We citeren: ''In maart 2020 verscheen, onder impuls van Tiny Legs Tim, het album Missy Sippy All Stars Vol. I. Een staalkaart van Gentse bluesmuziek nav tien jaar Gentse bluesscene en de vijfjarige verjaardag van blues- en jazzclub Missy Sippy.'' Dit is dus een verzamelplaat die een ode wil geven aan deze bijzonder Gentse club, maar meteen een ode aan het genre zelf. Op een verfijnde en bijzonder mooie wijze gebracht door een hele rits artiesten die weten waar ze mee bezig zijn.
Want eerlijk? Klassiekers binnen het genre uitkleden en in een nieuw kleedje stoppen, daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. En als je bij de eerste song, “Don't You Mind People Grinning To Your Face” al het gevoel krijgt terug te keren in de tijd, zonder dat het gedateerd klinkt. Dan ben je in je opzet geslaagd. Elke song ademt die warmte van blues, jazz en rootsmuziek uit waarmee die Missy Sippyclub zo groot is geworden. Het gevoel als je daarbinnen stapt wordt ook op deze schijf uit de doeken gedaan op een speelse en magische wijze. De warmte die over jou neerdaalt bij elke song opnieuw doet je naar adem happen, je trekt je dansschoenen aan en danst in de huiskamer op lekker aanstekelijke songs als ''Something's Got A Hold On Me”, “Have You Ever Had A Feeling” of de versie van “Little Red Rooster”. Allemaal songs met het label 'afblijven' wat ons betreft. Gelukkig blijft de sfeer van toen dus overeind staan. En dat is een pluim op de hoed van elk van de muzikanten en vocalisten die aan dit project hebben meegedaan.
Daarom doen we bewust niet aan namedropping, want elke inbreng is even belangrijk om de magie uit de boxen te laten loeien die je dat bijzonder warm gevoel vanbinnen geeft.
Fedia Holail Mohamed, Kasper Van de Ponsele, Bernd Coene, Toon Vlerick, Janne Blommaert, Vincent Slegers, Olivier Vander Bauwede, Mira De Schepper, Matis Cooreman, Leander Vandereecken, Matt T Mahony, Tiny Legs Tim, Lajos Tauber, Simon Raman, Naomi Sijmons, Mattias Geernaert, Guy Verlinde, Karel Algoed, Frederik Van den Berghe en Tom Eylenbosch … ze gooien elk hun meesterlijke talent in de strijd, maar vooral tonnen spelplezier die nodig zijn om van deze mooie ode aan een van de mooiste Gentse clubs, en ook het roots-en blues-genre de ode te geven die het verdient. Nergens valt een speld tussen te krijgen en overal voel je je wegglijden naar mooie tijden waar we nippend aan een lekker glas wijn genoten in de bluesclub en met een brede glimlach een krop in de keel kregen als ''I Shall Not Be Moved” door de boxen loeit. Wederom, gebracht met zoveel intensiviteit zo eigen aan het genre dat je eigenlijk ook een traan wegpinkt van innerlijk genot.
Deze verzamelaar is niet zomaar een verzamelalbum. Het is de perfecte ode die een mooie club als Missy Sippy kan krijgen. En bovendien een aanrader voor ieder beetje liefhebber van blues, roots en jazz deze knappe schijf. Hopelijk komt hier snel een vervolg op.
Het Texaanse duo Twin Tribes bestaat sinds 2017 en is hier al met hun tweede album. Het album kwam er een goed jaar na hun debuutplaat. Deze twee muzikanten maken goed in het gehoor liggende dark en cold wave dat door beiden vooral met synths gefabriceerd wordt. De bas speelt Joel Nino Jr en de vocals en gitaarklanken neemt Navaro voor zijn rekening. Op hun tweede worp maken ze tien nummers die zo op hun debuut konden staan. Dat slaat dan vooral op hun muziek en kwaliteit van de songs. Daar is niets mis mee en dik in orde.
Bij momenten doet het wat aan She Past Away denken , zoals op “Heart and Feather”. Muzikaal een feelgoodsong die toch donkerder is dan je zou denken wanneer je de lyrics van naderbij bekijkt. “The River” is een soort van donker liefdesbetoon, met sfeervolle backings. “Fantasmas” is ook een aanrader: donkere synths en dito tekst met een uptempo beat eronder. “Shrine” is een gitzwarte afsluiter verpakt in stemmige darkwave. Iets waar ze een patent op lijken te hebben.
