Kendrick Lamar heeft met ‘Untitled unmastered’ een late echo uit op het enorm gerespecteerde en bejubelde ‘To pimp a butterfly’ , bepaald door sterkhouders als “King kunta”, “The blacker the berry” en “I”. Hij had van dit album een rits remixen en dubs kunnen maken en uitbrengen, maar doet het met een mapje restmateriaal dat interessant is , zeker “Untitled 01”, “02”, “03”, “06” en het afsluitende “08”. Er zitten samenwerkingen in met een CeeLo Green, Thundercat, Anna Wise en Bilal .
De nummers zien we als een concept , met sterke momenten en ingevingen . Vinnige en zalvende raps wisselen elkaar af of vullen elkaar aan . Soms noteren we zelfs een spervuur aan raps binnen onvervalste souljazzy hiphop/p-funk .
‘The hope six demolition project’ werd gemaakt met hetzelfde team als ‘Let England shake’, rond John Parish – Mick Harvey en producer John Flood. Een bloedserieuze , theatrale sound van een reeks grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk, dwingende indie bevat en durft over te helen naar Björk kapsones .
Het is de toon van een verzameling op muziek gezette snapshots van plekken waar dood , verval , armoede, drugs, vernietiging en uitzichtloosheid heersen . Haar aantekeningen worden muzikaal omgezet in een broeierig , intens spannend, donker geluid , een slepende , mysterieuze , onheilspellende sfeer van pathos en dramatiek .
Het klankbeeld is breed door het instrumentarium, galmende trommels , accordeon, sax , soms ondersteund van een (mannen)koorzang. “The community of hope” , “A line in the sand”, “The orange monkey” , samen met de single “The wheel”, raken en bepalen het sfeerbeeld . Polly neemt geen prominente rol in , maar maakt deel uit van de band . Haar indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals passen perfect in het plaatje .
Haar laatste werken bieden iets speciaals , fascineren en dienen geïnterpreteerd te worden als een concept. Aparte muziek , Niet voor de hand liggend , Confronterende wereld, Sterke plaat!
Terwijl de meeste Belgische groepjes hardnekkig proberen de nieuwe Oscar & The Wolf te zijn in de hoop een beetje airplay te krijgen tussen al die andere rotzooi op Stru Bru, zijn er gelukkig nog anderen die wars van alle gangbare trends koppig hun eigen zin doen. Pieter-Paul Devos bestuurt zo zelfs twee van die eigenzinnige bands, het geweldige Raketkanon en het furieuze Kapitan Korsakov. Die eerste heeft hij even op stal gezet om met de tweede richting USA te trekken naar de studio van niemand minder dan Steve Albini.
Een naam als Albini staat natuurlijk altijd mooi te blinken op de hoes, maar er moet toch ook wat degelijk gerief in de bagage zitten wil men zo een producer op een treffelijke manier zijn ding laten doen. De Antwerpse egotripper Daan is destijds met zijn groepje Dead Man Ray voor het album ‘Cago’ ook naar ginder getrokken, maar zelfs wonderdokter Albini kon met de schamele prooi niks aanvangen. Geen songs, geen album, zo simpel is het, José Mourinho zal met SK Lierse ook geen Champions League spelen.
Nu goed, met Kapitan Korsakov loopt het nog zo geen vaart, dit is immers het soort band waar Albini wel weg mee weet. Toch valt het ons op dat ze zich deze keer wat hebben ingehouden, iets wat we de twee vorige platen indachtig niet meteen verwacht hadden.
Kapitan Korsakov kiest duidelijk voor veelzijdigheid en daardoor is de samenhang op dit album soms wat zoek. Opener “Caramelle” is een degelijke gitaarrocker, maar niet echt het soort song die we op deze noise goeroe’s zouden kleven. Een pianoballad als “Hearts To Hard” is al helemaal niet hetgeen waar wij bij een wildeman als Pieter-Paul Devos zitten op te wachten, de song is even overbodig als een kubus in een ballenbad. Ook “Midnight Gardens” is heel poppy voor hun doen, iets voorbij halfweg gaat de song dan toch in overdrive en komt een ruige gitaar de boel een beetje overhoop schudden maar het is te laat, misschien toch maar best die rockballads overlaten aan The Scorpions. Een ander buitenbeentje “Suicide Limp” flirt met de eighties en is zijn gitaartje gaan halen bij The Sound, maar deze komt dan wel aangenaam binnen.
