Artiesten die op een gedurfde wijze muziek tot kunst verheffen genieten steeds mijn voorkeur. Ivolve is zo een muzikant die zich voortbeweegt in de elektronische muziek, hiphop, rap, triphop en EDM. En daar op een eigenzinnige wijze sinds vele jaren zijn ding mee doet. Zijn recente release ‘Verloren woorden' – ook uitgebracht - was voor ons de aanleiding om deze man zijn muziek verder te ontdekken. Ondertussen heeft hij al vele albums op zijn naam staan. Nu ook deze 'Vulture', een schijf waar de man elektronische pracht uitspreidt, als een kleurrijk klankentapijt.
Soms neigt Ivolve zelfs naar ambient zoals blijkt uit “Them Dronez”. Maar vooral experimenteert de man met beats en klanken alsof hij ter plaatse muziekstukken uitvindt. “Liever Los” en “Gum” zijn omgeven door huzarenstukken die je bedwelmen, maar ook doen zweven over de dansvloer. Zeer opzwepende songs als “Like A Rock Into The Bathtub” of “Vulture” moeten zorgen voor een waar dansfeest in je woonkamer.
Soms dreigt Ivolve op meesterlijke wijze, maar ook raakt hij soms die gevoelige snaar door hetzelfde bedwelmende klankentapijt uit te spreiden, als bij het wondermooi opgebouwde “Astrochemistry” .
Dat de man ook filmisch en zelfs spookachtig tewerk kan gaan, met een donkere twist, bewijst hij eveneens, zoals bij de titelsong.
Eigenlijk staat er gewoon geen maat op de drang tot experimenteren en de aanhoorder op het verkeerde been te zetten. Ivolve is geen gewone muzikant, hij is een soort Picasso die met zijn , op het eerste gezicht , chaotische schilderijen daar toch een zekere structuur kan in verstoppen. De man brengt een brij aan gestructureerde elektronische chaos, die zoveel kanten uitgaat dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd op een bijzonder dansbare wijze. Het feest in ons hoofd duurt verder met de daarop volgende parels al “New Wayz”, “Deliria”, “Scherven” en afsluiter “Kill To Play”.
Ivolve brengt met 'Vulture' een meesterwerk van elektronische pracht. In alle kleuren van de regenboog, met zowel een donker als opvallend lichtvoetig kantje, zet de man je voortdurend op het verkeerde (dans)been. Vaak bedwelmend, soms met een aanstekelijke inbreng. Een knipoog naar de betere triphop en aanstekelijk de dansspieren aanspreken. Zo brengt Ivolve de perfecte dansplaat uit voor dans liefhebbers op zoek naar avontuurlijke feestjes, die meteen je ook tot een zekere gemoedsrust brengen, en je doen wegzakken in een diepe trance, waardoor je de realiteit van het leven prompt vergeet.
Wij lieten ons gewillig meevoeren naar een bijzondere, kleurrijke , filmische wereld die Ivolve ons aanbiedt. Een wereld waarbij ook de fantasie van de aanhoorder wordt geprikkeld.
Beluister deze release dan ook met de hoofdtelefoon op , en de ogen gesloten, en laat je dansend in dewoonkamer meevoeren naar een onontgonnen wereld.
Dance/Elektro
Vulture
Ivolve
Check deze schijf uit op spotify: https://open.spotify.com/album/5MbRvxVv0b9LOV5vP1vFIU
The Feather is het soloproject rond Thomas Medard’s Dan San. Dit project werd opgericht in 2013. Het resulteerde in 'Invisible' dat overal goed werd ontvangen. Het was lang wachten op een opvolger, mede door persoonlijke beslommering en zijn activiteiten met Dan San. Maar nu is er dus eindelijk een aanstekelijke opvolger 'Room'. Blijkbaar een zeer persoonlijke plaat. Maar vooral een schijf die liefhebbers van radiovriendelijke pop en alternatieve indie perfect met elkaar verbindt.
