De Zweedse troubadour Kristian Matsson ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg. Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem. Gekluisterd worden we aan de melancholisch dromerige, gevoelige akoestische bluesy, folky gitaarsongs, de ene wat soberder, intenser en ingetogener, de andere wat sneller gespeeld.
Het afsluitende “Kids on the run” is het enige op piano, maar we likkebaarden op de ingehouden “Burden of tomorrow”, “Troubles will be gone” en de titelsong naar de forsere “You ‘re going back”, “The driving of the lawns” en “King of Spain” tot de elegantie van “Love is all” en “A lion’s heart”.
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn subtiel, doordacht en intrigerend mooi. Terecht werd de jonge gast op Pukkelpop warm onthaald!
Politici mogen het dan wel van de daken staan schreeuwen dat Europa één is, maar dit vertaalt zich geenszins op cultureel vlak tenzij u één Sloveense band kan citeren (en neen, Laibach telt niet mee).
Tide is zo’n Sloveense groep die er van droomt om buiten de grenzen heen hun stadionrock te verkondigen maar ergens voor hun vrezen we dat dit eeuwige wishful thinking zal blijven, en dat kunnen ze misschien in de eerste plaats aan zichzelf wijten.
Niet dat Tide zo slecht zou zijn maar hun geluid grijpt teveel terug naar dat van pompeuze 80’s rock waarbij we wel eens durven lonken naar het latere (lees inferieure) werk van Simple Minds wat in Tide’s geval vaak nog voorzien wordt van niet al te intelligente teksten.
De huidige muziek heeft eenvoud nodig en wanneer zangers zich opwerpen als een soort van Messias werkt dit anno 2010 enkel averechts.
Moest deze plaat zo’n tien jaar geleden uitgebracht zijn, konden we het nog met de nodige mantel der liefde bedekken maar we vrezen dat dit vandaag de dag enkel als “voorbijgestreefd” kan worden bestempeld. Jammer, maar zo gelden nu eenmaal de wetten in muziekland.
Sommige zullen misschien zeggen dat het de verstand van jaren zijn die komen, wat dat ook mogen betekenen. In ieder geval zullen de fans van Tobias Heiland raar opkijken indien ze zijn nieuw werk te horen krijgen.
Ook al weet geen mens hier wie of wat die Tobias is, toch is hij in het hardcoremilieu wat men noemt iemand van aanzien. Deze mens die vroeger bij A Sailor’s Grave en Proud Youth speelde, heeft zich echter met zijn alter ego Ghost OF A Chance ‘bekeert’ tot de wereld van de alternatieve folk.
Heiland heeft misschien wel geleerd hoe de hardcoregitaartjes aan de muur te hangen maar ze hebben hem er blijkbaar niet bij verteld dat je in het folkwereldje enkel iets kan betekenen als je daadwerkelijk iets origineels te schrijven hebt.
Het is net daar waar het schoentje wringt want Ghost of A Chance bezit alle ingrediënten om een kwaliteitsvolle plaat af te leveren want jammer genoeg blijft het bij wat aanmodderen terwijl je hoort dat er heel wat meer potentieels in deze plaat zat.
Het is mij toch wat met die Britten en hun oneindige fascinatie voor The Beatles. Terwijl de huidige muzikale generatie volop terug grijpt naar de jaren ’80 is er alweer een nieuwe golf van talent die het licht heeft gezien in de golden sixties.
Je kan er best veel geld op verwedden dat er ooit terug een Britpoprevival zal zijn en ik denk zelfs niet dat dit zo lang op zich zal laten wachten. Misschien is het nu wat te vroeg maar als het van deze Britse groep uit Woking afhangt mag deze wederopstanding vandaag reeds beginnen want op deze cd tovert meesterbrein Michael Gagliano de meest theatrale sixtiesnummers uit zijn mouw die je alleen maar kon verwachten bij The Kinks.
Een nummer als “The man who broke in half” is net alsof The Verve bezoek kreeg van de geest van George Harrison zelve en ze zijn er zelfs niet te beroerd voor om het orgeltje van “Strawberry Fields Forever” in één van hun nummers te brengen, om maar van het Byrdsgitaartje uit “Here comes the winter” of The Tremeloes-sfeer van “Liar”niet te spreken.
