Begin deze zomer overleed Erik Petersen, de frontman van de Amerikaanse punkband Mischief Brew. Als wijze van eerbetoon zetten we de laatste plaat van de formatie uit Philadelphia nog eens in the picture. Dit werkstuk is bijna een jaar oud maar mag je beschouwen als het laatste kunsstukje van een getalenteerde anarchist die zich op amper 38*jarige leeftijd van het leven beroofde. Op ‘This Is Not For Childeren’ horen we een authentieke en originele band die op lumineuze wijze punkrock, rock, folk en swing combineert. Maakte deze band voorheen gebruik van een rijk instrumentarium (trompet, accordeon, viool, manoline, vibrafoon…) dan wordt op dit album voornamelijk geopteerd voor catchy gitaren, sober drumwerk en de rauwe strot van Petersen.
De tien songs halen een consistent niveau waarbij vooral catchy singalongs als “Bad Heart”, het bluesy “Lancaster Avenue Blues” en voetestamper “O, Penssyltucky excelleren. Verder valt ook “City Of Black Fridays” op dat zo uit de koker van singer songwriters als Dave Hausse of Frank Turner zou kunnen komen. ‘This Is Not For Children’ is zo een heerlijk feelgood album, het maakt het veel te vroege heengaan van Petersen er alleen maar wranger op.
De Californische singer/rapper Anderson .Paak kwam in de belangstelling met het laatst album van Dr Dré’s ‘Compton’. De hiphopmaster scoutte dit talent. Op korte tijd heeft hij zich weten te ontpoppen en blaast hij het hiphopgenre nieuw leven in . Hij brengt een sfeervol , gepolijst geluid in het genre en voegt er soul, r&b, p-funk Clinton , Prince, jazz aan toe , wat meer diepgang brengt en de sound voller , steviger maakt in een groovy ritmiek.
We hebben een pak songs , waarvan de helft ons zeker weten te raken , de anderen zitten in een beetje in dezelfde (lome) groove . De afwisseling met een poprockend concept siert .
Live beschikt hij over een heuse band The Free Nationals , is hij te zien op de drums , zingt, rapt hij en dweept hij het publiek op . Sjiek.
We hebben een genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . Het soult , funkt , groovet, een beetje The Roots met een stikjaloerse Kendrick Lamar achter zich .
Ook hier zijn er verschillende samenwerkingen . De doorbraaksingle “Am I wrong” is er eentje om in te lijsten , verder klinkt hij even overtuigend op “The waters”, “Put me thru”, “Parking lot” , “Come down of tracks”, “Lite weight” en “Heart don’t stand a chance” . Interessante artiest hier met dit plaatje!
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn studiotechneuten en meesters in het brengen van ingenieus , knappe songs door fijne , meesterlijke arrangementen . Een sterk staaltje songschrijverstalent die een toegankelijke als grillige sound produceren . Hun materiaal wordt gekenmerkt van een dromerige inhoud, heeft een lichte groove of ondergaat onverwachtse wendingen en houden van een vleugje experiment . Diverse stijlen kruisen elkaar in een funkend dampend ritme .
Op die manier komen we hier beetje XTC , Prince, Bowie en Television tegen. “The noisy days are over” , is er al meteen eentje om te lijsten, en iets verder koesteren we het smachtend funkende “Same name”. Fascinatie alom , een uurtje lang , waarbij je hun muzikale rijkdom over je heen moet laten gaan.
Het Britse Kula Shaker maakte halverwege de 90s furore als psychedelische rockgroep . Een rits radiovriendelijke singels “Tattva”, “Hey dude”, “Govinda” volgden en het ijzersterk debuut ‘K’ werd een groot succes . Met Cornershop waren ze een nieuwe lichting in het genre, met toevoeging van die Oosterse/Indiase elementen . Ook de cover “Hush” gaf wat elan aan hun werk .
Op de tweede ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ kwamen er barsten in hun retrorock en viel de band uit elkaar . Soloprojecten en pogingen tot een comeback mislukten . Een eerste echt resultaat was er in 2007 met de best aardige return ‘Strangefolk’ , maar spijtig genoeg bleef de klik uit en kwam er geen vervolgverhaal .