Op ‘Ceremony’ geven ze tien goed in het gehoor liggende darkwavenummertjes af. Heel melodieus met een donkere ondertoon en gitzwarte teksten. Ze gebruiken de sounds uit de jaren ‘80 en maken er hun ding mee.
Is het vernieuwend? Niet meteen, maar het is wel verslavend eenmaal je er naar geluisterd hebt.
Dance/Electro
Ceremony
Twin Tribes
Het is maar liefst 19 jaar geleden dat The Strokes hun debuutalbum ‘Is This It?’ uitbrachten en daarmee wereldwijd hoge ogen gooiden. Ze brachten de volgende vier jaar nog twee albums uit om dan een lange pauze in te lassen. Verschillende bandleden hielden zich bezig met solowerk of andere projecten. Sinds 2011 zijn ze back in business en was er de release van hun vierde album ‘Angels’ en ‘Comedown Machine’. Ondanks alle goede kritieken blijft deze band eerder een populaire cultband. Ergens is dat wel raar, want ze zijn bij momenten echt wel catchy. Ook op dit album trouwens. Het prachtige artwork op de hoes is ‘Bird on Money’ van Basquiat uit 1981.
‘The New Abnormal’ is hun zesde album en we gaan het maar meteen zeggen: het is een heel goede The Strokes-plaat geworden. Het kan zich meten met hun debuut. Het bevat iets minder branie, maar het is ook iets volwassener. We zijn tenslotte ook 20 jaar verder.
Opener “The Adults Are Talking” is een heerlijk verslavend liedje met een intro die speels en licht klinkt. Er wordt gevoelig en introvert gezongen. Een heerlijk gitaartje na het refrein zorgt voor het extraatje. Het liedje kan je ergens tussen Phoenix en The Kooks in situeren. “Bad Decisions” was al een single en klinkt ook als een single: uptempo en gedreven. Zo ook met “Brooklyn Bridge To Chorus” dat melodisch nog ietsjes beter uit de verf komt. “At The Door” was een ingetogen single waar vette synths de zang van Casablancas uitstekend begeleiden en helpen kleur geven. Ook “Selfless” is een ingetogen nummer met mooie harmonieën. Ook hier merk je aan de manier van zingen dat Casablancas veel variatie en nuancering in zijn stem kan steken.
The Strokes zullen misschien wel altijd een cultband blijven. En misschien is dat wel niet erg? Ze klinken nog steeds als een Britse band, maar je hoort ook dat deze Amerikanen intussen volwassen zijn geworden.
‘The New Abnormal’ bevat een doos vol kwalitatieve songs en mag naast hun beste werk gelegd worden. Een aanrader. The Strokes bestaan nog en hoe!
We schreven al over de eerste single “Pray For The Rain” als voorloper voor het tweede album van Dirk Da Davo en Jean Marie Aerts. Wel daar is het album dan. ‘Oceaned’ kreeg het als titel en het bestaat uit tien songs. De cover heeft trouwens niets te maken met het covid19-virus maar is een bewerkte foto van het speeltje van de hond van een aantal jaren terug. De hoes lag al vast voor het coronatijdperk… Het is maar dat u het weet.
We gaan hier niet beginnen over vergelijkingen met The Neon Judgement. Net zomin we laten vallen dat die laatste in het najaar te zien zijn op Sinner’s Day. Over naar DDJMX dan…
Het album opent met de single “Pray For The Rain”. Deze is catchy, solide en brengt een soort trance over. Dat laatste is kenmerkend voor een aantal nummers. Net als de pulserende beats trouwens. De chemie tussen deze twee artiesten leveren een geheel eigen vibe op. Het is vooral electro met een funky rockvibe in verwerkt. “Go Ahead” (maar ook “All Is Said”) heeft die pulserende beat, funky elementen en fijne gitaarlijnen die in het geheel gemixt zijn tot één mooi geheel. De teksten zijn niet overvloedig of lang en bestaan uit veel herhalingen wat dan het trance-effect kan verklaren. “All Is Said” is een sterke track met de nodige diepgang en lagen. Op “Bring It” is het vooral de synth die voor de melodie zorgt. “Here’s Ruby” is een vrij donkere track qua klankkleur. Dat zal veel wave- en electrofanaten aanspreken. Op “New Normality” krijgt Jean Marie Aerts de ruimte om zijn gitaarklanken rond te strooien. Het nummer heeft daardoor een nostalgisch/klein westernsfeertje meegekregen. “Ozz” is een stevig uptempo nummertje. Afsluiter “Trail” is een goed nummer dat net als “Ozz” wat EBM en industrial-elementen bevat. Tevens is het ook heel dansbaar en catchy.
