8 Kalacas is een zevenkoppige Amerikaanse metalband. Kalacas, eigenlijk calacas, zijn de skeletten die in Mexico op de dia de los M
muertos gebruikt worden als decoratie en je spreekt de bandnaam uit als ‘Ocho Kalacas’. De twee zangers van Kalacas zingen in het Spaans en ze kruiden hun moderne metalsound met elementen die ze lenen van – naar eigen zeggen - de mariachi’s, maar eigenlijk komen die van de ska, met o.m. een trompet en een trombone.
Zo kom je natuurlijk al snel uit bij de ska van de jaren ’70 en jaren ’80 van vorig eeuw. Toen zaten ska en punk vaak op hetzelfde spoor en bij dezelfde fans. Denk aan Fishbone. Vandaaruit ging het in één lijn naar skacore (ska en hardcore) met de belofte ‘as hard as ska can get’. 8 Kalacas gaat als één van de zelfverklaarde godfathers van de skacore toch nog één stap verder en voegt metal toe op hun derde album ‘Fronteras’. Denk aan het explosieve van Social Distortion, de gekte van System Of A Down en de heavyness van Slipknot, al zal je die invloeden niet altijd meteen kunnen aanduiden.
En deze hispanics hebben nog iets te vertellen ook. Veel van de lyrics op ‘Fronteras’ gaan over de slechte ervaringen die Mexicanen en andere inwijkelingen hebben als ze (al dan niet illegaal) de grens met de VS oversteken op zoek naar werk en een beter leven in het algemeen.
Deze Californische band is dus heavy, dansbaar en leuk. Een beetje ska-liefhebber zal op minstens de helft van de tracks van ‘Fronteras’ willen skanken. Maar net zo goed zal de gemiddelde metalhead dit weten te waarderen, voor zover het niet één van die hokjesdenkers is. Skanken en moshen, dat wordt leuk in de pit voor het podium.
Producer TJ Rivera krijgt een extra dikke pluim op zijn hoed. Hij heeft ervaring zat met punkbands als Left Alone of skabands als The Mighty Mighty Bosstones, maar inzake skacore (meets metal) was dit zo ongeveer zijn debuut. Hij slaagt er wonderwel in om elke muzikant of zanger in elke track zijn moment of fame te geven en ook om in elke track het juiste evenwicht te vinden tussen metal, ska en hardcore. Dat kan geen eenvoudige oefening zijn geweest.
Hoogtepunten van dit derde album van 8 Kalacas zijn o.m. titeltrack “Frontreras”, “Mutante”, “Esquizofrenia” en “Garras” (wat een verbluffende intro!). Wat een heerlijke schop onder de kont is dit album.
https://www.youtube.com/watch?v=jLF4O7FVJ6w
De Britse symfonische folkmetalband Bring To Bear wist ons eind vorig jaar te verrassen met hun interessante EP ‘Light And Shadow’. Dat was o.m. dankzij een onverwachte cover van “No One Knows” van Queens of the Stone Age. Nu zijn ze terug met de single “Rising Tide”.
Die nieuwe single is gedurfd en avontuurlijk, maar weet minder te verrassen. “Rising Tide” klinkt rommelig in opbouw en mix. Vocaal krijgt zangeres Izabela veel meer weerwerk van growler Ian en het drummen is weinig gevarieerd of geïnspireerd en verstoort de basismelodie van de accordeon.
Bring To Bear wil hier als band net iets teveel verschillende paden bewandelen en dat maakt het voor de luisteraar moeilijk om van de ene melodie naar de andere mee te hoppen en dan ook nog de lyrics te volgen. Dapper, maar niet elke dappere zet leidt tot een goede score.
https://bringtobear.bandcamp.com/track/rising-tide
We hebben Augustijn al vergeleken met Elbow en dat zullen we nog wel even blijven doen. Zeker nu we “Efficiënt”, “Zin” en “Compassie” van zijn nieuwe album ‘Kweethetnie’ gehoord hebben. Met deze melancholische songs in het Engels zou Guy Garvey goud in handen hebben. “Compassie” zou overigens in elke taal een hit kunnen zijn. Wat een outro! Voila, de topsong van ‘Kweethetnie’ hebben we al verklapt.