Opener “Closer'” is een dromerige song gedrenkt in een badje van weemoedigheid en melancholie, maar er zit gelukkig genoeg dynamiek in om je niet in slaap te wiegen. De weemoedige zijde van het verhaal blijft ook boven drijven op “Sister”, “Higher” en “Stay Up”. Het zal uiteindelijk de rode draad vormen op de volledige schijf.
Het lijkt trouwens alsof Thomas een moeilijke periode van zich afschrijft en vooruit kijkt naar het licht aan het einde van de tunnel. Zo voelen dus ook de daarop volgende songs “Come First”, “Louder” en “Is It Enough To Try” aan. ‘Room’ brengt over de hele lijn ons vooral het soort weemoedigheid van achterop kijken, na een zware periode, dan langzaam recht krabbelt en vooruit kijkt naar betere tijden met toch nog een beetje pijn in de ogen. Dat wordt verder in de verf gezet bij “Firework”, “At Sea” , “Low Days” en afsluiter “Beautiful Lie”.
Het lijkt wel alsof The Feather over de hele lijn blijft balanceren tussen weemoedigheid en extase. Thomas blijkt met deze parel van een schijf vooral een zeer persoonlijk verhaal te vertellen, waarmee hij die pijn letterlijk van zich afschrijft. Niet door luidkeels om zich heen te stampen, maar eerder door op een ingetogen en sobere wijze ervoor te zorgen dat je een traan wegpinkt met een glimlach op de lippen.
Schipperen tussen verdriet en gelukzaligheid spreekt The Feather daardoor uiteenlopende emoties aan waardoor je ook je eigen problemen letterlijk bij de hand neemt, en deze plaat aanwendt om terug nieuwe krachten te putten, strak vooruit kijken, hopende op betere tijden. Daardoor past ‘Room’ trouwens perfect binnen deze barre coronatijden die we doormaken.
Ptolemea is het alternatieve muziekproject rond Priscila Da Costa. Eerder bracht de uit Luxemburg afkomstige band al een zeer mooi debuut uit in de vorm van een EP 'Tome I' De band moet het niet hebben van verschroeiend de geluidsmuren afbreken, maar eerder op een zweverige wijze je hart breken. Daarbij wordt braafjes binnen de lijnen gekleurd, maar de stem van Priscila klinkt helder en onaards mooi waardoor dat euvel snel wordt vergeten. In maart kwam een nieuwe EP op de markt, 'Maze', waarbij die stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Dat komt dus al tot uiting op “I Wish I Could”, instrumentaal is het daarbij boeiend vast te stellen dat er kenmerken als een elektronische viool voorkomen. Maar helaas wordt daar bitter weinig mee gedaan. Je zou bijvoorbeeld een duel kunnen vormen tussen die viool en dubbele gitaar, maar de focus ligt op de stem van Priscila. Niks mis mee. Deze zangeres beschikt over een operastem, waarbij de hoge tonen je trommelvliezen en je hart doen trillen van innerlijk genot.
Ook “Maze” en “Would Just Someone Understand” zijn bijzonder emotioneel gebrachte songs, die gevoelige snaren raken je en doen je ziel bloeden. De pijn en dromerige sfeer, binnen een weemoedige omkadering, keert over de hele lijn terug. Bij “Isolated” en het wondermooie “Run”, waarbij eindelijk ook instrumentaal wat meer registers worden opengetrokken, kom je in een sprookjesachtige wereld terecht waar een sirene uit de verte je hersenpan binnendringt, je hypnotiseert en je op de klippen doet belanden, waar je hart in gruzelementen wordt geslagen. Ook nu weer, best indrukwekkend dat stembereik van Priscila. De instrumentatie bij deze song gaat een beetje buiten de comfortzone en is een extra pluspunt. Het is daarom zo jammer dat instrumentaal die lijn niet wordt doorgetrokken over de gehele EP. Ook al blijft een song als afsluiter “Time Has Come” zeker aan je ribben kleven, van innerlijk genot wordt een traan weggepinkt.
De bijzonder intensieve sfeer van deze plaat is een wondermooi gevecht tussen vioolklank en gitaargeweld, vermengd met dat indrukwekkende stembereik van Priscila als kers op de taart. Het had eigenlijk over de gehele EP mogen worden tentoongespreid. Jammer genoeg is dat dus enkel bij de twee laatste songs het geval, waardoor we wat op onze honger blijven.
