Binnen de elektronica hebben we er een nieuwe weird bij, Flying Lotus aka FlyLo alias Steven Ellison, Usa. Hij is een elektronicabricoleur, in de voetsporen van Aphex Twin, Squarepusher, Venetian Snares en Mouse On Mars. Geen hapklare songs dus, maar een ingenieus avontuurlijk en broeierig brouwsel van underground elektronica, klassiek, hiphop en dance. De muzieklagen boxen niet tegen elkaar op en gaan niet over elkaar, maar de overgangen zijn er om sfeer te creëren. Een soort ‘I can do all things princip’. We horen alvast een vlammende start van korte gejaagde, verontrustende songs en kunnen even op adem komen op “…And the world laughs with you”, een song met Thom Yorke. Hij neemt wat gas terug en de klemtoon komt op sferische stukken met spacy sounds, jazz en triphop. Een closing final horen we alvast met “Sance op the pseudo nymph” en “Table tennis”, kunststukjes door weergaloze handclaps en pingpongballs.
‘Cosmogramma’ is mans werkstuk genaamd…een nieuw elektronica wonder is opgestaan … Hou er maar rekening mee …
The Black Heart Procession, de band uit San Diego rond de tandem Paul Jenkins en Tobias Nathaniel, zijn toe aan hun zesde cd, simpelweg ‘6’ genaamd. De cd hoes is sprekend met twee tegenover elkaar staande kruisen. Het weinig vrolijke gezelschap brengt muzikaal een intens pakkende, doorleefde tristesse met verhalen over dood, verderf, hel, verdoemenis, zelfmoord en drugs. Het kwintet is gegroeid uit 3 Mile Pilot ‘( btw dit jaar wordt de langverwachte reünieplaat verwacht!). De songs worden bepaald door een monotoon declamerende voordracht in een ware Cave-iaanse stijl, een dreunende gevoelige pianotune, sfeervolle toetsen, vioolpartijen, gevoelig gitaargetokkel en een zingende zaag. Ook hier grijpen binnen die sombere stemming de songs bij het nekvel en hebben ze een verslavende werking. Ondanks de zware littekens die de songs uitstralen, klinkt het geheel op de laatste plaat aantrekkelijker, breder, intenser en krachtiger. Muzikaal zijn zij duidelijk naar Cave & The Bad Seeds en Twilight Singers opgeschoven, wat een donkere intimiteit in een breder rockend concept betekent. Rootsamericana durft het zelfs te gaan, zoals op “Witching stone”, “Forget my heart” en “Suicide”.
Sfeerdragers binnen hun doom zijn dan “Wasteland”, “Heaven & hell” en “In sulu” zijn dan pareltjes door Jenkins’ klaagzang en het gitaargetokkel, de pianotune en de zingende zaag, die zorgen voor de subtiliteit en klankkleur.
Op ‘6’ komt de band er alvast beter uit dan op vorige platen …
Tja, die psyche roch heeft toch wel iets na de muzikale uitspattingen van Animal Collective, Fuck Buttoms en Yeasayer in de voetsporen van een Flaming Lips en Spacemen 3. Of het nu wat rauwer, dynamischer, lieflijker, dromerig of avontuurlijk klinkt, verrassend blijft het wel. Bear In Heaven uit Brooklyn, NY past probleemloos in het rijtje. Ze hebben op hun doorbraakplaat ‘Beast rest forth mouth’ een boeiende, bezwerende en broeierige luistertrip klaar onder de ruimtelijk zalvende zang van Jon Philpot. Popelektronica, ijle keyboards, indiewave, krautrock en classic rock uitstapjes sieren de plaat. Het zijn niet alledaagse maar onweerstaanbare popsongs, die vernuftig in elkaar zitten en een fraaie, aanstekelijke, groovende sound hebben. We zijn onder de indruk van die pulserende, opzwepende, spannende en minimalistisch opbouwende ritmes. Per beluistering winnen de songs aan zeggingskracht. “Wholehearted mess”, “You do you”, “Lovesick teenagers”, “Dust cloud” en “Casual goodkbye” tonen aan tot wat moois de band in staat is! Laat gerust je fantasie er maar op los, want deze band slaagt erin je mee te drijven in hun zweverige (synth)trips …
’Applause’, de eerste plaat van de Belgen van Balthazar is een absolute voltreffer. De band rond Maarten Devoldere en Jinte Deprez is natuurlijk ook niet de eerste de beste. Begonnen in 2004 won Balthazar al snel Westtalent, het rockconcours van de provincie West-Vlaanderen. In 2006 stond de groep samen met The Hickey Underworld en The Black Box Revelation in de finale van Humo’s Rock Rally. Won Balthazar niet, dan kaapte ze wel mooi de publieksprijs mee. Daarna scoorde de band in diverse hitlijstjes met de eerste twee singles “This is a flirt” en “Bathroom lovin’ situations”. Balthazar speelde al diverse keren in het buitenland én op verschillende grote festivals als Dour, Marktrock en Dranouter.
