Homemade Hand Grenade is een opkomende, jonge rockband uit het Waasland. “Too Weak” is hun nieuwe single. Ze evolueerden van grage naar heavy alternative. Ze voegen nu ook synths toe en hebben het zelf over Nirvana meest Nine Inch Nails.
De synths krijgen alvast nog niet de bovenhand op deze single. Inzake referenties zou ik eerder denken aan een Bush meets Stone Temple Pilots of Queens of the Stone Age. Ik hoor ook wat echo’s van The Romans.
“Too Weak” is goed gedoseerd in de dramatiek en leuk gespeeld met de intensiteit. De lyrics zijn degelijk, al mis ik een herkenbaar of meezingbaar refrein, en in de productie hebben ze misschien nog wat punten laten liggen.
Dit is een leuke introductie voor een leuke band. Hier willen we nog meer van horen.

Homemade Hand Grenade | Facebook

De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.

‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.

De Ronde van Frankrijk was dit jaar het strijdtoneel van Tadej Pogacar en Remco Evenepoel. De twee zorgden geregeld voor spektakel, telkens in de laatste kilometers van een rit. De man die de meeste kilometers in de aanval reed, dat was echter Baptiste Veistroffer (van de Lotto’s). In heel wat etappes ging hij van bij de start in de aanval, vaak solo, ook al wist hij dat hij nauwelijks kans maakte om een rit effectief te winnen of hoog te eindigen in het eindklassement. Maar we genoten wel van zijn strijdlust.
Dat is een lange inleiding om duidelijk te maken dat je niet alleen absolute toppers moet koesteren, maar dat er ook in het grote peloton interessante renners en ploegen rondfietsen. Als we kijken naar alle bands in de heavy metal die naar uw en mijn aandacht dingen, dan is Ramses misschien geen Pogacar of Evenepoel, maar misschien wel een Veistroffer.
Al sinds 1990 maakt deze Belgische band hardrock en heavy metal met Egypte als hoofdthema en dit jaar brachten ze het album ‘Desert Storm’ uit. De kans dat ze daarmee ooit het hoofdpodium van Wacken of Graspop zullen halen, is niet zo heel groot: een Belgische band, zonder steun van een label, in een ietwat ‘belegen’ genre en met een thema waarvoor de grote meute niet meteen warm loopt, … Maar zoals Baptiste Veistroffer laten ze zich niet afschrikken door dergelijke mathematische kansberekening.
Horen we op ‘Desert Storm’ de allerbeste songschrijvers, producers, muzikanten en vocalisten van het grote peloton? Misschien niet, maar dit team ‘smijt’ zich in elke track, in elk album, in elk concert. Van mij krijgt Ramses de prijs van de strijdlust voor dit album.
Er staan volgens mij een paar nummers op die het equivalent van een ritoverwinning in de Tour waard zijn. “Rising Sun”, “The Words of Toth”, titeltrack “Desert Storm”, “The Ankh” en “The Depths of my Soul” om er  maar een paar te noemen.
Het is een rijkelijk gevuld album met dertien nummers. Om de vergelijking met Baptiste Veistroffer door te trekken: ze hadden misschien beter hun tijd en energie geconcentreerd in net iets minder ‘ontsnappingen’, maar je weet natuurlijk nooit vooraf hoe de teerling zal vallen. Voor hetzelfde geld laat je een nummer vallen dat bij de concerten uitgroeit tot een publieksfavoriet.

De Maiden’s, Priest’s en Manowar’s van deze wereld kan Ramses niet verslaan met hun ‘Desert Storm’, maar inzake entertainment en onderscheidingsvermogen, is dit een prima album van een ambitieuze band. Ik hoop dat ze nog wel een paar ritten winnen in hun Tour.

https://www.youtube.com/watch?v=PN8h0Vv7LwY

I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)

Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.

“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.

Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.

https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw

Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.

Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.

Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA

Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.

Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.

Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.

Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.