In deze tijden van corona is muziek voor velen een verzachter van de zeden. Met ‘Oceaned’ heb je er alvast een aangename plaat bij om je zinnen eens te verzetten. Het is goed gemaakt, klinkt hedendaags en biedt een eigen vibe van twee topmuzikanten.
Dance/Electro
Oceaned
DDDJMX
De beats waarmee “Weightless” opent, lijken niet te kloppen met de songtitel: donker en zwaar. Eens de song op gang komt, zit er wel een soort van gewichtloosheid in, met lichtvoetige melodietjes die elkaar geduldig aflossen.
Na “Teach Me” en “We Can Make This Beautifull” lijkt Lizzy met deze derde single haar eigen weg gevonden te hebben: lyrics met een zekere diepgang en toch niet te veel oeverloos drama, een lekkere urban-feel met moderne synthpop die de vocalen helemaal tot hun recht laten komen.
Ze sluit met ‘Weightless’ aan bij Eefje De Visser, Sylvie Kreusch en My Indigo (het soloproject van Sharon den Adel) en past helemaal in dat rijtje van sterke vrouwen.
Moet er na drie singles nu een album volgen? Als het niveau van de singles nog verder crescendo kan gaan, mag een album nog wel even op zich laten wachten.
Bij de song hoort ook een videoclip waarvan we niet meteen zouden gedacht hebben dat hij in coronatijden werd ingeblikt. Goed gevonden!
https://www.youtube.com/watch?v=iLjZw_yXKYo
Kobe Sercu verraste ons vorig jaar met de single “Kom Bluf Gerust”, een volwassen, dooraderd en ingetogen lied over liefde. Popmuziek in het West-Vlaams, maar van een andere orde dan o.m. Het Zesde Metaal of Augustijn. Kobe Sercu klinkt rijper, bescheidener soms ook.
Die hang naar de kleinkunst van de grote dagen die we al wat hoorden op de single komt nog sterker naar voren op het gelijknamige album. Om te beginnen in de bezetting en arrangementen, want er komt al eens een trekzak of viool voorbij, of zo lijkt het toch. Maar meer nog komt die hang naar kleinkunst tot uiting in de grote en rijke verhalen over de grote en kleine momenten van het leven (“Ach Kindje”), diepe emoties (“Kom Bluf Gerust” en “Vannacht”), hoge woorden (“Ze Zeggen”), het lied als doorwrocht ambachtswerk, …
Het roept herinneringen op aan Zjef Vanuytsel, Dimitri Van Toren, Willem Vermandere, Jan De Wilde en Kris De Bruyne. “Weet je Nog” had in de jaren’70 of ’80 door Boudewijn De Groot recht de hitlijsten ingezongen kunnen worden. “Keppebolleke” is een song waar de nu oude Vermandere in zijn jonge dagen trots op zou zijn: vanuit een schijnbaar kinderliedje beginnen en via een knipoog naar de vluchtelingenproblematiek naar een moderner geluid en dan afsluiten met hetzelfde speelgoedpianootje als in de intro. Mooi.
De lichtvoetige ska van “Blie” over de geneugten van generatie-overschrijdende buikvorming is een beetje de uitzondering daarop. “Donker” begint met een hartverscheurende mondharmonica en ontpopt zich vervolgens tot een West-Vlaamse Elbow, met een onderhuidse dreiging in de muziek en de tekst. Ook “De Spiegel” heeft een Elbow-flow, een beetje als hun “Lippy Kids”, maar dan met een catchy lalala in de plaats van het fluiten van de Britten. “D’er Waait Ne Wind” is rijkelijk bedeeld met productionele ingrepen, maar het lied is het dat waard. Een tekst die je op zoveel manieren kan interpreteren, over een doel hebben, over het starten van een nieuw leven, over wat je doorgeeft aan een volgende generatie, over onderweg zijn, over beloftes, over verantwoordelijkheid, …
Er was een crowdfunding nodig om dit album op te nemen. Het zou mooi zijn dat dit fijne album vlot verkoopt, dat de beste nummers ervan in hoge rotatie gedraaid worden op de radio, dat we - zodra de coronacrisis voorbij is - in grote getale naar de shows van Kobe Sercu kunnen gaan, allemaal zodat er zeker een tweede album komt.
