Nomad – Een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden maakt ons uniek binnen de scene

Op vrijdag 27 maart presenteert de uit Kortrijk afkomstige band NOMAD zijn debuutalbum ‘Oxygen’, met een heus festival. Die avond organiseert de band namelijk de tweede editie van Wasteland, hun eigen evenement in DVG Club in Kortrijk. Samen met enkele bevriende bands zetten ze een avond vol moderne metal en metalcore op poten.
We hadden een fijne babbel met NOMAD en spraken uiteraard over het debuut, het ‘water van Kortrijk’ en de ambities en plannen van de band.

Er lijkt iets in het water te zitten in Kortrijk en West-Vlaanderen, want daar komen de laatste jaren heel wat toffe bands vandaan…
Dank voor het compliment aan Kortrijk en de wateren daarrond! (haha) Er is vooral een hele generatie bands die ons voorafging. In Kortrijk, maar ook in heel West-Vlaanderen, is er een scene gegroeid. We hopen dat we daar zelf ook een steentje aan kunnen bijdragen. Binnenkort is ons festival Wasteland, en door deze release-show op die manier te organiseren, geven we ook andere bands podiumkansen. Zo proberen we zelf een beetje mee te werken aan het levendig houden van de scene in West-Vlaanderen. Wat ook meespeelt, is dat Alcatraz nu in Kortrijk zit – dat heeft zeker een invloed op de doorstroom van metalbands in de regio. In de Kempen zie je iets soortgelijks door de invloed van Graspop Metal Meeting. Misschien ligt het dan toch aan het water…

NOMAD mag dan ‘nieuw’ zijn, de bandleden hebben al heel wat meegemaakt. Hoe en waarom is dit project ontstaan?
Laurens: Het waarom? Ik luister graag naar metalcore, speel al lang muziek – vooral gitaar – en wilde daar echt iets mee doen. Door een bericht te posten in een muzikantengroep op Facebook hebben we onze drummer Jason gevonden. Ook andere muzikanten reageerden, maar die zijn uiteindelijk niet gebleven. Via die Facebook-posts kwamen we bij Mathijs en Björn terecht. Via hen is onze bassist Arne erbij gekomen, die hij al kende uit een van zijn vorige bands.
Björn: En het waarom… vooral goesting in muziek maken. Ik heb al in heel wat bands gezeten, maar zelden in een band die zo gemotiveerd is en op repetitie er volledig voor gaat, met passie voor de muziek. Dat is de voornaamste reden.

Die ‘waarom’ slaat ook op het feit dat er een overaanbod is aan nieuwe bands en dat de podia schaarser worden. Waar zien jullie NOMAD binnen dat overaanbod?
Björn: We brengen niet een genre dat direct thuis te brengen is. Mathijs, Arne en ikzelf zijn een andere generatie metalcore-liefhebbers dan Laurens of Jason. Dat zorgt voor een gezonde mix tussen oudere en nieuwere metalcore en andere metalinvloeden, en dat maakt ons uniek binnen de scene. En dat werkt ook door naar concertmogelijkheden: ook al staan ze niet in de rij om ons te boeken, we mogen eigenlijk niet klagen.

Wat metalcore betreft: dat genre trekt vaak een jonger publiek aan dan traditionele metal. Merken jullie dat ook? En hebben jullie daar een verklaring voor?
Laurens: Bij de release van onze singles merkten we dat ons publiek iets ouder was, terwijl het ‘extreme’ inderdaad meer jongeren aanspreekt dan het ‘traditionele’. Dat kwam ook door onze eerste single. Naarmate we meer singles uitbrachten, zagen we toch een verjonging binnen onze fanbase. Dat komt omdat de moderne sound duidelijker naar voren komt in die latere nummers.
Björn: We proberen ook een verhaal te brengen. Niet alleen muzikaal, maar ook in artwork en inhoud (waaronder het aankaarten van actuele thema’s zoals mentaal welzijn).

De paar singles die jullie uitbrachten zijn ware pareltjes binnen post-metal/metalcore. Hoe waren de reacties daarop?
Arne: Allereerst: bedankt, dat is natuurlijk fijn om te horen. De reacties op de singles waren voor ons echt bemoedigend. We probeerden met de keuze van onze singles de verschillende kanten van de band te laten zien, dus we waren benieuwd hoe mensen daarop zouden reageren. Wat vooral opviel, is dat sommige mensen zich meer aangetrokken voelen tot de emotionele en melodische kant, terwijl anderen net meer raken door de donkere, zwaardere energie en intensiteit. Ook de positieve reacties op onze productie waren heel leuk om te horen, zeker omdat we alles zelf hebben opgenomen en ik instond voor mix en mastering. Het bevestigde dat dit een goede keuze was om onze sound over te brengen. Door onze singles is er duidelijk extra interesse ontstaan om niet alleen ons album te beluisteren, maar ons ook live te zien. We hopen op een goed feestje met onze release.