Kapitan Korsakov is volgens echter nog altijd op zijn best wanneer het echt vuil mag klinken, en dat is zo op het weerbarstige “Rabid Ghawazi Shuffle” en het bloedende “Strobo Stripper”, meteen ook de twee absolute uitschieters. Ook de opgejaagde punkrocknoise van “Pussy Scars” kan ons wel bekoren. “Spitting Over The Edge” is een andere voltreffer, de riff komt uit het grote Pixies boek en de song heeft een geweldige drive in huis. De Albini stempel horen we dan weer duidelijk in “Very Friendly Fire”, dat ding had zo op ‘In Utero’ gekund.
‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een Korsakov plaat die een beetje te veel richtingen uitgaat, en niet altijd de juiste. Toch helt de balans over naar de goeie kant.
Dankzij onze sympathieke noorderburen van Sonic Rendez Vous viel een tijdje geleden het laatste album van The Hellfreaks in onze brievenbus. Dit Hongaarse viertal bestaat al iets meer dan zeven jaar en stond voorheen garant voor een potje onvervalste horrorpunk. Met ‘Astoria’ kiezen ze duidelijk voor een nieuwe, succesvolle formule want de elf stuiterende tracks tonen een moderne, progressieve en snedige punkband.
Met songs als “Burn The Horizon”, “I’m Away en “Your Call” draait het viertal uit Boedapest de gas volledig open met een energetische mix van punk, hardcore en een lekkere scheut rock ‘n roll.
Na enkele luisterbeurten horen we hoe vernuftig en afwisselend de diverse songs zijn opgebouwd. De band is er duidelijk in geslaagd een consistent, uniek en eigen geluid te creëren onder aanvoering van de zeer bevallige frontvrouw Shakey Sue. Deze dame is eigen land niet alleen een bekend tattoo model, ze beschikt daarnaast over een authentieke stem die de vergelijking doorstaat met pakweg Shirley Manson.
Zelf ontdekken kan via http://www.thehellfreaks.com/
Voor wie graag naast eens platgetreden punkrockpaden stapt, kunnen we met stip Choke Chains aanraden. Dit viertal uit het Amerikaanse Michigan debuteert met een werkelijk geschift en uiterst donker album vol schreeuwerige muziek.
Is het punk, rock-and-roll , garage, noise en/of trash? Na enkele luisterbeurten is het voor ons onmogelijk om deze formatie in een hokje te stoppen. Misschien is postpunk nog de beste benadering om de sound van dit viertal te omschrijven maar dan zouden we Choke Chains toch wat tekort doen. ‘Choke Chains’ is namelijk een van de meest geschifte en agressieve platen die we in 2016 beluisterden. We stippen hierbij graag twee songs aan: single (nou ja) “Safe Word” waarvan filmfanaten zeker de video moeten bekijken en “Rock Paper Rapist” waar de Amerikanen een saxofoon in hun rauwe sound toevoegen.
Wie deze fenomale band wil ontdekken, surft snel naar https://www.facebook.com/chokechains
Mocht u de laatste weken op Mars gewoond hebben of nu pas uit een diepe coma ontwaken, dan hebben wij nieuws voor u : Metallica heeft een nieuwe plaat uit. Omdat het zo lang geduurd heeft hebben ze er maar meteen een dubbelaar van gemaakt. Maar was dat wel een goed idee? Bij momenten is dit immers zeer straffe kost, elders hebben wij het dan weer moeilijk om een geeuw te onderdrukken.
