Het huidige Metallica mag dan al klinisch dood zijn, de ziel van de band leeft gelukkig nog verder in talrijke andere bands. Ook het Australische ‘Mortal Sin’ laat de vergane glorie verder leven in zijn eigen muziek.
Mortal Sin bracht zijn eerste album uit een jaar na het laatste killer-album van Metallica, namelijk het geniale ‘Master of Puppets’. Over het eerdere werk van deze band kan ik niet oordelen, maar afgaand op het nieuwe ‘An Absence of Faith’, kan ik mij voorstellen dat deze heren veel bewondering koesteren voor Metallica. Zowel muzikaal als vocaal moet ik namelijk regelmatig terugdenken aan de klassieker ‘Master of Puppets’. Al brengen de heren van Mortal Sin een modernere variant die bij momenten nog harder en sneller klinkt. De zware bassen, dubbele bass en blast-beats zullen hier ongetwijfeld mee te maken hebben (vb: “Say Your Prayers”). Mortal Sin brengt dus genoeg variatie om niet zomaar als een flauwe kopie van Metallica beschouwd te worden.
Ook op technisch vlak zit het geheel goed in mekaar! Het geheel loopt als een trein en zelfs het 8.50 minuten durende “Tears of Redemption” verveelt geen seconde. Op gitaartechnisch vlak krijgen we geregeld scherpe solo’s voorgeschoteld, die zich doorheen de nummer snijden. De melodieuze fragmenten waarmee de nummers doorspekt zijn brengen de nodige variatie, waardoor het album al heel snel zijn einde lijkt te vinden. Ik was aardig geschrokken toen ik zag dat het album toch een kleine 50 minuten duurde.
Tekstueel varieert de inhoud van politiek over religie tot zelfs kindermishandeling en relaties. Het krachtige “Eye in the Sky” richt zijn pijlen bijvoorbeeld op de “big-brother”-maatschappij van tegenwoordig, waarin we constant door camera’s in het oog worden gehouden, maar enkel resultaat ervan zien wanneer hoge pieten in nood zijn.. Het nummer eindigt dan ook met de krachtige vraag “What sort of country did we become?”.Het eerdergenoemde er hard tegenaan gaande “Say Your Prayers” weerspiegelt de razernij die iemand moet voelen na misbruikt te zijn geweest. Zoals u merkt zijn dit geen onzinnige onderwerpen.
Waar Metallica tegenwoordig een serieus tekort aan heeft, namelijk een ziel in de muziek, heeft deze band meer dan genoeg van. ‘An Absence Of Faith’ mag dan wel niet het niveau halen van ‘Master of Puppets’, het is een erg goed album dat een goede referentie is voor hoe Metallica heden ten dage beter zou klinken, rekening houdende met de modernisering die men daar graag doorvoert. Wie zich ondanks de gelijkenissen, voornamelijk de vocalen van ‘Maurer’ maken dit moeilijk, kan losmaken van het oude Metallica, zal met dit album zeker een kleine 50 minuten meegesleept worden door de krachtige metal van Mortal Sin.
Het is niet omdat de nieuwe Pumpkins hard, gemeen en stevig klinkt, dat het daarom een goede plaat is geworden. Trouwens, in hoeverre kunnen we hier echt spreken van een Smashing Pumpkins reünie ? Op vandaag is de groep immers herleid tot enkel boegbeeld Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlain. Geen spoor van D’Arcy of James Iha. Mijnheer Corgan vindt zichzelf nogal een ‘ubermensch’ en speelt gewoon alles zelf in. De egocentrische klootzak overschat nog geen klein beetje zijn eigen kunnen en staat hier wat aan te klooien en wat wild om zich heen te roepen, maar goede songs ? nee hoor.
Zoals gezegd, de plaat is wel hard, maar ze blijft niet hangen. Kortom, veel lawaai, weinig inhoud. Corgan heeft als gitarist wel een paar rake en vette riffs uit zijn mouw geschud, maar de songs die erop gebouwd zijn vallen te mager uit, op een drietal uitzonderingen na. Het tien minuten durende “United States” vinden we nog sterk omwille van de als vanouds uitfreakende en scheurende gitaren. Ook “Come on let’s go” en “Tarantula” halen nog een behoorlijk niveau maar voor de rest is het la grande tristesse. En dit voor een rockgroep die ooit nog baanbrekend geweest is en met ‘Siamese dream’, een absolute vijfsterrenklassieker heeft gemaakt, maar dat is ook alweer heel lang geleden.
