‘Tempest’ wordt zowat overal op lovende recensies onthaald, maar wij vinden toch dat den ouwe hier een beetje te veel aan het zagen slaat. De plaat bestaat uit overwegend lange songs die weinig van richting veranderen en zo soms echt te lang voortkabbelen, zeker in het geval van de stroperige titelsong (13 minuten lang, het zijn er zeker 10 te veel). Zet daarop die typisch nasale stem van de bejaarde knorpot en het wordt soms een beetje te veel van het goede. Bovendien zit Bob zodanig met de krop in de keel dat je eerder zou denken dat hij meer door de anus dan door de neus zingt.
Dylan doet zoals steeds wel zijn goesting, hij houdt het bij rootsmuziek en bedrijft folk, blues en country op zijn gemak zonder daarbij één enkele keer uit de bocht te vliegen. Op “Narrow way” mag er al eens gerockt worden, maar de song drijft meer dan zeven minuten door op één simpele riff dat het op den duur op de zenuwen begint te werken. Als een song dan eens wat korter is, dan is het slijmbalgehalte weer te hoog (“Long and wasted years” en alleszins “Tempest”). En een man van dat kaliber zou met de blues toch meer moeten aanvangen dan de zoveelste kopie van de eeuwige Muddy Waters ‘Hoochie Coochie’ riff op “Early roman kings”.
Pas op de mooie ballad “Tin Angel” weet Dylan ons echt te raken zoals hij dat vroeger kon, een song die we, en dat is straf, een plaatsje zouden durven geven naast “The man in the long black coat”.
Als opvolger van de laatste vier voortreffelijke studio platen ‘Time out of mind’, ‘Love and theft’, ‘Modern Times’ en ‘Together trough life’ (het kerstmisgedrocht ‘Christmas in the heart’ even buiten beschouwing gelaten) is dit een ware ontgoocheling.
Nooit gedacht dat we dit ooit zouden durven schrijven, maar Bob Dylan anno 2012 klinkt een beetje saai.

De extreem vuile gitaar waarmee Billy Gibbons op de uiterst potente rocker “I gotsta get paid” de nieuwe ZZ Top inzet verraadt meteen een bende oudjes in bloedvorm. Het moet van ‘Eliminator’ geleden zijn dat we de band nog zo hecht en stevig aan het werk gehoord hebben. Een deel van de pluimen mag op de hoed gestoken worden van producer Rick Rubin die er in geslaagd is om ZZ Top volledig zichzelf te laten zijn en hen terug te brengen naar de spirit en de groove van hun beste dagen. De grom van Billy Gibbons heeft in tijden niet meer zo gevaarlijk uitgepakt en zijn Gibson klinkt roestiger dan ooit.
Amper 10 lellen van rocksongs staan erop, geen vulling dus, en met zijn allen zijn ze uiterst potent en moordend efficiënt. Ze klinken dus allemaal zéér ZZ Top, maar dan de beste ZZ Top in jaren. Dat de riff van een track als “Chartreuse” zeer dicht aanleunt bij hun seventies hit “Tush”, bedekken we met de mantel der liefde. Alles is immers zeer herkenbaar, maar juist daarom ook beresterk, alsof ZZ Top alle balast overboord heeft gegooid en enkel de essentie van de zaak, zijnde simpele en harde blues en rock’n’roll, heeft behouden.
De baarden hebben in eeuwen niet zo fris geklonken.‘La Futura’ krijgt in onze platencollectie een ereplaatsje tussen ‘Tres Hombres’ en ‘Eliminator’.

Dit is het soort platen die je met nodige korreltje zout moet nemen. The Darkness had deze foute metal grap al eens voorgedaan met ‘Permission to land’ in 2003 en dan nog eens met een flauw afkooksel ‘One way ticket to hell…and back’ in 2005. Van ‘Permission to land’ zagen wij snel de humor in, en omdat de plaat bij momenten echt wel rockte lieten wij ons daar gewillig in meegaan. Met diens opvolger hadden we echter al wat meer problemen, wij waren dan ook niet rouwig toen de band daarna in de vergetelheid geraakte en langs de achterdeur verdween.
Na een jarenlange periode van meningsverschillen en ontwenningskuren begon het bij de farinelli’s van de hardrock echter opnieuw te jeuken. Toch maar een derde keer proberen, meenden ze. Superjeanetten als Mika en Scissor Sisters blijven toch ook successen boeken met hun hoge en vaak irritante (toch zeker bij Mika) falsetto stemmetjes, waarom zou Justin Hawkins dat dan niet mogen ? Mika en Scissor Sisters doen het gewoon met kitscherige disco en opgeblazen pop, The Darkness doet het met over the top hard rock, dat is het verschil.
Tussen de cliche’s zitten echter een handvol sterke riffs en potige songs verscholen. De humor en de gitaren van “Every inch of you” halen ons over de schreef ,“Nothin’s gonna stop us” is gewoon een lekkere rocksong en “With a woman” is AC/DC met een gezonde scheut Queen. Radiohead adepten zullen spontane braakneigingen krijgen bij “Street Spirit” die hier een Judas Priest kleedje werd aangemeten, wij vinden die cover vooral grappig.
Elders is het drakengehalte dan weer tergend hoog, “Living each day blind”, “Forbidden love” en “Love is not the answer” zijn ongelooflijke slijmballen die een nefaste invloed kunnen hebben op uw sluitspier. Maar goed, een groep als The Darkness verwijten dat ze foute muziek maken, dat is zo iets als klagen bij de beenhouwer omdat die vlees verkoopt.
Natuurlijk is het er ver over, maar bij Muse is dat ook zo, en die zijn wereldtop. The Darkness is best wel te pruimen, doch liefst in beperkte dosissen.

De lievelingen van de Britse pers zijn er op hun tweede worp in geslaagd om de frisheid van hun veelbelovende debuut ‘What did you expect from The Vaccines’ te behouden.
Eigenlijk betreft het hier poepsimpele en primitieve songs met een retro twist, maar allemaal op een tintelende manier en met de nodige geestdrift gebracht. Zo is het immer aanstekelijke en opwindende “Teenage Icon” niet uit ons hoofd weg te branden en grijpt het ophitsende “Ghost town” ons vrolijk bij het nekvel. De vinnigheid van het flitsende “Bad Mood” verklaart waarom deze jongens al wel eens met de Strokes vergeleken worden (Strokes anno ‘This is it’ wel te verstaan, want daarna trad al het verval op) en de kriebels van “Change of Heart pt.2” brengen zowat ieders dansspieren in beweging.
‘Come Of Age’ is compromisloos, fris, sprankelend en ontdaan van elke vorm van pretentie. Voor één keer is de hype gerechtvaardigd.