Deze release, die de adem van Bond Street in de nek heeft, is nog maar eens een bewijs dat echte Britpop nooit van deze aardbol zal verdwijnen en geen mens die daar treurig om zal zijn. Tip!
Info www.myspace.com/thesails
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins debuteert met een puike retrosoulplaat. ‘Good things’ van Aloe Blacc is meteen een schot in de roos. Een ‘One Hundred & Eighty’ score door de aanstekelijke single “I need a dollar”, die door smachtende rock, een swingende groove en dampende funkbeats inwerkt op de dansspieren.
Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes en plaatst zich met de plaat probleemloos naast Jose James en Jamie Lidell. De ‘70s toetsen klinken fors door en de songs kunnen breder omlijst worden door blazers en vioolpartijen. Een gevarieerd overtuigend resultaat in z’n geheel.
We vinden alvast nog zo’n paar leuke nummers als “Green lights”, “Miss Fortune”, “Life so hard” en “Loving you is killing me”. Ook de VU cover “Femme fatale” brengt hij er goed van af. Songs als “Take me back” en de titelsong verbazen door een repetitieve toets en gitaarloop. Ook het ingetogener werk valt in de smaak.
‘Good things’ is ‘a real good thing’, die de dollars gaan doen rollen …
Eerder waren we sterk onder de indruk van de EP ‘This desert’ van het jonge duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) uit Brooklyn NY, die intrigeerden door elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat. Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles en is samen met Lonelady en School of 7 bells de komende revelatie. Hun songs kregen een luchtige toon. De zes songs waren meer dan de moeite waard en deden veelbelovend uitkijken naar de full cd.
De nummers klinken gematigder, hebben een zalvende groove en fijnere subtiele basses. Het is en blijft heerlijke, lekkere, zweverige, sfeervolle electropop met een wavetoets, maar ze hebben een mindere krachtige beat. De songs overtuigen door de goede melodieuze opbouw maar ademen een sfeer van melancholische, mistroostige (trage) ‘80s new wave.
De nummers op de full cd liggen alllemaal wat in dezelfde lijn en zijn geleest op de openers “Young aren’t young”, “Lovesick (once again )” en “Killing it”. “Dressed in Dresden” en “Last city”, die op het eind van de plaat staan, zijn meer rock en klinken krachtiger. Het ingetogen ‘The beach’ besluit de cd, net alsof we op een zwoele zomeravond op een terrasje aan het strand rustig zaten te keuvelen.
Al bij al een goede full cd, maar fronst minder de wenkbrauwen en klinkt minder verkwikkend en beklijvend dan de EP … Afwachten hoe het verder evolueert …
Uit Belfast, Noord-Ierland rijst een nieuwe post/math rock band ten berge. Na enkele EP’s is de full cd uiteindelijk hier uit en het is een plaat om U tegen zeggen. Muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving gaan hand in hand in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid, die zelfs niet vies is van wat speelse humor, zoals op “Don’t waste in time doing …” door de handclaps en het neurie gehalte.
De groep balanceert ergens tussen een 65daysofstatic, Explosions in the sky en Mogwai, maar ook van hardere staalwerkers als Mastodon. Jawel een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning en repetitieve ritmes. “Set guitars to kill” klinkt snedig, wat verder wordt gezet op songs als “Clench fists, grit teeth … Go!”, “I capture castles”, “Tip of the hat, …” en “If it ain’t broke, break it”. “A little bit of solidarity …”, “The voiceless” zijn gematigder.
De songs behouden hun brede, gevarieerde opzet in dit concept. En verve sluiten ze de plaat af met het opbouwende “Eat the city, eat it whole”, wat onderstreept hoe sterk, spannend, meeslepend en bedreven de band is. Maw dit een plaat die nazindert …
Al op de vorige derde cd ‘Perfect Symmetry’ kreeg de elektronica meer armslag op het werk van het Britse Keane. De immer sympathieke band kroop na de tweede cd door een dal, o.m. door de verslavingsproblematiek van teddybeer/zanger Tom Chaplin. Op de EP die 7 nummers en een introotje bevat, houdt het intussen uitgegroeide kwartet het midden tussen de vertrouwde hartverwarmende,ontroerende, meeslepende droompop ( “Stop for a minute”, “Your love”, “Looking back” en “My shadow”) en de toegevoegde elektronica ( “Back in time”, “Clear skies” en “You’ve got to love yourself”). Constante blijven de emotievolle vocals van Chaplin, die zelfs een keer wordt ondersteund door z’n vaste kompaan, pianist Tim Rice-Oxley.