De vooruitgestuurde tracks waren alvast hoopgevend, zowel “Hardwired”, “Atlas Rise” en “Moth Into The Flame” zijn opperste beste Metallica, snel, hard, strak en frontaal op uw bakkes.
“Now That We’re Dead” had dan weer niet misstaan op ‘The Black Album’ terwijl het gelaagde “Halo On Fire”, een geslaagd proefstuk van over de acht minuten, meer de melodieuze toer van ‘Load’ opgaat. Het is enige song die voorzichtig in de buurt van een ballad durft te komen.
Bij een hoop andere tracks hebben we dan weer moeite om onze aandacht vast te houden omdat die te veel op elkaar lijken en weinig pogingen ondernemen om er bovenuit te steken. Dingen als “Confusion”, “ManUNkind”, “Here Comes Revenge” en “Am I Savage?” barsten wel van de typische stoere Metallica-riffs die wijdbeens en met de vuisten in de lucht ten tonele gebracht worden, maar ze blijven niet echt aan de ribben kleven. Het is allemaal zeer degelijk beukwerk maar geen Metallica Grand Cru. Ook “Murder One”, een ode aan Lemmy, had wat ons betreft een stuk smeriger gemogen. Het is een mooi gebaar van Metallica dat ze hun grote voorbeelden eren, maar Lemmy verdient veel meer dan deze matige track, de videoclip is trouwens beter dan de song (moet u heus even checken, wij vermoeden trouwens dat de animators van Gorillaz hier achter zitten). Wij kunnen er ook niet aan doen, het is verdomme hun eigen schuld dat we hier nu zo zitten te kankeren, ze moesten de lat met hun eerste vijf platen maar zo hoog niet gelegd hebben.
Maar goed, Metallica maakt met een fenomenale afsluiter in één klap alles goed. De uppercut “Spit Out The Bone” is intenser, woester, sneller en harder dan alles wat hier aan voorafgaat, het is een knaller die teruggrijpt naar de woeste trashjaren van ‘Kill ‘Em All’, ‘Ride The Lightning’ en ‘Master Of Puppets’. Als ze deze splinterbom binnenkort live gaan opvoeren, dan schudden we gegarandeerd onze kop eraf.
Metallica zou Metallica niet zijn mochten ze voor de fans geen extraatje hebben voorzien. De extended version van deze plaat (zo heet dat dan, ‘t is een verkoopstruuk als een ander) is voorzien van een derde interessant schijfje, verdomd de moeite waard. Neem nu de furieuze bonustrack “Lords Of Summer” die stukken sterker voor de dag komt dan de middelmatige tracks op de reguliere cd. Ook best opmerkelijk is de negen minutenlange medley “Ronnie Rising Medley”, een knap eerbetoon aan dé metalzanger Ronnie James Dio. Een stem als die van Dio naar de kroon steken is niet bepaald een makkie, maar James Hetfield komt er aardig mee weg, en dat terwijl Kirk Hammett de beste Blackmore in zich naar boven haalt in een fenomenaal stukje “Kill The King”. Ze kennen hun klassiekers.
Nog meer goed nieuws, de tien live tracks (‘Live At Rasputin Music’) zijn ronduit verbluffend. Het is heus niet zomaar voer voor alleen de diehard fans, want dit zijn live opnames waarop Metallica in bloedvorm verkeert, en dit voor een wel heel select kransje gelukzakken. Metallica raast hier met een ongeziene verbetenheid en met de wilde furie van in hun beginjaren doorheen een stel klassiekers van het eerste uur als “Hit The Lights”, “The Four Horsemen”, “Jump In The Fire”, “Metal Militia”, “Ride The Lightning” en “Creeping Death”. Ronduit geweldig.
Als afsluiter krijgen we nog een waanzinnige live-versie van “Hardwired”, zowaar nog twee versnellingen hoger dan de studio versie waarmee dit omvangrijk werkstuk is begonnen.
‘Hardwired… To Self Destruct’, het is een hele brok om door te bijten, maar het is bij momenten serieus de moeite. Onze raad : koop alleszins de extended version. Geen halve werken.