Op 27 maart komt jullie debuut ‘Oxygen’ uit. Ik heb de plaat een paar keer beluisterd en de uppercut naar de maagstreek valt meteen op – echt rauwe kost, maar met veel diversiteit en emoties. Was het een bewuste keuze om die rauwe kant en het melodieuze te combineren?
Björn: Op dat vlak zijn Laurens en ik wat tegenpolen. Laurens gaat meer voor dat harde, ik zoek meer de melodie op. Dat zit er dus wel in.
Laurens: Een beetje inspelend op die generatiekloof – of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden – is dat inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen.
Björn: Wat belangrijk is: wat we ook doen – zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken – het blijft altijd NOMAD.

Heeft die diversiteit in aanpak ook te maken met het feit dat jullie als band nog aan het zoeken zijn naar de sound die echt bij jullie past? Of is dat ver gezocht?
Björn: Het ene nummer is meer divers  dan het andere, en hoe langer we samen spelen, hoe meer we de sound vinden die echt bij ons past, denk ik.
Laurens: Zoals we al aangaven, proberen we op dit album bewust onze mix van sounds en invloeden uit. Zo vinden we onze weg naar de sound die echt bij ons past. We wachten ook de reacties af en kijken waar er vraag naar is, om daar verder op in te spelen. We willen zien welke delen van ons samenvallen en het best kunnen gebruiken.
Björn: David neemt ook steeds meer een prominente rol in bij de nieuwere nummers. Misschien werken we daar in de toekomst wat meer op in. Dat is ook een beetje de evolutie om ‘onze sound’ te vinden.

Wat ook interessant is: de plaat bestaat uit een groep songs verdeeld over vier stukken, waarbij elk deel, songs bevat die perfect bij elkaar passen, terwijl een ander deel weer anders klinkt, maar binnen dat deel wel samenhangt. Was dat een bewuste manier van werken?
Arne: Dat is een leuke observatie, en het is fijn om te horen dat dat zo wordt ervaren. Het was nooit onze bedoeling om in “delen” of “hoofdstukken” te werken. Wat wél klopt, is dat bepaalde nummers vaak in dezelfde periode ontstaan, zowel muzikaal als tekstueel. In zo’n fase zit je als band een beetje in dezelfde mindset, waardoor songs soms automatisch dichter bij elkaar aanleunen qua sfeer of gevoel. Dat gebeurt bij ons vrij organisch. Tegelijk kan het ook gebeuren dat nummers die in dezelfde periode geschreven zijn, net heel verschillend klinken – juist om die dynamiek in onze sound te creëren. Waar we wél aandacht aan hebben besteed, is de volgorde van de nummers op het album. Voor ons was het belangrijk dat de plaat als geheel klopt en een bepaald verhaal of gevoel overbrengt van begin tot einde. We hebben dus echt gezocht naar een flow waarbij de songs elkaar versterken. Als dat bij luisteraars overkomt alsof er bepaalde “delen” in zitten die elk hun eigen karakter hebben, dan is dat eigenlijk een heel mooi resultaat.

“Hun teksten gaan over reizen door verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht naar betekenis in een wereld die wordt verteerd door chaos.” Kun je er wat meer over vertellen?
Björn: Het is zeker niet politiek geïnspireerd. Er zijn wel dingen waar we ons aan storen, over wat er misgaat in onze eigen leefwereld en de uitdagingen die op ons pad liggen. Het is ook voor een deel therapeutisch: bepaalde mensen binnen de band hebben er een hobbelig parcour opzitten en zijn nu op een goede plek terechtgekomen. Dat komt duidelijk in de teksten naar voren.

Er zitten niet alleen persoonlijke verwijzingen naar jullie eigen ervaringen in, maar ik herken er ook mijn eigen demonen in. Was het de bedoeling om die demonen los te laten en die van de luisteraar te raken? Of is dat ver gezocht?
Björn: Ik denk dat dit uiteindelijk een gevolg is van samen spelen en proberen. We zijn allemaal jonge mensen die muzikaal en emotioneel zoekende zijn. Uiteindelijk blijf je, ook met het ouder worden, gewoon zoekende. Er komt geen einde aan. Het aanvaarden dat het een zoektocht is en blijft, is belangrijk. En daarin herkennen anderen zich wellicht.

Soms gaat het meer de melodieuze kant op, zoals bij “Daerk”, of het meer experimentele, bevreemdende “Elevate”, wat de plaat heel divers maakt. Was dat ook een bewuste aanpak?
Björn: Muzikaal is Daerk een van de nummers die mij persoonlijk het meest ligt. Inhoudelijk sluit het aan op de energie die onze muziek uitstraalt. Daerk gaat over een chaos waarin Mathijs zich op een bepaald moment in zijn leven bevond en dat komt in dat nummer naar voren: een zware situatie accepteren en proberen door te gaan. Juist door die persoonlijke verhalen, die vaak heel diep gaan, kom je ook die donkere, bevreemdende kanten tegen in de muziek. Dat is bewust zo gekozen, omdat het aansluit bij wat we willen vertellen.

