De Antwerpse band F.O.D is één van de absolute toppers van punkrock in ons landje. Sinds 2008 spelen ze niet alleen zalen en festivalweides plat, ze krijgen ook in het buitenland erkenning. Ook hun platen zijn één voor één punkrockpareltjes van wereldklasse. Ook in 2020 brengt F.O.D. een gloednieuwe plaat op de markt: 'Sleepville'. Een conceptplaat zo blijkt. Het verhaal draait rond twee personages, een oudere vrouw genaamd Annie die samen met Harrison mijmert over verleden , heden en die de puzzelstukje in haar leven in elkaar probeert te steken. De dingen des levens uit de doeken gedaan dus.
Het leuke aan deze schijf is dat er daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. En zoals dat in het leven gaat, is dat met een lach en een traan. Soms woede, soms ook een schaterlach en soms ook humor. Alles binnen veertien songs die perfect op elkaar aansluiten, waardoor je deze schijf in zijn geheel dient te beluisteren.
Zoals het lezen van een spannend boek. Dit boek gaat over twee fictieve personages, het gaat eigenlijk ook over jou en mij. Iedereen die een relatie opbouwt, kinderen krijgt, werkt enzoverder, kijkt wel eens mijmerend terug op dat verleden, met een glimlach denkend aan die mooie momenten. Maar ook zich soms afvragend waarom je bepaalde beslissingen hebt genomen. De emoties spatten langs alle kanten, maar ze zijn gemeend en komen recht uit het hart.
De reden waarom we ooit fan zijn geworden, en dat nog steeds zijn gebleven, is dat F.O.D. een uitzonderlijke melodieuze punkrockband is , die de humor van een Green Day verbindt met de bittere ernst van punkbands met een boodschap. Ze rammen het door je strot, maar vergeten daarbij ook niet om alles te relativeren, waardoor een feest ontstaat in je hoofd. De heren van F.O.D. blijven daardoor eeuwig jong, maar houden ook hun fans jong en trekken jeugdige punkrockfans over de streep.
Persoonlijk ben ik niet zo een grote fan van Green Day, maar die heren kunnen wel een feestje bouwen op het podium waarop iedereen tot ver achteraan een festival weide staat te dansen tot de vroege uurtjes. Over diezelfde gave beschikt F.O.D., en dat op en naast het podium.
Met deze wondermooie conceptplaat wordt die stelling voor de zoveelste keer in de verf gezet. Dit is voor elk beetje fan van punkrock in de brede zin van dat woord puur genieten tot in de toppen van je tenen.
Wij leerden de klassieke pianist Tom Kristiaan kennen via zijn parel , de soloplaat 'In Deep Woods'.
We hebben de nodige aandacht besteed aan de plaat, de recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75189-in-deep-woods.html
Tom heeft ondertussen niet stil gezeten. Hij staat er nu terug met een toch wel bijzonder gewaagde onderneming. Hij steekt de pianowerken 'Gymnopédies' van Erik Satie, een klassieker uit de 19e eeuw, in een nieuw kleedje. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan.
Tom Kristiaan is echter een pianovirtuoos die geen piano speelt, hij leeft op dat instrument. Daardoor brengt hij die oude muziek terug tot leven, met respect voor dat verleden. De intensiteit van het werk blijft bewaard, maar Kristiaan geeft er op een dromerige en bijzonder melancholische wijze een eigenzinnige draai aan. Zoals we ondertussen van hem gewoon zijn; hij komt er gewoon mee weg. Bij “Tom's Gymnopédie 1” neemt Tom je mee naar een onaards mooie wereld, waar melancholie en weemoedigheid hand in hand gaan. Je voelt je wegglijden in diepzinnige gedachten gedragen door het klankentapijt dat Tom uitspreidt. Een tapijt dat zoveel schoonheid bevat dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder met de krop in de keel een traan voelt rollen over je wangen. Dat is ook bij "Tom's Gymnopédie 2” het geval. Al dien je die twee songs in zijn geheel te zien en te beluisteren, omdat beide hoofdstukken nu eenmaal perfect op elkaar aansluiten.
Sommige werken hebben nu eenmaal het label 'verboden aan te komen'. Werken van Satie behoren, wat ons betreft, zeker tot die categorie. Het mooie aan deze EP is dan ook dat Tom Kristiaan die enorme emoties die uitgaat van dit bijzonder werk van Erik Satie, weet te bevatten.