Maar binnen de sferische alternatieve muziek, waarbij harten worden gebroken, is Ptolemea zeker een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden. Laat de muikanten gerust wat meer de teugels vieren en vermeng ze met dat overweldigende stembereik van Priscila en er zwaaien meerdere deuren van emotionele pracht, binnen een weemoedige omkadering, open.
Constraint is een Italiaanse symfonische metalband opgericht in 2011. Hun eerste demo 'Illusion Of A Dream' liet een band horen die binnen dat genre, waar je vaak de bomen door het bos niet meer ziet, toch een diepe indruk na. Dat werd bij hun eerste full album 'Enlightened By Darknes’' in 2016 in de donkere verf gezet. Nu verscheen een nieuwe schijf: 'Tides Of Entropy', waar instrumentale intensiviteit samenvloeien met een vocale inbreng in alle kleuren van de regenboog. De perfecte kruisbestuiving waardoor de band iedere liefhebber van het betere symfonische metal een oorgasme bezorgt.
Na een instrumentale intro, waarbij al wordt aangeduid hoe de muzikanten elkaar blindelings vinden, zijn we vertrokken voor een bijzonder emotionele , sprookjesachtige trip, waarbij harten op een intensieve wijze diep worden geraakt. Dat is dus niet enkel door die instrumentale meesterwerken, of dat bijzonder stembereik, maar net door de samensmelting van deze elementen, waardoor elke song door je hart klieft als een botte bijl.
Luister maar naar het meesterlijk in elkaar gestopte “Eimnal Ist Keinmal” of “Eerie Euphoria” waarbij de haren op je armen rechtkomen van innerlijk genot. Telkens wordt een geluidsmuur van viool, gitaar en zelfs piano opgetrokken die aanvoelt als een deugddoende wervelstorm die door je ziel raast in een tempo dat wordt aangesterkt , telkens die zalvende en gevarieerde stem van Beratrice je wegvoert naar andere oorden.
Dat laatste blijkt ook meermaals uit de daarop volgende songs “The Big (B)end”, waar alle registers worden opengegooid.
Om verder op die lijn door te gaan bij “Broken Thread”, “Leben Ist Streben” en lekker aanstekelijke en aantrekkelijke afsluiter “Coercive”. Alle bovenstaande elementen zorgen ervoor dat deze Italiaanse symfonische band meer dan zijn stempel drukt op het genre. Zonder meer vormen ze zelfs een meerwaarde in dat geheel.
Nee, origineel is dat allemaal niet meer. In de symfonische metal is dat schier onmogelijk geworden. Maar het niveau ligt zeer hoog waardoor deze Italiaanse band boven het maaiveld van symfonische metalbands uitsteekt en dat is , gezien de hoeveelheid van bands, in het genre toch zeer opmerkelijk.
We hebben meer dan 20 jaar moeten wachten op een nieuwe release van The Whodads.
‘Spook!’ borduurt voort op hun ‘Sahara’ uit 1999 (dat opnieuw uitgebracht wordt), met filmtunes en een liefde voor bigbandarrangementen. “Springtime For Hitler” is een te korte mix tussen een ska-ritme en een bigband. “A Shot In The Dark” is een typische Amerikaanse bigband-soundtrack-killer uit de jaren ’50 of ’60, met nog een paar knappe solo’s voor de blazers. “Joanna” heeft de allure van een trage, rokerige jazz-standard uit de oude doos. Titeltrack “Spook!” is ook al een tegelplakker en mengt een rockabillygitaartje met heel veel bigband.
Er zit zoveel talent in deze band dat ze elkaar soms voor de voeten lopen. Dat moet de band bekopen op “Banzai Pipeline”, waarop zoveel tegelijk gebeurt dat je als luisteraar het spoor verliest. Ook in excelleren kan overdaad schaden. Op dit album krijgt “Joanna” nog een tweede bewerking met dan weer mellow latin ska, en ook dat jasje past deze knappe dame perfect. Deze ‘Spook!’ is een blij weerzien met één van de leukste en interessantste bands van Vlaanderen.