Deze reünie, die er eigenlijk geen is, had er nooit mogen komen en ‘Zeitgeist’ is bijgevolg een volkomen overbodige plaat waar we verder niet veel woorden meer aan gaan vuilmaken.
Er zijn zo van die dagen dat alles fout loopt, en dat slechts weinig dingen het tij kunnen doen keren. Wel, als het je nogmaals overkomt, dan kun je maar beter de nieuwe plaat van Eddie Vedder bij de hand hebben…
Het is niet zijn eerste solowerk (zie o.m. muzikale bijdrage aan de film Dead Man Walking en I am Sam), maar veruit zijn meest beklijvende.
Into the wild is samengesteld uit 11 no nonsense nummers, waarvan 2 covers “Hard Sun” en “Society”. Deze intimistische en ontroerende plaat is zó goed opgebouwd dat ze nooit verveelt. Het is een groeiplaat en zonder de film (in regie van, jawel, Sean Penn) te hebben gezien, geeft de plaat het gevoel dat ook de film de moeite waard is. Op dit vlak doorstaat de plaat moeiteloos klassiekers als ‘Paris, Texas’ van Ry Cooder.
Opnieuw sterk werk van Vedder dus, die het klaarblijkelijk ook zonder zijn sublieme begeleidingsband (Pearl Jam) kan. Slechts begeleid door veelal akoestische gitaar, weet Vedder zich met zijn stem doorlopend te beroeren. Sterker nog, neem alle begeleiding weg, en nog zullen de nummers wellicht overeind blijven. (society – zijn stem draagt als een symfonisch orkest).
Folkwerk dus, al laat Vedder zich een aantal keer ook bijstaan door een goed geoliede groep, met traditionele instrumenten (gitaarbanjo), zoals in “The Wolf”, ”The end of te road” en vooral in “Far behind”.
Bewijs van het feit dat Vedder niet veel nodig heeft om iets magistraals te maken, bewijst hij in “Rise”. Less is more, en dat blijkt opnieuw te kloppen. Deze plaat is echter niet te kloppen! Aanschaffen die boel! CD van de week? Nee, van het jaar!
Tico Verde is de nieuwste ontdekking uit Nederland. De band mocht in hun thuisland openen voor artiesten zoals Keith Caputo, The Sheer, Silverchair en Venice. ‘Where We Are’ is volgens de website van de band reeds hun derde EP. Wij houden het toch liever bij de term CD-single. Want met slechts 3 songs is het bijgevolg ook erg moeilijk om een globaal oordeel te vormen. De band is reeds zes jaar actief, waaronder twee jaar in de huidige bezetting. Hun muzikale invloeden rijken van Novastar, John Mayer tot singer-songwriter Damien Rice. Het best kan je hun geluid als melodische pop/rock omschrijven. De stem van zanger Lars Kroos is weinig glamourreus maar wel eerlijk en oprecht en vooral stemvast. Het zijn vooral de drie leuke en bovenal sterke composities die dit schijfje zo aantrekkelijk maken. In eigen land kreeg de band lovende kritieken en ook tijdens de liveshows was de stemming nadien uiterst positief. Momenteel probeert de band ook buiten Nederland voet aan wal te zetten, terwijl het ook nog werkt aan nieuw materiaal. Met een eerste volwaardig album zal ik pas een oordeel kunnen villen over deze band maar ‘Where We Are’ klinkt alvast veelbelovend voor de toekomst.
Toen Venice in mei van dit jaar doorheen Nederland trok voor enkele liveshows had het geen nieuw album op zak om mee uit te pakken. Dan maar de ‘Garage Demos’ van stal halen moet men gedacht hebben want ‘Part 3’ werd toen erg gretig gepromoot. Vergis U niet bij het horen van de titel ‘Garage Demos’, want het gaat hier zeker niet om een minderwaardig product. De ‘Garage Demos Part 1 & 2’ werden beiden gereleased in 1995 maar bleven na de vele livehows erg gegeerd.
