Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze artieste gehoord toen ik dit in mijn postbus kreeg. Mai Khoi is een Vietnamese popster én activiste die de communistische overheid uitdaagt met haar kritiek rond de mensenrechten in het land. Ze is ook een voorvechtster voor vrouwenrechten en heeft uitgesproken meningen rond sexualiteit. Ze werd dan ook jaren verbannen om live op te treden in haar eigen land. Ze ontmoette Barack Obama, toerde reeds de wereld rond en won in 2010 de award voor beste song in Vietnam. Op ‘Dissent’ staan twaalf liedjes gezongen in het Vietnamees. De liedjes werden live opgenomen gedurende 2016 en 2017 tijdens geheime optredens in Phùsa Lab (een theater). Ik vermoed dat dit zonder publiek was. Daar is in elk geval niets van te merken op de plaat.
Muzikaal klinkt alles dit keer toch als vrij rebelse pop of als een singer songwriter. De angel zit hem vooral ook in de teksten die gaan over heropvoedingskampen, vrijheidsbeperking. Alhoewel ik de taal niet spreek voel je de frustratie toch in de zang. Luister maar eens naar song twee “Chung Toi Muon (We Want)” of “Chuyen Xe” dat een beetje klinkt als de Vietnamese versie van Patti Smith. Naast akoestische gitaar horen we ook saxofoon, traditionele fluit en percussie. Op “Cuffed in Freedom” komt Anna Högberg zingen (in het Engels). Dat geeft een lichtjes andere vibe. Het urgente is er wat uit maar door de samenzang krijg je toch weer wat vuur in de song. Andere nummers klinken dan weer heel melancholisch. Voldoende variatie aanwezig dus.
‘Dissent’ verrast mij aangenaam. Haar vorig werk vond ik na beluistering nogal poppy geproduceerd en een kruising tussen Céline Dion en Lady Gaga. Maar ‘Dissent’ blijkt eerder een Vietnamese variant van blues, soul en singer-songwriterschap te zijn. Een apart plaatje maar de moeite waard om te ontdekken (als je wat open minded bent).
Een kwartet bestaande uit muzikanten die o.a. gitaar, bas, drum, zang, orgel, clavinet en prophet 5 bespelen. Wat moet dat geven? Moeilijk te zeggen maar als we erbij vertellen dat je moet denken aan een combinatie van Robert Wyatt en Syd Barret melodieën in een fusie met grooves en sounds uit de jaren 70 die neigen naar progrock bands zoals Camel, Caramel, Soft Machine of Gentle Giant dan weet je al welke richting hun muziek hier uitgaat. Met name echte prog rock met invloeden uit de rock en wat uit de jazz. Het geheel heeft een seventies sound en klinkt ook soms wat dromerig. Je zou kunnen zeggen dat één of ander instrument de hoofdrol speelt. In eerste instantie zou je zeggen dat het de toetsen zijn. Maar bij nadere beluistering speelt elk instrument wel op de één of andere manier zijn hoofdrol. De drums zijn stuwend en dwingend, de bas heel verhalend en melodieus, de toetsen heel karakteristiek en de gitaren kleuren het geheel in. De zang is eerder ondersteunend. Wie houdt van eerder genoemde bands uit de prog-geschiedenis, moet dit ook eens uitproberen want dit zijn hier wel vier klassevolle muzikanten die lijken weggelopen te zijn van Woodstock of iets gelijkaardigs. Mooie smaakvolle cover ook trouwens.
Doorheen de jaren hebben we Psy'Aviah zien uitgroeien tot een begrip binnen het elektronische muzieklandschap. Yves Schelpe is een bezige bij, stilzitten is niet aan hem besteed. Zo kwam in het begin van jaar een nieuwe schijf uit ‘Lighflare’. Waarover we schreven:''Psy'Aviah levert anno 2018 de perfecte elektronische muziek schijf af. Enorm dansbaar, emotioneel, lekker aanstekelijk tot bevreemdende schoonheid en weemoedige songs met een eerder duister kantje. Je vindt het allemaal terug op ‘Lightflare’. Kortom. een aanrader voor de globale liefhebbers van elektronische muziek in de enorm brede zin van dat woord.
We zijn nog maar net bekomen van dit pareltje van een schijf en daar is Yves al met een ander meesterwerk. ‘Looking For the Sun’ is een EP boordevol fijne remixen, uitgebracht via Alfa Matrix. Waarop Psy'Aviah begane wegen verder bewandelt, en eigenlijk net niet, maar vooral zijn eigen grenzen verder aftast.
De rode draad op deze EP zijn eigenlijk remixen rond steeds dezelfde songs. Zo komen we ‘Looking for the Sun’ in verschillende gedaantes tegen. Waardoor het wel lijkt alsof die ene song telkens een ander leven gaat leiden. Dat is uiteraard weer eens te danken aan de artiesten waar Yves mee samenwerkt. Zonder afbreuk te doen aan zijn eigen inbreng uiteraard. Van dansbaar gaat het over naar eerder melancholisch tot vaak meer atmosferisch. Elke keer krijgt die song net door die bijzondere samenwerking dus vooral een heel eigen gezicht mee, wat deze EP dan weer zo bijzonder aantrekkelijk maakt.