Het Amerikaanse combo uit Brooklyn, Yeasayer liet een tijdje op zich wachten . Het duurde wel vier jaar tot de opvolger na de derde ‘Fragant world’ verscheen . Ze experimenteren graag met allerhande geluidjes , ritmes , creëren een soort synthpop met elektronica, gitaren in een adhd randje; een aanstekelijke chaos, balancerend tussen kitsch en kunst in.
Ze maken (nog steeds) knappe muziek , met een poppy art, koortjes, een psychedelische groove en een semi-mysterieuze tint. De plaat mag dan beduidend toegankelijker zijn , de heerlijke hippiegekte verdwenen, creatief blijft het gezelschap wel , de experimentjes hebben meer vorm , er zijn de verrassende wendingen en Indiase geluidjes worden toegevoegd als op een “Half asleep” . “Silly me”, “Gerson’s whistle” en “Cold night” vallen het meest op. Terug meer dan de moeite .
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een vijftal jaar terug viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
Intussen biedt de prille twintiger meer dan een radiovriendelijk coveraanbod , de tweede ‘Fire within’ bewees haar talent als zangeres en het componeren van mooi gearrangeerde, breekbare dromerige popsongs .
Ook deze derde biedt meer van hetzelfde, gevoelige (elfen)pop, geleest op haar stem , pianospel en verder ondersteund , uitgewerkt van haar band. De songs durven beduidend breder te klinken . De emotie dwarrelt over ons heen in een herfstig palet of met een prikkelend lentegevoel . Sterkhouders zijn “Growing pains” , “Keeping your head up”, “Wild horses” en “Lost it all”. Het tweede deel zakt wat ineen , een beetje teveel van dertien-in-een- dozijn, maar dat doet niet besluiten dat ze tot fijne, mooie dingen in staat is , die ze nu afwisselend met haar band kan brengen.
The Jayhawks waren in de jaren 90 één van de meest gerespecteerde bands binnen de rootsamericana. De plaat ‘Hollywood town hall’ uit 1992 is dan ook in het geheugen gegrift , die trouwens samen met de opvolger ‘Tomorrow the green grass’ opnieuw werd uitgebracht met de reünie in 2008. Gary Louris – Mark Olson waren het uitgangsbord, stonden in voor de sing/songwriting en zorgden voor een harmonieuze samenzang , wat het vakmanschap van de band onderstreepte . Door de jaren hadden de twee een hobbelig parcours , maar hun pad kruiste elkaar opnieuw , wat in 2011 ‘Mockingbird time’ bracht . De reünie leek zijn vruchten af te leveren, maar kijk, vóór de opnames van de nieuwe , vijf jaar later, ‘Paging Mr. Proust’ haakte Olson terug af .
The Jayhawks brengen heerlijke poprootsamericana , die aanstekelijk, fris , broeierig als intens sfeervol , gevoelig klinkt . Het is een gevarieerde plaat , mede geproduceerd door Peter Buck (ex REM) en Tucker Martine , die al z’n strepen verdiende bij The Decemberists en My Morning Jacket. De single “Quiet corners & empty spaces” plaatste hen terug in de frontlinie van het genre , en met “Ace” hebben ze een heerlijke kraker uit, die ruimte laat aan de instrumenten en de gitaar doet openbarsten. Hier steken ze Wilco naar de kroon . Het gitaarspel neemt een prominente rol in en de keys/piano geven klankkleur aan het genre . Enkele zoetsappige nummers doen de spanning dalen, maar in z’n totaliteit zijn en blijven ze een americanaboegbeeld . Mooi!