Daardoor leest deze plaat als een spannend boek – van begin tot einde blijft het boeiend. Dat brengt me bij de vraag: hebben jullie er nooit aan gedacht om dit op film uit te brengen? Er schuilt namelijk wel een filmische insteek in deze plaat
Björn: We vinden het wel boeiend om video’s te maken die het visuele aspect van onze muziek weergeven. Maar om daar echt iets mee te doen hebben we eigenlijk nog niet echt over nagedacht. De epische stukken die erin zitten, zouden daar wel toe kunnen lenen, misschien heb je ons wel op een idee gebracht - haha.

Tot daar de persoonlijke bevindingen. Wat zijn de verwachtingen van deze plaat? De wereld veroveren?
Laurens: Ik denk dat we allemaal nuchter genoeg zijn om te beseffen dat we hiermee niet de hele wereld gaan veroveren (haha). We zijn, zoals gezegd, eigenlijk nog een beetje aan het aftasten wat ons echt samenhoudt als band. Ik hoop vooral dat we met dit debuut onze naam NOMAD op de kaart kunnen zetten binnen de metalscene – in Kortrijk en ver daarbuiten. En dat het duidelijk wordt wie we zijn na dit debuut, zodat we ook met toekomstige platen een stempel kunnen blijven drukken binnen die scene.
Björn: We willen echt overal spelen, veel kilometers maken. Met dit debuut hopen we onszelf te lanceren voor de komende jaren en een naam te worden binnen die scene.

En misschien deze zomer Alcatraz…
Björn: Dat is zeker een van onze doelstellingen. Als we Alcatraz zouden kunnen doen, dan zou dat alvast een belangrijke mijlpaal zijn.

Jullie stellen de plaat voor op een heus mini-festival op 27 maart. Kunnen jullie daar wat meer over vertellen voor onze lezers die nog twijfelen?
Björn: Het is de tweede editie van ons festival Wasteland. We willen de sfeer van de metal-line-ups van vroeger een beetje terugbrengen: gewoon goede bands boeken en zorgen voor een boeiende avond waar iedereen aan zijn trekken komt. Signs of Algorithm is een fantastische headliner, maar ook de andere bands zijn pareltjes. We hopen dat we hiermee onszelf, maar ook al die bands, een mooie speelkans en podium kunnen bieden. Dat is het voornaamste doel van deze avond. En op die manier ook de scene wat nieuw leven inblazen. Veel bands bestaan niet meer, en veel van wat vroeger werd georganiseerd, gebeurt nu niet meer. Wat er nu is, moeten we koesteren en er goed voor zorgen.
Meer info:  https://www.facebook.com/events/dvg-club-kortrijk/kortrijk-wasteland-2026/805976532491035/

Naast die release-show, wat zijn de verdere plannen?
Laurens: We zijn op dit moment aan het praten met een buitenlands band om samen een kleine tour in Vlaanderen op te zetten. Verder zoeken we naar plekken waar we kunnen spelen. Naast het organiseren van die releaseshow hebben we ook al wat nieuwe nummers in de maak. Hopelijk kunnen we daar, na de albumrelease, later dit jaar wat meer op inspelen.
Björn: We hebben al enkele contacten voor toekomstige optredens, maar die zijn nog niet concreet uitgewerkt. Er zit wel het één en ander in de pijplijn. Het zou ook leuk zijn mochten we enkele optredens aan de andere kant van het land mogen doen. Ik hoop dat na het nieuwe album duidelijk wordt wie we zijn en willen worden.

Plannen maken is leuk, maar wat zijn jullie ambities? Wat hopen jullie echt te bereiken met dit project?
Björn: Zoals eerder gezegd: spelen op Alcatraz is zeker een doel. Maar als we dat doel bereiken, gaan we weer op zoek naar een volgende uitdaging – het is eigenlijk een verhaal zonder einde. Ik denk dat meer optreden en dat NOMAD een prominentere plek in ons leven krijgt, het voornaamste doel is. Als we dat kunnen bereiken, is onze missie geslaagd.

Met alle respect: prachtige muziek, maar hiermee kun je moeilijk heel grote podia aandoen. Er zijn bands binnen jullie genre die dat wel lukt, maar die zijn zeldzaam. Zouden jullie kiezen voor een ommekeer naar een ‘bij het publiek bekender genre’ om toch op die grote podia te kunnen staan? Of niet? En waarom wel/niet?
Laurens: Misschien komen we in onze zoektocht naar ‘de sound die bij ons past’ in de toekomst wel uit op een sound die grotere podia aantrekt.
Björn: In onze omschrijving staat ‘voor fans van Avenged Sevenfold’. Als je naar hun eerste plaat luistert, klinken ze eerder als een hardcore band. Maar kijk, ze zijn geëvolueerd naar een sound die nog steeds Avenged Sevenfold is, maar verfijnd genoeg is om een groter publiek aan te spreken en zo wel op grote podia te staan. We moeten ook gewoon evolueren en zien waar we uitkomen. En dat gebeurt eigenlijk nu al merken we. Het laatste nummer, dat niet op het album staat, bevat stukken die je niet meteen associeert met metalcore. Alles kan, niets moet – en we zien wel waar we uitkomen. We zijn nuchtere West-Vlamingen, laat het ons zo stellen.

Bedankt voor de fijne babbel! We zien alvast uit naar Wasteland en jullie release show op 27 maart