Onder impuls van Venice webmaster Matt Levitz dook men in het archief en vond men genoeg materiaal voor een nieuwe ‘Garage Demo’. Dat dit echter geen nieuw Venice album is al vlug duidelijk als men de goedkope verpakking in handen krijgt. Over de inhoud (15 songs!) zijn te uitéénlopend (naar Venice normen wel te verstaan) om van een consistent geheel te kunnen spreken. Sommige songs dateren uit de midden jaren negentig, anderen zijn slechts enkele jaren oud. ‘Other Stuff’ is een mix van ‘Slow’ en ‘Fast stuff’. Dit resulteert in een zeer afwisselende collectie songs waarin Venice in verschillende stijlen te horen is. Sommige songs zijn echte pareltjes en het is dan ook zeer te betreuren dat ze nooit op een album terecht kwamen. Deze collectie maakt dit nu ruimschoots goed. De fans zullen er heel blij mee zijn want elke nieuwe song van de Lennons is er voor hen één om te koesteren.
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit Chicago, maakte deel uit van de begeleidingsband van Polyphonic Spree en Sufjan Stevens en nam de tijd te werken aan haar eigen project St. Vincent.
De hemels sferische songs op haar debuut ‘Marry me’ hebben een jazzy ondertoon en klinken zowel lieflijk, teder als overstuurd en verbeten. Het zijn knap in elkaar gestoken songs, die eenvoudig en subtiel kunnen klinken (“The apocalypse song”, “Landmines”, “What me worry” en de titelsong) of die een dosis avontuur bevatten door de onverwachtse wendingen, zoals “Now now”, “Jesus saves, I spend”, “Your lips are red” en “Paris is burning”. “Human racing” is een puik nummer in een trippop kleedje en met “All my stars are aligned”, met koor, heeft zij de ideale nachtsong klaar.
De dame treedt in de voetsporen van Feist, My Brightest Diamond, Regina Spektor, Joan As Police Woman en Cocorosie; Kate Bush klinkt zelfs door. De dame verbaast met haar dromerige indie freefolk. En wat nog meer respect afdwingt, ze heeft op haar debuut elk instrument zelf gespeeld: gitaar, basgitaar, cello, viool en toetsen.
Uit het hoge noorden komt mijn nieuwste ontdekking Passionworks. Deze Finnen zijn aan hun tweede album toe. ‘Blue Play’ is de opvolger van het debuut ‘Passion Play’ uit 2003. Dit viertal (de band heeft blijkbaar nog geen vaste drummer) mag best gezien worden. Vooral de blonde zangeres Harriet Hägglund is een lust voor het oog maar gelukkig kan deze dame ook bijzonder aardig zingen.
Passionworks brengt geïnspireerde gitaargerichte pop/rock met een bombastisch Gothic synthesizersausje er overheen. Het radiovriendelijke karakter van de songs maakt dat alles lichtverteerbaar blijft. De band vergelijkt zich maar al te graag met bands zoals The Rasmus, HIM, Within Temptation of Evanescence. Maar eigenlijk doet het zichzelf te weinig eer aan, want Passionworks zet best wel een eigen geluid neer. De meeste songs worden beter als je ze enkele malen hoort. Al kan er op vlak van ‘songwriting’ best nog wat bijgeschaafd worden. Wat meer variatie in de songs was leuk geweest. Nu lijken sommige up-tempo songs wat op elkaar. Betere songs zoals “Falling” (de eerste single die de top haalde in de Finse Charts), ” Flying”(de tweede single), de ballade “Angels Crossing” en het door U2-gitaren gedreven “Sad” doen het albumniveau duidelijk stijgen.
Deze band heeft dus zeker voldoende potentieel om internationaal door te breken; al is de concurrentie ook in dit genre vrij moordend. ‘Blue Play’ is echter een zeer aangename, eerste kennismaking met Passionworks.
Het Antwerpse Maskesachine, drie dames (Barbara, Eva en Liesbet) en ene gast (Dajo), spelen zich al een paar jaar in de kijker met hun charmante, speelse, bruisende en frisse folkpop en hun duivelse engelenzang. ‘Folkhop a la capella’ omschrijven ze het zelf, waarbij ze op een uiterst gewaagd pad stappen voorbij Laïs en Värttina. Maskesmachine bewandelt zelfs de psychedelica/freefolk stijl van CocoRosie en Animal Collective. Een dosis avontuur. Om dan nog niet te spreken van hun teksten of …flarden teksten, waarbij zinnen, woorden, neologismen en klankassociaties aan elkaar worden verweven.