Ook bij “No More Heroes”, “Anchor Down” tot “Plan B”, waaraan Kyoko Baertsoen haar prachtige stem ontleent, blijft Yves grenzen van elektronische muziek verder aftasten tot het oneindige. Het verwondert ons ook nu weer hoe Psy'Aviah ondanks steeds opnieuw gebruik te maken van diezelfde ingrediënten, je heel subtiel, door middel verrassende wendingen, een enorme zin voor improviseren en experimenteren op het verkeerde been zet. Dit zorgt ervoor dat ‘Looking For the sun’ wellicht een aanvulling is van wat de man ooit heeft voorgedaan, of net niet. Omdat je bij elke song, na elke luisterbeurt opnieuw ontdekkingen doet.
Als er één groot verschil is met de eerder uitgebrachte schijf, die een donker kantje liet zien en horen van Psy'Aviah, dan klinkt deze EP positiever en zonniger. Ook al blijven melancholie en weemoedigheid nog steeds stevig overeind staan. Ook dat is weer te danken aan de bijzondere stemmen die een meerwaarde vormen binnen het geheel. “No More Heroes” (ft. Saydi Driggers) is daar een mooi voorbeeld van. Pijn en geluk worden hier nauw met elkaar verbonden. Net als in het leven is er uiteraard een dunne lijn tussen beide. Ook dat wordt op deze EP telkens uit de doeken gedaan. Maar evengoed gaat het er enorm dansbaar een vreugdevol aan toe zoals bij de remix van “Looking For The Sun” (ft. Lumí) (French Skies remix)
Besluit: Psy'Aviah brengt voor de zoveelste keer een parel van een schijf uit, waaruit dus vooral de drang naar zichzelf blijven heruitvinden tot het oneindige de eeuwige rode draad vormt in zijn werk. Als er één groot verschil is? Dan is het vooral dat de zon schijnt achter de wolken. Deze EP is dan ook gewoon uit het dagelijkse leven van ieder van ons gegrepen. Maar vooral bewijst Psy'Aviah dat het eindpunt nog niet is bereikt. De drang naar zichzelf heruitvinden, experimenteren en improviseren tot het oneindige blijft dus ook nu weer stevig overeind staan, wat ons doet uitzien naar meer veelzijdige, kleurrijke parels in de nabije toekomst. Want de inspiratie van Yves is bijlang nog niet opgedroogd, dat bewijst hij op deze EP uitvoerig.
Tracklist: Looking For The Sun (ft. Lumí) 04:32 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen) 03:41 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "radio edit" remix) 04:35 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (11grams remix) 05:05 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (radio edit) 04:22 No More Heroes (ft. Saydi Driggers) 03:30 Anchor Down (ft. Anewta C) 04:59 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (I:Scintilla remix) 04:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit" remix) 07:43 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended vocal" remix) 07:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies remix) 05:28 Looking For The Sun (ft. Lumí) (SD-KRTR remix) 04:12 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (Kilmarth remix) 04:58 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit - dub version" remix) 07:42 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended - dub edit" remix) 07:24 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies "dub edit" remix) 05:28 In The Sound (ft. Michael Evans) – Bandcamp Exclusive Track 03:13 In The Sound (ft. Michael Evans) (Incite remix) – Bandcamp Exclusive Track 03:29 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Stableform remix) – Bandcamp Exclusive Track 05:06
Ook aan te kopen en beluisteren via: https://alfamatrix.bandcamp.com/album/looking-for-the-sun-ep
Gris-de-lin is een multi-instrumentalist die naast het bespelen van een uitgebreid palet aan instrumenten, eveneens over een bijzonder heldere en bedwelmende stem beschikt. De artieste bracht eerder dit jaar haar debuut ‘Sprung’ op de markt via BB*Island. Twee songs op deze schijf “Ghost” en “Birthday” werden eerder op de markt gebracht in eigen beheer op 7" single. Dat is dus blijkbaar niet ongemerkt voorbij gegaan. Gris-de-lin laat zich bovendien begeleiden door al even begenadigde muzikanten die hun bijdrage leven aan dit sprankelende debuut. Zo verleent Bob Ellis (PJ Harvey/Anna Calvi) zijn medewerking als drummer aan enkele tracks op deze schijf. Maar het grootste deel van de instrumentale inbreng doet deze jongedame dus vooral zelf. En dat is toch heel bewonderenswaardig te noemen.
Vanaf die eerste song “You Ghost” neemt Gris-de-lin je mee op een adembenemende mooie trip, in vooral zonnige landschappen. De jongedame bespeelt niet alleen saxofoon tot gitaar als een virtuoos, vooral haar bijzondere stem, voelt aan als een zalf die elk hart en zielspijn probeert te verzachten. Zonder meer beschikt Gris-de-lin over die uitzonderlijk gave je letterlijk te hypnotiseren. Ik ben een heel grote fan van bijvoorbeeld Anna Calvi, en herken veel van Calvi haar stem en uitstraling in deze van Gris-de-lin. In elk geval hebben songs als “Birthday”, “The Kick”, “Sprung” tot “Marching” diezelfde verdovende en intensieve inwerking op mijn gemoedstoestand. Zoals de muziek en stem van een artieste als Calvi dat ook heeft. Maar daar houdt het niet mee op.