Terug zovele jaren later gaat het beter , is er de klik en heeft de band rond Crispian Mills er meer zin in . Ook de liefde voor die sound zit er wel voor iets tussen. De band gaat op deze return verder op hun debuut . Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat we een goed album hebben. De groep toont z’n retro psychedelisch gelaat van weleer , en er sijpelt rootscountry en melodieuze 60s motiefjes door . Een afwisselend album in het genre , “Infinite sun” als sterke opener en de gekende sitar op “Oh Mary”, en “Hari bol (the sweetest sweet)” . “Love B” en “Get right get ready” zijn er dan twee , gekenmerkt van broeierige uptempo’s karakter. Op “High noon” horen we een Morricone inslagje , net als op “Death of democracy”, die verdomd “Camouflage” van Stan Ridgway verraadt . Een stel markante liedjes horen we , die de belangstelling hernieuwt in psychedelische rock.
In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
DMA’s worden wel eens de Aussie Oasis genoemd . Hun debuut heeft er inderdaad veel van mee in de melodieën. Je hoort het in het gitaarspel , de tempowissels , de broeierige intensiteit en dat snerend stemgeluid en de zanglijnen . Het zal de Gallaghers waarschijnlijk worst wezen wat ginder gebeurt , maar hun muziek zit alvast goed in elkaar en boeit door de variaties. Britpop, - rock , een sierlijke, subtiele sound , pittig gekruid door een shoegazegeluidje.
Op die manier gaan we leuk en uiterst genietbaar door de plaat heen. “Timeless” is een sterke opener , “Delete” en “So we know” hebben een intrigerende , spannende opbouw , en de Oasis intimiteit hoor je op een nummer als “Step up the morphine” . Fijn debuut!
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal Scream alle windrichtingen uit , muzikaal alle kleuren van de regenboog. Ook hier word je uitgenodigd op een aangename luistertrip, die ver weg is van hun 90s caleidoscopische werkjes . Aangename groovy poprock staat naast electropop op z’n New Orders en verder wisselen ze het af met ingetogen, sober, sfeervolle nummers en uptempo’s. “Trippin’ on your love”, “100% or nothing” en “Golden rope” (hier Primal Scream op z’n best! met toevoeging van Indiase elementen) staan naast een intiem “Private wars” en het snedig kort rockende “When the black out meets the fallout” .
Op die manier komen we uit op een uiterst boeiend album. Op de cover siert een 20 jaar oude foto van Gillespie, wat toont hoe jong en goed ze zich (nog) in hun vel voelen …
U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound , luchtig , fris , maar evenzeer donker , melancholisch . Op die manier nestelt ze zich ergens tussen Peaches, St. Vincent en Tune-Yards in. Er komt knip- en plakwerk aan te pas ; we horen funk, kitsch , disco, wave en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde, slepende ritmes . En dan kom je uit op songs als “Damn that valley”, “New age thriller” en “Sed knife”. Het afsluitende “Woman’s work” is een mooi werkstuk , ruim zeven minuten lang én zindert na … Wat stoer verbeten als gevoelig , pakkend ! Die U.S. Girls houden we best in het oog …
Een interessant zomers, leuk ontspannend plaatje is afkomstig van het vrouwelijke duo The Prettiots , in de titel een samentrekking van ‘Pretty idiots’ . De NY-se dames Kay Kasperhauser en Lulu Prat brengen ‘grotestadsgeklets’ in een reeks korte nummers , die vooral geënt zijn op akoestisch, elektrisch gitaarspel, - getokkel en ukelele .
De teksten niet nagesproken (kunnen onschuldig –giftig zijn!), is de sound onbevangen , speels , onschuldig en ademt een 60s sfeertje .
We snorren door de plaat met nummers als “Move to LA”, “Dream boy”, “Kiss me Kinski” en “Skulls” , sober , goed, aangenaam in zijn totaliteit!
Twee jaar na het debuut , verschijnt van het uit Brooklyn, NY afkomstige DIIV rond Zachary Cole Smith , ‘Is the is are’. In hun sfeervolle indie/dreampop , die refereert aan 90s bands als Pale Saints , Slowdive , is de galm meer gedoseerd.
Resultaat van het indiepopkwartet , is fris , tintelend, hypnotiserend materiaal; gekenmerkt van twinkelende, extraverte gitaarmotiefjes , minder mysterieus, donker dan vroeger. We krijgen een pak songs geserveerd , beetje een overaanbod , gezien ze blijven rondhangen in dezelfde stijl , maar met “Under the sun”, “Valentine”, “Take your time” , “Mire” en de titelsong hebben we alvast een handvol intrigerende songs . Fijn plaatje dus!