Muzikale gekte en een gevatte, absurde en onnozele tekstinhoud zorgen ervoor dat de opvolger van de EP ‘Plaktang’ (productie Tom Pintens) de full cd ‘Ge kun et’ (productie Pascal Deweze, met hulp van Mauro!) een intrigerende, boeiende plaat is geworden met onverwachtse wendingen, donkere synths en bleeps, bevreemdende percussie, en een al of niet verloren gespeelde noot van gitaargetokkel, harp, piano of blazer. Luister maar eens naar de opener “Yes nog 6”, “T-shirt” of “Maskesmachine”; ze halen een worldsound aan op “Attack atab”, er is de swing op “Ons danske” en “Sorry, dan moogde nog is” of ze komen vervaarlijk in de buurt van CocoRosie met “Dancing deer”, “Lalala” en het lieflijke, sprookjesachtige “Nooit de moed opgeven”. “Nostalgie” en “The sky is blue and I love you” zijn de meeste poppy songs van de cd.
Prettig gestoord bandje, die weet met wat ze bezig zijn…
Jon Spencer heeft voor onbepaalde tijd zijn Blues Explosion op non actief gezet om zich met enkele interessante nevenstapjes bezig te houden. Vorig jaar kwam daar de bruisende cd ‘The man who lives for love’ uit onder de naam Spencer Dickinson, nu komt hij aanzetten met de al even boeiende tweede cd van Heavy Trash, het bandje die hij in 2005 opgestart heeft met Matt Verta-Ray van Speedball Baby (ze werkten eerder ook al samen op ‘The Black Godfather’ van Andre Williams). Verder worden ze onder andere begeleid door The Sadies, een country trash groepje met hart en ziel op de juiste plaats.
“Zullen we nog een keertje een ‘Elviske’ doen” moet Jon Spencer gedacht hebben bij het inzetten van deze vette klomp rock’n’roll en hij schudt meteen de geschifte Elvis-pastiche “Pure gold” uit zijn mouw. Een opener van formaat en men gaat op dat elan door. Spencer swingt zijn eigen ballen er af in “Kissy baby”, zet een overstuurde Johnny Cash neer in “That ain’t right”, blaast de speakers er door in de garage punker “I want oblivion” en toont zich een volleerde crooner in de plakker “Crying tramp”. En het stopt niet, “Way out” bruist als The Cramps in hun hoogdagen, “They were kings” is een geweldig voortdenderende rock’n’roll sneltrein, “Crazy pritty baby” is een hete lap opgefokte gekheid en afsluiter ”You can’t win” is een heerlijke talking blues.
Dit is, mocht u het nog niet begrepen hebben, een meer dan fantastisch en knotsgek plaatje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen. Als Spencer dergelijke geniale zotte dingen blijft doen, hoeft hij van ons zelfs niet eens meer de Blues Explosion terug bijeen te roepen.
Leslie Feist uit Canada was de voormalige huisgenote van Peaches; ze tapt muzikaal uit een totaal ander vaatje. In 2004 debuteerde zij met ‘Let it die’, wat een staalkaart betekende van haar getalenteerd singer/songwriterschap. In de VS werd zij succesvol onthaald, in Europa kreeg zij lovende recensies, doch een doorbraak bleef uit.
Op de vervolgplaat ‘The Reminder’ horen we mooie, intieme en breekbare songs, vooral bepaald door akoestische gitaar, piano, elektronica soundscapes, een softe percussie en haar gevoelige stem. Een beetje Joan As Police Woman. Af en toe komt ze aandraven met een koortje zoals op de opener “So sorry”, of met blazers op “1234” of klinkt ze iets forser en krachtiger: “My moon my man” en “Past in present”; “Sealion” is een clapping/ a capella song. Op het eind klinkt de sobere aanpak door: “Brandy Alexander”, “Intuition”, “Honey honey” en “How my heart behaves”, waar ze vocaal wordt ondersteund door Eirik Glambek Boe van Kings Of Convenience.
‘The Reminder’ is een duidelijk groeiplaatje die per luisterbeurt ons bij het nekvel grijpt. Loon naar werk?
The Fall: Voer voor oude punkers.
The Fall, tijdsgenoten van Joy Division is een punkrockband uit Manchester, waarvan de persoonlijke vriend van Nick Cave Mark.E Smith de onbetwiste leider is. De groep bestaat sinds 1976 in wisselende bezetting en heeft inmiddels tientallen albums uitgebracht.
Ze gebruiken nog steeds het oeroude concept: niet kunnen spelen, dus maximaal twee akkoorden per nummer – er staat zelfs eentje op met één akkoord -, lofi-sound en een zanger die eerder declameert dan zingt. Hij meet zich ook hier een pseudo-intellectueel cachet aan door teksten en woorden te debiteren waarvan wij niet eens meer wisten dat ze nog bestonden. Dit alles vervaagt in een achtergrond van een strak en repetitief rockgeluid.
