveringwekkende trip door hun slepende en krachtige melodieën en grauwe vocals. Lang uitgesponnen stukken , grommend, slepend , opbouwend , exploderend waarin voldoende rustpunten te noteren vallen. We horen een aanhoudende spannende dreiging , verzengend hard , ingehouden mooi; de sound wordt op gepaste wijze omgeven van een strijkorkest en Oosterse flutes .
De band rond Steve Von Till en Scott Kelly hebben opnieuw een overtuigende plaat uit van 7 werkstukken , die niet direct het daglicht kunnen verdragen; ze zijn een intense (pijnlijke) ervaring en ze zijn net als Swans Isis, Sunn O))) en Amenra uniek in hun stijl.
Ze ging meer richting akoestische folk en de elektronica werd tot een minimum herleid . De vorige cd ‘Comfort of stangers’ , al van 2006 intussen ging wat aan ons voorbij. Ze is intussen moeder van twee kinderen en op haar comeback horen we sfeervolle semi-akoestische pop, aangevuld met fiddle , viool of piano; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs , maar ook enkele zwierige songs als “Call me the breeze” en “See through blue”. Bepalend in de sound is haar droeve , breekbare , melancholische stem .
Beth Orton staat garant voor een warme folky landelijk- en huiselijkheid. Dromerige pop , in een pure , eerlijke vorm !
Het Noord-Ierse Two door cinema club zit in het geheugen gegrift met dat aanstekelijke debuut ‘Tourist history’ , een plaat om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, gekenmerkt van gillende gitaarlijntjes, en gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn”, mooie singles! Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.
En dan komt die opvolger op hun muzikale noemer van fris, twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock. Geen paniek , TDCC heeft een goede tweede plaat uit , ‘Beacon’, volwassen en meer uitgebalanceerd , een album dat een meer gevarieerde, brede aanpak kent, meer diepgang , zonder z’n grooves , jeugdig enthousiasme en euforie te verliezen. De eerste reeks nummers “Next year”, “Handshake”, “Wake up” , “Sun” en “Someday” gaan de hoogte in die sprankelende ritmiek. Daarna vermindert de vaart, is er minder bubbelpop en zijn de nummers gebaad in een sfeervoller geheel , maar zijn nog steeds de moeite. Deze gerespecteerde band kan groots worden en optimisme en levenslust spat er van !
“Ho hey”, meteen wordt de aandacht naar de song en naar de band gevestigd … Een eenvoudige , frisse , opbeurende, goed in het gehoor liggende popsong toont een band die in het verlengde ligt van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver, Colorado, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo - drums – cello vormt; het getokkel, de stampende ritmes , de handclaps en de meerstemmige zangpartijen bieden een ontspannend ‘campfire’ gehalte . De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire . De songs op hun debuut liggen in het verlengde van de single ; op die manier hebben we reeks fijne lichtvoetige songs als “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” en “Big parade” . Af en toe valt er minder vaart te noteren en klinkt het gezelschap ingetogen en gevoelig, met een donker kantje , “Slow it down”, “Charlie boy” en “Flapper girl”.
Een afwisselend , leuk , sprankelend en emotievol debuut .
Tja , de tijd gaat snel . Vier jaar terug verscheen haar cover plaat ‘Juke box’ en dan moeten we al teruggrijpen naar 2006 ivm eigen werk ‘The greatest’ . Eerder zat Chan Marshall aka Cat Power binnen de stijl van doorleefde americana/soul/retrobluesrock. Op deze return horen we fris , dromerige, warme , zwoele ingenomen pop , van een sing/songwritster , die elektronica toevoegt; zalvende, prikkelende en stekelige ritmes en beats, gedragen door haar melancholisch, lichthese stem . Chan Marshall mag dan nog een in een titanengevecht met zichzelf verwikkeld zijn, ze compenseert ‘Sun’ in een afwisselende sfeervolle, broeierige plaat met elf goed in elkaar gestoken overtuigende nummers, die de single “Ruin” voorop plaatst, en verder intrigeert met “3, 6, 9”, “Manhattan”, “Peace & Love” en “Nothing but time”, een lang uitgesponnen , uitgediept nummer met Iggy . Een verrassende comeback.
Al een tijdje geleden dat we Cody hoorden . We herinneren ons nog die plaat ‘The headphone masterpiece’ en die sterke single “The seed” met The Roots . Zijn sound was een opvallende ‘lofi’ mix van rock , funk en soul. Sindsdien was het opmerkelijk stil rond dit smaakvol multitalent , die af en toe nog iets liet lekken via het internet , maar bon, hij is back en heeft alvast een sterke return uit. Heel veel soul , in de beste traditie van Marvin Gaye en het Stax label , een seventies retro geluid , een kenmerkend gitaarspel, gepast ondersteund van blazers, strijkers en koortjes . Onderhuids ademt de muziek een Q Tarentino sfeertje. “Til I met thee”, “I’ve been life” en “That’s still mama” zijn al meteen drie sterke openers. We vallen voor de sfeervolle, groovy sound en voor de charme en dynamiek van Chesnutt . Hij brengt messcherpe observaties over de wereld waarin we leven . Puike return !