Fischer-Z bracht nog maar vorig jaar het goed ontvangen album ‘Swimming In Thunerstorms’ uit en is nu al terug met een EP voor de Record Store Day met drie tracks. Na een eerste beluistering vroeg ik me af waarom frontman John Watts deze drie steengoede nummers niet voor ‘Swimming In Thunderstorms’ heeft opgenomen. Wat dat album - waarop Watts zijn métier als songsmid nog eens volop toont - nog ontbeerde was een zekere sense of urgency. Watts pakt op dat album wel een pak grote onderwerpen aan, maar je mist er zijn gevoel van betrokkenheid. Vooral die lauwe kerstsong was een brug te ver. Net die betrokkenheid die we daar niet hoorden, heeft deze EP dan weer wel.
De drie nieuwe nummers zijn “Choose”, “Shine On” en “Pumping Up The Drama”. “Choose” is echt een kopstoot van een song die aansluit op de sterke Fischer-Z-singles van de jaren ’80. “Shine On” is een akoestische track met een strijkersarrangement en vooral met een reeks heel rake opmerkingen en bedenkingen. “Pumping Up The Drama” is misschien het minst sterke nummer van deze EP, maar toch één die nog zou uitblinken op ‘Swimming In Thunderstorms’.
John Watts heeft een nieuw album aangekondigd tegen het einde van dit jaar. Laten we hopen dat dat met dezelfde grinta geschreven werd als deze EP.
De Zweedse EBM-pioniers van Pouppée Fabrikk zijn na een lange pauze terug met een nieuw studio-album. Met “Only Control” en “Blessings” schieten ze meteen in de roos: vintage EBM in de lijn van Front 242, Nitzer Ebb en Die Krupps. Vooral “Blessings” zal aanleiding geven tot een wilde vleermuizen-pogo op dansvloeren en bij concerten. Het massieve muzikale motief uit de intro wordt heel de track aangehouden en is om duimen en vingers bij af te likken. Het donkerste dat nog dansbaar is.
Het is evenwel niet al goud dat blinkt op ‘Armén’. “I Am Here To Stay” kan in de slipstream van “Blessings” nog de meubelen redden dankzij een catchy beat, maar vanaf “Knifeuser” begint het schip water te maken en komen we uit bij arty new beat. Nog steeds intrigerend en interessant, maar het dwingt allemaal minder tot geconcentreerd luisteren. Het vertalen van hun vintage sound naar het heden levert niet altijd vuurwerk op. Na het teleurstellende “A Line In The Sand” krabbelen de Zweden weer overeind met “Tripshitter”, een beetje een kruising tussen Front 242 en The Neon Judgement. “Kom Ta Min Smärta” is hun eerste nummer in het Zweeds. Geen idee waarover het precies gaat, maar muzikaal is het best een interessante track met nerveuze tempo’s en tempowisselingen met knoerten van beats. “Say Goodbye” heeft een lange aanloop nodig, bloeit mooi open, maar kan niet tot het einde bekoren. “Kick It” leunt dan weer eerder aan bij het oudere werk van Pouppée Fabrikk, De beats klinken iets minder massief en dat missen we toch een beetje, want met dezelfde productie als “Only Control” en “Blessings” was deze “Kick It” van puur goud.
Henrik Bjorkk zingt het in “Kick It” en het is eigenlijk de samenvatting van dit hele album: ‘we have nothing to prove’. Pouppée Fabrikk is terug en daar mogen we blij om zijn. Als elk volgend album zoveel knallers heeft als deze ‘Armén’, nemen we de vullers er met plezier bij. Voor een volgende W-Festival zouden deze Zweden een mooie aanwinst zijn op de affiche.
Dance/Electro
Armén
Pouppée Fabrikk
DIRK. staat met twee nummers in de Afrekening van Stubru: “Artline” en gelegenheidsnummer “Stay Indoors”. Het zal niet lang duren vooraleer de hattrick er is , gezien nu ook “Hit” zijn officiële release kreeg. Denk aan catchy nineties-indierock, denk aan de Pixies, denk vooral aan “Buddy Holly” van Weezer. Dezelfde happy-ondeugende vibe, een refrein dat je direct meezingt, scheurende gitaren, … En toch ook authentiek DIRK. Een beetje vrijpostig om je single zelf als ‘hit’ te omschrijven, maar hier is het volledig terecht. De video erbij is eerder een lyric video, maar daar hebben we alle begrip voor.