Nu komen ze eindelijk met hun debuutalbum en die weet ons duidelijk te bekoren. Wie de catchy single “Fifteen Floors” ondertussen niet kent, leefde de voorbije maanden op een andere planeet: een leuk pianodeuntje, een zeer meezingbaar refrein en een dreigende bas. De hele plaat is trouwens opgebouwd rond de (groovy) basgitaar die gecombineerd wordt met heerlijke melodielijnen en nonchalante en vaak meerstemmige zangpartijen. Op gepaste tijdstippen voegt men er nog wat vioolklanken bij en zo komt men tot elf heerlijke popnummers die stuk voor stuk zeer radiovriendelijk zijn. Hoewel de band beïnvloed is door groepen als Artic Monkeys, Das Pop, Gorillaz, The Streets heeft men onmiskenbaar een eigen geluid.
Iedere luisteraar en fan van de band zal bij het beluisteren van deze plaat zijn favoriete nummers hebben, maar als wij er enkele moeten uithalen zijn dat naast de genoemde single ook het puntige “Morning”, het tegendraadse en Millionaire-achtige “Hunger at the door” en “Blues for Rosann” waarbij de intro nogal aan Portishead doet gelijken. Ook “Throwing a ball” is een fantastisch nummer dat heel lang in je hoofd blijft hangen. Een luid applaus dus voor de debuutplaat van Balthazar!
Bij vele Franse indiepopgroepjes heb je na het beluisteren nogal vaak het ‘net niet’-gevoel en dat is grotendeels te wijten aan het feit dat de Fransen zich wel eens durven bezondigen aan het zich blind staren op buitenlandse kopieën wat hun vaak niet meer maakt dan een flauw afkooksel.
Deze nieuwe band International Hyper Rhytmique zijn echter een uitzondering op de regel en dat merk je meteen al bij de eerste tonen van hun debuutcd, gewoonweg omdat het veel origineler is dan de rest ook al hebben ze goed begrepen dat shoegaze weer in is. Dit trio kan je ook omschrijven als het familiebedrijf Martial-Guilhem want die zijn broers en zussen (we kunnen moeilijk geloven dat je niet ontroerd zal geraken door de vrouwelijke zang van Laurence) en het is duidelijk dat deze drie perfect op elkaar ingespeeld zijn, ook al lijkt deze plaat soms een beetje op een zoektocht naar welk geluid nu het best bij hun past.
Zo is “Six AM” niet ver af van een poppy Magnapop terwijl een nummer als pakweg “Carry Out” verwijst naar Mazzy Star of is “Fucked Up” iets als Granddaddy met vrouwelijke vocals (en dus geniaal prachtig).
We kunnen inderdaad over ieder nummer wel iets anders schrijven en dat maakt het misschien bij momenten een beetje een onsamenhangend geheel maar het is beslist een groepje die wat aandacht verdient. Volgens de laatste webberichten zou dit Frans trio weldra in de States spelen, als ze dus ooit groot zullen worden dan weet u meteen waar u het eerst over ze gelezen hebt …
De Antwerpse zwaar getatoeëerde rockers van The City komen met een pittig album op de proppen. We horen vooral Guns ‘n’ Roses, maar de meligheid van die band hebben ze gelukkig niet overgenomen. In plaats daarvan heeft The City wat rauwe punk opgenomen in hun sound, en dat levert knappe brokken punkrock op als “Hate to love you” en “Ghostship”.
Echt origineel is het allemaal niet, maar de band produceert overtuigend een vettig en stomend hard rock geluid met een punky edge. Pretentieloze straight edge rock, zeg maar. Het klinkt alleszins lekker.
Check op www.myspace.com/thecity13 of www.faktorecords.be
Er valt nogal wat te beleven op die plaat van Field Music, de band uit Sunderland UK, rond de broers David en Peter Brewis. De broers verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in hun materiaal, en het was dan ook niet verwonderlijk dat de band kort daarna splitte. In 2007 trokken de broers op solopad, maar kwamen vorig jaar terug bijeen.