Wanneer een muzikant noodgedwongen geen optredens kan doen, wat kan hij dan nog doen? Juist, nieuwe muziek maken. Zo ook met J Wolf van Your Life On Hold die de Engelse tournee in het water zag vallen door het covid19-virus. Hij schoot ondanks alles in actie en maakte een ijzersterke track/herwerking van “Dead Tree” dat op hun tweede album ‘My Name Is Legion’ stond. We krijgen hier de radioversie en de Extended & Merciles- versie. Die laatste opent met een schitterend drum en bas groove die wat refereert aan The Sisters Of Mercy. Daarbij krijgen we de heerlijke gitaarklanken die erover heen gaan. Werkelijk een heel geslaagde versie van het nummer. “I Can Feel Every Part” is een ingetogen en melancholische track. Een alternatieve bewerking van een track die op hun nog uit te brengen album staat. Dat zal trouwens ‘Echoes From The Bardo’ heten, met gevoelig pianowerk van Augustijn Vermandere. Een beloftevolle song die ons doet verlangen naar het derde album van deze Belgen die de gothrock in eigen land terug op de kaart wisten te plaatsen.
Enkel als digitale EP te verkrijgen via hun bandcamp-pagina.
De Duitsers van The Spacelords zijn misschien wel de vaandeldragers van de Europese spacerockbands. Hun nieuwe album ‘Spaceflowers’ is het derde luik van een trilogie, met ‘Liquid Sun’ uit 2016 en ‘Water Planet’ uit 2017. Dit nieuwe album heeft dus wat langer op zich laten wachten, maar het was het wachten waard.
Inzake instrumentale spacerock moeten The Spacelords niemand laten voorgaan. Sterke composities, lang uitgesponnen psychedelische gitaarstukken, de klassieke spacesound (zonder synths!), … ze brengen het met de vingers in de neus.
Slechts drie tracks staan er op dit album en toch maken ze vlotjes bijna een uur vol. Titeltrack “Spaceflowers” en “Frau Kuhnkes Kosmos” klokken beide pas na ruim 10 minuten af en het echte magnus opus is “Cosmic Trip”, een schijnbaar geïmproviseerde jamsessie, maar dan toch eentje met een perfecte spanningsboog om je bijna 25 minuten gevangen te houden in hun ruimtereis.
Het zijn maar de groten die daarmee wegkomen en voortaan mag je The Spacelords daar bij rekenen.
Het album is op CD en vinyl te krijgen. Het vinyl geeft nog meer diepgang aan deze muziek en dan heb je ook het prachtige artwork op een leuk formaat.
Brudini woont en werkt in Londen en heeft roots in Thailand en Noorwegen. Hij heeft een moeilijke periode achter de rug: zaak failliet, langdurende relatie stopgezet, maar die verloren veldslagen heeft hij in zijn voordeel gebruikt en er prachtige en pure muziek uit gedistilleerd. Zijn ‘From Darkness, Light’ gaat een beetje alle kanten op, maar denk toch vooral aan Tamino meets Beirut.
Er zitten bijzonder veel kleine referenties in dit album. Zonder de songs bij naam te noemen, kan Brudini zo aansluiten in het rijtje van Baxter Dury, El Mischi, Björk, Uma Chine, Calexico, DaDaWaves, Pascal Deweze en Usi Es. Hij is duidelijk nog op zoek naar een eigen gezicht en eigen geluid en daar staat hij al wel heel dicht bij. Zijn songs zijn melancholiek, moody, jazzy, arty, en soms toch ook net heel modern en poppy. Het gaat van een krakende piano en oude synths met jazzy toetsen van drums, blazers en percussie tot Dijf Sanders-like soundscapes en retro-spacegeluidjes.
Heel diep verstopt in de mix zit zelfs ergens een scheurende gitaarsolo(op “Emotional Outlaw”). Brudini heeft een krachtige, diepdonkere en tegelijk zwoele stem die terecht een hoofdrol krijgt op dit debuutalbum. Hij heeft niet het bereik van een Tamino, maar hij bewandelt wel het volledige spectrum dat hem wel past.