Breekbaar als porselein, maar krachtig genoeg om niet over haar heen te laten lopen. Het is de rode draad doorheen de gehele schijf. Gris-de-lin betovert je enerzijds door die wondermooie, sprankelende sax tot gitaar inbreng, en bezorgt je eveneens die ultieme krop in de keel door een vocale aankleding die ontroert en je wegvoert naar verre onontgonnen oorden. Naast de toegankelijke manier van zingen en spelen, zijn elk van de songs bovendien omgeven door walmen van eerder donkere melancholie. Echter zonder teveel te dreigen. Maar net genoeg duisternis om je rillingen tot de bot te bezorgen. Uiteraard kom je in die typische Alt-Folk nog wel vaker zulke artiesten tegen. Maar telkens zo een artiest je letterlijk diep raakt, in vervoering brengt en compleet van de kaart achter laat in de hoek van de kamer, kunnen we daar nooit genoeg van krijgen.
Besluit: Gris-de-lin treedt met dit sprankelende mooie debuut ‘Sprung’, boordevol songs die gevoelige snaren diep raken, in het voetspoor van veel al even indrukwekkende artiesten. Ooit dus wel ergens voorgedaan.
Maar net door het combineren van instrumentale virtuositeit, zich laten omringen door al even gedreven muzikanten, en die verdomd indrukwekkende mooie stem, die je in diepe trance doet belanden, is deze artieste een enorm grote aanwinst binnen dat aanbod.
Ze kan, mits de juiste begeleiding, uitgroeien tot een grote naam binnen de alt-folk, blues tot post rock scene. Zonder meer is ‘Sprung’ dan ook een hartverwarmend debuut geworden, waarbij je enerzijds met een krop in de keel een traan wegpinkt maar anderzijds een glimlach op je lippen verschijnt, die je totaal verweesd achterlaat.
Tracklist: Your Ghost 03:57 Birthday 04:16 The Kick 03:15 Muhammad Ali 02:58 Sprung 04:23 Reprise 00:59 Dead Wife 04:18 Russian Korg 00:31 Marching Band 04:08 I'm The King 04:02 Underground 02:46
Vergeet Tinariwen, Tamikrest of Terakraft. De Afrikaanse desert blues heeft een nieuwe koning en die luistert naar de naam Bombino. Deze Nigeriaan is vaag geïnspireerd door de allergrootsten: Mark Knopfler, Carlos Santana, Jimi Hendrix en Bob Marley en dat hoor je toch wel een beetje in zijn muziek. Bombino heeft net zijn nieuwe album ‘Deran’ uit, waarbij hij die invloeden mixt met wereldmuziek.
Bombino moest in 1990 vluchten uit Niger vanwege een dreigende vervolging bij de opstand van de Toeareg. In Algerije en Libië begon hij als jongeling gitaar te spelen en kwam hij in de band van Toeareg-gitarist Haja Bebe. In 2007 kan hij terugkeren, maar enkele jaren later moet hij alweer vluchten als enkele van zijn bandleden vermoord worden omdat de regering gitaren beschouwden als symbolen van de Toeareg-revolutie. Nog een paar jaar later kan hij opnieuw terugkeren naar Niger. Intussen is Bombino’s muziek al internationaal opgepikt en wordt die een hit op de World Charts van iTunes.
Dat succes zorgt ervoor dat hij een Stones-cover mag opnemen met Keith Richards en Charlie Watts en dat Dan Auerbach van The Black Keys en David Longstreth van Dirty Projectors albums van Bombino gaan producen. Daar stapt de Nigeriaan helemaal van af voor het nieuwe album ‘Deran’. Die Amerikanen hebben zijn bekendheid misschien wel een boost gegeven en hebben vele deuren voor hem geopend bij labels, bij media en in het concert- en festivalcircuit, hij keert liever terug naar zijn roots.
Het nieuwe album werd daarom in Cassablanca opgenomen met de band die de Nigeriaan al langer begeleidt. Daarbij de Amerikaanse drummer Corey Wilhelm , de in ons land verblijvende bassist Youba Dia (Mauretanië), de Toeareg-gitarist Illias Mohammed, keyboardspeler Mohammed Araki uit Soedan en percussionist Hassan Krifa uit Marokko. Gastvocalen komen van Bombino’s neven Anana ag Haroun (zanger van de vanuit Brussel opererende Toeareg-band Kel Assouf) en Toulou Kiki.
Muzikaal en inhoudelijk keert Bombino op ‘Deran’ helemaal terug naar zijn roots. Hij mengt rootselementen met subtiele hints naar blues (Santana), rock, folk en reggae. Wie een beetje vertrouwd is met Ali Farka Touré, Habib Koité, Imarhan, Tinariwen of Tamikrest zal dit zeker weten te smaken. Het is zomers en het ademt warmte en een diep respect voor de tradities en waarden uit.