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe plaat van Ray Lamontagne, die in de CD titel ‘Ouroboros’ al laat horen , dat we hier te maken hebben met een soort eeuwige muzikale kringloop , een kosmisch klinkende cyclus, een eindeloze luistertrip, die verdeeld wordt in twee werkstukken van telkens vier nummers, die op elkaar aansluiten .
Die atmosferische americana/70s psychedelica nestelt zich ergens tussen Pink Floyd en My Morning Jacket in. Niet voor niks werd de plaat opgenomen met Jim James van My Morning Jacket .
Op de nummers in Part One , “Hey no pressure” en “The changing man” schuurt een intens broeierige rootssound. Op de andere songs van de twee werkstukken klinkt het geheel meer ingehouden , en staat de piano en het (akoestische) gitaarspel naast z’n bedwelmende vocals voorop . Zijn muzikale ideetjes zijn op de plaat prima uitgewerkt.
Ray Lamontagne verdient een ruimere respons . Al op de eerdere platen manifesteerde de singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone, zich . Hij is eigenlijk een laatbloeier in het genre; en brak ruim acht jaar terug definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak.
De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en vallen op door een unieke 60s/70s rootsnostalgie.
Het NYse Big ups debuteerde sterk , twee jaar terug met ‘Eighteen hours of static’, die opereren in de oldskool van Fugazi , Shellac , Unsane en de oudjes Big Black en Slint. Samen met Eagulls en Metz zijn zij de nieuwe lichting noiserock , gruizig en woest als hard/zacht en ingehouden , wat we zeker horen op deze opvolger .
We houden van die snedig klinkende gitaren, diepe, grommende bas en hitsende drums; schreeuwerige, briesende vocals dwarrelen over de nummers. Dertien songs die een broeierige spanning , intense opbouw hebben, en durven te exploderen of net niet . Ze weten al die verschillende elementen zelfs allemaal in een nummer te verwerken . Een ruwe brok emotievolle energie .
Persoonlijk houden we die van Slint motiefjes die te horen zijn op “Contain myself”, “Meet where we are” , “Negative”, “So much you” en “Yawp” . Sterke opvolger.
Ik denk nu niet dat onze moeders staan te springen op wat het Britse zootje ongeregeld weet te brengen . Een fucked up bende , die niet vies is van wat alcohol , drugs en vandalisme. Hun optredens brengen de nodige heisa mee. Soms geraken niet alle leden waar ze moeten zijn. En toch … zijn die optredens weird, geschift , schizofreen .
Muzikaal horen we een jengelende drogerende sound van garagerock’n’roll/indiepsychedelica/noise , (a)melodieus, zwevend , groovy, en ontregeld door het effectbejag . De single “Whitest boy on the beach” is een prélude van wat volgt . Live krijgt het materiaal een adrenalineboost en worden we verweven in een web van dynamische chaos. Waanzinnige gekte die niet altijd op z’n pootjes terecht komt … maar toch de moeite waard is te horen en te zien!
Eind jaren tachtig maakten de Brusselaars van La Muerte overal brokken met hun zware cocktail van industrial, overstuurde hard-rock en smerige blues. Na jaren van volledige stilte kwam La Muerte in maart 2015 terug boven water en volgde er een verpletterende reünie tour waarbij de band nog even frontaal en bloeddorstig klonk als weleer. Het herboren zootje ongeregeld overtuigde met onder meer doortastende passages op het prestigieuze Roadburn festival (elke band die al eens een loodzware gitaar aanslaat wil daar zijn) en op Graspop. Hun verwoestende aanval van vorig jaar op de Brusselse AB werd zelfs voor de eeuwigheid vastgelegd op ‘EViL’.
Op Record Store Day is La Muerte nu met de release van deze nieuwe EP ‘Murder Machine’ op de proppen gekomen, het eerste nieuwe werk in zowat 20 jaren en het is verdomme straffe kost. Drie moordzuchtige songs die vuil, agressief en loeiend hard tegen de straatstenen worden gekwakt. Dit is vintage La Muerte, de band haalt even vernietigend uit als in hun hoogdagen. “Whack This Guy” is een brok gloeiende garage-metal, “Je Suis Le Destructeur” is een verschroeiende pletwals die zijn titel alle eer aandoet en ”Get Whipped” is een slepend monster die acht minuten aan een stuk dodelijk gif spuwt.
Gewelddadig EP’tje, laat het volgende maar komen.
Nederlands 
Français 