Wat Tom ermee doet is die sound van toen bewaren, en een extra sausje melancholie aan toevoegen waardoor verleden en vandaag perfect met elkaar worden verbonden. En dat trekt ons nog het meest over de streep.
Een filmische bewerking van een meesterwerk, schotelt Tom Kristiaan ons hier voor met deze 'Gymnopédies'.
Tracklist: Tom's Gymnopédie 1, Tom's Gymnopédie 2
Klassiek/New Age
Tom’s Gymnopédies
Tom Kristiaan
The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.
Mint is een rockband uit de UK die met de regelmaat van de klok catchy singles loslaat op de wereld. Hun jongste worp heet “Turbulence” en gaat over hoe we in de digitale wereld en met name op de socials met z’n allen proberen voldoen aan eenieders verwachtingen en de psychische problemen die dat veroorzaakt. Muzikaal klinkt het een beetje als The Hives meets Tien Ton Vuist: cool, smooth en toch met een setje weerhaken in de aanbieding. Een fijne ontdekking, deze Mint.
Ook de video is degelijk en wie een beetje zijn weg vindt op het internet kan ook uitkomen bij een reeks retro-ringtones gebaseerd op deze single.
https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=baRAcl3BLHs&feature=youtu.be
Het lichtjes fantastische en dwarsliggende Limburgse trio Heisa heeft zijn debuut uit en dat kreeg de titel ‘Joni’ mee. Ze schopten het al tot op de playlist op StuBru; wat met hun genre van muziek een wonder mag heten. Net zoals zoveel bands zijn de plannen voor deze release nogal in het water gevallen. Ze stonden o.a. geprogrammeerd op het ArcTanGent festival in Bristol (UK) samen met onder meer Chelsea Wolfe, Swans en Amenra. Gelukkig voor hen is dit geen afstel en werd het festival intussen verplaatst naar 2021.
Opener “Let Go” bestaat uit bezwerende zang, onverwachte wendingen in de ritmesectie, een gitaar die naar postrock neigt samen met nu en dan een scheutje noise. Om je een idee te geven: soms gaan ze richting Motek uit en de andere keer neigen ze naar Peuk of Millionaire. Maar ze hebben wel al een heel eigen en herkenbaar universum. Op “A March” drijven ze op een constante groove met een galmende zang die een psychedelische sfeer oproept. Sfeer oproepen is iets dat wel regelmatig terugkomt wanneer je hen beluistert. “Serenity Now” ligt in het verlengde van “A March”. Op “Break” krijgen we aantrekkelijke zang en backings. Een warme postrockgitaar geeft verschillende aanzetten tot een vertrek uit de startblokken, maar ze houden de spanning erin door niet uit te barsten en in de startblokken te blijven hangen. “For Yours” is een gelijkaardige song, maar donkerder gekleurd. “Don’t Worry It’s Ok” is een kort breekbaar instrumentaal stukje muziek. Het gaat haast geruisloos over in “Keep It”. Een warm, catchy nummertje dat de nodige weerhaakjes bevat. “Cloudpreaser” heeft een lekkere groove en is een van de weinige songs waar de melodie niet zo aanwezig is. “Detach Mend” is terug een heerlijk bezwerende en epische track geworden van maar liefst zeven minuten. Er wordt daarna afgesloten met een kort instrumentaal stukje muziek.
Zoals ik al zei in de inleiding: Heisa is een lichtjes fantastische band en onderlijnt dat met verve op hun debuut. Schitterende plaat met een eigen origineel geluid. Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020!
Tolga Özbey kan je kennen als gitarist van de Turkse band Reptilians From Andromeda of van de legendarische punkband Rashit. Özbey heeft van de lockdown in Istanbul gebruik gemaakt om een nieuw project te starten. Eentje met het voordeel dat hij alles zelf inspeelt (gitaar, bas, drum en theremin) en dus ook waarbij hij zijn liefde voor rockabilly, surf, fuzz en retro-garage volledig kan uitleven en meteen zijn liefde voor oude horror- en ufo-movies daar kan aan koppelen.
Dat leverde een digitale EP op bij zijn eigen Kafadan Kontak Records en voor de liefhebbers van retrorock is het smullen geblazen.
