Kleine jongens worden groot… dat geldt ook voor het kwartet van Freaky Age. Waren ze in 2006 en hun deelname aan Humo’s Rock Rally nog snotapen van amper 14, dan zijn de heren ondertussen een stuk ouder en bouwden ze in die periode een fraai curriculum vitae uit. Het aantal hits kunnen deze indierockers niet meer op één hand tellen, ze waren op zowat alle Vlaamse festivalpodia te gast en tourden intensief in het buitenland.
Met ‘(From The Heart Of) Glitter Lake’ zijn ze bovendien al aan hun derde plaat toe! Het nieuwe album bevat wat ons betreft dezelfde, vertrouwde Freaky Age-ingrediënten: diverse frisse songs met de herkenbare vocalen van frontman Lenny die bijna allemaal de potentie hebben om tot flinke StuBru-hits uit te groeien. Zeurpieten zullen opmerken dat de invloed van diverse (voornamelijk Britse) bands als The Strokes en The Libertines nog steeds prominent aanwezig is...
Wat ons betreft heeft de band ondertussen wel degelijk een eigen smoel en een patent op het schrijven van catchy en instant meezingbare nummer. Luister zo maar eens naar “You Were My Everything”, “What If”, “So Much Like You” en afsluiter “As Long As You Want”. Ook de zwoele single “Masks” draaien we met veel plezier verschillende keren na mekaar. Het geluid van Freaky Age is trouwens ook iets rijker en experimenteler geworden middels het gebruik van een aantal strijkers en piano’s.
Kortom, de Brusselse band is stilaan tot volle wasdom gekomen en heeft definitief zijn plaats veroverd binnen de Vlaamse rockscène.
Al jaren maken Swans zwartgallige, tegendraadse, zwaarmoedige, onheilspellende en apocalyptische muziek, dit al vanaf begin jaren tachtig. De kans is zeer klein, zoniet onbestaande, dat u deze groep al eens op de radio gehoord heeft, laat staan dat ze een hit zouden gemaakt hebben. De band, die het geesteskind is van songwriter Michael Gira, grossierde steeds in donkere genres als no wave, industrial, noise, pikzwarte ambient en al wat daar nog onder ligt.
Met het in 2010 uitgebrachte ‘My father will guide me up a rope to the sky’ kwamen ze terug na een stilte van meer dan 10 jaar en meteen bleek dat ze nog niets van hun duistere krachten hadden ingeboet.
Met ‘The Seer’ hebben ze ook nu weer een hoogst indrukwekkend epos gesmeed, het is een weinig hapklare brok geworden die maar liefst 120 minuten uw brein teistert. Neem er uw tijd voor, dit is niet bepaald easy listening. Als u gewoon bent om naar plaatjes van Coldplay, Kings Of Leon of Linkin Park te luisteren, haak dan maar meteen af.
Zo draaft de titeltrack maar liefst 32 angstaanjagende minuten door en blijven de onweerswolken de ganse tijd als gieren boven de song hangen. Of wat te denken van ‘A piece of the sky’ dat begint met twee minuten regengekletter gevolgd door nog eens een tergend lange aanhoudende dreiging van bloedende instrumenten die elke vorm van ritme schuwen om pas na 10 minuten om te schakelen naar wat we voorzichtigheidshalve een song zouden durven noemen.
“93 Ave. B Blues” is niets minder dan een wandeling door een spookhuis en “Avatar” is een bezwerende brok onheil. Om toch nog eens wat beter te kunnen ademhalen wordt bij wijze van verpozing een iets rustiger weiland betreden met de mijmeringen “The daughter brings the water” en “Song for a warrior” (met een prachtige Karen O als vertolker van de zwanenzang).
Wie de 120 minuten van ‘The Seer’ in één ruk kan uitzitten zal er verward, begeesterd en verweesd uitkomen, doch alweer een ervaring rijker, één die nergens thuis te brengen is.
Onze tip : Ga ergens in een godvergeten gat, kilometers weg van de bewoonde wereld, een ouwe vervallen Middeleeuwse burcht opzoeken, begeef u naar de diepste kerkers van het lugubere gebouw, ga daar in je eentje op de kille grond zitten en jaag ‘The Seer’ loeihard door uw koptelefoon. De tijd van uw leven. En als je daar Michael Gira tegenkomt, doe hem de groeten.
