Augustijn kan het ijzer smeden terwijl het heet is. Nu hij op steeds meer radiozenders opgepikt wordt, heeft hij net een nieuw album klaar. Daarvan mogen we al een eens proeven op “Gie En Ik”.
Aan het concept werd weinig veranderd. Muzikaal heeft deze single niet de Elbow-flair die we hem eerder al meermaals toegeschreven hebben. De begeleiding en het arrangement zijn zo mogelijk nog kleiner dan op zijn eerdere albums en dat past perfect in het plaatje, want zo kan de prachtige tekst zich in al zijn laagjes ontvouwen. Augustijn zingt ook ‘klein’ – bijna fluisterend - en verontschuldigend over een onbeantwoorde jeugdliefde die ook nog eens heel lang onuitgesproken was, op een zatte verspreking na. Het is uit het leven gegrepen en herkenbaar op velerlei manieren. Het is bijna zonde dat zo’n onderwerpje zelfs maar geopenbaard wordt, want het zou in het grotere geheel der dingen misschien nog mooier zijn om de lijn niet te breken en het hele gevoel voor eeuwig onuitgesproken te laten sudderen in de diepste kronkels van zijn ziel. Maar dan zouden we deze prachtige, breekbare liefdesverklaring nooit gehoord hebben en dat zou ik Augustijn ook niet vergeven.

https://youtu.be/T08VHMg3al8

Sprints is een punkbandje uit Dublin dat met “Literary Mind” een dijk van een single uit heeft. Het is uptempo punk met twee voeten vooruit, vinnig bijtend, een beetje slordig uiteraard, maar met een refrein dat zo catchy is dat je het een week na je eerste luisterbeurt nog spontaan kan meeneuriën.
En je voelt in heel de track de gelukzaligheid van de prille verliefdheid waarop zangeres Karla haar lyrics gebaseerd heeft.
Muzikaal doet dit mij wat denken aan Eden, de band van Roos Van Acker, en de eerste demo van Magnapop.
Bij de single-versie hoort ook een bijzonder leuke live-versie. De remix van Tom Sharkett van WH Lung kan ons veel minder bekoren.

https://www.youtube.com/watch?v=2hes7OfoHl0&list=PLfANLWXYrTBpIXinl0owgE2CFJj04wZKu

Shorty Jetson & The Lefthands

Er kwam een crowdfunding aan te pas om de clip op te nemen en het moet gezegd: deze single verdient ook echt een degelijke clip. “Dynamite” is een heerlijke single die in zijn tweestemmigheid met mannelijke en vrouwelijke vocalen mooie herinneringen ophaalt aan The Beautiful South, Cock Robin en Fleetwood Mac, maar ook aan de vroegere Belgische band The Establishment en aan Nighthawker uit Nederland en Thee Holy Strangers uit Griekenland. Met die twee laatste bands hebben Shorty en zijn band ook hun losse, rafelige, catchy bohemian-americana poprock gemeen.
Inzake productie wordt op “Dynamite” nog niet het onderste uit de kan gehaald, maar dat hoeft ook niet altijd. Deze song is zo sterk dat hij waarschijnlijk zelfs in een a capella-versie nog overeind zou blijven.

https://www.youtube.com/watch?v=PCU83ri04_Y

Prestige - Thrashers met evenveel toekomst als verleden
Prestige + Axident + Oxidizer

De Finse thrashmetalband Prestige maakte grote sier in het Scandinavië van eind jaren ’80, begin jaren ’90. Onder meer omdat het internet toen nog in de kinderschoenen stond, lukte het deze band toen niet om buiten die regio te gaan spelen. Dat maken ze goed met de 2.0-versie van Prestige die een korte tournee deed langs Nederland, Frankrijk en België. De Belgische halte was metalbar Hell in Diest.

De avond startte met de thrashpunk van Oxidizer, met bandleden die hun sporen reeds verdienden bij Reproach en Deilirium. Ze zetten zichzelf dan ook in de markt als ‘brand new from the past’ en dat is een heel correcte omschrijving. Je voelt dat de band ervaring zat heeft, maar tegelijk heeft die ervaring de ambitie nog niet afgebot. Het viertal raast als een stel bezetenen door hun set, die alle acht tracks van de EP ‘Consumer of Death’ van eind vorig jaar omvat, en dan nog vijf tracks. Die persen ze er door in iets minder dan een half uur. Niet alleen omdat er nauwelijks bindteksten aan te pas komen, ook omdat ze vasthouden aan het hardcore-principe van ‘playing short songs fast’. Leuk, energiek en opruiend.

