Victories At Sea is een uit Birmingham afkomstige indie/postpunkband die na hun debuut ‘Everything Forever’ in 2015 zijn stempel leek te gaan drukken op de indie- en postpunk. Volgens onze bronnen ging de band op bezinning in Schotland om alles wat op een rijtje te zetten. Het resulteert in het tweede album 'Everybody's Lost And All I Want Is To Leave' uitgebracht via Gentlemen Recordings. Opvallend op deze schijf is de bijzonder weemoedige en melancholische ondertoon.
“When The Dark” doet je alvast vertoeven in een zweverige, eerder donkere omgeving. En geeft eigenlijk al perfect de toon van deze plaat aan. Geen duisternis die je verstikt of angst inboezemt, eerder van de soort die een deugddoende gemoedsrust op jou doet neerdalen, krijg je over de hele lijn voorgeschoteld. Songs als “Quiet House”, “Late” en “Breathe Slowly” ademen allen diezelfde sfeer uit. Je zou kunnen stellen dat daardoor alles diezelfde lijn uitgaat en dat daardoor de verveling snel optreedt, maar niets is minder waar. Je wordt gewoon meegezogen naar die kleurrijke wereld die Victories At Sea je aanbiedt.
Het grote pluspunt is daarbij de vocale inbreng. JP White’s bijzonder heldere en veelzijdige stem doet je namelijk wegdromen naar andere oorden. Dat trucje haalt hij dus ook boven bij “Dont’t Waste Your Life” en “Midnight Song”. Telkens op een weemoedige wijze die je een krop in de keel bezorgt of tot tranen toe dwingt. Die bijzondere hypnotiserende inwerking op je gemoed, is daardoor een meerwaarde binnen dit bijzonder concept dat ervoor zorgt dat je de greep niet verliest. En daardoor blijf je niet alleen geboeid luisteren, maar vooral intens genieten. Want inderdaad, door de wat monotone ondertoon dreig je met momenten toch even in slaap te worden gewiegd, daardoor helpt het dat die warme en heldere stem je uiteindelijk toch in trance brengt. Dat wordt verder in de verf gezet bij het meer dan zeven minuten lange “Exit”, een klepper van een song die aanstekelijkheid en melancholie perfect met elkaar verbindt.
Victories At Sea dobbert op zijn tweede schijf een beetje in het vaarwater van bands als White Lies en The National. Bands die op dezelfde weemoedige wijze zelfs grote festivalweides in vervoering weten te brengen. Of dat ook bij Victories At Sea zal lukken valt af te wachten, maar deze magisch, emotionele en melancholische trip verwarmt ons hart op diezelfde wijze zoals die andere bands dat doen. En dat is een referentiepunt dat ons hoopvol doet uitzien naar meer moois, binnen een sfeer die je in een diep tranendal doet belanden. Maar ook op die aanstekelijke wijze, je al zwevend doet dansen op de dansvloer.

Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut-EP uit , die een mijlpaal bleek te zijn binnen de Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met het knetterende full album 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia'. Daarop deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd.
Ook 'Hypnos' is een conceptplaat die te maken heeft met ouder worden en hoe je met een zekere weemoed achteromkijkt. Een les die we altijd heb geleerd: 'gooi het kind in jou nooit volledig weg'. Dat wordt op deze schijf dan ook uitgebreid tentoongespreid. De kinderlijke onschuld komt voortdurend bovendrijven, heel subtiel, en is zeker en vast aanwezig.  Deze band bestaat uit topmuzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks de chaos die ze bewust creëren , hoor je riffs en klanken die doen denken aan de kunstwerken die Frank Zappa afleverde, soms op een speelse , zeer doordachte wijze.
Wie oppervlakkig luistert , hoort wellicht enkel een muur van lawaai die op je afkomt. Maar zij die deze ballon durven doorprikken ontdekken een Picasso-meesterwerk, waar kronkels en gebogen lijnen logisch met elkaar worden verbonden. Luister naar songs als “Ding Dong” en “Ode To The Night” en hoor duidelijk vervormde mokerslagen die als een staaf dynamiet in je gezicht tot ontploffing wordt gebracht. Telkens gevolgd door een - we wikken onze woorden - rustpunt in de vorm van een korte 'interlude'. Lekker botsende klanken, waarbij geluidsmuren voortdurend worden doorbroken, en ze verpulveren niet alleen je hersenpan en trommelvliezen. Eens gevangen in de maalstroom van chaos , die op je afkomt als een coronavirus, is een terugweg onmogelijk.
Hyprochristmutreefuzz deelt dan ook geen normale mokerslagen uit, je dient echt mee te zijn met het verhaal. Daarom raden we aan deze plaat in zijn geheel te bekijken en te beluisteren, want elke song sluit perfect aan op de andere. De interlude kondigt dan ook duidelijk een volgend hoofdstuk aan zoals dat bij “Use To Be” het geval is. Een korte en bondige song gevolgd door de volgende interlude die weer een nieuw hoofdstuk aanduidt. En zo blijft de band gewoon doorgaan met op die bijzonder doordachte en hypnotiserende wijze je bij de les te houden, maar ook telkens je op het verkeerde been te zetten. Dat is dus ook het geval bij de daaropvolgende songs “Terrified”, “Could It Be Worse” en andere “Nightcap”. De chaos eindigt pas als op het einde van deze plaat je tot waanzin bent gedreven op “Vampires”, waarna een outro je die definitieve doodsteek toedient.