Na ‘Echt’ uit 2019 en ‘Gin Oge Toe’ uit 2020 is ‘Kweethetnie’, het derde album, een donkerdere plaat geworden. Het is een heel veelzijdig album geworden. Op “Bas” laat Augustijn zijn liefde voor de basgitaar de vrije loop, met uiteraard een leuke basriedel heel prominent in de mix en voorts meer dan één verwijzing naar eerdere tracks in de lyrics. Augustijn speelde opnieuw alle instrumenten zelf in voor dit album. Het is verfrissend dat een zanger respect en aandacht vraagt voor de bas: ‘lustert nie naar de melodie, moar in de bas, doar vind je mie’.
“Mijn Land” is een cover van Willem Vermandere, vader van Augustijn. Deze cover leert dat hij er vrede mee heeft dat hij altijd de ‘zoon van’ zal zijn. Een berusting die we eerder niet altijd vonden in het werk van Augustijn. “Hypochonder” is dan weer een fraai staaltje zelfkennis onder een donker funky ritme. “Ja Santé” is een lollig drinkebroerslied dat de donkere melancholie van ‘Kweethetnie’ wat breekt, maar inzake soortgelijk gewicht kan deze song niet tippen aan de andere tracks van het album.
“Ossan Zeer” is een herwerkte/herschreven versie van “Living Room” van Red Zebra, met opperzebra Peter Slabbynck als gast, een met een tekst over chronische pijn. Het is vooral het ritme van het origineel dat je herkent in de pianomelodie, maar deze versie kan ons zeker bekoren. “Kop” heeft een donkere jazzy/bluesy start en bloeit van daar open naar melancholische pop. Op “Geliek” pleit Augustijn ervoor dat we wat vaker zouden zeggen dat we het niet weten, in plaats van online of aan de toog ons gelijk te proberen halen.
Ook op de andere songs weet Augustijn zowel te slaan als te zalven. Het maakt van ‘Kweethetnie’ een doorleefd en heel eerlijk album. Augustijn is een artiest om te koesteren.
‘Changeup’ is het eerste akoestische album van Joan Jett & The Blackhearts en de eerste opname in tien jaar van de Amerikaanse zangeres die in 1982 een wereldhit scoorde met “I Love Rock ’n Roll”, een cover van de Britse rockband The Arrows. We krijgen een dwarsdoorsnede uit het vroege oeuvre van de band, maar die ene hit staat er niet tussen. Voor de ene zal dat genoeg reden zijn om dit album niet in huis te halen, een ander zal blij zijn dat Joan Jett & The Blackhearts hierdoor eindelijk eens naar waarde geschat worden als songschrijvers. “I Love Rock ’n Roll” in een akoestische versie zou misschien ook een tegenstrijdigheid op zichzelf zijn. Wie op zoek is naar hits: “Crimson And Clover”, de iets minder grote hit in de slipstream van “I Love Rock ’n Roll” staat wel op dit album.
Een paar conclusies dringen zich op. Joan Jett kan nog steeds een prima stukje zingen, al is de tijd niet altijd vriendelijk geweest voor haar stem. Maar die iets grovere korrel of patina is niets om je over te schamen. Misschien een nog belangrijkere conclusie: het songmateriaal blijft stevig overeind in deze unplugged versies. Sterker nog: een paar songs laten nu pas hun ware schoonheid zien, zoals “Long Time”, “Fragile” en “Victim Of Circumstance”. SM-hymne “Love Is Pain” klinkt veel oprechter in deze uitgeklede versie dan het origineel. “Light Of Day”, “Bad Reputation” en “Cherry Bomb” waren hier geen hit, maar zijn wel uitgegroeid tot liveklassiekers voor Jett en dat is volledig terecht. Uit Joan Jett’s Runaways-periode krijgen we nog het knappe “I Love Playing With Fire”.
‘Changeup’ is tegelijk een Best Of en een unplugged-album, maar vooral een mooie manier om Joan Jett alsnog naar waarde te schatten als zangeres en songschrijfster.
Der Klinke scoorde een new wave-hit met “The Doll” en is vandaag nog steeds één van de sterkhouders in het genre. Voor de nieuwe single “All The Right Wrongs” werden de lyrics aangebracht door Filip Heylens van Wegsfeer en die mag zelf ook meedoen.