Deze zomer speelde Bombino reeds op het Ottertrotterfestival in Mechelen, maar in het najaar komt hij nog terug voor shows in o.m. Oud-Turnhout en Gent.
Het scheelde niet veel of het nieuwe album ‘Our Raw Heart’ van doommetallegende Yob was nooit opgenomen of uitgebracht. Frontman Mike Scheidt belandde vorig jaar plots in het ziekenhuis met maagproblemen, onderging een operatie die veel langer duurde dan gepland, waarbij zijn leven aan een zijden draadje hing. De vertaling daarvan hoor je op ‘Our Raw Heart’, al blijft het nog steeds doommetal. Toch is het nieuwe album een stukje beter dan het vorige.
Muzikaal is er een kleine verschuiving. Het is allemaal net iets minder donker, maar het blijft wel top-doom: log en vooral zwaar, met heel hoog opgetrokken gitaarmuren. Als geheel blijft het wel lekker donker en doomy, maar er zitten deze keer wel een paar positieve noten in. Een snuifje Black Sabbath en Pink Floyd, waar Yob al vaker inspiratie vond. Dat wordt doorgetrokken in de teksten: poëtischer en spiritueler dan op vorig werk. Maar het is nog steeds niet zo dat je spontaan vrolijk wordt van deze doom, de hoofdmoot blijft gedrenkt in ellende en pijn.
Het naar de standaarden van Yob afgemeten heel korte “Lung’s Reach“ (nog geen zes minuten) is één van de hoogtepunten op ‘Our Raw Heart’. Ook “Beauty In Falling Leaves” en titeltrack “Our Raw Heart” zijn sublieme doom. We mogen tevreden zijn dat Scheidt zijn operatie overleefd heeft.
In oktober speelt Yob op het Desertfest in Antwerpen, waar ze al voor de derde keer aantreden.
VAZAH, al ooit van gehoord? Wij moesten het ook even opzoeken. Nochtans timmert de band al circa 15 jaar aan de weg. VAZAH is het project rond Hans Helewaut, composer, producer van o.a. zijn zus Elisa Waut. De muziek van deze band kun je omschrijven als exotisch. Wereldmuziek dus met Afrikaanse vibes. Maar daar houdt het niet mee op. Via Starman Records kwam eindelijk de schijf ‘BXL-Tulear’ op de markt. Met de warme zomermaanden en festivals die eraan komen, is dit de perfecte plaat en band om wervelende dansfeestjes te doen ontstaan op menig festival.
VAZAH bestaat naast Hans uiteraard uit meerder klasse muzikanten. Om maar te zeggen: Dozzy Njava, die met een bijzonder warme stem iedereen in vervoering brengt. Drummer Cesar Janssens heeft ook al wat water doorzwommen, o.a. bij Raymond van het Groenewoud. Bassist Vincent Pierins verdiende zijn sporen bij Clouseau, en heeft het klappen van de zweep dan ook deftig onder de knie. Dit kwartet vormt dus VAZAH.
Je hoort vanaf die eerste song “Valiko” dat de heren zich vooral willen amuseren. Het spelplezier druipt er van af bij songs als “Olonay”, “Tsika Holy”, “Deza”.
De jazzy sound, met knipoog naar Afrikaanse en wereldmuziek, werkt voortdurend op de dansspieren. Hierop stil zitten is namelijk onmogelijk. Daarom denken we dat deze bijzonder warme muziek nog het best tot zijn recht zal komen op menig podia. Eens live gebracht, komen de songs nog meer tot hun recht. Elk van de muzikanten en vocalist binnen de band straalt spontaniteit uit en combineert dit met virtuositeit van eenzaam hoog niveau.
In donkere tijden, waar woede en haat overheerst , heeft een mens behoefte aan zonne-energie. VAZAH levert met ‘Bxl-Tulear’ de perfecte schijf af om wat meer kleur in ons en uw leven tevoorschijn te toveren. Zonder meer heeft dat vijftien jaar noest werken aan deze knappe schijf dan ook zijn vruchten afgeworpen. Song na song voelen we ons wegzweven over die dansvloer, gehypnotiseerd door die Afrikaans aanvoelende klanken en bijzondere stem van Dozzy die je telkens opnieuw omarmt en wegvoert naar nog verdere oorden.
De kruisbestuiving tussen die bijzondere warme stem, met een instrumentale aankleding die de heupen aanspreekt, en dit voortdurend combineren van Afrikaanse klanken met Jazz elementen, werkt dus enorm aanstekelijk en doet je prompt zweven in de huiskamer.
Maar laat vooral een gelukzalig gevoel over je hart neerdalen, waardoor je de harde realiteit, eens omgeven door zoveel kleurrijke en veelzijdige klanken, prompt vergeet.
Genieten doen we hiervan, tot de toppen van onze tenen. Nu u nog!