https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2

In 2021 waren we al heel lovend over het comebackalbum ‘Sweep Into Space’ van Dinosaur Jr en hun nieuwe, ‘There Near’ maakt ons nog meer enthousiast.
Misschien zijn we zo enthousiast omdat Dinosaur Jr op dit nieuwe album alles gewoon bij het oude laat: rafelige, alternatieve gitaarrock met een hoog jaren ’90 gehalte, met rijkelijk elementen van stoner, noise en grunge rondgestrooid op alle tracks.
Toegegeven, dit album biedt eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Veel evolutie of variatie ten opzichte van het bestaande werk is er niet. Maar noemt het dan ‘vintage’ en dan klinkt het opnieuw hip en trendy. Inhoudelijk (in de lyrics) zoeken we niet naar belangrijke boodschappen. Frontman J Mascis vertelt in interviews dat hij de teksten bij elkaar verzint omdat ze goed klinken. Het is vaak pas later dat hij er zelf een rode draad in vindt of er betekenis in ziet. Op het eerste gehoor is dat voor ‘There Near’ niet anders.
De hoogtepunten dan. Die zijn er zat. Het pompende en bruisende “Take me With You” is er zeker eentje, net als “Read The Room” en “No One’s Ready”. Ook leuk is het punky “Gone Off”. “Clam Along” start met een indrukwekkende en tegelijk krakkemikkige gitaarsolo en krijgt alleen al daarvoor bonuspunten. Enkel op het bluesy “Put It Down” ben ik niet helemaal mee. Met die zeurende vocalen van J Mascis moeten er inzake blues prachtige tracks te brouwen zijn, maar dit is ‘m voor mij niet.

https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM

Zingem Beeft 2026, De Mastbloem, Kruisem op 12 september 2026 – Preview

Op zaterdag 12 september kunnen we opnieuw naar Zingem Beeft, dat als festival aan zijn negende editie toe is. In De Mastbloem in Kruisem staan zeven metalbands van eigen bodem op de affiche.

Postblackmetalband Aldrig werd opgericht door twee bandleden die eerder in Soul Grip zaten. De band bracht in 2023 zijn debuutalbum ‘YAĞMUR’ uit (mix door Magnus Lindberg van Cult of Luna) en zou een jaar later op Zingem Beeft spelen. Maar één van de bandleden geraakte niet op tijd terug in het land door een staking op de luchthaven van Charleroi en dus werd de band toen vervangen door Nocturnal Empire.
Nieuwe releases volgden niet meer. De band speelt maar zelden. Recent stonden ze nog in Wormerveer in Nederland, met Astodan en Clouds Indoor. Ze hebben beloofd dat deze keer niemand van de band op reis gaat in de week voor Zingem Beeft. Aldrig opent om 15.30 u de debatten.

Hedonist is een hard rockin', hard groovin' powertrio uit Genk, opgericht in 2010 toen Roel Paulussen (K’pow, Hando Yahama, ex-Sardonis, ex-Solenoid, ex-Barabbas) en Frederik Cosemans (Hemelbestormer, Rituals Of The Dead hand, ex-Serpentcult, ex-Death Penalty) samen aan het jammen waren. Frank Homolka (The Killbots, ex-Solenoid) maakte de band compleet.
Hun eerste release was een split met Your Highness. Daarop liet Hedonist een mix horen van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. In 2016 was er het full album ‘The Collapse’.
Na die release volgden concerten met Crowbar, Karma To Burn, Weedeater, Phill Campell And The Bastard Sons, Tank 86, Your Highness, Tangled Horns en Cowboys And Aliens.
De recentste release van Hedonist is het tweede full album ‘Eat Thus’. Dat bracht hen in 2025 naar Desertfest in Antwerpen.

Rotzak is een Belgische band die zich moeilijk in één hokje laat stoppen. Hardcore en metal, met van alles erin. De inspiratie komt onder meer van Every Time I Die, Converge, The Dillinger Escape Plan en The Chariot.
De voorbije zomer stonden ze onder meer op Jera On Air. Hoewel Rotzak inmiddels al bijna tien jaar bestaat, voelt de band voor veel mensen nog als een relatief nieuwe naam aan, zelfs in hun thuisland. Door wisselingen in de bezetting en de coronapandemie kwam de ontwikkeling van de band niet altijd mooi uit de verf.
De band werkt aan nieuw materiaal, en speelt in het najaar opnieuw een reeks clubshows. België vormt daarbij de basis, maar ook Duitsland, Denemarken en Noord-Frankrijk staan opnieuw op de planning.

Slaughter The Giant is een deathmetalband met blackmetalinvloeden die werd opgericht in 2018. Ze hebben al twee full albums op hun conto: ‘Depravity’ uit 2022 en ‘Abomination’ uit 2024. Deze zomer zaten ze in de studio voor nieuwe opname. Ze speelden reeds op Alcatraz. De volgende haltes na Zingem Beeft zijn HellFort in Brugge, Colossus Deathfest inAarschot en de Ierse metalfestivals Siege of Limerick en Northern Dissonance.