Openingstrack “El Diabolico”, daar moet je wel eerst even doorheen bijten. Dat is een knip- en plakwerkje met wel een paar leuke riffs en hooks, maar ook vooral een overdaad van samples en filmfragmenten (B-horrormovies) en het is een gaan en komen van ritmes zonder organische overgangen of duidelijke songopbouw. Een samenraapsel zo lelijk als het artwork bij deze EP.
Vanaf “There’s Something Inside Me” is het wel raak: minder geluidsfragmenten, langer aangehouden ritmes en een heel zomerse, coole vibe. Hetzelfde geldt voor “I Drink Your Blood And I Eat Your Skin” en - één van de coolste songtitels ooit - “Heartbeats Of The Undead”. De outro “The Devil Of Asakava” is met 26 seconden eigenlijk te kort om te vermelden.
Dit is een alleraardigste EP die veel te snel voorbij is. Hier zit echt een toekomst in. Graag een volledig album hiervan Tolga, en dan op vinyl uiteraard.
Biznaga is als band fier op zijn thuisstad Madrid. Toch zijn ze vernoemd naar een fenomeen van een andere Spaanse stad. Biznaga is verse jasmijn die op een gedroogde stengel van een andere plant verkocht wordt. Als symbool kan dit beeld wel tellen: deze vier Spanjaarden zetten een fris geluid op een oud genre. Hun punky garagerock klinkt tegelijk fris en toch heel retro. Van de lyrics in het Catalaans krijg ik niet veel mee, maar op dit derde album gaat het over hoe ons hele leven online vastgelegd wordt. Bij alles wat we doen is er wel ergens iemand achter een scherm die meevolgt of is er een algoritme dat alles noteert en opslaat. Alles wat we (online) zoeken, zal ons ooit vinden. Het scherm (pantalla) heeft ons in zijn macht. Dat is niet makkelijk om in lyrics te vatten, in om het even welke taal. Toch geeft de context de tracks een zekere sense of urgency. Muzikaal klinkt dit heel Brits: The Jam, Frank Carter & The Rattlesnakes en soms een beetje The Clash.
De kwaliteit van het album is heel consistent. Als we dan toch een paar uitschieters moeten aanduiden, dan wel “La Pantalla: Usos”, “No-Lugar” en “Error 404”. Deze Spanjaarden hebben ook een klein beetje een band met België: ze gebruiken vaak een Paul Delvaux-achtig schilderij (met de bandleden erbij) als band-foto.
Het Catalaans is zowel een drempel als een troef. Enerzijds geeft de taal deze band iets exotisch, iets waarmee ze zich onderscheiden van de duizenden andere bands in het genre. Anderzijds is het ook een rem op de beleving.
Samengevat is dit ‘Gran Pantalla’ een fijne muzikale ontdekking. Spanje is al langer een rijzende ster in het rocklandschap en Biznaga is daarbij zeker één van de sterkhouders.
Augustijn eert zijn moeder met een cover van “Everyday” van Buddy Holly, een nummer waarvoor zelfs de ouderen onder ons al heel diep in hun geheugen moeten graven. In zijn hertaling geeft de Oostendenaar een paar knipogen naar de coronacrisis. Muzikaal blijft hij wel dicht bij het origineel, met een beperkte bezetting van akoestische gitaar, een dun lijntje synth/speelgoedpiano en heel zuinige percussie. Breekbaar en elk foutje zou meteen uitvergroot worden, maar Augustijn doet dit foutloos.
De corona-quarantaine heeft gezorgd voor een zondvloed aan akoestische versies, covers, vertalingen en interpretaties waarmee entertainend Vlaanderen ons probeerde zoet te houden. Vaak met een bedenkelijke kwaliteit van opname en uitvoering, omdat de middelen beperkt zijn en vooral de bedoelingen goed. Dan springt deze “Elke Dag” er tussenuit, met een sterke keuze van de te interpreteren song, een goede en originele hertaling, een meer dan degelijke uitvoering en een prima opname.
Augustijn kampte met dezelfde beperkingen als alle andere artiesten, maar heeft uit elke beperking zijn voordeel gehaald. Je merkt aan de productie niet dat dit opgenomen is in coronatijden. Dit had net zo goed op ‘Gin Oge Toe’ kunnen staan. Skoone!
Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van de clip. Ook hier werkt Augustijn met niet meer middelen of mensen dan anderen, maar aan niets merk je dat dit clipje in quarantaine gemaakt is. https://www.youtube.com/watch?v=GF2_ST44Jw0
We volgen de activiteiten van Obaro Ejimiwe aka Ghostpoet sinds zijn sprankelende debuut ' ‘Peanut Butter Blues & Melancholy Jam' in 2011. De man verbindt melancholie perfectiet, met elementen van soul, die aanvoelen als een warm deken in koude winter- of zomeravonden. Een beetje in het verlengde van Massive Attack, maar ook een beetje anders. Nu kwam zijn nieuwste parel van een schijf op de markt 'I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep'. In slaap wiegen deed hij , ondanks de sobere en intieme omkadering zeker en vast niet.
Deze plaat ligt eigenlijk een beetje in verlengde van het in 2017 verschenen: 'Dark Days + Canapés'. Ghostpoet laat zich weerom van zijn meest poëtische kant zien en bedekt elk van zijn songs met zoveel donkere weemoedigheid dat je er als luisteraar stil van wordt. De man mag dan een mening hebben, hij duwt die niet door je strot, maar laat je op een zachtaardige wijze wegzakken naar zijn melancholische leefwereld. Dat is altijd al de grote sterkte van Obaro geweest, en dat zet hij ook nu weer in de verf. Luister maar naar songs als “Breaking Cover”, “Concrete Pony” of “Humana second hand”. Je hoort zeker enige frustratie, woede zelfs in zijn stem. Soms rapt hij zijn teksten alsof hij je een spiegel voorhoudt. Ghostpoet blijft je hart op een warme wijze bewerken. En dat maakt deze artiest zo uniek. Bovendien werkt Ghostpoet samen met enkele vocalisten, die een meerwaarde vormen.
De stemmen van Art School Girlfriend, Delilah Holiday (Skinny Girl), SaraSara en Katie Dove Dixon zorgen voor een broeierige, warme aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. In samensmelting met de stem van Ejimiwe zorgt dit voor een krop in de keel. Luister maar naar songs als “This train wreck of a life” en voel je wegglijden naar die andere donkere oorden in je ziel, waarbij je een traan wegpinkt. Met de vuist in de lucht dus. Want dat is dus eigen aan Ghostpoet. Hij brengt eigenlijk protestsongs aangekleed in een gewaad boordevol melancholie. Die lijn wordt verder door getrokken op de daarop volgende songs “Nowhere to hide” met een lekker rockende instrumentale aankleding daarbovenop. Tot afsluiters “I grow tired but dare not fall asleep” en “Social lacerations”.
Besluit: We zouden kunnen stellen dat sinds dat debuut er niet zoveel is veranderd. Hij weet op een dichterlijke wijze je net daar te raken, waardoor je diep ontroerd, je neervlijt in donkere gedachtenkronkels. Hij doet je nadenken en doet een intense gemoedsrust neerdalen over je bange hart.
Tracklist: Breaking Cover 06:31 - Concrete pony 04:06 - Humana second hand 03:55 - Black dog got silver eyes 04:22 - Rats in a Sack 03:39 - This Train Wreck of a life 04:06 - Nowhere to hide now 04:34 - When mouths collide 04:26 - I grow tired but dare not fall asleep 04:35 - Social Lacerations 05:43
Binnen een overvloed van releases die de revue passeren, ontgaat ons soms wel eens iets, o.m. dit debuut van Stovepipe 'Born to Jive'. Deze EP kwam al in januari op de markt, en laat een band horen die rock brengt op een gedreven , energieke wijze, zoals rock dus gewoonweg moet klinken.
Geen overdreven franjes, lekker strak en verschroeiend uithalen. En vooral vanaf de eerste noot alle registers open trekken. Dat is wat gebeurt op 'Born to Jive'. Adrenalinestoten vliegen door de boxen, je kunt hier eigenlijk onmogelijk op stil zitten. Dat is zo op de ganse schijf.
Stovepipe bestaat dan ook uit muzikanten die één voor één goed weten waar ze mee bezig zijn. Jan Peeters zijn ruige gitaar geweld en Butsenzeller die gestroomlijnde mokerslagen uitdeelt waardoor je prompt wordt weggeblazen. Bovenop is er die bijzonder aanstekelijke stem van Roeland Verhaegen, vocale inbreng die perfect past in het plaatje. Dit alles wordt afgewerkt met het ingenieuze toetsenwerk van Rene Hermkens op Hammond. O.m. hebben we een aangenaam , op de heupen werkende “Never Surrender”; een potje technisch hoogstaand vernuft dat deze muzikanten en vocalist tentoon spreiden, die de spontaniteit gelukkig niet in de weg staat.