Het zijn sfeervolle songs, die wat meer aan U2 verknocht zijn. De grootste troef op de EP is het geflirt met sampling ( “Gonna fly now”, gekend van de film Rocky) en hiphop; de Somalische rapper K’Naan is te horen op “Stop for a minute” en “Looking back”, toevallig de meer puike nummers van de plaat. Het bewijs dat Keane andere stijlen durft te raken.
Het is een goede plaat, maar toch ontbreekt een ‘final touch’ aan het materiaal, gezien de songs minder blijven hangen.
Het is duidelijk dat ze hun debuut ‘Hopes and Fears’, ondanks de goede bedoelingen, niet meer kunnen evenaren.
Het Britse trio dat Klaxons vormt, brak door in 2007. Met zijn redelijk simpele songs, kregen ze heel wat airtime, en zo kennen we vandaag nog de evergreens “Golden Skans” en “Gravity’s Rainbow”. Voor ‘Surfing The Void’ hebben ze drie jaar op zich laten wachten, waardoor de verwachtingen torenhoog werden.
Helaas lossen ze deze verwachtingen niet in. De mix van indie, dance en shoegaze wordt op dit album ook nog doorgetrokken, maar de catchiness is minder aanwezig. Met “Echoes” begint de plaat nog veelbelovend en zien we ook een hit worden. Maar bij “The Same Space” loopt het al mis. Daar wordt voor het eerst de schim die ze zijn na hun debuut duidelijk. De titeltrack dan is hyperkinetisch. Het heeft zijn charme en doet je ook terugdenken aan rommelige songs van de eerste plaat zoals “The Four Horsemen”. In “Valley of the Calm Trees” en “Extra Astronomical” wordt er meer de psychedelische tour opgegaan en bij momenten klinkt ze geslaagd, maar ze kunnen het niveau niet het hele nummer behouden. Als we de moed opgaven, kwam er toch nog een verrassende “Flashover” uit de boxen gegalmd. Een mooi rauw geluid, en ook dit keer deed het ons sterk denken aan de eerste plaat.
Klaxons kan niet bevestigen met hun tweede plaat. Ze zijn nog een schim van wat ooit een baanbrekende band was. Met slechts een handjevol sterke nummers maakt men nog geen goede plaat. Jammer.
Alles klinkt op en top Amerikaans op deze cd maar The Gurus komen wel degelijk uit Barcelona en meteen kregen ze hun kans om hun werk uit te brengen op het bekende Rainbow Quartz-label dat bij de liefhebbers van moderne psychedelica zeker een belletje zal doen rinkelen.
Vijftien songs wordt je hier in een 60’s sfeer ondergedompeld dat braaf begint met enkel Beatlesachtige nummertjes maar hoe verder de plaat evolueert hoe meer je de invloeden van de psychedelica-powerpop van The Byrds begint te horen.
Als je dit bovendien weet te combineren met een hoog powerpopvolume zoals alleen The Replacements dat destijds konden, bekom je al vlug een geslaagde cd.
Iedere lezer die graag zijn hart ophaalt aan kwaliteitsmuziek uit de sixties moet beslist deze jonge helden eens een kans gunnen.
Info www.myspace.com/thegurusbcn
Het lijkt op een sprookje maar hoe zelden het ook gebeurt is dit leven soms een sprookje. Op een moment liep de platenbaas van Vampi Soul, een zekere mijnheer Alessandro Casella, op de rommelmarkt van Rome en vond hij een plaat op het Flipper-label. Het is eigenlijk een label dat in de geschiedenisboeken niet veel voorstelt maar het is wel de thuisbasis geweest voor vele componisten die muziek componeerden voor allerlei Italiaanse B-films. Alessandro werd een verwoed verzamelaar en uit zijn collectie koos hij het mooiste op deze verzamelaar. Het resultaat is een overheerlijke mix van zwoele cocktailmuziek waarbij de slechtste films ooit je ogen passeren maar waarvan de soundtracks meestal verloren pareltjes zijn.