Tracklist:. Valiko 04:03 Olonay 04:14 Tsika Holy 03:46 bxl-tulear 04:36 Deza 03:50 Bonjour Vazah 03:57 Olomana 03:22 Vangy 04:28 Ampela 05:36 Mangina Zaza 04:19 Americana 04:28 Quand Etoiles recontre la mer 04:09 Soa Mamambaly 03:48 Namboatsy 05:09
Tom 'Tee' Tas is een muzikant die van enorm vele markten thuis is. Tom heeft zijn sporen verdiend bij bands als Ostrogoth, 23 Acez, Thorium en Neo Prophet. De man is niet alleen een uitzonderlijk getalenteerde gitaar virtuoos, maar ook iemand die niet kan stil zitten. Boordevol nieuwe ideeën stelt Tom Tas zijn nieuwste project voor , Entering Polaris. De band bracht een knappe heavy metal/power metal schijf uit ‘Godseed’, via Freya Records. De eerlijkheid gebiedt me echter te vermelden, de muziek van Entering Polaris labelen of er een muziekstijl opkleven? Het is die band tekort doen. De grote sterkte is dan ook vooral variatie, enorm veel variatie die ons van de ene kant naar de andere kant van de muur stuurt, tot we compleet murw zijn geslagen.
De gastvocalisten op deze schijf zijn ook geen koorknaapjes: Björn Strid (Soilwork), Henrik Fevre (Anubis Gate), Thomas Vikström (Therion), Lance King (Balance Of Power), Georg Neuhauser (Serenity), Audrey Dandeville (Irradiance), Sindre Nedland (In Vain), Fabio Lione (Rhapsody, Angra) en Arno Menses (Sieges Even, Subsignal). Elk van hen voegt dan ook een grote meerwaarde toe aan het geheel.
De rode draad in de songs als “Nostalgia for infinity”, “Flightless”, “Godspeed” is uiteraard die uitzonderlijk verschroeiende riffs die Tom uit zijn gitaar tovert. De man laat zich echter dus ook omringen door al even gedreven vocalisten en muzikanten, die door hun uitzonderlijke inbreng de songs naar een hemels niveau doen uitstijgen. Er is dan ook geen speld tussen te krijgen, de instrumentale en vocale perfectie wordt bij elke songs weer eens overschreden. Maar het voornaamste pluspunt is dus aanbieden van enorm veel variatie.
Een streepje power metal, progressieve metal tot heavy metal van de meest pure soort. We komen het telkens opnieuw tegen. Meer nog, daar houdt het zelfs niet mee op.
Entering Polaris overschrijdt bovendien telkens opnieuw de grens van perfectie. Door alle registers compleet open te gooien, kan daardoor een ruim publiek aan heavy tot puur metal fan over de streep worden getrokken. Telkens waren we op zoek naar die ene minder aantrekkelijke song, of één mispunt op deze schijf. We kwamen van een kale reis terug thuis. Want over deze schijf is nagedacht. En toch zorgt die perfectie niet voor een routineklus, gelukkig maar. Het spelplezier loeit door de boxen. Net doordat Tom als klasse muzikant, bij elk van zijn projecten of deze waar hij zijn medewerking aan verleent, enorm veel spontaniteit uitstraalt, waardoor je prompt overslag gaat. Bovendien laat hij zich bij dit project omringen door muzikanten en zangers die daar net hetzelfde over denken. Met alle gevolgen van dien.
Besluit: Is het nu door bewust die gevoelige snaar te raken bij “A song of Distant Earth” of verschroeiend hard uit te halen, waardoor geluidsmuren worden omver geblazen? Of door bijvoorbeeld door middel van een saxofoon je op het verkeerde been te zetten?
Entering Polaris verlegt niet alleen grenzen. De band legt de lat zowel instrumentaal als vocaal zodanig hoog dat je als aanhoorder niet gelooft dat het over een Belgische band gaat. Nochtans vormt een gedreven muzikant als Tom al vele jaren het levende bewijs dat er in ons land meer talentvolle muzikanten rondlopen, dan we zelf beseffen. Ook dat zet hij samen met de zangers en muzikanten op deze knappe schijf, nog meer in de verf.
Kortom. Ieder beetje metalfan, in de ruime zin van dat woord, zou al naar de platenboer moeten lopen om deze parel van een heavy/power tot progressief metal schijf prompt in huis te halen.
Setlist: Nostalgia For Infinity 04:39. Flightless 03:57 It’s A Good Day For Burning Witches 03:00 Godspeed 04:07 Clear Skies 04:46 A Song Of Distant Earth 05:12 Paradise Reclaimed 05:40 The Field Of Ghosts 05:49 The Long Run 08:38
Tijdens onze zoektocht naar nieuwe parels, stoten we soms op positieve recensies van gewaardeerde collega's, die ons dan ook benieuwd maken naar het wat, hoe of waarom. Zo kregen we al meerdere lovende recensies te lezen van het debuut ‘High Priestess’ van High Priestess. Dit vrouwelijk trio, afkomstig uit Californië, timmert pas sinds twee jaar aan de weg. Na een demo, die eveneens overal goed werd ontvangen, in 2017, bracht de band via Ripple Music eindelijk een debuut op de markt.