We horen knap intrigerende, soms zeer ingenieuze songs die toch diverse luisterbeurten vergt … doorworstelen geblazen …
We ontdekken een dromerige aanpak, doeltreffende gitaarlijntjes, een twinkelend pianospel, zalvende en overwaaiende orkestraties en hoekige ‘70’s retrorock die onverwachtse ritmische wendingen ondergaan en gedragen worden door een fraaie harmonieuze samenzang. Rijkelijk gearrangeerd, fascinerend, maar ook loodzwaar!
Er staan wel twintig nummers op de plaat, de toegankelijkheid is broos, maar geen nood, vooral de tweede helft klinkt eenduidiger en compacter, en dan sluipt de eentonigheid om de hoek.
De broers halen invloeden van XTC, David Bowie, Brian Eno, Tom Verlaine (& his Television) en de droomindie van Belle & Sebastian en Midlake aan.
Onderga alvast die grootse, meeslepende ‘Field Music’ trip …
De knap ogende Londense artieste Ellie Goulding heeft een even knap debuut uit van treffende pop: onschuldige, subtiel in elkaar gestoken, dromerige, liefdevolle songs, die synthpop, disco en klassieke pop versmelten, met hulp van haar sparringpartners Starsmith en Fraser T. Smith. Haar even knappe vocals geven een geëmotioneerd timbre weer.
De 23 jarige sing/songschrijfster past in het rijtje van die andere beloftevolle artiesten Little Boots, Gabriella Cilmi, La Roux , Florence (& The Machine) en Marina (& The Diamonds). Met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake” heeft ze alvast enkele beloftevolle singles uit. Kortom, Aardige Hitparadepop dus, niet meer, niet minder …
De zusjes Casady van CocoRosie waren pioniers van de freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes en beatboxer Tez.. Ze creëerden op die manier een eigen unieke, wondere sprookjeswereld.
De eigenaardig - en grilligheden van de eerste twee platen ‘La maison de mon rêve’ en ‘Noah’s ark’ van het kunstminnende cabaretier zijn duidelijk gefilterd en van de geniale gekte van vroeger is er dus minder sprake, iets wat we al op de vorige cd ‘The adventures of ghosthorse & stillborn’ hoorden. De zusjes zijn dus duidelijk geëvolueerd. Op de huidige cd klinken sfeervolle hiphopbeats, Oosterse en Indiase invloeden door. De schoonheid zit subtieler in elkaar en de songs laten zelfs een meer rustige indruk na; in z’n totaliteit klinken de songs minder bevreemdend en zijn ze toegankelijker geworden. En de zang van de zussen is naar elkaar gegroeid: Sierra’s operastem weet steeds dieper in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem is geëvolueerd naar een fraaie soms emotievolle hoge zang.
De CocoRosie herkenbaarheidfactor blijft torenhoog door de speelgoedgeluidjes en de kermiscarrousel, maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak kunnen ze nog een breder publiek aanspreken.
Het samenhorigheid – kampvuur - gevoel brandt iets minder fel, maar blijft treffend en pakkend … zoals ze zelf omschrijven, “laat ieder mee zweven naar het rijk der geesten” …, dat al meteen wordt ingezet met een feeërieke, dromerige “Trinity’s crying”. Verder zijn er genietbare trips door de sfeervolle grooves van “RIP burn face”, “Lemonade” en “Gallows”. Een warme Oosterse sound klinkt door op “Smokey taboo”, “Hopscotch” en “Undertaker” (denk maar aan Loop Guru , Transglobal Underground en Ofra Haza!), die forser klinken door de explosiever worden beatbox en keelzang. Maar naast de fraaie samenzang is het vooral pianist Gael Rakotondrabe die zich in de picture plaatst op het materiaal. ”The moon asked the crow” en “Fairy paradise” hebben het meeste tempo. CocoRosie put uit vele muzikale bronnen en besluit overtuigend met een jazzy croon op “Here I came”.
CocoRosie blijft wel iets bijzonders & magisch bieden, subtiel, bedacht en doortrapt, ondanks de leuke betovering op het eerste zicht.
Hun vierde cd ‘Grey Oceans’ werd mee geproduceerd door Dave Sitek van Tv on the radio. CocoRosie onderscheidt zich en blijft een aparte band!
Balthazar - De Wijze Wijzen uit het Westen - Applause voor en van Batlthazar
Balthazar oogst Applause. In alle betekenissen van het woord. Het zwanger worden duurde jaren met een halve EP-abortus ergens op de in-vitro-weg. De bevalling zelf was nog een groovy aanzet tot in Noorwegen, maar het kind is gezond. En wel ! De Kortrijk-Gentse ouders presenteren een origineel geboortekaartje. Met invloeden, maar zonder na-aaptrekjes. Balthazar is Balthazar en ‘Applause’ (toch enige grootheidswaanzin?) een debuutplaat die - op zijn Gents – meer dan ‘wijs’ is.