“All The Right Wrongs” is voor mij sterker en heeft meer catchyness en punch dan de vorige Der Klinke-singles (het drammerige “The Shallow Shadow” van eind 2021 en de EBM-track “Who To Deny” van 2019). Deze nieuwe single is alles wat je van postpunk of new wave wil verwachten: stuwende drums en de juiste sfeer dankzij de gitaren. En een knap, direct meezingbaar refrein. Nu we opnieuw mogen dansen op fuiven en optredens wordt dit geheid een nieuwe klassieker, al wordt het moeilijk om de cult-status van “The Doll” nog te evenaren.
DER KLINKE Ft. PHIL H: ALL THE RIGHT WRONGS (Videoclip) - YouTube
Through The Void is een Belgische nu-metalband die reeds een eerste EP losliet op de wereld. Inmidddels is er een tweede EP op komst en de voorloper daarvan is de single “Answer”. De band heeft een grote sprong gemaakt ten opzichte van de vorige EP. De massieve nu-metal werd nog wat verfijnd en vooral in de vocalen is de progressie enorm: veel dwingender, veel krachtiger en met veel meer zelfvertrouwen neergezet. Ook in songopbouw staan ze alweer iets verder, al had dit “Answer” een mooiere finale verdiend. Toch klinkt dit veelbelovend en de timing kon niet beter zijn, nu de nu-metalpioniers deze zomer onze festivalpodia bestormen: Korn op Graspop, Slipknot en Limp Bizkit op Pukkelpop, Drowning Pool op de Waregemse Metal Days, …
https://www.youtube.com/watch?v=Anq60ttKhGY
The Chameleons is niet de bandnaam die het snelst zal vallen als iemand postpunkbands opsomt, maar deze Britse band is van grote invloed geweest op pakweg Editors, Interpol en The Killers. De band bracht in de jaren ’80 drie legendarische albums uit en kende daarna wisselende bezettingen en maar weinig output inzake nieuw materiaal. Even toerde zanger/bassist Mark Burgess als ChameleonsVox.
Sinds enige tijd heeft Burgess zich herenigd met originele gitarist Reg Smithies. Tijdens de coronaperiode namen ze samen met de intussen vaste nieuwe bandleden hun album ‘Edge Sessions’ op. Daarop staan nieuwe versies van zeven Chameleons-klassiekers en – als bonus tracks - drie songs uit de ChameleonsVox-periode.
Hebben de nieuwe versies een meerwaarde ten opzichte van de originele versies? Dat is altijd een tricky vraag om stellen. De nieuwe versie van “Up The Down Escalator” kan mij net iets beter bekoren dan het als single uitgebrachte origineel, maar dat komt misschien omdat het een ijzersterke song is die in om het even welke versie overeind zal blijven. “Anyone Alive” mist dan weer de overtuigingskracht en begeestering van het origineel uit het comebackalbum van 2001. Andere tracks als “Singing Rule Brittania” zijn gewoon een degelijke nieuwe versie die in soortgelijk gewicht net hetzelfde laten optekenen als het origineel.
Als je The Chameleons gemist hebt in de jaren ’80 of je wil deze fijne postpunkband alsnog ontdekken, dan zijn deze ‘Edge Sessions’ een prima introductie. Voor wie alles van deze postpunkers al in huis heeft, is het een mooie aanvulling.
Edge Sessions (Live From The Edge)
Chameleons
Metropolis Records
De twee Britse tienerzusjes zijn op Youtube razend populair met hun covers van de Ramones (en soms Thin Lizzy of wat ze maar vinden in de platenkast van oma en opa). Sinds hun album ‘No One Eats For Free’ zijn ze singles blijven uitbrengen. Opnieuw meestal Ramones-covers maar steeds vaker eigen werk. Soms valt dat wat tegen, zoals op de cheesy punkrock-cover van “I Wish It COuld Be Christmas Everyday” van Wizzard.