Als “Hit” nog een paar zusjes en broertjes van hetzelfde niveau heeft, wordt dat een mooi album voor DIRK.
https://www.youtube.com/watch?v=akRMA1p3KRQ (Review Filip)
Deze single van DIRK. is vrij catchy en geschikt voor de radio. Als ik het zo hoor dan zou het wel kunnen aanslaan in De Afrekening van StuBru. Er valt dus niets verkeerd te zeggen over deze nieuwe single die naast dat meezingbare refrein ook een aanstekelijke baslijn heeft. Naar de normen van DIRK. is het eerder een conventionele song die echt wel de nodige airplay zou kunnen genereren. Persoonlijk hou ik nog iets meer van hun tracks zoals “Artline” of “Milk” omdat die de nodige dosis peper en zout bevatten maar “Hit” als single uitbrengen is wel een goede zet. (Review Wim)
De Finse metalband Silentium heeft een nieuwe single en wil dit jaar nog een album uitbrengen. Silentium was bij de oprichting in 1995 één van de toonaangevende bands in gothic metal, maar hun voorlopig laatste album dateert reeds van 2008. Sindsdien werd er gewerkt aan een nieuwe bezetting en vorig jaar bracht de band in eigen beheer de single “Empty” uit, een cover van een popliedje van het Frans-Finse duo Eva+Manu. De nieuwe single heet “Unchained” en die titel staat symbool voor het feit dat de band in de nieuwe bezetting los wil van de bestaande verwachtingen. Verwacht dus geen volbloed gothic metal, maar eerder melodic metal. Voor dergelijke keuzes kan je enkel respect hebben, maar van een band als Silentium mag je zelfs bij een koerswijziging meer verwachten dan de doorsnee melodic metal van deze “Unchained”. Je voelt weinig passie en in de rommelige productie mis ik wat ambitie. Jammer ook voor het label. Dat heeft vooral acts in de richting van de gothic (en verwante genres als EBM) met acts als Dive, Signal Aout 42,The Klinik, Blutengel en Combichrist. Silentium krijgt van ons nog een herkansing met het album.
Na hun debuut ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ krijgen we hier hun tweede plaat in de schoot geworpen van deze Frans-Zwitserse postpunkband. Hun debuut speelde muzikaal zich ergens af tussen Joy Division en Interpol. Benieuwd wat ze op ‘Lazy People Will Destroy You’ klaarspelen.
Ze openen in elk geval ferm met “Faut Pas Fair Chier Albert Roche”. Een song met het nodige venijn in de vocals, uptempo en lekker rockend. “Stockholm 2” en “Stockholm 3” hebben bijna dezelfde titel, maar in de uitvoering zit wel verschil. De eerste is uptempo met een prominente bas terwijl de laatste midtempo is en hier de gitaren meer op de voorgrond komen. “Stockholm 3” is echt wel heel gelijkaardig aan “Stockholm” uit 2018. Het lijkt hier om een herneming te gaan die wat ingekort is en ook wat beter gestyleerd is. Het blijft hoe dan ook een goede track die hier beter tot zijn recht komt dan op het origineel. Op “Fall Colours” en “No Safty Word” treden de synths meer op de voorgrond. Twee sfeervolle en goed opgebouwde songs.
Zo vinden we hier tien tracks terug waar geen miskleun of mindere song te bespeuren valt. Net als bij de eerste plaat kan ik stellen dat liefhebbers van Interpol en Joy Division dit wel zullen weten te smaken. De sound en de mix klinkt wel stukken beter dan op hun debuut.
De hoes is een afbeelding van een schilderij uit 1876 van Gustave Moreau. Het stelt een scene voor uit het Nieuwe Testament waar Salome danst voor Herodes Antipas. De link met het album zelf ontsnapt mij, maar Salome stond wel bekend als een femme fatale en inspireerde wel meer artiesten. Misschien zit daar de link dan wel.
De Belgische death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat voor hen heel wat deuren opende, o.m. naar de grotere clubs en festivals. De nieuwe EP ‘Lost Connection’ bouwt voort op al het goede van dat vorige album en voegt er nog extra evolutie aan toe. “Why” had probleemloos op ‘Ashes Of Hope’ of zelfs ‘There Is Nothing’ kunnen staan, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Het is een pittig en bij momenten zelfs een nerveus nummer met tal van tempowisselingen en heel wat klassieke elementen uit death en thrash.