Huiveringwekkende plaat.
Iedere verstokte rock- en metalliefhebber heeft zo een aantal plaatjes uit z’n jeugdjaren die hij met graagte nog eens uit de kast haalt. De titelloze debuutplaat van de stonerrockers van Karma To Burn is er voor ons zo eentje. Dit gezelschap werd medio jaren opgericht en mocht meteen een eerste schijf releasen op het op dat moment zeer prestigieuze RoadRunners Records-label. Hoewel de Amerikanen uit West-Virginia eigenlijk een instrumentale stonerrockband waren, namen ze onder druk van RR toch een zanger in de figuur van Jay Jarosz. Wij waren alleszins onder de indruk van het debuut en vonden de lijzige stem van Jarosz meer dan passen bij de donkere, dreigende, alternatieve muziek.
Blijkbaar waren de heren zelf niet zo tevreden met deze schijf aangezien ze nu met een flink herwerkte versie op de proppen komen. Op één track na (ingezongen door niemand minder dan John Garcia) zijn alle nummers instrumentaal.
Ook de volgorde van de songs zijn gewijzigd net als de titels ervan (nu is er gewoon sprake van songnummers). Het resultaat mag er zeker zijn en ligt in de lijn van ander en later Karma To Burn-werk. De focus ligt dus meer op krachtige, logge gitaarrifs in een dikke, psychedelische stonerrocksaus. Hoewel de songs al meer dan vijftien jaar oud zijn, klinkt alles verdomd fris en is de plaat een must have voor de liefhebbers van het genoemde genre!
Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.
Dit album komt direct na zijn vorige en meer experimenteel album ‘Six cups of rebel’. Hier is hij niet zo bekend, maar met zijn vorige albums heeft hij al heel wat Scandinavische Grammy’s gewonnen. Op dit album staan er zes lange instrumentale tracks die zich allemaal binnen de dance music situeren, die we graag als een soort ‘Cosmic’ techno beschouwen.
Heel dit album roept herinneringen op aan de zeventigerjaren disco en meer bepaald Giorgio Morodor. Zeker eens proberen dus …
Toen wij de Canadese band The Sheepdogs in de AB aan het werk zagen als support act van Band Of Skulls, hadden wij al door dat het hier een bandje met aardig wat potentieel betrof. Doorgaans weten voorprogramma’s niet bepaald onze aandacht vast te houden, maar dit hier was een welgekomen uitzondering.
The Sheepdogs zweren op deze titelloze plaat (toch ook al hun vierde werkje) bij de flow van de seventies en bij de southern rock van bands als Lynyrd Skynyrd, maar anderzijds weten ze hun songs kort en bondig te houden, wat hen dan ook weer positief onderscheidt van de dinosaurussen uit de seventies. Op vinnige tracks als “The Way it is” en “Feeling Good” neigt de barometer sterk naar The Black Keys, maar elders zit het geluid van the Sheepdogs diep geworteld in de Amerikaanse voornamelijk zuiderse grond, denk aan Allman Brothers, Little Feat en North Mississippi Allstars.
De songs zijn fris en hebben een fijn roots gevoel met respect voor de grote voorbeelden zonder hierbij als lauwe kopieën te klinken. The Sheepdogs weten hier een eigenheid uit te bouwen die hen wel eens op de wereldkaart zou kunnen zetten. Laat ons hopen.
We waren sterk onder de indruk van deze duoband Japandroids uit Vancouver, Canada. Brian King (gitaar) en David Prowse (drums), die op ‘Post-Nothing’, doorbraakalbum naar Europa toe uit 2010, overstelpten met een woeste bak rauw rammelende lofi noiserock, terend op de ‘90’s noisepop en posthardcore. Niet verwonderlijk dat Fugazi, Jesus Lizard, Husker Du en Mudhoney een belangrijke invloedssfeer waren, ze opkijken naar bands als Sebadoh, Lightning Bolt en Liars, en dat zij samen met Crystal Antlers, Wavves en No Age een nieuwe wind bliezen.
Op de opvolger komt deels rauw , smerig, gejaagd , hard verschroeiend materiaal, nl. de eerste vier songs zijn overweldigend en bevatten een allegaartje van punk , rock en noise . Wat een wervelwind met songs als “The night of wine & roses” , “Fire’s highway”, “Evil’s sway” en “For the love of Ivy”.