Binnen de Psychedelisch Doom Metal zien we ondertussen door het bos de bomen niet meer. Deze dames weten ons echter vanaf die eerste song “Firefly”, die afklokt op meer dan tien minuten, al compleet van de kaart te spelen. Naast de trage, zo typische doom metal riffs is het de cleane vocale aankleding die daarbij het meest opvalt. We halen prompt bands als Black Sabbath voor de geest bij opvolger “Despice”. Een weg die de band blijft verder bewandelen bij opvolgers “Banshee”, “Take the Blame”. Meesterlijke riffs die je koude rillingen bezorgen, met daarbovenop een boeiende stem die wellicht wenkbrauwen zal doen fronsen bij sommige doom metal liefhebbers. Maar net daardoor ervoor zorgt dat dit geen zoveelste doom act is in een lange rij.
High Priestess is eerder een Psychedelisch Doom band die durft buiten de lijntjes van deze muziekstijl te kleuren, zonder al teveel af te wijken van het origineel, waardoor liefhebbers van typische Doom over de streep worden getrokken. Maar vooral de avonturier in ons, die op zoek is naar nieuwe ontdekkingen binnen een muziekstijl nog het meest overslag gaat. Daardoor klinkt High Priestess net vrij uniek en vernieuwend binnen dat genre. Ook bij daarop volgende Doom kleppers als “Mother Forgive Me” en “Earth Dive “ blijkt dit toch de grootste rode draad in het geheel te zijn.
Besluit: High Priestess is net , door totaal niet binnen de gedoodverfde lijnen van het doom metal gebeuren te kleuren, dan ook één vrij originele parel te noemen binnen die muziekstijl. Daar waar veel bands gewoon de begane wegen tot soms vervelens toe blijven bewandelen, durft deze vrouwelijke Psychedelisch Doom band daar eerder iets uniek aan toe te voegen, waardoor wellicht de meningen wat uiteen zouden kunnen liggen. Wie echter houdt van avontuurlijke uitstappen binnen het Doom gebeuren , zal zeker vallen voor die combinatie tussen hemelse riffs met een vocale aankleding die je de krop in de keel, tot koude rillingen bezorgt.
‘High Priestess’ is dan ook een grensverleggende schijf geworden. Deze band slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. En vindt daardoor de muziekstijl Doom en Psychedelische doom opnieuw uit. We voorspellen hen om die reden dan ook een gouden toekomst binnen dat typische Doom en aanverwant gebeuren.
Tracklist: Firefly 10:12 Despise 08:04 Banshee 04:08 Take the Blame 06:36 Mother Forgive Me 05:04 Earth Dive 06:40
De carrière van Rita Coolidge in een notendop omschrijven is niet zo eenvoudig als je weet dat ze al sinds 1969 bezig is. Ze begon als background zangeres bij o.m. Joe Cocker, Bob Dylan, Eric Clapton en Kris Kristofferson. Met die laatste is ze ook getrouwd geweest. “Safe in the Arms of Time” is haar achttiende solo album.
Het idee achter dit album was om een plaat te maken die hetzelfde appeal heeft als haar vroeger werk. Teruggaan naar haar roots en dat gebruiken in haar nieuwe plaat. Ze verzamelde samen met producer Ross Hogarth een aantal top muzikanten rond zich om haar nummers in te kleuren. Ze had ook de hulp van enkele muzikanten om sommige songs te schrijven en op punt te zetten. Zo werkte ze samen met Gil Colucci voor de twee meest intieme songs “Walking On Water” en “Naked All Night”. Graham Nash schonk een song (“Doing Fine Without You”) aan Coolidge die ook hier op het album aanwezig is.
Dat alles levert ons een album op dat warm, volwassen en eerlijk klinkt. Een album dat een homogene klankkleur heeft maar wel elementen uit verschillende genres bevat. Elementen uit bluesrock, country, singer songwriting etc..
Soms gaan de songs, qua klankkleur en sfeer naar de vroegere Fleetwood Mac, Captain & Tenille, Helen Reddy of Melissa Manchester. Fijne songs zijn “Doing Fine Without You”, “The Things We Carry” en “Walking On Water”. Wie houdt van Jaren 70 klinkende singer- songwriters heeft hier een kwalitatief album voor zich liggen.
Dit zou hun vijfde langspeler moeten zijn dat ze op de wereld loslaten. Deze Noren zouden naar het schijnt enorm populair in Scandinavië zijn. Of dit een referentie is voor kwaliteit valt nog te bezien. Ze spreken hier over powerpop en pretpunk. Benieuwd of dit ook zo is.
Na enkele beluisteringen moeten we zeggen dat hun muziek wel ergens tussen pretpunk en powerpop in ligt. Het is vrij glad geproduceerd en dat drukt een beetje de pret. Punkliefhebbers gaan hierop wel afhaken vrees ik. Catchy , meezingbare refreinen hebben ze in hun songs wel, maar helaas weinig melodieën die blijven hangen. Het gitaarwerk is snedig, de solo’s zijn bondig maar net als de zanglijnen zijn ze niet onvergetelijk wegens te clichématig.