Over de hele lijn spat het spelplezier uit de boxen waardoor je lekker zit te headbangen; met de versterker op tien bouwen we hier zelfs een heus feestje in de huiskamer. Ook de bonus tracks “Born to love” (Butsenzeller RFX, bonustrack) en “Born to Jive” (ZOOL , RMX, bonustrack) laten horen dat dit een band is die graag een feestje bouwt, maar ook puur muzikaal de teugels stevig in handen houdt.
De songs op deze EP 'Born To Jive' blijven één voor één lekker in je hoofd zitten, je brult ze meteen mee. En doen je bewegen alsof je weer op een fuif ergens in de jaren '60 bent aanbeland , maar wel met de voeten stevig in het heden.
Stovepipe houdt er namelijk van , absurditeit te verbinden aan die pure rock vibe. Ze zorgen voor een zeer kleurrijke, feestelijke stemming in je achterhoofd. Er zijn gelukkig geen meubels gesneuveld. Stovepipe zorgt voor enorm adrenalinestoten die je aanzetten tot stampen, duwen en trekken.
Wat missen we dit toch, want deze soort typische rock muziek smeekt gewoon om live gebracht te worden.
Tracklist: Born To Jive 03:35 - Never Surrender 02:29 - She's My Witch (bonustrack) 02:47 - I Wanna Be Your Favorite Pair Of Pajamas (bonustrack) 05:11 - Born To Love (Butsenzeller RFX, bonustrack) 04:54 - Born To Jive (ZOOL. RMX, bonustrack) 03:23
De Duitse singer-songwriter Friede Merz is niet alleen een talentvolle zangeres, ze heeft door de jaren bewezen van vele markten thuis te zijn. Friede ging in haar archief en stootte op opnames die ze met de uit IJsland afkomstige gitarist Daniel Fiorik Boovarsson, in Berlijn in 2012. We citeren: ''German singer/songwriter Friede Merz went through her archives and found a diamond in the rough: iPhone recordings of a session with Icelandic guitarist Daníel Friðrik Böðvarsson, happening on a Berlin kitchen table in 2012. she and her then partner in crime were supposed to get together a jazz program for a gig in an old people’s home. instead they ended up playing songs of Friede’s musical heroes an “Two Old Ladies” was born.
The EP is released on 1st of May on spray can records.’
Met deze 'Two Old ladies-Lost Tapes' laat Friede Merz zich van de meest poëtische kant zien en horen. Het is een tristesse overgoten met veel tonnen melancholie en weemoedigheid. Op de eerste song “Cupid’s trick” wordt de breekbaarheid van Friede haar stem aangevuld door aanstekelijk gitaar getokkel , dat je koude rillingen bezorgt. Het zal niet alleen de rode draad vormen door deze ene song, het is hoe de volledige schijf echt in elkaar steekt. Verwijzingen naar Elliot Smith komen we geregeld tegen. Maar ook Joy Division’s “Love Will tear us apart” wordt in een eigentijds kleurtje gestopt, ook al is dat kleurtje nog steeds donker en somber. De impact die Ian Curtis op deze song had op meerdere generaties, blijft dankzij diezelfde stem van Friede Merz stevig overeind staan, en dat trekt ons bij deze song nog het meest over de streep.
Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, de meer up tempo songs als “What different does it make?” doen je eerder dansen in de huiskamer, “You and me and the devil makes 3” klinkt zwevend, aanstekelijk en lekker energiek. Van de Marilyn Manson versie schiet door de link naar de countryfolk wellicht niet veel meer over, maar dat stoort allerminst.