Hun jongste single is eigen werk en rockt heel stevig. “Do Some Work” is snedig en stevig en ruikt inzake akkoorden sterk naar de Ramones. De lyrics zijn een klein beetje rebels, op een liefelijke manier, zoals Shonen Knife dat ook doet. Prima single. Op naar het volgende album voor Yee Loi.
https://yeeloi.bandcamp.com/track/do-some-work
Met deze release zijn de heren van The Monochrome Set reeds aan hun 16e album toe. Het moet gezegd worden dat ze ook al opgericht zijn in 1978 en mits enkele hiaten nog steeds vrij actief zijn. Een single band zijn ze nooit geweest, eerder een album band dat het moet hebben van zijn vakmanschap. Door de jaren heen vonden ze onderdak bij o.a. Cherry Red, Rough Trade, Warner Bros en nu al een hele tijd bij Tapete Records. Allemaal labels met faam.
Onder andere Iggy Pop, Jarvis Cocker, Johny Marr staan bekend als grote fans van hun muziek. Iggy Pop heeft ooit met Fatboy Slim hun nummer “He’s Frank” gecoverd voor de TV reeks ‘Heroes’. Je hoort en leest het: allemaal mooie adelbrieven. Soms is het onverklaarbaar, denk maar aan The Sound of The Fall, maar bij het grote publiek zijn ze een heel stuk minder bekend.
Nu wat meer over het nieuwe album: de muziek is hier duidelijk meer indiepop tav postpunk in hun beginjaren. Opener en tevens titelnummer “Allhollowtide” is daar een duidelijk voorbeeld van: semi-akoestische gitaren, een melodieus refreintje en Bid die haast aan het croonen is. Met mooie backings en piano ertussen. Een toppertje. “Ballad of the Flaming Man” heeft ook een catchy refrein en een orgeltje dat mij wat aan The Stranglers doet denken. “My Deep Shoreline” heeft een fijne tekst en hij zingt hier haast als een Guido Belcanto of Dirk Blanchart. “Really in the Wrong Town” is, net als “I, Servant” en “Hello Save Me”, een aangenaam uptempo liedje geworden. Daarnaast vinden we een aantal trage nummers zoals “Box of Sorrows” (dat ook echt de somberheid van de titel doet weerklinken) of “Resplendant in a Darkness”.
Er wordt na elf liedjes afgesloten met een instrumentaal pianonummertje: “Parapluie” dat meer sfeer dan song is geworden.
The Monochrome heeft een degelijk album gemaakt met enkele nummers die erboven uit steken zoals “Allhollowtide”, “I, Servant” en “Really in the Wrong Town”. Voor de rest heel degelijke songs die dikwijls een catchy refrein bevatten.
Is het één hun beste platen? Ik weet het zo meteen niet; maar het is zeker een plaat die mooi tussen hun andere releases past.
Alternative/Wave/Indie
Allhollowtide
The Monochrome Set
Onder de noemer ‘The Art of Love’ brengt het duo van And Then Came Fall drie EP’s uit. Die worden doorheen het komende jaar uitgebracht en vormen samen één geheel zowel muzikaal als grafisch. De verbindende kracht van liefde is het centrale thema. Uit de eerste EP ‘The Art of Love Part 1’ komt deze “Photograph”. Een nummer met veel gevoel en warmte. De afwisseling van de spoken words en zang door Annelies Tanghe geeft een mooie afwisseling aan het nummer. Die spoken words passen trouwens heel goed in de song. Het nummer drijft op een gitaartokkel met daaronder synths. Warme synth-klanken die het nummer heel beheerst doen openbloeien. Het nummer is heel slim in elkaar gestoken en dat maakt het tot een aangename en boeiende single.
And Then Came Fall - Photograph - YouTube
Nu komt de tournee met De Mens eraan, die al enkele keren werd uitgesteld door covid. Mocht je interesse hebben hieronder vind je de toerdata voor april
Tourdates
16/4/22 Rock Lobster, Borgerhout
22/4/22 Lux - Herenthout (Supporting De Mens)
27/4/22 Wilde Westen - Kortrijk (Supporting De Mens)
28/4/22 Muziekodroom - Hasselt (Supporting De Mens
19/5/22 Nosta, Opwijk (Supporting De Mens)
Indie/Electro/Pop
Photograph -single-
And Then Came Fall
Otto-Jan Ham kennen we vooral als presentator van StubBru en van een paar dingen op tv. Hij knutselt blijkbaar al sinds z’n tienerjaren met tapes aan zijn eigen muziek en brengt pas dit jaar, al een eindje in de 40, zijn eerste probeersels uit onder de naam Hairbaby.