De ondertussen middelbare heren in korte broek van Blink 182 zijn terug met hun zevende studio-album. ‘California’ telt zestien ongecompliceerde tracks die duidelijk geen stijlbreuk met het verleden betekenen. Wat er wel veranderd is, is de zanger. Frontman Tom De Longe is vervangen door Matt Skiba van Alkaline Trio wiens vocalen perfect matchen met de gepolijste poppunk van Blink 182. Heel wat muziekkenners zullen deze ietwat voorspelbare plaat neersabelen maar wat ons betreft is ‘California’ gewoon een okselfrisse plaat die bol staat van de catchy oorwurms.
Luister maar naar onze favoriet “Los Angeles”, de heerlijke opener “Cynical”, single ”Bored To Death” en meezinger “She’s Out of Her Mind”. Fans van de band en/of liefhebbers van poppy punk zullen dit plaatje ondertussen al lang aangeschaft hebben en we geven hen geen ongelijk!
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ al een kleine vijftien terug twee memorabele platen uit , een broeierig , donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook horen bij een Tool.
Een consistente band , dat is overduidelijk gebleken met een rits afwisselende slepende , broeierige , aanstekelijke nummers die brute metalriffs en dromerige gelaagde rock in een perfecte mix aan elkaar vervlechten, een ingehouden spanning , dreiging hebben en durven te exploderen .
De plaat steekt erg goed in elkaar en heeft met “Doomed user” , “Geometric headdress”, “Xenon” en de titelsong een handvol songs die er het best aan beantwoorden . Het intens meeslepende “Prayers/triangles”, die de plaat opent , is de eerste single. Verder overtuigt de variatie van force en intensiteit en beluistert de plaat als één boeiende filmische trip . De keys geven subtiliteit en een symfonische inslag. Sterk opnieuw wat Deftones bij elkaar heeft gebracht en verwezenlijkt …
Teleman is gegroeid uit Pete & The Pirates , een onderschat Brits indiebandje die Britpop in een rockend psychedelisch jasje bracht met een zwierig tintje. De klemtoon komt nu meer op de synths en minder op de gitaren , meer bleeps’n’sounds met een smaakvol , aangenaam , twinkelend, dromerig indie wave geluid . De eerste drie “Dusseldorf”, “Fall in time” en “Glory hallelujah” zijn de sterkste van de plaat , meeslepend goed , beetje tussen die oude Chills ten tijde van ‘Kaleidoscope world’ en de Belle & Sebastian platen. Daarna zakt het beduidend, waardoor de plaat minder boeiend is .
Teleman klinkt nog niet als een logisch vervolg op Pete & The Pirates …
Indian Askin is een debuterend Nederlands bandje uit Amsterdam . Het kwartet brengt met ‘Sea of ethanol’ een afwisselende, boeiende plaat uit , die energiek , midtempo als ontroerend klinkt . Ze profileren zich binnen de indiescene , en slalommen langs lagen pop, rock, 60s en psychedelica . Een heerlijk genietbare trip , opwindend , twinkelend , fris, broeierig als sfeervol , ingenomen .
Beluister de eerste songs maar eens, “Wake me up” , “Answer”, “Pretty good” , “Really wanna tell you” en “Pardon me” . Het rock , rammelt, zweeft en raakt . We horen sterke arrangementen in de nummers.
Die eerste overtuigt , is opwindend, sfeervol, weemoedig als ingehouden.
Het Amerikaanse Nothing debuteerde twee jaar terug met ‘Guilty to everything’ , een lekkere shoegaze/dreampopplaat , waarbij ze zich een positie toe eigenden in die 90s sferen van My bloody valentine , Ride , Swervedriver , Pale saints en de link maken met de huidige generatie Pains of being pure at heart .
De opvolger ligt duidelijk in het verlengde . “Fever queen” is eentje die stofzuigt bij de shoegazehipsters , maar daarna dwarrelt een dromerige sfeer door de zalvende gelaagdheid en orkestratie. Een paar songs als “Vertigo flowers” , “A.C.D.” , “Curse of the sun” zijn extraverter en kenmerken een broeierige intensiteit in het genre .
Er valt voldoende variatie te noteren . We hebben opnieuw een fijn plaatje van deze band rond Domenic Palermo.
Nederlands 
Français 