De tweede band van de thrash-avond in Diest speelde ook de Prestige-support in Nederland en Axident sluit dan ook mooi aan op wat Prestige doet. Axident is een nog relatief jonge thrash-band uit Antwerpen. Leuk detail: de bandleden hebben T-shirts aan van andere Belgische bands; Wiegedood, Incinerate en Poseydon. Laten we daar eens een trend van maken. Enkel de drummer heeft een shirt aan met de cartoonfiguur Tweety en hij draagt ook nog eens cowboyboots onder een korte sportbroek. Tel daarbij op dat hij een gigantische slijpschijf gebruikt als cymbaal en de gekke bekken die hij constant trekt vanop zijn drumkit en dan weet je waar de lolbroek van de band zit. Maar wel een strakke drummer. En wat een band en wat een frontman. Leuke grapjes in de bindteksten, veel oogcontact met het publiek, veel stoere poses en toch foutloos blijven doorspelen, … Dat is wat we verwachten bij thrash.
Ook muzikaal hebben die van Axident alles flink voor mekaar. Ze serveren hun catchy thrash met niet veel lyrics, maar dan wel heel meebrulbaar. “Ancalagon The Black” gaat over de zwarte draak uit Lord Of The Rings en bij een songtitel als “Bitch Of Buchenwald” moeten we ook geen extra uitleg verschaffen. De adrenaline-rush van Axident wordt op het einde van de set nog opgedreven met het nieuwe nummer “Axidental Thrash” en dan nog meer met “Panzer Attack”. Het publiek is helemaal mee en voor het podium ontstaat spontaan een moshpit. Net als Cobracide aan de andere kant van het land is dit Antwerps Axident een band die elke thrash-liefhebber in de gaten moet houden. Waar blijft dat eerste album?

Het merendeel van het publiek in de Hell van Diest kwam toch om Prestige uit te checken. Nu de liefde voor thrash in Vlaanderen opnieuw oplaait zijn er heel wat jonge muzikanten die heel geïnteresseerd zijn in bands van vroeger. Van het oudere werk kreeg het publiek in Diest telkens minstens één track van de ‘oude’ albums: “Force Of My Hate” en “Punishment” uit ‘Attack Against Gnomes’ uit 1989, “Maggots” uit ‘Selling The Salvation’ en “Offender” uit ‘Parasites in Paradise’. Het gros van de set kwam uit comeback-album ‘Reveal The Ravage’ uit 2021. En dan was er ook nog de sterke nieuwe single “Candles” waaruit we opmaken dat er straks misschien nog een album zal uitkomen.
Prestige staat scherp.  Ze stonden in Diest niet op het podium als een stel oude knarren die hun jeugd nog eens willen herbeleven, maar als een band met vertrouwen in het eigen kunnen en met de gezonde ambitie om iedereen in de club voor zich te winnen. En met hun catchy thrash, met heel wat elementen uit de crossover, lukte dat al van bij het begin van de set: meteen gingen de vuisten in de lucht en de moshers konden zich uitleven. Op geen enkel moment zakte de set in en het publiek bleef tot aan het einde van de set geboeid kijken en vooral luisteren.
Prestige is een band die nog net zo veel toekomst als verleden heeft. Geef ze een plaats op de zomerfestivals.

Organisatie: Hell, Diest

De Britse synthpopband Depeche Mode heeft een nieuw album klaar. ‘Memento Mori’ komt uit op 24 maart en is het eerste album sinds het overlijden van toetsenist en mede-bandoprichter Andy Fletcher bijna een jaar geleden. De band bestaat nu officieel nog uit het duo Dave Gahan en Martin Gore.
De vooruitgeschoven single “Ghosts Again” van dat nieuwe album is een terugkeer naar de uptempo en heel dansbare sound van de begindagen van Depeche Mode. Als tegengewicht voor de troostende songtekst over afscheid nemen en de hoop om ooit op de een of andere manier weer samen te zijn.

Aan de lyrics werd meegeschreven door Richard Butler, van the Psychedlic Furs.  De video is van Anton Corbijn.
https://www.youtube.com/watch?v=iIyrLRixMs8

Dance/Elektro
Ghosts Again -single-
Depeche Mode

 

Nel Mertens is een Vlaamse punkdichteres met al een paar dichtbundels op haar naam. Ze schrijft ook reviews van albums en concerten en dus stond het enigszins in de sterren geschreven dat haar gedichten ooit wel eens op muziek zouden gezet worden. Haar muzikale partner in crime is JP De Brabander van This Can Hurt en DeLaVega.
De eerste release van N.E.L. en J.P is de single en video “Zelfbeeld Van Denaldie”. De tekst van Nel gaat over iemand met een laag zelfbeeld, over Tinder en over winkelen om de leegheid te compenseren. In de look & feel van de vocalen hoor ik dezelfde miskenning en onbegrip als op “Canto Marginal” van Stef & De Tong, ook meer dichter dan zanger. De muziek klinkt als knisperend frisse elektronische postpunk.
Wat Nel en JP hier brengen bouwt voort op een oude traditie. Wie oud genoeg is, denkt dan samen met mijn aan wat de Nederlander Ton Lebbink deed, of anders aan “Niets Is Voor Altijd” van Madou of aan “Voor De Dood” van Aroma di Amore. Vlaanderen heeft nood aan poëten die ons af en toe eens een spiegel voorhouden, ook al is het niet altijd fraai wat we daarin te zien krijgen.