De heren - en vrouw - wonnen in 2006 de publieksprijs van Humo's Rock Rally met ietwat foute folky songs als “Lorraine” en “Lost and Found”, maar bewijzen dat ze onderhand klaar zijn voor het echte werk. Een resultaat van geduld en veel live performances, zo gokken we.
Van bij de eerste piano-aanslagen hang je vast en word je meegetrokken naar de sterke funky-groovy climax van Afrekeningfavo en eerste single/hit “Fifteen Floors”. En dat kabbelt catchy verder met “Hunger at the door” om lekker door te bassen en strijken met “Morning”. Bass en strijk, de maïzena zo zal blijken van Balthazar.
Een noemer vastpinnen is moeilijk, gezien ook de afwisseling van (lead)zanger. Weinigen zien in hun muziek de invloed van triphopbands als Portishead, zoals de lome beats en heartfelt zanglijnen van frontman Maarten Devoldere, de Bob Dylan van de band. De nummers waarop die andere frontman, Jinte Deprez, het voortouw neemt, zijn meer Beatlesque: slimme, catchy popdeuntjes die iets meer naar de benen mikken dan naar het hoofd. Zo gaat “Wire” er bijzonder poppyvlotjes door, wat gevolg wordt door een zeurderig-dromerige “I’ll stay here”, een beetje de song zonder meer voor ons.
“Blues for Rosann” is dan weer sterk op zijn Batlthazars: bass, vleugje pop en meezingbaar: hitpotentieel dus en dat label moet je meerdere nummers wel meegeven. “Throwing a ball” start drums- en bassgewijs aanstekelijk eighties-like en blijft wel boeien - op het breakmoment halverwege na - waarna het weer hoofdknikkend verder popt.
“More ways” heeft alweer dat hitgevoelige meezingding – ja het koortruukje werkt– maar schuift een beetje af naar het einde toe. Qua sound hebben de Balthazars aardig naar Phoenix geluisterd, de artrockband uit Parijs die onderhand iedereen kent van hits als “1901”, “If Ever Feel better”, ... En ook de albums van hiphopband Gorillaz staan in hun kast of op hun iPod, te horen aan de strakke bas-en-drum-tandem. De drums werden ingespeeld door Belgisch ritmische trots Mario Goossens, die op de plaat bewijst dat hij veel meer is dan de rockbom van Triggerfinger.
Op “The boatman” prikt de gitaar er gezellig tussen de grooves in en daar klinkt het dan weer – zoals velen vinden - Britpoppish (The Streets en Arctic Monkeys). “Intro” en “Blood like Wine” vormen precies een tweedelige afsluiter waarvan het laatste vooral blijft nazinderen.
Samengevat: laidback, schijnbaar nonchalant, maar vooral een eigenheid. Balthazar maakt het zichzelf makkelijk en moeilijk. Makkelijk omdat ze zichzelf zijn. En moeilijk om dat te blijven en te bevestigen. Maar nu is het alvast genieten van en met ‘Applause’!
Fans van soul en r&b zullen zeker opgetogen zijn met het feit dat Vampi Soul besloten heeft om het beste uit de stal van King en Federal Records op cd uit te brengen. Deze cd werd samengesteld door DJ Mr Fine Wine en biedt een mooi overzicht van wat dit legendarische label ooit te bieden had.
King Records bestond in 1943 als countrylabel maar beetje per beetje werd de soulmuziek in hun repertoire opgenomen en toen in 1950 The Flames (kenners zullen meteen weten dat dit de groep van James Brown was) aan boord kwam, besloot platenbaas Syd Nathan dat het tijd werd om het sublabel Federal Records uit de grond te stampen. Later ontstond er trouwens tussen Syd en James een juridisch gevecht om de rechten van de nummers aan te kaarten, maar dat is een ander geval.
Zowel op King als op Federal verschenen talloze singles van legendarische namen als Hank Ballard, Joe Tex, Johnny Guitar Watson of Freddy King.
Het moet niet gezegd te worden dat al deze 45 toeren plaatjes vandaag onvindbaar geworden zijn en als u ze ooit tegenkomt hebt u best het nodige geld bij je want ze zijn allen één voor één collector.
Maar ‘R & B Hipshakers Vol 1’ is het eerste deel uit een toekomstige reeks verzamelaars en hier vindt u een selectie van 20 nummers die het woord soul, rock’n’roll of r&b waardig zijn.