Besluit: Friede Merz laat zich van veel kanten zien en horen op deze 'Two Old Ladies-'Lost Tapes'. De inbreng van Daniel Fiorik is daarbij zeer belangrijk, zijn lekkere aanstekelijke gitaarlijnen vormen een meerwaarde. Vreugde en verdriet zitten zeer mooi verpakt binnen elk van de songs. Er zijn soms verrassende versies, die bij sommigen de wenkbrauwen fronsen. Voor ons klinkt het allemaal zeer verfrissend. De manier waarop Friede Merz deze songs brengt , is bijzonder poëtisch, eenvoudig en boordevol melancholie, die ervoor zorgt dat je een traantje wegpinkt, wellicht met een glimlach op de lippen. Ga het bij dit mooie kunstwerk vooral niet te ver zoeken. Deze songs zijn letterlijk gebracht vanuit een soort huiskamer sfeer, waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten op een ingenieuze wijze wel degelijk over de hele lijn diep worden geraakt.
Tracklist: Cupid's trick 02:32 - Insight 04:20 - Love will tear us apart 04:49 - What different does it make? 03:25 - You and me and the devil makes 3 03:40
Er zit iets in het water in Gent waardoor getalenteerde bands zomaar uit het niets tevoorschijn komen, rode draad is jazz …De gerelateerde artiesten in het genre houden en vinden elkaar in het oneindige improviseren van uiteenlopende projecten. Een gloednieuw project is SUMI. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.''
Dat deze jongen verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn bleek al uit het interview dat we onlangs hadden met SUMI: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78284-sumi-we-zien-ons-zelf-ook-niet-als-muzikanten-die-een-bepaalde-stijl-spelen-of-zoiets-het-houdt-ons-niet-bezig-dit-is-ook-waar-sumi-de-beer-als-symbool-voor-onschuldige-waarneming-over-gaat.html . Diezelfde zelfverzekerdheid straalt dit trio ook op hun debuut 'SUMI' uit.
Het interessante aan deze schijf is dat de plaat live is opgenomen, met publiek. De ingetogen songs worden dus vaak afgesloten met een sober maar zeer gemeend applaus. Ook wij applaudisseren al bij het eerste pareltje “Green Road”, een waar oorgasme voor elke muziekliefhebber die graag buiten de lijntjes kleurt. Ook al worden de oorschelpen vaak ingetogen gestreeld, de band durft flirten tussen de dunne lijn van intimiteit en geluidsmuren afbreken, en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende tempo wisselingen, binnen een improviserende omkadering. Het is de rode draad in elke songs opnieuw. Ook “Blue Road”, “Ristorante”, “Kowboy” gaan diezelfde intens mooie richting uit. De live sfeer zorgt voor een extra sterretje op het plantsoen.
Het extra mooie aan deze plaat, elk puzzelstuk binnen deze band blijkt perfect te kloppen en is even belangrijk. Het is niet zo dat de drums de gitaar of bas lijn overstijgen. Het is de samensmelting tussen al die elementen dat dit project zo bijzonder maakt. De heren hebben al heel wat uiteenlopende watertjes doorzwommen, en zijn binnen die andere projecten ook niet vies om op avontuur te trekken door het ‘muziek’landschap. Samengevoegd zorgt het voor uitzonderlijk pareltjes dat je muzikaal niet kunt labelen, gelukkig maar. In de grenzen , , die worden verlegd tussen een oorverdovende en verstilde sfeer , die je hart beroeren, blijft SUMI gewoon aanhouden tot het einde met knappe songs als “Kowboy”, “Dessert” en “Ballade”.
Conclusie: SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in een kunstvorm gegoten, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven; het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat.
Tracklist: Green Road 05:27 - Blue Road 04:58 - Ristorante 05:10 - Kowboy 06:26 - Dessert 04:45 - Bao 04:16 - Ballade 04:17
Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante stijlen. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met de EP 'The Big Game'. Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze.
Opvallend is dat de band anno 2020 vooral volwassen is geworden, zonder echter de jeugdige spontaniteit uit het oog te verliezen. De melodieuze aanpak, waardoor ze toch uniek klinken binnen dit typische HC wereldje, hoor je al terug op “Spread Too Thin”. Vaak primeert die melodieuze aanpak. De registers worden echter gelukkig telkens open getrokken om je niet in slaap te wiegen, maar die gestroomlijnde riffs , drum salvo's en bulderende, oorverdovende stem boordevol opgekropte woede en emotie, bezorgen ons een waar oorgasme.
“Justification”, 'Higher Walls” zijn dan weer mokerslagen die in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. Maar het meest verrassende is een eerder ingetogen startende “At The Gates”, een song die dus opent in een eerder verstilde sfeer, om daarna in een hels tempo door de strot te worden geramd , terwijl de band je een spiegel voorhoudt.