De enige steek die Brudini hier laat vallen zijn de overdaad aan gedichten van de oude Amerikaan Chip Martin. Twee keer was subliem geweest, met vier passages is Brudini te bescheiden over zijn eigen talent als dichter en songschrijver. De beste songs zijn “Emotional Outlaw”, “Pale Gold” en “Nightcrawler”.
Er is ook een Belgische toets. De hoes werd ontworpen door Sammy Slabbinck. Die deed dat eerder voor o.m. Leonard Cohen, Intergalactic Lovers, Nordmann, Jasper Steverlynck en Wallace Vanborn.
https://www.youtube.com/watch?v=WyE9zh2n9V8
Gnaw Their Tongues, is het noise/black metal project rond multi-instrumentalist Maurice De Jong. Ondanks het feit dat het project is ontstaan in 2006 heeft Maurice al een verleden bij o.a. Ophiuchus dat eind jaren '90 reeds het landschap gitzwart wisten te kleuren. Reeds in 2016 kon hij ons overtuigen met een enorm duistere schijf ‘Hymn For The Broken, Swollen And Silent'. Waarbij ons de raad werd gegeven om deze schijf te beluisteren bij het vallen van de duisternis. In 2018 deed hij dat donkere kunstje nog eens over met 'Genocidal Majesty'. Nu ligt er weer een nieuwe schijf van Gnaw Their Tongues klaar. ' I Speak The Truth, Yet With Every Word Uttered, Thousands Die’ is weer een langgerekte noisetrip gedrenkt in een blackmetalbadje. Niet bestemd voor tere oortjes.
De titelsong doet al vermoeden waar het heen zal gaan. Naar goede gewoonte bij Gnaw Their Tongues, gaat het recht naar de diepste kerkers van de Hel. Zonder enige terugkeer mogelijk, eens je die trip durft aanvatten. Dat is wat Gnaw Their Tongues al zoveel jaren doet, dat wordt op deze knappe schijf nogmaals in die gitzwarte verf gezet. Oorverdovende noisegeluiden, gedrenkt in het zwarte bad van verderf , doen demonische wezens herrijzen en zorgen voor apocalyptische taferelen die je meest waanzinnige fantasie prikkelen. “Purity Coffins”, “White Void Black Wounds” en “To Rival Death In Beauty” liggen allemaal in diezelfde lijn. Die laatste titel omschrijft trouwens perfect hoe de volledige plaat echt in elkaar steekt: de schoonheid van pure duisternis uit de doeken doen op een verschroeiende wijze waardoor je trommelvliezen barsten. Maar ook je ziel laten branden in die Hel.
Die helse rit blijft Maurice aanhouden met “Abortion Hymn” - hij schuwt duidelijk geen controverse -, “A Sombre Gesture In The Faint Light Of Dusk” en afsluiter “Shall Be No More”. Zwarter dan dit kan gewoon niet. Dat is de reden waarom we in 2006 al vielen voor dit bijzonder project en dat is de reden waarom we ons nu ook weer lekker wentelen in die donkere gedachten die Gnaw Their Tongues ons aanbiedt.
Wellicht voegt Gnaw Their Tongues niet echt iets toe aan de sound die we al kenden uit het verleden, maar dat hoeft ook niet. De manier waarop Maurice op een bijzonder energieke en hartverscheurende wijze de schoonheid en puurheid van duisternis omschrijft, blijft op deze nieuwe schijf overeind staan.
Duisternis die je naar goede gewoonte zodanig doorheen schudt, dat je je demonen strak in de ogen kijkt , terwijl die vuurtongen van de Hel je voetzolen likken. Nee, vernieuwend is dat niet. Maar er zijn weinig artiesten die erin slagen het zodanig echt te doen voelen, dat de temperatuur in de kamer letterlijk lijkt te stijgen tot een kookpunt en we met de ogen gesloten die Poorten van de Hel voelen openzwaaien. En dat zorgt ervoor dat een artiest als Gnaw Their Tongues ook anno 2020 stevig op de troon blijft zitten wat het betere blackmetal/noisegebeuren in binnen- en buitenland betreft.