Het is een beetje tricky om eerst ‘bekend’ te worden en dan pas een bandje te starten. Als muziekfan hebben we doorgaans meer vertrouwen in de omgekeerde beweging (eerst een bandje en dan bekend).
Voor Otto-Jan maken we graag een uitzondering. Afgaand op wat hij op de radio al ooit vertelde over muziek hadden we zijn eigen muzieksmaak misschien net iets anders ingeschat. We krijgen op ‘Let’s See Where What If Gets Us’ namelijk veel loungy en smoothe poprock (“Onward” en “California”). Er is wel een weerbarstige rocker als “fall Out With You” en de moody Eels-pogingen “Gifted Kids” en “Gutmensch” (met bijtende lyrics in een vrolijk popdeuntje).
Otto-Jan Ham komt hier niet uit als onontgonnen parel inzake perfecte zang. Bij The Masked Singer zal hij waarschijnlijk niet bij de finalisten eindigen. Maar dat deert niet. Hij overtuigt dankzij de passie en warmte die hij in zijn vocalen legt. En hij overtuigt nog meer als componist en tekstschrijver.
Toegegeven, hij beschikte voor de opnames ook nog over een topband: Joost Van den Broeck (drums - The Sands, De Mens, De Laatste Show Band, ...), Matthias Bastiaens (gitaar - Few Bits, Arsenal, ...), Wim Berchmans (bas – In Arm’s Reach, Justice, …) en Matthieu Vanherpe (keys/gitaar – Urbanus). Lara Chedraoui zingt o.m. een zinnetje mee op de outro van de “The World Is At My Side”.
‘Let's See Where What If Gets Us’ is een ietwat vreemde verzameling van genres en melodietjes, maar een rechtoe-rechtaan-rockalbum had ons waarschijnlijk nog meer verbaasd van Otto-Jan Ham.
De Nederlandstalige punk/hardcoreband Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg heeft met ‘Onkruid Vergaat Niet’ een tweede album klaar.
Deze band zag het levenslicht in 1987 en na twee jaar intensief optreden hield Asermoietuitkomt al op te bestaan. In 2020 begon de band rond frontman Ronny Vermeylen terug te repeteren in een nieuwe bezetting. Dat resulteerde in de comebackplaat ‘Welle Zen Terug’, die in 2020 werd uitgebracht. In juni 2021 bracht Asermoietuitkomt de EP ‘Ode aan Evelien’ uit met vier songs. Daarna kwam Gaétan Van der Auwermeulen uit Booischot de band als nieuwe drummer. In deze bezetting gingen de heren weer aan de slag en er werden al snel nieuwe nummers gemaakt.
Het album werd eind januari 2022 opgenomen in de Penthouse Studio bij Filip De Bot in Heist-Goor en was een maandje later al afgewerkt. De vier nummers van ‘Ode Aan Evelien’ werd opnieuw opgenomen en die krijgen het gezelschap van nieuwe nummers.
Muzikaal is er weinig veranderd in de wereld van Asermoietuitkomt: snedige punk en hardcore waarbij de grinta belangrijker is dan het feit of alles wel tot in de puntjes correct is ingespeeld. In de lyrics is e rook weinig veranderd: de humor is soms plat en soms bijtend en zowat iedereen moet het ontgelden.
Van de nieuwe nummers gaat "Op Café" over het gemis aan tooghangen tijdens de coronacrisis. Net als op "Corona" klinken de lyrics inmiddels een beetje achterhaald, maar dat willen we vergeven. Geen enkele band heeft een glazen bol. Zelfs de naam Evelien doet maar vaag nog een belletje rinkelen, maar Asermoietuitkomt helpt graag om mijn en uw geheugen op te frissen. "Witte Prinsessen" werd gemaakt om een nieuwe koelkast in het repetitiekot te vieren. Koud bier is heel belangrijk. "Ballenpitser" gaat over brede zwemshorts die niet toegelaten zijn in het zwembad.