Mark My Way stond, en staat nog steeds, garant voor het soort hardcore waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat zet de band verder in de verf met HC parels , met een knipoog naar de betere hip hop, zoals “Nothing but Sacrifice” tot afsluiter “Flux”. We houden van HC waarbij een band zijn mening verkondigt, en dat gebeurt bij Mark My Way overvloedig.
Deze band hoefde eigenlijk al niet meer onder te doen voor de groten der aarde, en zet dit , met een zeer avontuurlijke hardcore plaat, nog maar eens in de verf. Het meest aangename echter is dat je een band hoort die niet achterom kijkt, maar vooruit naar de toekomst. Een toekomst die er meer dan rooskleurig uitziet, want deze 'Thin The Herd' getuigt van onstuimige klasse binnen een melodieuze omkadering, waarbij voortdurend buiten de comfortzone wordt getreden. En dat trekt ons nog het meest over de streep.
Besluit: Anno 2020 straalt Mark My Way een soort klasse uit die je enkel ziet verschijnen bij de zeer grote bands binnen het HC gebeuren. Deze West-Vlamingen verleggen echter een grens, en vinden zichzelf opnieuw uit. Dit is wereldklasse, zoveel is duidelijk.
Tracklist: Spread Too Thin 04:06 - Justification 03:16 - Higher Walls 03:56 - Overlooked 03:38 - Vae Victis 03:07 - Perdition 02:06 - At The Gates 04:29 - Nothing But Sacrifice 03:12 - Regicide 02:54 - Flux 03:21
Pop/Rok/Hardcore
Thin The Herd
Mark My Way
Lesoir is een Nederlandse altrock band die reeds tien jaar alle regels aan zijn laars lapt, buiten de lijntjes kleurt en houdt van mensen op het verkeerde been zetten. Daardoor hapt wellicht geen ruim publiek toe, wat jammer is. Maar daardoor klinkt Lesoir ook vrij uniek binnen die typische altrock. Nochtans zijn er voldoende voorbeelden van bands die dwars liggen en daar wel mee weg komen. Met hun nieuwe plaat 'Mosaic' doen ze dat nog steeds, alleen hopen we dat ook het grote publiek toehapt. Want deze Nederlanders verdienen meer dan erkenning voor het afleveren van ware kunstwerkjes.
Bij de titelsong “Mosaic” is zo een song waarbij je na enkele luisterbeurten weer nieuwe dingen ontdekt, een stelling die de band nog maar eens in de verf zet.
Aan stijlbreuken doen is de boodschap bij de daarop volgende songs “Is This It”, “Somebody Like You” en “Dystopia”. Wat misschien nog het meest opvalt, is dat er een balans lijkt te zijn gevonden tot een toch iets meer toegankelijke sound.
De band klinkt zelfs veel vrolijker dan op de vorige plaat. Ook lijken de instrumentalisten meer dan ooit tevoren naar elkaar toe te groeien. Zo vinden toetsen en gitaar elkaar blindelings bij het wondermooie “It's never Quiet”. Een parel die aanduidt dat Lesoir na tien jaar nog steeds blijft evolueren, zichzelf uitvinden en zelfs bepaalde grenzen aftast naar de toekomst toe.
Maar het meest bijzonder is toch wel, de puzzelstukjes vallen pas in elkaar na meerdere luisterbeurten. Lesoir laat dus niet vanaf het begin in zijn kaarten kijken en zet je nog steeds op het verkeerde been. En daardoor raden we de aanhoorder ook aan deze parel van een altrock schijf meerdere luisterbeurten te geven.
Je ontdekt telkens weer iets nieuw. “Mosaic” biedt Lesoir in elk geval een nieuwe stap door te balanceren tussen kunstzinnig buiten de lijnen kleuren en een vette knipoog naar een meer mainstream geluid; het geeft aan klaar te zijn om een ruim publiek te overtuigen.
Een kunstwerk toch wel, die een band laat horen die ook een beetje meer toegankelijk wil klinken zonder de rol naar eigenzinnigheid te lossen.
Tracklist: 1. Mosaic - 2. Is This It? - 3. Somebody Like You - 4. The Geese - 5. Measure Of Things - 6. Dystopia - 7. It's Never Quiet - 8. MXI - 9. Two Faces
Nederlands 
Français 