Mordkaul brengt melodische deathmetal zoals in de jaren ’90. Mordkaul is de band van zanger Tommy Goffin, bassist Jan Rammeloo (Bliksem, Diablo Blvd, Furia, Your Highness), drummer Tony Van den Eynde (Leng Tch’e, Storm Upon The Masses) en gitarist Stefan Segers (Dyscordia). Dit jaar sloot ook gitarist Nick Ryckaert (Ostrogoth, Mr Myst) aan.
Op Mordkaul’s debuutalbum werden de drums ingespeeld door Adrian Erlandsson (At The Gates, The Haunted, Cradle Of Filth, Paradise Lost, Vallenfyre, …). James McIlroy van Cradle of Filth zat even in deze band. Dan Swano deed de mix en mastering van de voorbije albums.
Inzake festivals kan Mordkaul al mooie adelbrieven voorleggen: een paar keer Alcatraz, Tolminator, Antwerp Metal Fest, Roosendaal Open Air en Herrie Fest.

Bark brengt groove metal of noem het death’n roll. Deze Belgische band heeft de Argentijn Martin Furia in de rangen, die momenteel behalve bij Bark ook nog bij Destruction speelt. Bark speelde al twee keer op Graspop en vier keer op Alcatraz. Ze waren in 2019 al eens headliner op de toen derde editie van Zingem Beeft, toen met Marche Funèbre en Chalice. Bark bracht vorig jaar het album ‘The Time Has Come’ uit.

Schizophrenia heeft de afgelopen jaren een onbetwistbare status opgebouwd binnen de internationale death/thrashscene2023 was het jaar van de grote doorbraak voor Schizophrenia, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomervakantie georganiseerd had: ze stonden op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Dortmund Deathfest, Alcatraz en Summer Breeze. In dat jaar stonden ze ook al op Zingem Beeft, maar nog niet als headliner. Die plek op de affiche was toen voor Fleddy Melculy. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt voor deze band.
Dit voorjaar speelden ze als support van Hellripper toen die door Europa trok en na Zingem Beeft gaan ze op Europese tournee als support van Coroner.

Tickets voor Zingem Beeft kosten 28 euro en zijn te bestellen via www.zingembeeft.be

WOW WOW is een nieuw (zij-)project van Wouter Spaens. Hem kan je kennen van Riptunes, IDIOTS, Bherman en Harry Descamps. “Tre Hus På Vannet” betekent zoveel als ‘drie huizen aan het water’ en vormt de neerslag van Wouters’ reis van twee weken door de Noorse fjorden, langs drie huizen aan het water. Elk nummer kreeg de naam van het dorp. Op elke locatie schreef hij één song. De rust, de uitgestrekte landschappen en het leven aan de rand van het water vormden de inspiratie en dat hoor je ook. Als deze EP iets uitstraalt, dan staat innerlijke en uiterlijke rust alvast voorop in het rijtje. Akoestische gitaren, ruimte en eenvoud staan centraal.
Het verhaal achter de songs geeft alles een extra gouden randje. Zouden drie rustige plekken in Vlaanderen dezelfde songs opgeleverd hebben? Ik vermoed dat rustig, hoewel relatief, in Noorwegen toch een andere dimensie bereikt. Of toch de rust die Wouter daar gevonden heeft.
Het concept van reis-songs is niet nieuw, ook niet in deze akoestische folk/jazz richting. We denken bijvoorbeeld spontaan aan “Islas” van Flo. Hier klinkt het ook al overtuigend authentiek. Als WOW WOW houdt Wouter zich aan zijn eigen roots en invloeden, zonder bijvoorbeeld de lokale muziek (songs, instrumenten, toonzetting, tradities, …) te willen integreren. Dat is mooi en eerlijk.
Voor mij had deze reis langer mogen duren (meer songs), maar we kunnen er ook mee leven als hij elke vakantie een nieuwe bestemming aandoet voor telkens een nieuwe EP.

Voor deze EP werkte Wouter samen met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Loverman, Bazart,...). Je vindt “Tre Hus På Vannet” op Spotify.

Folk/Jazz
Tre Hus På Vannet EP
WOW WOW

Tre Hus På Vannet - Single by WOW WOW | Spotify

De nieuwe LuSid hebben we hier begin dit jaar al eens voorgesteld - met hun singles "Stella" en "Like a Sulky Girl" - waarna we hen het etiket van ‘belofte’ hebben opgekleefd. Op hun nieuwe single, “Kinda Fuzzy” hebben ze een grote stap gezet: meer matuur, een betere productie, mooie songstructuur en ze tonen meer lef en overtuigingsdrang. Als we een opmerking moeten geven, dan misschien dat de songtitel niet prominent (herkenbaar, meezingbaar, …) in de song zit.
De sound is iets donkerder, dreigender. Muzikaal zitten ze hier in de slipstream van High Hi, Faith and the Muse, en Garbage.
Knap gedaan, deze derde digitale single. We beginnen stilaan te rekenen op een EP of een full album. Je vindt “Kinda Fuzzy” makkelijk op Spotify.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/101801-like-a-sulky-girl-single