Van The Fall zijn ongeveer een 80 ongeveer dezelfde albums uitgebracht (met uitzondering van electronica-invloeden tijdens de ‘Madchester scene’).
Met ‘Reformation post TLC’ is dat ook niet anders. Eigenlijk hoor je een dertien tal varianten op het alom gekende Roadrunner van Jonathan Richman & The Modern Lovers, een song die iedere punker nog altijd benijdt omdat er slechts twee akkoorden zijn en de song inhoudsloos is, doch een grote openbaring meent te zijn van wat de juiste punkattitude is.
Mijn verlangen is groot om deze knarren eens live aan het werk te zien, maar ook op dat vlak geniet de immer wispelturige Smith een slechte reputatie. Misschien word deze prille vijftiger wat milder,alhoewel dit niet te horen is op Reformation.
Reformation Post TLC
Over! Over! / Reformation! / Fall Sound / White Line Fever / Insult Song / My Door Is Never / Coach And Horses / The Usher / The Wright Stuff / Scenario / Das Boat / The Bad Stuff / Systematic Abuse / Outro.
De Canadese muzikale familie Timmins, Cowboy Junkies, klinkt op ‘At the end of paths taken’ terug wat weerbarstiger, zoals op de platen ‘Open’ (’01) en ‘One soul now’ (’04), zonder in te boeten van hun sfeervolle, dromerige en broeierige aanpak. Traditiegetrouw stond gitarist Michael in voor de teksten en worden de songs gedragen door de ‘kippenvel’stem van Margo.
The Cowboy Junkies verrassen natuurlijk niet echt meer zoals in de beginjaren ’90, maar ze staan nog steeds garant voor boeiende americana/countrypop. De strijkersarrangementen, de piano en zelfs het vleugje triphop geven kleur aan het subtiele geluid.
‘At the end of paths taken’ is het muzikaal bilan van deze veertigers van adolescent tot volwassene, en van ouder tot kind: “Brand new world” zet de toon, vervolgens klinken ze liefdevol op “Still lost”, “Spiral down”, “Someday soon”, “It doesn’t really matter anyway”, en “My only garantee”, die de cd besluit. “Cutting board lost” en “Mountain” zijn de uptempo nummers van de plaat.
’At the end of paths taken’ is al de twaalfde cd van deze Canadezen, wat nog steeds respect oproept.
Waar is de tijd dat we nog meebrulden met de stadionklassieker: "You Give Love A Bad Name". Na het horen van 'Lost Highway' vraagt een mens zich af of dit wel nog dezelfde band is. Bon Jovi ontdekte na het succes van de single "Who Said You Can't Go Home" (uit het vorige album 'Have A Nice Day') een nieuwe potentiële markt: de Countryscène. Die single werd in eigen land immers een immense hit, was een nummer één in de Country Charts en als klap op de vuurpijl kreeg de band er ook nog eens een Grammy Award voor. Het is dan ook vrij logisch dat de band dit nieuwe album maakte in Nashville stijl. Zo werd o.a. Dann Huff (Keith Urban's rechterhand!) aangetrokken als producer. Gelukkig doen ze dit zonder de moderne rocksound van 'Crush' volledig te verloochenen. Toch staat hun hedendaagse sound in schril contrast met de grootse stadionrock albums die de band in de beginjaren maakte. Opener "Lost Highway" is echter nog een meebruller in de stijl van "Have A Nice Day". "Make A Memory" is dan weer een erg sterke harmonierijke ballade. Verder staat dit plaatje vol leuke, vrij radiovriendelijke popsongs. Op "We Got It Going On" krijgt de band hulp van Big & Rich (een hip Nashville duo), terwijl de Countrykraan volledig wordt opengedraaid tijdens afsluiter en meezinger van formaat "I Love This Town" en dankzij de hulp van Countryicoon Leann Rimes op "Till We Ain't Strangers Anymore". Wat mij betreft is deze laatste song de beste van het album, al zou je zo'n song eerder verwachten op een soloplaat van Jon Bon Jovi. Voor Bon Jovi was het succes in het hardrockwereldje wat tanende waardoor men terecht besloot om nieuwe paden te bewandelen. Wat mij betreft is dit nieuwe pad allesbehalve een 'Lost Highway'.
Nederlands 
Français 