De ideale festivaldag met een mooi weertje wordt bezongen in "Goe Weer Vandaag" en "De Show Stelen" vertelt over een onvergetelijk optreden in een bruine kroeg. "Kust Mijn Kloten" verwijst naar mensen die zich beter voelen dan anderen en "Liegeneer" behandelt het onderwerp van achterklap en mensen die liegen in uw gezicht. "Onkruid" gaat over de strijd tegen onkruid en "Stem Op Mij" beschrijft de carrière van een Belgische toppoliticus.
De allerleukste van dit nieuwe album stond reeds op ‘Ode Aan Evelien’ en dat is "Ballenbad". Wat Asermoietuitkomt doet op dit album is niet super-origineel, maar het is grappig en ze brengen het met de enige juiste kust-mijn-kloten-mentaliteit.
De CD is verkrijgbaar op de optredens van Asermoietuitkomt en online kan je al eens luisteren op
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/album/onkruid-vergaat-niet
De single “Game Ain’t Based On Sympathy” van Doodseskader is de link tussen het eerste, relatief korte album van de band uit 2020 en wat er dit najaar komen zal. Het is volgens de band en ook volgens onszelf allemaal wat sneller en bozer en toch doordrenkt van dezelfde duisternis die ze in ‘MMXX: Year Zero’ goten.
Er wordt wat meer gespeeld met sfeer (doom & gloom) en intensiteit, wat deze single een beetje de look & feel van post-hardcore geeft.
Doodseskader is de band van Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You,…) en Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov, The K., …). Ze mengen sludge en metal met elementen die teruggrijpen naar de grunge en hip hop van de jaren ’90. Deze nieuwe single schreven ze als een hymne, een ‘fight song’, een onbreekbare band die veel dieper gaat dan bloed. De lyrics gaan over een onbreekbare band: als je weet dat hoe grimmig de dingen ook worden, je nog altijd op elkaar kan rekenen. Daar waar op de vorige Doodseskader-singles telkens ofwel afzonderlijk Tim of Sigfried zongen, gaan ze hier samen in de aanval.
“Game Ain’t Based On Sympathy” werd opgenomen en gemixt in de Much Luv Studio en gemastered door Jack Shirley (Deafheaven, Oathbreaker). De track werd door het team van Lion Beach (Oscar and the Wolf, Bazart, The Subs) voorzien van een intrigerende videoclip waarin een massa tevergeefs de controle wil krijgen over iets gigantisch-groot en onbekend.
Deze single heeft ook een B-kantje en dat zou een cover van ‘Nonstop’ van Drake moeten zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=hmBtKOQRKeY
“Freak On A Leash” van Korn stond in de recentste Zwaarste Lijst van Stubru op nummer 66 en deed daarmee één plaatsje beter dan “Crawling” van Linkin Park. Die hitsingle van Korn komt dan wel uit 1998, het begin van de hoogdagen voor deze Amerikaanse nu-metalband, maar dat hij nog steeds in de Zwaarste Lijst staat, bewijst dat Vlaanderen deze band nog niet vergeten is. En deze zomer – als alles goed gaat – staat Korn nog eens op Graspop. Dat wordt de zesde passage. De vorige dateert van 2015.
Dit jaar brengt Korn het nieuwe album ‘Requiem’mee naar Dessel. Een heel degelijk album, met een ‘volwassen’ versie van nu-metal. Tijdens de viruspandemie nam Korn ook ruim de tijd om met nieuwe invloeden en een nieuw geluid te experimenteren. En de lyrics hebben aan belang en inhoud gewonnen en krijgen hier dan ook een andere look & feel dan in de begindagen. De lyrics en zang van “Duality” zou veel te mellow zijn voor een album als ‘Follow The Leader’, maar voor de fans die samen met de band ouder geworden zijn, is dit vast een logische evolutie. En het is nu ook niet dat Korn soft is geworden. Ze kunnen nog steeds gemeen uit de hoek komen, zoals op albumopener “Forgotten” (met een voor numetal klassieke pletwals-intro) of het furieuze “Start The Healing”.
Maar die louterende en rijpere sound is best aangenaam. Nu-metal is volwassen geworden en Korn zit nog steeds vooraan in het peloton van dat genre.
Nederlands 
Français 