Oklahoma is een streek die tot de verbeelding spreekt en het is ook de thuishaven van de folkband Other Lives die met 'Tamer Animals' waarvan we in 2011 reeds diep onder de indruk waren. Na de parel van een plaat 'Rituals' in 2015 werd het even stil rond Other Lives. Er is eindelijk een opvolger met 'For Their Love', een album dat weer dat gevoel oproept van weidse vlaktes, brede horizonten en complete rust.
De magie tussen viool, percussie, gitaar en warme vocalen werkt dus nog steeds. Dat merken we al bij die eerste song “Sound Of Violence” die je dat gelukzalige gevoel vanbinnen geeft, zonder je in slaap te wiegen en waardoor we ooit fan zijn geworden. Weinig bands slagen erin je op deze wijze te hypnotiseren vanaf de eerst tot de laatste noot. Want nergens valt er een speld tussen te krijgen. “Cop”, “All Eyes/For Their Love” en het wondermooie “Nites Out” geven je dat innerlijke gevoel van welbehagen , die je tot een gemoedsrust brengt waardoor je prompt alle zorgen vergeet. Dat is na al die jaren dus nog steeds de magie die Other Lives uitstraalt. En daar zijn we dus zeer blij om. De band slaat niet per se andere wegen in en dat hoeft ook niet. Songs als “We Wait”, “Hey Hey I” en “Who's Gonna Love Us” bieden melancholie , zen en rust, dan krijg je er nooit genoeg van. En dat wordt bij afsluiter “Sideways” nog maar eens in de verf gezet.
Het unieke aan Other Lives is dat ze de schoonheid van Oklahoma weten uit de beelden in prachtige songs die aan je ribben blijft kleven. Dat was op het onvergetelijke debuut het geval en dat is anno 2020 nog steeds zo.
Met de ogen gesloten drijf je dan ook letterlijk weg over die typische oppervlaktes en geraak je ontroerd door die adembenemende schoonheid om je heen. Schoonheid die wordt uitgedrukt in woorden en klanken die je hart beroeren en je ziel tot een soort gemoedsrust brengen, waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Een opzet waar niet iedereen in slaagt, maar ook na al die jaren doet Other Lives het dus weer.
Een wondermooie trip aanbieden die van jou letterlijk een ander mens maken, zoals alleen een landschap als dat in Oklahoma dat kan.
Hallows is een dark electronic collectief uit Seattle. De band ontstond in 2018 en grasduint door de postpunk, new wave en andere donkere elektronische muziek uit de jaren '80. Met hun debuut 'Subtle' levert de band een EP af die echter daardoor niet gedateerd, maar opvallend fris en monter klinkt. Een postpunkrevival waar we met de glimlach op de lippen zitten naar te luisteren en vooral genieten tot de toppen van onze tenen.
Hallows trapt namelijk niet in de val van zomaar die muziekstijl te kopiëren, ze doen er daadwerkelijk ook iets mee door er een eigen en moderne draai aan te geven. Waardoor het lijkt alsof die muziekstijl wordt heruitgevonden. En daar slaagt niet elke postpunkopleving dezer dagen nog in. Dat blijkt al uit die ijskoude, lekker donker klinkende “Out Of Sync”. Niet alleen door de opmerkelijke instrumentale klanken die je doen teruggrijpen naar dat verre verleden, ook de lijzige stem doet een duistere walm over de hoofden waaien, waardoor je je puntschoenen aantrekt en lekker gaat zweven over de dansvloer alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die aanstekelijkheid keert ook terug op “Subtle”, soms in een eerder, hoe zullen we zeggen, intieme sfeer als bij “In A Sleeping World” het geval is, maar die ook ook lekker uptempo alle registers opentrekt, zoals bij ''The Call//Ravenous'' en de prachtige afsluiter “Far Too Gone”.
Hallows zet zijn eigenzinnige stempel op een genre dat nog niet vergeten is en geeft het gelukkig een eigen en modern gezicht. De band heeft een zeer gevarieerd pareltje van een EP die smaakt naar meer, binnen die nog steeds groeiende postpunkrevivalbands die bewust grasduinen in het genre, met elektronische invloeden .