Toen we in 2016 Hyprochristmutreefuzz live aan het werk zagen op de Vredefeesten in Sint-Niklaas schreven we daarover: ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Anno 2020 gaat de band met een veel te moeilijke naam, nog steeds op hetzelfde elan door. Met ‘Hypnos’ verlegt de band dus nog altijd een grens binnen de noiserock, waar geen grenzen zijn, dit allemaal op een vernuftige wijze zoals enkel een grootmeester als Frank Zappa, wiens geest voortdurend komt bovendrijven op deze plaat, dat ooit kon doen. Frank Zappa op speed wel te verstaan, snel, kort , bondig en bijzonder oorverdovend, zo klinkt deze plaat eveneens over de hele lijn. Dat we naderhand verweesd achterbleven in de hoek van de kamer, na dit chaotisch verhaal over ouder worden, hoeven we jullie niet te vertellen.
Hyprochristmutreefuzz is nog steeds een band die waanzin tot een ware kunstvorm verheft, zoveel is duidelijk.

Floating In Space is de band rond multi-instrumentalist Ruben Caballero. De man heeft een oog voor intense schoonheid en in de eenvoud rondom ons. Met zijn debuut ‘The Edge Of The Light' wist Floating In Space reeds in 2016 de harten diep te raken. In 2018 kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Dreamland', via Deep Elm Records. De titel dekte de lading.  “‘Floating In Space’ doet ons van begin tot einde neerdalen in een dromerig landschap, boordevol immense schoonheid.", schreven we daarover. Nu, twee jaar later, doet hij dat trucje gewoon over met 'A New Dawn'.
Al vanaf de eerste song “Sunrise” dompelt Ruben je onder in een badje van intense schoonheid, binnen een intieme omkadering. Luister maar naar mooie instrumentale pareltjes als “Yes I Will”, “Where The Sun Remains” en “When The Night Comes” en je voelt een gemoedsrust over jou neerdalen waardoor elke haat en wrok in je hart verdwijnt. Vergelijkbaar met de intense schoonheid van de natuur, zo mooi voelt de muziek van Floating In Space ook nu weer aan. Dat was dus ook op het debuut het geval, dat is nu in 2020 nog onveranderd gebleven. Ruben Caballero doet daarbij nog steeds niet aan geluidsmuren optrekken en die afbreken in een oorverdovende climax. Eerder brengt hij je onder in een wonderschoon landschap, waar een gewone bloem of uitzicht op een bosrijk gebied je ademloos doet achterblijven in de hoek van je kamer.
De meest verrassende song op deze schijf komt er bij “Dusk”,  waar een nachtegalenstem plots een andere wending geeft aan die intieme muziek van Floating In Space. Aniah Alves, die hier haar stem voor leent, voelt met haar breekbare en warme vocale inbreng de instrumentale inbreng perfect aan en zorgt voor een waar kippenvelmoment en een krop in de keel. Voor ons persoonlijk hadden er meer van die songs mogen op het album mogen staan, geven we eerlijk toe. Het feit dat de man niet echt op avontuur trekt , veilig binnen de lijntjes kleurt en dus feitelijk gewoon dezelfde paden bewandelt als voorheen, zou je kunnen zien als een minpunt. Maar door de zeer filmische manier waarop Floating In Space je wegvoert naar andere oorden, opnieuw en opnieuw, zorgt hij er echter voor dat we deze kritische benadering prompt mogen klasseren.
Die bijzonder intieme en magische manier waarop Floating In Space musiceert, komt trouwens verder tot uiting op de daaropvolgende songs “The Beauty Of”, “Alive”, “Overcome” en afsluiter “Eclipse”.
Song na song stellen we vast hoe Floating In Space ook nu op zijn zo gekende eenvoudige wijze die gevoelige snaar van de postrockliefhebber raakt. Nergens komen woede en donkere gedachten bovendrijven. Eerder een soort gemoedsrust die je doet terugkeren tot de essentie van het bestaan. De natuur, een onderwerp dat veel terugkomt in Ruben’s werk, is dus op deze plaat, door middel van songs die aan je ribben kleven en je fantasie prikkelen.
Beluister deze plaat trouwens het best in zijn geheel, want het is gewoon weer zo een langgerekte trip die je compleet tot rust brengt. In een wereld boordevol waanzin kunnen we dat gebruiken. Ga het ook niet te ver zoeken en verwacht je ook niet aan experimentele uitspattingen. Daar doet Floating In Space nog steeds niet aan mee. Zoek de eenvoud in je hart en je komt terecht bij de muziek van deze postrock-grootmeester die nog steeds filmische, visuele instrumentale muziek brengt , die je ontroert, je hart beroert en je ziel tot complete 'zen' brengt binnen een intieme omkadering.

Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”,  geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar  kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke,  zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.