Het zijn niet echt het soort nummers die je kent van de radio maar een echte ongeopende schatkist die je diep in de underground van de jaren ’60 brengen.
Deze cd - editie is uitgebracht in een prachtig digipackformaat …
Sommige groepen verkiezen nog steeds het ouderwetse principe van de mond tot mondreclame en Golden Helmets uit Keulen zijn daar een mooi voorbeeld van. Je zal veel moeite moeten doen om iets van deze Duitsers op het net te vinden en toch zijn zij zoiets als een gevestigde waarde geworden in de Duitse garagerockscene. Tot nu toe mochten zij tot reeds complimenten van New Bomb Turks, The Fuzztones en onze eigenste Kids in ontvangst nemen.
Vanaf het moment dat je deze cd in je speler plaatst, weet je ook meteen waar deze woorden vandaan komen want deze debuutplaat raast werkelijk als een trein over je heen. Ieder nummer bevat een maximum aan rock ’n roll terwijl er daar een lekker laagje soul wordt aan toegevoegd.
Laat Rocket From The Crypt een Motownplaat opnemen en het resultaat zou waarschijnlijk ergens in de buurt kunnen liggen van wat deze jongens hier brengen. Jammer genoeg duren rockplaten nooit echt lang en na 30 minuten is het rockplezier over en eigenlijk kun je alleen maar hopen dat deze Duitsers snel de richting van de Belgische podia zullen vinden.
Ben Harper heeft iets met live albums. Dit is inmiddels al zijn vijfde live registratie die op cd wordt geperst. Maar geen waarop hij meer briest, scheurt, knarst, bijt en gromt als deze hier. Met dank aan The Relentless 7, zijn nieuwe band waarmee hij in 2009 al het ziedende ‘White lies for dark times’ opnam en daarmee al onze twijfels wegnam na de daaraan voorafgaande middelmatige plaatjes. Quasi het volledige album is hier in deze live set opgenomen. Kan ook moeilijk anders, want dit was tot op heden nog maar de enige plaat die onder deze bezetting werd gemaakt. Wat we wel kunnen zeggen is dat de songs in een live kleedje nog een flinke brok gloeiender en scherper klinken, een stuk langer ook zoals in “Keep it together” waarin Harper zwaar aan het soleren gaat. Harpers gitaar klinkt overigens heter en gevaarlijker dan ooit, zijn Hendrix demonen zijn volledig losgeslagen en The Relentless 7 gaan geweldig tekeer.
Ook een paar interessante nieuwigheden zijn te vinden op dit live album. De bijzonder felle opener “Faster Slower dissapear come around” is een verdomd knappe en brute nieuwe song en Harper zet iets verder ook een vlijmscherpe versie van Hendrix’ “Red House” in de etalage.
Enkel de overbodige cover “Under pressure” (Queen en Bowie) staat hier een beetje onnozel te wezen en ook de ballad “Another lonely day”, de enige overblijver van The Innocent Criminals tijd, is nogal lauwtjes en past evenmin op dit bruisend live album.
Een live plaat die zeer in de smaak zal vallen bij Hendrix adepten, zoals Harper er natuurlijk zelf één is.
Naast de shoegazerevival is er naar verluidt ook een ware Britpoprevival op komst. Of er nu weldra een nieuwe Blur of een nieuwe Oasis op ons zal afkomen blijft natuurlijk de hamvraag maar wat ons betreft kan Chau Chat best zijn steentje bijdragen aan deze heropleving. Ondanks de Frans aandoende naam (vernoemd naar Madam Chauchat uit ‘De toverberg’ van Thomas Mann) blijkt dit duo echter uit Munchen afkomstig te zijn.
Is het dan zo dat de ultieme Britpopplaat van dit jaar van Duitse makelij kan zijn?
Een vraag die we moeten afwachten maar in plaats van een overbodige kopie van een reeds bestaande band te zijn, werkt dit duo (bestaande uit Christian Illi en Ron Flieger) vanuit een andere invalshoek. Hun klassieke muziektraining zal er wel niet vreemd aan zijn, maar moest er zoiets bestaan als een mix van Tindersticks en Pulp dan zou Chau Chat best wel eens het antwoord kunnen zijn.
De perfecte balans tussen klassieke avant-garde en poppy indiemuziek wordt gedurende heel de cd aangehouden en mits wat airplay zou het radiovriendelijke “Konfusion-Stigmata” best een hitje kunnen worden.
Ergens hadden we nooit gedacht dat we dit ooit zouden neerschrijven maar de meest doordachte en originele Britpopplaat zou dit jaar wel eens uit Duitsland kunnen komen.
Nederlands 
Français 