Op de vier volgende songs wordt de vaart terug gedrongen en klinkt het duo breder , toegankelijk en catchy , minder sch€urend door een broeierig snedige aanpak .
Japandroids toont twee gezichten op deze opvolger en refereert met deze songs aan de ‘Bad brain’ plaat van Buffalo Tom .
Maar dat belet niet om te zeggen dat we uitermate enthousiast zijn van dit duo!
AKS - Addicted Kru Sound
Out of control EP
Binnen de drum’n’bass golf van de jaren ’90 waren we onder de indruk van de DJ sets van het Leuvense Addicted Kru Sound. Goedgevulde nachten dansplezier vol ophitsende spacey sounds. Bij de naamverandering AKS , een vijftal jaar terug, kwam af en toe een zangeres langs ; de sound werd hier duidelijk breder . Eén van die goed bewaarde geheimen was Selah Sue , die intussen een fijne carrière met een eigen band tegemoet gaat.
Het Leuvense collectief bracht niet zomaar wat drum’n’bass met exploderende ritmes en breakbeats , maar de toevoeging van warme klanken pop , soul en hiphop sijpelden door in ontvankelijk kader .
De lijn werd verder doorgetrokken met zangeres Lola (Laura Groezeneken) , die net als Selah Sue over een ijzersterke , heldere, indringende stem beschikt en de songs een vol karakter biedt .
Net als bij Netsky kan men hier lekker uit de bol gaan; de drum’n’bass en de huidige dubstep mag dan een kader vormen , de verschillende stijlen sluiten moeiteloos aan , schuifelende breakbeats, spacey tunes , (akoestische) gitaarpartijen en toetsen zorgen voor een sterke ‘songstructuur’. Vijf songs op de EP , waaronder “Close” , “Round & round” en “Out of control” . de instrumental “Glorious downfall” valt wat uit de boot . Een sterke live uitvoering van “Give it back” besluit …
AKS is meer dan de moeite waard en ontpopt zich als een volwaardige band, zowel op plaat als tijdens de livegigs . In het oog te houden …
De electropop van het Amerikaanse afkomstige , Minneapolis , Poliça brengt sfeervol broeierig opbouwende songs van donkere mistige synth tunes , bezwerende licht galmende percussie en even galmende , licht vervormde vrouwelijke vocals .
Het verhaal van Poliça situeert zich bij producer/multi-instrumentalist Ryan Olson, die al instond voor materiaal van Gayngs, een indie-allstar band met o.m. Justin Vernon (Bon Iver) en de zangeres Channy Leaneagh van de folky band Roma Di Luna . Het klikte tussen beiden erg goed en een ‘new project was born’ … Poliça. Zelfs Mike Noyce van Bon Iver speelt mee in twee nummers.
Donkere romantiek , trippy ‘Portishead’ pop invloeden en folky tunes smeden boeiende sensueel spookachtige songs . “Dark star” is al meteen een sterke single , maar ook een ‘doomende’ “Amongster” en het psychedelisch ‘groovende’ “Wandering star” (knipoog naar Beth Gibbons en C°) kleuren alvast het debuut . De rest van het materiaal behoudt diezelfde intense mystieke ‘dichte mist opdoemende’ sfeer . Een muzikaal decor van een ontwapenend mooi debuut …
We waren al sterk te vinden voor de eerder verschenen singles “Oh my God” en “Juno” van deze beloftevolle band . Terecht stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally 2012 en eerlijk gezegd ze konden een even goede winnaar zijn .
Het is een talentvol kwintet , die de kunst heeft om catchy popsongs te schrijven en die in ons hoofd blijven hangen . Jawel, lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en sfeervol dromerige indie/americana, die uptempo ritmes kunnen hebben en ontroeren door een puike samenzang.
Twee intermezzo’s , vier nieuwe sterke, gevarieerde songs en de doorbraaksingle “Juno” hoor je op de EP , in afwachting dat de full cd in 2013 verschijnt . Met “Duquesne’s horse” hebben ze meteen een van de najaarsingles uit . Heerlijk snedige indierock! De andere songs “Hannah”, “Rufus en “Indian child/ switch on the light” zijn minder heftig , maar overtuigen door de spannende intensiteit.
Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …
Het duo Adam Stephens (vocals en gitaar) en Tyson Vogel (drums) hebben 5 jaar na hun titelloze derde plaat een opvallend rauwe en wilde opvolger gemaakt. Beklijvende en doordringende ballads in de aard van ongeslepen pareltjes als “Fly low carrion crow”, “Linger On”, “Waves of grain” en “Some slender rest” zijn er deze keer niet bij. Een beetje jammer misschien, maar in de plaats daarvan is er een volle en krachtige sound gekomen die de ruwheid en de scherpe kantjes van weleer ook nog steeds in pacht heeft.
Two Gallants neigen hier een beetje naar de potentie van grote broers The Black Keys, en dit vooral op vettige catchy rocksongs als “My love won’t wait”, “Ride away” en “Winter’s youth”. Dankzij de schuurpapieren stem van Stephens snijden de songs alweer tot op het bot, maar eigenaardig genoeg is dat niet het geval met de ruspuntjes “Broken eyes” en “Sunday souvenirs”, twee doordeweekse country songs die ons niet echt koeioneren maar die ook niet blijven hangen.
Two Gallants hebben op ‘The bloom and the blight’ een handvol vitale, gevarieerde en snedige rocksongs uit hun mouw geschud, maar voor de intieme en bloedende ballads die we van hen verwachten moeten we u helaas naar hun vorige plaatjes verwijzen.
Op 27/11 in de Botanique. Je vindt ons op de eerste rij.
Garron Frith is een Engelse singer-songwriter uit Manchester, wiens tweede plaat ‘Away From The Bright Lights’ onlangs is verschenen. Terwijl de eerste plaat nogal richtingloos was (reeds vijf jaar uit), krijgen we hier voornamelijk door hemzelf geschreven folky en bluesy songs met een beetje gospel. Zijn liedjes zijn vooral zelfanalytisch, en gaan over leven en liefde en houden van een beetje rock’n’roll. Toch is het pas vanaf de derde song dat deze plaat echt begint te boeien en dat er wat meer kracht in de liedjes steekt. “Rocknrollband” is een prachtig mid tempo nummer dat herinneringen oproept aan Stephen Stills, Ry Cooder en Van Morrisson.
“The Remedy” is prachtige country folk, gevolgd door “Old habits” welke een zekere hitpotentie heeft.
Kortom een tweede plaat die veel belooft voor de toekomst.
Het Britse Hot Chip is er na de uitstapjes van Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle (2 Bears – About Group en New Build) al snel terug met een nieuwe cd na ‘One life stand’ van 2010.
Het kwintet zit dus niet stil en heeft al behoorlijk fijne dancepop/elektronica/synthpop op z’n actief , met singles “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor”, “Hold on” en “I feel better” . Linken zijn er met disco, soul, house en psychedelica. Heerlijke songs , die elan krijgen dor de groovy ritmes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd en leuk.
Net als op de laatste cd’s borduurt het gezelschap voort op een herkenbaar zeemzoeterig, dromerig, melancholiek en dansbaar klankpalet met zalvende, sfeervolle , broeierige en aanstekelijke melodielijnen. Het luchtige, dansbare gehalte komt naar boven met “Don’t deny your heart” en “Night& day” .
Eenvoudig, treffend en gewoon goed materiaal zonder echte uitschieters; de ideale soundtrack om een avondje uit in te zetten …
Geschifte, chaotisch ontregelde band toch, die Liars. Als je de vorige cd’s op nahoudt , komen we meestal op volgende zaken uit: vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads. Een avant-garde band pur sang dus.
Ze zijn na ‘Sisterworld’ , twee jaar terug, toe aan de zesde cd , ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’, is de meest bedachtzame in het rijtje . Een sfeervolle, bezwerende Liars plaat vol zweverige sounds van elektronica, gitaarlijnen , samples, percussie en zangpartijen. En Liars bijt graag hoor op “A ring on every finger”, “Ill Valley Prodigies” en de titelsong; het schuurt op zulke nummers en het mag zelfs swingen op songs “Octagon” en “Brats” . Op die manier valt er voldoende te noteren op de nieuwe Liars plaat . Opmerkelijke band!
Nederlands 
Français 