Hallows klinkt opvallend fris, monter en vooral vrij uniek. Daardoor zal deze band één van de weinige zijn die kan doorbreken in dat postpunkbos, waar je vaak de bomen niet meer ziet. Deze schitterende EP bewijst dan ook dat er nog bands zijn die dat wel kunnen. Hallows is dus een naam om te onthouden in dit genre. We voorspellen hen op basis van deze EP in elk geval een gouden toekomst.
Dance/Electronic
Subtle
Hallows
De Zweedse dreampopformatie Tiny Fighter liet via prachtige singles als “Strangest Things” en “Perfect Game” al een tipje van de sluier zien en horen. Breekbare songs die sprankelend je tot dansen aanzetten. Lekkere aanstekelijk dus, binnen een dromerige omkadering. Met het debuut 'Going Home' brengt Tiny Fighter een debuut uit dat lang blijft hangen. Je zingt de songs ook prompt lekker mee.
En toch is het niet enkel dat dansbare dat komt boven drijven. Intimiteit binnen een zeer sobere omkadering, vinden we ook terug. Niet bij “Strangest Things”, een lekker uptempo song, maar “Perfect Game” laat Tiny Fighter van zijn meest breekbare kant horen. Met de vocale inbreng die je hart beroert op een ingetogen wijze, drijf je weg over walmen van intense melancholie en weemoed. Bij “Rollercoaster” worden de dansheupen op zwevende wijze aangesproken.
Tiny Fighter brengt aanstekelijke dreampop voor een zeer ruim publiek, dat blijkt ook uit de daarop volgende songs als “Echo”, ”Maybe” en het prachtige “Stars”. De bijzonder emotionele stem van Therese Karlsson ontroert je telkens opnieuw, waardoor je een traan wegpinkt met de glimlach op de lippen. Want ondanks die zweem van weemoedigheid is dit geen sombere schijf geworden. “Vessels” en “Hold On” blijven je datzelfde gevoel van welbehagen bezorgen.
Tiny Fighter drukt door dit sprankelende debuut zijn stempel op het dreampopgebeuren, door een zeer gevarieerde schijf voor te schotelen die harten doet breken, maar ze ook terug lijmt , door die bijzonder zonnige omkadering. Weemoedigheid die je hart in vuur en vlam zet is de rode draad op 'Going Home' waardoor een ruim publiek aan liefhebbers van de betere dreampop over de streep moeten worden getrokken. Ondanks de indrukwekkende instrumentale omkadering is het telkens Therese die je met haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem doet vertoeven in oorden waar melancholie je doet schitteren in het licht.
De Amerikaanse formatie The Mystery Plan in een muzikaal hokje duwen is deze band tekort doen. Sinds 2010 bracht de band rond Jason Herring, Amy Herring, Jeff Chester, Otis Hughes en Patty McLaughlin ongeveer 10 EPs en LPs uit, waar ze die stelling in de verf weten te zetten. Dreampop, folkinvloeden, fuzzy beats die op de dansheupen werken, intimiteit die je hart verwarmt, … je vond en vindt het nog steeds terug bij The Mystery Plan. Ook de nieuwste schijf 'Zsa Zsa' is een samenstelling van parels van songs waar deze stelling nogmaals wordt bewezen.
Die heel gevarieerde aanpak, met een mysterieuze tint daarin verborgen, komen we al bij de eerste song tegen. “Those Stars” is een circa zeven minuten lang pareltje dat je hart verwarmt, binnen een toch wel donkere omkadering. Binnen die weemoedige manier van elektronische pracht, op dezelfde wijze zoals bands als Massive Attack dat plegen te doen, weet Mystery Plan snaren te raken en bezorgen ze je een zeer visueel klinkende totaalbeleving die je niet snel zult vergeten. Luister maar naar zo een dromerige song als “We All Get Down” of “Ballad Of JC Quinn”. Het zijn één voor één songs die ergens wel aan je ribben blijven kleven. De warme en weemoedige aankleding, bezorgen je een krop in de keel en kippenvelmomenten in veelvoud. Elke song zorgt ervoor dat je wegzakt in diepe gedachten, op een zeer sensuele wijze. En dat is de verdienste van elektronische klanken die ontroeren. Maar vooral ook een vocale aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. Geluidsmuren worden daarbij niet verpulverd, maar de intense inwerking op uw gemoed zorgt voor een gemoedstoestand waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Relaxerende dromerige songs als “Sweet Tart”, ”Long Way Heaven” en afsluiter “Distant Sirens” zijn songs waarbij die stelling alleen maar wordt bewezen.