De teksten zijn eigenlijk wel nog te genieten. De foto op de hoes lijkt uit de jaren 80 te komen. Net één of andere glamrock band die erop afgebeeld staat. Met deze vijfde langspeler maakt de platenmaatschappij ons wijs dat het tijd is voor de grote doorbraak. Maar ik denk met dit album dat dit toch niet meteen zal gebeuren. De songs zijn vakkundig gemaakt en goed geproduceerd maar ik mis iets dat het verschil maakt om boven de middelmaat uit te steken. Maar middels een slimme marketingtruck, een reclamespot bijvoorbeeld, kan het toch wel gebeuren. De grote meerderheid op de radio lust wel wat ongevaarlijke en clichématige songs.
Zelf vond ik het album te voorspelbaar om verscheidene luisterbeurten te blijven boeien. “Haunt Me” en “Into The Night” zijn volgens mij het best te pruimen. The Strokes is een band waaraan ik bij die twee songs moet denken. Maar dan wel zo geniaal niet als het origineel.
Een potig trio gevestigd in Parijs brengt ons na twee EP’s een langspeelplaat dat ons een interessante mix brengt van power rock (Biffy Clyro), grunge (Alice In Chains) en alternatieve rock à la Foo Fighters. De ritmesectie weet mij te pakken bij mijn nekvel. De songs kennen daardoor de nodige wissels. De songs klinken stevig en potig ondanks dat sommige tracks ook wel ingetogener passages bevatten. Luister maar eens naar “Wywd” dat een aantal verschillende stijlen verenigt en haast progressief opgebouwd is. Met daarnaast nog een vrij catchy refrein ook. Ik moet ook vermelden dat hun Engels goed klinkt. Je kan niet horen dat het hier Fransen zijn die zingen. Op “Red Coach” krijgen we een uitgestrekte intro die vrij atmosferisch klinkt om dan open te breken waarna de song echt begint. Terug vrij uitdagende ritmes en versnellingen die je in de song meetrekken. Zo staan er elf vrij boeiende rocksongs op dit langspeeldebuut die potig maar ook soms met de nodig melancholie klinken.
Wie van bands als Foo Fighters, Biffy Clyro, Faith No More en dergelijke meer houdt , zal dit ongetwijfeld ook wel weten te smaken.
Als ze live ook zo potent zijn als op plaat , dan moeten ze live wel een bommetje zijn. Fijne kennismaking met deze band waar leven in zit.
In onze zoektocht naar uitzonderlijke parels binnen de muziekwereld tasten we graag alle mogelijke grenzen af. Om dat doel te bereiken, moeten we durven buiten onze eigen lijnen te kleuren. Zo kwamen we eerder terecht bij Schole Records. Een label dat durft buiten de grenzen van het onmogelijke heen kijken, en die oogkleppen daarbij afzetten. Via het label kwam op het debuut ‘Diaro’ van de Japanse kunstenaar Daisuke Miyatani op de markt. Feitelijk kwam die schijf reeds in 2007 uit via het Duitse label Ahornfelder. Op deze release staan echter ook vier onuitgebrachte bonus tracks: “Brew”, “Itsumono”, “Utouto” en “Kurasu”.Wat de omschrijving betreft citeren we even de Engelstalige introductie: "Daisuke Miyatani establishes a reduced and minimal approach mostly based on guitars, accompanied by xylophones and other instruments. The songs have an open character, with a lot of silence, and repetition. These elements are contrasted with more ambient-like, electronically composed material. Hence the album is a fruitful interplay between constant atmospheres and point-like acoustic notes. The result is an interesting album very comfortable close to the works of Fennesz or Yuichiro Fujimoto."
Onze bevindingen - Daisuke gebruikt voor deze schijf veel veldopnamen. Het geluid van vogels in de lucht, of regendruppels. De man vermengt dat met enorm intensieve elektronische geluiden, gitaar noise tot ambient soundscapes. Gekruid met al even intensieve xylophone klanken. Opvallend aan deze schijf is de enorm korte duurtijd van elk van de songs. Sommige zijn zelfs maar enkele seconden lang. Zoals opener “View” of midden op de plaat “Niwa” die afklokken op amper 38 tot 33 seconden. Het is net daardoor dat je deze schijf dient te zien en beluisteren in zijn geheel. De trip duurt 54 minuten, en brengt je naar verschillende intense oorden van diepe gemoedsrust, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, die je verdooft en tot complete zen brengt.
Geluidsmuren afbreken daar doet Daisuke Myatani niet aan. Hij geeft de rust en kalmte van de natuur weer, waar regendruppels rain melodies tot bedwelmende piano tot gitaar klanken brew ons letterlijk tot tranen toe bedwingen.
‘Diaro’ is dus vooral een totaalbeeld van innerlijke schoonheid, die geen geweld toelaat. Eerder vleien we neer in het zachte gras, voelen een innerlijk tot intens mooi gevoel over ons neerdalen dat ons blijdschap schenkt maar ook verdrietig maakt. Heel bewust speelt Myatani dan ook met de emoties van de aanhoorder. Bij voorkeur beluister je deze schijf als je even tot complete rust wil komen. Laat daarbij al je pijn, verdriet en vreugde gewoon naar buiten komen, en voel een innerlijke geborgenheid over jou neerdalen die met geen woorden valt te omschrijven. Net door typische Aziatische elementen toe te voegen aan het geheel, is de schijf en talentvolle muzikant bovendien, voor de doorsnee Belg en Europeaan onder ons, een ware ontdekking.