Elektro/Dance
Zelfbeeld Van Denaldie
N.E.L. & J.P

Vasilis Dokakis is één van de leden van de Griekse artrockband No Clear Mind. ‘Lotus’ is zijn debuutalbum en het is een bijzonder aangenaam album geworden.
Met een minimum aan begeleiding (vooral synths, een beetje drum, een paar strijkersarrangementen, een snuifje saxofoon, …) en vooral met zijn mijmerende, licht filosofische en gefluisterde lyrics houdt Dokakis je aandacht meteen vast. Dokakis zoekt rust en weet die ook over te brengen op de luisteraar. Het is contemplatief, rustgevend, voortkabbelend, …
Het is niet makkelijk om in dit nest de mooiste eieren aan te duiden. Wat ons betreft mag je op bandcamp starten bij het fragiele “Amazing”.
Vasilis Dokakis is de Griekse evenknie van onze Belgische SJ Hoffman. Wie één van zijn albums in huis heeft, kan bijna blind deze vinyl bestellen.

https://vasilisdokakis.bandcamp.com/

De Finse thrashmetalband is bezig aan zijn tweede jeugd. In 2021 brachten ze hun comebackalbum ‘Reveal The Ravage’ uit, bijna 30 jaar na hun laatste release. Dat het vuur na zo’n lange stilte hoog kan oplaaien bewijzen de Finnen met furieuze liveshows. Op 4 maart spelen ze hun eerste concert ooit in België in Hell in Diest.
Het zal in deze hel leuk meebrullen zijn met de nieuwe single van deze Finnen. “Candles” is een uptempo thrash-track met een leuk meezingkoortje en snedige gitaren. De invloeden komen zowel van de Amerikaanse Bay Area als van de Teutonen-thrash van de jaren ’80 (Destruction, Sodom, Kreator, Accept, …).

https://www.youtube.com/watch?v=Pp9T80fY1Bo

Electro-industrial band Freakangel uit Estland had al een tijdje geen nieuw werk uitgebracht. Daar komt binnenkort verandering in met een nieuw album. Als voorafje is er deze “Suicidal”, een digitale single die je gratis mag downloaden van Bandcamp. Daar zie je ook meteen de uncensored versie van de videoclip, voor wie ook een plaatje bij het praatje wil.
Deze “Suicidal” is heeft een stompend ritme, stomende electro-industrial-synths en luide metal/noise-gitaren. Het is uiteraard vocalist D. Darling die alle aandacht naar zich toe trekt met zijn provocerende lyrics. Alles samen komt Freakangel op deze single uit bij het betere werk van shockrocker Marilyn Manson. Nu die steeds meer aantijgingen naar zijn hoofd krijgt, kan Freakangel netjes in het gat duiken.

https://alfamatrix.bandcamp.com/album/suicidal-break-the-cycle

Lector. is een Belgisch powerrocktrio, opgericht in 2020 met de ritmesectie van BØM. Stuwende baslijnen, opzwepende drums en scheurende gitaren zijn hun ingrediënten voor krachtige gitaarsongs. In 2022 speelden ze al een aantal mooie supports, voor o.m. Ramkot, Rhea en The Cold Stares.

“What Do You Want From Me” is de tweede single van hun debuut-EP die op 24 maart uitkomt. Daarvoor zijn ze samen met Hannes Cuyvers (Ramkot, Rhea) de Number Nine Studios & Dunk studios ingedoken. De eerste single was “Corneia”. Hiermee stonden ze in Spotify's 'New Music Friday BE' en stonden ze wekenlang op #1 in de 'Ruig en Riffs' playlist.
“What Do You Want From Me” gaat volgens de band over het bereiken van je kookpunt. Het nummer beschrijft dat ene moment wanneer je naar jezelf in de spiegel kijkt en de confrontatie aangaat met jezelf.
Voor deze tweede single kunnen we heel wat leuke referenties bovenhalen: Black Rebel Motorcycle Club, The Dead Weather, Psycho 44 en the Black Keys.