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”, “Graphic nature” en “Goon squad”.
Godspeed You! Black Emperor - da’s Postrock , avantgarde buiten categorie – Na een sabbatical van 2003 – 2010 is dit Canadese collectief er terug met nieuw werk. Hun radicaal politieke en maatschappelijke idealen zetten ze om in instrumentaal intense , grillige , beeldende , emotionele , grootse , meeslepende muziek . Mysterieuze beeldtaal siert het decor.
Hier spreekt de muziek en op de nieuwe plaat zijn er twee lang uitgesponnen en twee ‘gewoon’ lange stukken. Op het eerste en laatste nummer “Mladic” en “Strung like lights at thee printemps erable” wordt een spanningsboog opengetrokken, bouwt op , neemt monumentale proporties aan , houdt de aandacht vast en weet al of niet rustig te ontladen, om tot slot dan naar een indrukwekkende finale te gaan . Ook de twee andere nummers moeten niet onderdoen qua intensiteit want hier horen we delirante filmisch bezwerende soundscapes. Een muzikaal spanningsveld is aanwezig in het breed instrumentarium .
Vijfsterren plaat van een ongewone en eigenzinnige cultband .
Maston komt uit de City of Angels, en bestaat uit een kwintet . Hun lp ‘Shadows’ komt op 15 februari uit via Trouble In Mind Records en is hun eerste album bestaande uit tien tracks. Trouble In Mind Records is een in Chicago based label die onder meer ook bands als MMOSS, Ty Segall, Nights Beats en Mikal Cronin promoot.
Frank Maston is de frontzanger en grondlegger van Maston. Zelf opgegroeid zijnde in de achterwijken van LA, werd hij doordrenkt door de discografie van Wilson, Bacharach en Morricone, als de filmografie van de jaren zestig en zeventig. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk te horen op ‘Shadows’.
Maston roept de sfeer op van een Twin Peaks gesitueerd in Malibu. Maston staat voor dromerige surfpop à la Other Lives met een even rijke instrumentendoos. Er hangt ook een soort cinematografische sixties sfeer in hun nummers. Maston brengt deze intieme fanfare op gang door gebruik te maken van velerlei instrumenten zoals orgels, houtblazers en piano met schaduwrijke melodieën en griezelige gitaarlijnen. Boven alles nodigt deze plaat je uit tot spontane uitbarstingen van vrolijkheid. Mastons ‘Shadows’ roept het beeld op van een ritje op een hobbelpaard te midden een Western maar kan zich evenzeer situeren in een romantische scene uit een film noir uit de jaren zestig. Hoewel de bron van muzikale inspiratie zich in het verleden afspeelt, is Mastons sound allesbehalve oubollig te noemen. Eerder is het een sixties revival die absoluut een plaats in je nieuwerwetse kast verdient!
Een voorsmaakje van ‘Shadows’ kan je beluisteren via hun bandcamppagina http://maston.bandcamp.com/
Maudlin, een Belgische postmetal /hardcore/doom band, zag het leven in 2004. In 2008 brachten ze hun debuutalbum ‘ Ionesco’ uit onder Offerandum Records, kort nadien gevolgd door een vinyl release onder Genet&Offerandum Records. Ionesco speelt zich af in de jaren 1950 en vertelt het verhaal van een fictief personage die door Doctor Freeman een transorbitale lobotomie ondergaat; een operatie die depressie zou genezen. Ionesco beschrijft de gevoelens die deze fictieve patiënt ervaart voor, tijdens en na de operatie. Het verhaal van Ionesco kent een open einde en een symbolische stilte die de weg symboliseert naar het ‘witte licht’.
Maudlin deelde sindsdien samen het podium met Russian Circles, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna, Calliston Rosetta, AmenRa en vele anderen. Maudlin staat gekend voor hun intense, dynamische live act. Hun nieuwe album ‘A Sign of Time’ zag het licht in 2013 en borduurt verder op de stilte van het open einde van ‘Ionesco’. ‘A Sign of Time’ is een time-stretch van die stilte en vertelt over de bijna doodservaring van diezelfde patiënt, keert samen met hem terug naar die momenten die hem als persoon hebben geraakt. Net voor het verliezen van bewustzijn worden we door shockerende gebeurtenissen, net heel bewust van die bijzondere momenten. Een autobiografie van een leven die in één enkele seconde door het bewustzijn flitst.
Nieuw is de samenwerking met ConSouling Sounds, een Belgisch platenlabel, die onder meer Alkerdeel, Syndrome en Amenra onder hun vleugels neemt. Voor de vinylrelease kregen ze steun van het onafhankelijk DIY Duitse platenlabel Moment of Collapse die bands als REKA, In The Hearts of Emperors, Light Bearer en Selenites promoot.