We gaan jullie niet lastig vallen met een overbodige lijst van onbekende namen maar wie genoot van de cultsoundtrack van ‘Vampyros Lesbos’ zal hiervan ongetwijfeld smullen!
We hebben het al vaker gehoord maar het is nu eenmaal zo dat je het boek niet op de kaft moet beoordelen, en dat is in het geval van deze bende uit Los Angeles nog maar eens uitvoerig bewezen. De treurige foto laat je één of ander intiem post-rockgeluid vermoeden maar eens het EPtje in de lader verdwijnt worden we overspoeld met pompeuze indierock die zijn roots vindt in het vroeger werk van Radiohead, Muse of mits wat goede wil Jeff Buckley.
Zanger en duiveltje doet het al, Scott Van Dort, brengt hier vier nieuwe nummers waarbij hij de intense droom heeft om zijn saai kantoorbaantje in te ruilen voor een leven vol rock ’n roll. Qua overgave kan het misschien tellen en al bij al valt deze EP enigszins mee, alleen vrezen we voor deze man dat dit soort muziek een beetje voorbijgestreefd is. Maar indien u maar niet genoeg kan krijgen van pompeuze indierock met pianomomenten in het genre van Keane, is The Black String Theory beslist uw ding.
Info www.theblackstringtheory.com
Frontman Michael Sempert omschrijft zijn geluid als art rock dat onderweg Tom Petty is tegengekomen en meteen weet een kwieke lezer dat deze Birds & Batteries een groep is met een wel zeer Amerikaans geluid.
Deze groep uit San Francisco zit momenteel met deze ‘Panorama’ aan hun derde cd en ook al maken ze niet het soort muziek dat kan rekenen op de hypemachine, bezitten zij een geluid dat volwassen en kwalitatief klinkt ook al graven ze echt wel diep in het verleden.
Bij momenten denk je aan wat The Eagles deden toen ze in dat beroemd hotel stonden terwijl er zelfs af en toe een vleugje prog-rock in Asia of de vroegere ELO zijn intrede komt doen.
’Panorama’ is zeker niet het soort plaat waar de Europese markt zal voor vallen maar toch een cd die de moeite waard is voor luisteraars die houden van Amerikaanse alternatieve pop waarbij Jackson Browne al eens om de hoek durft te loeren.
Info www.velvetbluemusic.com
Een plaat die doordrongen is van seventies geluiden en eighties kitsch, zo te horen opgenomen met bedenkelijke apparatuur (alsof u dat ouwe cassette recordertje nog eens heeft bovengehaald), rollebollend van disco naar rock, pop, soft rock, easy listening en glam. En toch, bij momenten wonderlijk, omdat hier een sfeertje gecreëerd wordt van een bruisend stadsleven vergeven van allerlei vreemde figuren en onvoorziene kronkelingen.
Zappa en Bowie worden voor de voeten gelopen door de meest kitscherige synths, galmende gitaartjes wroeten zich een weg doorheen onwaarschijnlijke combinaties van new wave, funk en old school disco.
De refreinen zijn dikwijls kitscherig, maar steeds bijzonder aanstekelijk. Dit uit zich in heerlijke prikkelende songs als “Bright lit blue skies”, “Fright night”, “Round and round” en “Beverly kills”.
Plots komt er een venijnige hard rock gitaar “Butt-house Blondie” inzetten, een nummer die gemarineerd is in de seventies, en met afsluiter “Revolution’s a lie” bevinden we ons eensklaps in de post punk wereld van Wire, PIL en Joy Division.
Dit is een album dat overloopt van de ideeën en toch niet over zijn eigen voeten struikelt. Ariel Pink stuurt zijn songs alle richtingen uit en pikt onderweg de fijnste muzikale kwinkslagen en vondsten op.
Er broeit iets ongewoons in dat geschifte brein van Ariel Pink en ‘Before today’ is daar de uiterst boeiende neerslag van.
Dit blinkt uit in originaliteit en vindingrijkheid.
Nederlands 
Français 