The Mystery Plan brengt vooral een gevarieerde dromerige, chill outschijf uit boordevol moderne, klassiek getinte klanken en stemmen die je wegvoeren naar andere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Een soort duisternis die je hart tot rust brengt dus. En bovendien geeft 'Zsa Zsa' je telkens dat gevoel van innerlijk welbehagen waardoor je de zwaarste stormen in het leven kan doorstaan. Binnen een donkere en melancholische omkadering, dat wel. Maar nooit word je er somber van. Eerder daalt een gelukzalig gevoel over jou neer dat je terug doet keren naar de essentie en de schoonheid van het leven.
Ter introductie citeren we even uit de biografie op de website van De Havilland zelf: ''In het Universitair Psychiatrisch Centrum, Kortenberg spreken auteur/componist Rudolf Hecke en professor Dirk De Wachter voorjaar 2015 af om samen te werken aan wat Rudolfs debuutroman ‘Wondenland’ zal worden. In de wachtzaal vindt nog een ontmoeting plaats. Nathalie Van den Meutter, die stage loopt als psychologe, wordt door Rudolf aangesproken, het begin van een bijzondere samenwerking. Rudolf heeft een berg songs geschreven en is op zoek naar de stem om ze leven in te blazen. De songs worden herwerkt en Nathalie op het lijf herschreven. Songschrijver en zangeres geven hun samenwerking een naam. De Havilland, naar de inmiddels 103-jarige actrice Olivia en naar de vliegtuigbouwer die bijdroeg aan de bevrijding van het fascisme. Het duo start een zoektocht naar geschikte muzikale compagnons en vinden Willem Heylen wiens dromerig inventief gitaarspel mee de sound boetseert en Lotte De Peuter, backing zangeres en fluitiste. Er wordt meteen opgenomen. "
Met de EP 'De Havilland' wordt een bijzonder melancholische plaat uitgebracht die meerdere snaren raakt. Jazzklanken worden aangesterkt met dromerige soundscapes, die een gemoedsrust doen neerdalen over je bange hart. Iets wat we in deze barre tijden zeker kunnen gebruiken. De kers op de taart wordt echter geleverd door die bijzonder breekbare en kristalheldere stem van zangeres Nathalie Van Den Meutter die je met haar stem hypnotiseert en naar verre oorden doet verlangen waar geen pijn en vertwijfeling meer heerst. “Sleep Happy” is alvast een song die je hart verdooft, je ziel doet bloeden van innerlijk genot en daardoor pink je een traantje weg. De krop in de keel krijg je eveneens van de daarop volgende parels “Seven Letter Words” waar ook een lekker uptempo klank enige positieve energie door de boxen stuurt. Ook hier weer hoor je die opvallende breekbare vocale aankleding die je in vervoering brengt. “The Disease” en afsluiter “Gardienne”, weer zo een intiem, broos en breekbaar meesterwerk, gaan diezelfde weg op.
De Havilland brengt een EP uit waar een tranendal van geluk wordt verbonden met tonnen melancholie en weemoed. Waardoor je als aanhoorder de zorgen in je leven even kunt vergeten.
Met deze dromerige EP worden niet zomaar snaren geraakt, deze songs kunnen je leven een mooiere wending geven als je de broosheid en de schoonheid daarvan ondergaat. Waardoor zorgen niet worden vergeten, maar je wel even tot gemoedsrust komt in een intieme omgeving die de band je op deze mooie EP aanbiedt.
Nederlands 
Français 