Besluit
Ambient is steeds een muziekstijl geweest waarbij alle zintuigen ten volle worden aangesproken, dat valt ons bij die muziekstijl voortdurend op, dat is op deze trip dus eveneens het geval. ‘Diaro’ is dan ook een plaat die je bij voorkeur moet voelen en dus niet alleen beluisteren. De tastbare songs bezorgen ons kippenvelmomenten, een krop in de keel. Echter, net door die zo typisch Japanse elementen die je hier weinig tegen komt onze regionen, bevat deze plaat ook iets mysterieus en is dus eerder onaantastbaar. Dit maakt deze schijf dus extra bijzonder. Want wie Japan en bij voorkeur alle Aziatische muziek - nog steeds te onbekend en onbemind in onze regionen - wil ontdekken, kunnen we deze kunstzinnige schijf dan ook enorm aanraden.
Zet dus vooral niet gewoon je hart hiervoor open. Zet eerder al je zintuigen ten volle open voor dit bijzonder veelzijdige en mysterieuze meesterwerk. En vooral, beluister dit Ambient pareltje in zijn geheel. Dan pas is de inwerking op uw gemoed, uw hart en uw ziel echt compleet. Is ons eindadvies.
Tracklist: 01. View - 02. Edanone - 03. rain melodies - 04. old tape -05. summer child - 06. Niwa - 07. Yu - 08. water lights - 09. Michi - 10. Sampo - 11. Hidamari - 12. Hum - 13. Aiveo - 14. Iindayo - 15. dokusho-chu - 16. Brew - 17. Itsumo - 18. Utouto - 19. kurasu
Er zijn zo van die artiesten die niet alleen op of naast het podium een diepe indruk nalaten. Sommige van hen verleggen steeds opnieuw grenzen, waar er geen grenzen zijn. Neem nu BARST, het project rond multi-instrumentalist en virtuoos Bart De Smedt. Eerder sloeg hij, in samenwerking met al even gedreven muzikanten binnen dat project, ons met verstomming met ‘The Western Lands’. Via Consouling Sounds schiet BARST een gloednieuwe vuurpijl op ons af in de vorm van ‘The Endeavour’ . Een song van circa drie kwartier lang. Die aanvoelt als drie minuten.
De song bevat zoveel lagen en muziekstijlen, zodat je na zes luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet. Dat is nu eenmaal wat een artiest als BARST zo uniek maakt. Met deze song verlegt hij een grens binnen shoegaze, postrock, drones, noise rock, Ambient. En wat weet ik nog veel. Deze song bestaat uit zoveel tempowisselingen en verrassende neven effecten. Soundscapes waarbij je de versterker muisstil moet zetten om iets te horen dat klinkt als dreigend geruis. Om dan over te gaan tot die het trommelvlies doen barsten. Eer je het weet zit je weer in een ander verdieping van het huis dat langzaam wordt opgebouwd. Of eerder een doolhof in een landschap boordevol gevaren, rustpunten en onverwachte wendingen.
Ik houd van spannende thrillers, waar die spanning doorheen de gehele film met vallen en opstaan langzaam wordt opgebouwd tot een climax, af te raden voor mensen met hartproblemen. Nu, ook BARST verstaat die kunst om van deze song een horror film te maken die je op het puntje van je stoel doet zitten, vol spanning afwachtende of er om de hoek geen griezelig wezen tevoorschijn zal komen. Voortdurend bouwt BARST de climax op, doet je gemoed weer tot rust komen, om daarna weer verschroeiend uit te halen en je hart te verbrijzelen. Echter, is het eerder een langzame dood. Het mag niet te snel gaan. BARST verstaat trouwens die kunst om de aanhoorder aan te zetten zijn muziek tot de bot uit te spitten. Echter, dit vergt een inspanning van de luisteraar.
Zoals we aangaven, zelfs na vier of vijf luisterbeurten doen we nieuwe ontdekkingen. BARST maakt het de aanhoorder dan ook niet gemakkelijk. Ben je voorstander van deze aanpak, dan is deze plaat een sterke aanrader.
Besluit
BARST is steeds een artiest geweest die zijn grens verlegt. Tijdens deze song slaat hij als waanzinnig geworden aan het improviseren en experimenteren tot het bitter einde. Meer nog. Een echt eindpunt vinden we niet, laat staan een begin. Dit nummer zit zo complex in elkaar dat we enkel maar kunnen besluiten, dat BARST 'muziek tot absolute kunst verheffen', heel hoog in zijn vaandel draagt. Dat bewees hij in het verleden al meermaals. Op dit bijna drie kwartier intensieve tripje, zet hij dit nog meer in de verf. Geef deze song dus niet één maar desnoods tien luisterbeurten, en ga rustig op ontdekkingreis in het bosrijke doolhof, dat luistert naar de naam BARST. Het loont, als avonturier binnen de muziekwereld die je bij het beluisteren van dit meesterwerk toch moet zijn, de moeite om de trip tot de bodem te ondergaan. We wensen de aanhoorder veel succes.
Tracklist:
The Endeavour 42:42
Nederlands 
Français 