Maudlin kenmerkt zich door een rijk geluid die de luisteraar in de sfeer brengt die ze wensen op te roepen. ‘A Sign of Time’ heeft een atmosferische focus, waar gitaren zowel crunchy als etherisch uit de hoek komen –vaak met een knipoog naar bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. Het nummer “Become minutes” is hier een perfect voorbeeld van. Maudlin beweegt zich tussen hard en zacht, tussen proza en zang, tussen pre en post. Het donkere, grove timbre van zanger Davy De Schrooder kleurt de nummers met een melancholische essentie. Maudlin roept zowel melancholie als levendigheid op, zowel gemoedelijkheid als gerichtheid, zowel intensiteit als ademloosheid. Het nummer “Hours” creëert een mysterieuze, lugubere sfeer door de fragiele vrouwenstem die perfect zou passen in een scène van David Lynch. Persoonlijke favoriet is “She whispers treason”, een nummer waar een ware Maudlin drive in zit. Zowel het label psychedelische doom als posthardcore doen ze alle eer aan, meer zelfs, Maudlin barst van de creativiteit door hun flamboyant samenspel van verschillende genres, zonder te vervallen in een kakafonie.
Dat deze band ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek is een feit. Maar hier geldt dan misschien vooral de regel dat onbekend onbemind is. Wie Maudlin live aan het werk wil zien, kan de komende tijd in verschillende Belgische zalen terecht. Hun releaseshow is voorzien op 15 februari in cultuurcentrum De Grote Post in Oostende en op 9 maart spelen ze samen met Steak Number Eight in de 4AD, Diksmuide.
Hun eerste album ‘Ionesco’ is te beluisteren op http://maudlin.bandcamp.com/album/ionesco . Op Facebook vind je hun onder http://www.facebook.com/MAUDLINrocks
Vandal X heeft z’n bestaansrecht als onversneden noiserock band reeds verworven daar deze Belgische band, gevormd door gitarist en zanger Bart Timmermans en drummer Günther Liket, actief is sinds 1994. Vandal X brengt energieke in your face trash noiserock met een hoek af. Ze worden vaak vergeleken met Shellac, Unsane, Helmet, Today is The Day.
Hun eerste album ‘Little Man’s Blues’ kwam met de medewerking van Mauro Pawlowski tot stand in 1997. Sindsdien geven ze de voorkeur aan het opnemen in hun eigen studio die ze Louder Than Anyone noemen. ‘Two Man Army’ was het eerste product die ze in hun rocklab hebben geproduceerd. In 2007 en 2008 schoten ze nog eens twee albums op ons af;’ Instant Dislike’ en ‘All Lined Up Against The Wall’ onder het label van Vlas Vegas.
Het jaar 2012 markeren ze met een nieuw album, ‘God Knows’, die garant staat voor een nieuwe aanpak en een vernieuwde sound. Dit album werd in twee sessies opgenomen: de eerste in hun eigen studio, een ander in een verlaten fabriek samen met Niels Hendrix van Fence, gemixed door niemand minder dan Micha Volders (Vermin Twins).
Ze creëren met ‘God Knows’ een immense wall of sound waarin je meegezogen wordt. Hun muziek is hun boodschap van verzet tegen mainstream, politieke incorrectheid en andere trivia gebracht op een bord van helse ritmes, tintelende distortions en dit alles in een rauwe saus van driftige power.
De roze achtergrond van hun albumcover is dan ook het enige vrolijke aspect. Brutaal geweld die enkel schadelijk is voor de oren vlamt voor zo’n 35 minuten lang door je luidsprekers. Net als de toch korte lengte van de nummers, is dit album uitgespeeld voor je goed en wel in de sfeer zit. ‘God Knows’ nodigt dan ook uit om de repeatknop in te drukken!
Vandal X is een band die respect afdwingt om velerlei redenen: met een minimale bezetting brengen ze het beste van hun instrumenten naar boven, hun onwrikbare passie voor muziek die ze delen sinds jaar en dag, hun ego die zo klein is als een speld, het enthousiasme waarmee ze spelen,…
‘God Knows’ is geen album waar je indruk mee zal maken bij uw schoonfamilie (tenzij deze natuurlijk van een degelijk rockkaliber kan getuigen), wel is het dé plaat om je imago bij je vrienden op te krikken.
Niet enkel brengt Vandal X een bom van een plaat, wie ze live aan het werk heeft gezien weet dat dit duo perfect op elkaar afgestemd is, en ze er tonnen plezier aan beleven!
Dit maakt een optreden van hun dan ook als een echte must see! Dit kan op vrijdag 1 maart, waar ze met The Black Heart Rebellion optreden in De Kreun of op 15 februari in Trix ’We Are Open samen met andere sublieme Belgische en niet Belgische bands als Raketkanon en The K.
‘God Knows’ kan je beluisteren via https://soundcloud.com/vandal-x/01-vandal-x-god-knows
Een aparte , weirdo figuur die Dan Deacon , die al een paar platen uitheeft , maar in de spotlights komt met het recente ‘America’, een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier, waarbij de songs energieke , hypernerveuze en beukende ritmes hebben . De songs zijn deels gedrenkt in een melancholieke sfeer van klank en melodie , maar al gauw helt dit over naar hitsende uptempo ritmes , een apotheose van elektronica , blazers , percussie en strijkers . Live uit z’n context en overweldigend . Deze muziek moet je letterlijk ondergaan !
Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .
David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.
Nederlands 
Français 