“Dwelling” is een ander paar mouwen. Hier zitten ze eerder in de slipstream van “A Death Without Warning”, met een epische opbouw en elementen van extreme, death, black en zelfs gothic op een hoopje gegooid. Als we het vergrootglas erbij nemen, zit de spanningsboog niet 100% goed en is de outro wat mager, toch voor een band als Chalice, maar we klagen niet. Chalice blijft materiaal uitbrengen van hoog niveau. Het enige echt jammere aan deze EP is dat er maar twee nummers op staan.
Laat je zeker ook eens bekoren door de knappe video bij “Dwelling”. https://www.youtube.com/watch?v=NEePekDORQk
Wanneer artiesten niet kunnen optreden, dan zoeken ze toch middelen om gehoord te worden of ze krijgen inspiratie vanwege de uitzonderlijke omstandigheden. De bandleden van And Then Came Fall namen in deze coronatijden een nieuw song op en dit elk vanuit hun eigen kot. Het werd geschreven door Annelies Tanghe die tevens speelde op de akoestische gitaar, de keys en zong. Sam Pieter Janssens deed de mixing en speelde op de bas, percussie en de keys. Andries Boone was verantwoordelijk voor de strijkers. Alles werd gemastered door Gert Vanhoof.
Het werd een ontroerend en broos liedje dat ons raakt in deze bizarre tijden. Een warme song met een diepe tekst:
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near
The darkest side of nature has caught mankind, feels cold, when walls divide
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near
Strange times, these days, I feel, so weary sunshine won't heal a lonely heart
Please don't disappear, I need you now I want you here
They won't drag us into fear, I need you now I want you near
Het nummer is nu al te horen op youtube en verschijnt op alle digitale kanalen vanaf 24 april. https://youtu.be/m1nW06g4SPI
The River Curls Around The Town is het project rond Bart Bekker en Jan Vanwinckel. Met hun elektronische luisterpop raakt dit duo sinds hun debuut in 2008 ('More Than A Break') gevoelige snaren. Op een bijzonder melancholische wijze. The River Curls Around The Town profileert zich als een studioproject en toch hebben we acht jaar moeten wachten op een opvolger in de vorm van 'Nightshadows', dat nu op de markt is.
Vanaf “Afraid” word je op bijzonder zachtaardige wijze tot rust gebracht. Een soort gemoedsrust die je niet in slaap wiegt, maar eerder doet wegdrijven over weemoedige velden waar het fijn vertoeven is. Dit duo brengt kampvuurmuziek die een ware gemoedsrust over jou doet neerdalen. Bij elke song opnieuw, door de mooie instrumentale omkadering en een bijzonder warme vocale inbreng die je een krop in de keel bezorgt.
Dat keert dus ook terug op songs als “Busy As We Are”, “Eyes Closed” en “Forest Fire”. Het is bij deze echter zowel het plus- als minpunt aan deze plaat. Door te blijven hangen in die al te gezapige sfeer, waar nooit echt buiten de lijntjes wordt gekleurd, dreig je als aanhoorder na een tijdje toch af te haken, het mocht dus best iets avontuurlijker en gewaagder naar onze mening. De intimiteit waarbinnen dit duo je hart raakt, maakt echter veel goed. Zwijmel dus lekker weg over walmen van donkere weemoedigheid bij knappe pareltjes als "Nightshadows”, “Smile Of Tear” en “Which One”. En beluister deze schijf vooral op een moment van volstrekte rust en harmonie. Waardoor niet enkel je hart maar ook je hoofd tot een intense kalmte wordt gebracht.
Dit duo brengt aantrekkelijke en aanstekelijke luisterliedjes die je een goed gevoel vanbinnen geven, op een zwaarmoedige maar vooral intieme en wondermooie wijze. The River Curls Around The Town doet niet aan hoge woorden of heilige huisjes omver gooien, wel aan je hart op een bijzonder ingetogen wijze zeer diep te raken. Waardoor enige kritische benadering vrij vlug naar de vuilnisbak wordt doorverwezen. Vernieuwend en grensverleggend is dat allemaal niet, dat wordt bij de laatste song “Winter Hit Me Hard” nog maar eens in de verf gezet.
Als je graag op een eenvoudige wijze je hart laat beroeren en ontroeren, dan is deze 'Nightshadows' de perfecte schijf om je naar die bijzondere plaats in je ziel te doen zweven.
Nederlands 
Français 
