Nederlander Jan Piet Den Tex draait al mee sinds begin de jaren ’70 van vorige eeuw. Hij startte bij de bands Tortilla en Vitesse (waar onder meer Herman Brood een tijdlang deel van uitmaakte). Daarna legde hij zich meer toe op eigen werk.
‘The Starlight Adventure’ is zijn meest recente creatie. Hij noemt het album een song cycle en niet een conceptalbum. Het verschil tussen de twee is niet zo groot. De tien liedjes van het nieuwe album vormen een thematische eenheid en vertellen het verhaal van een door Europa reizend muzikantencircus aan het begin van de jaren ‘90. Den Tex blijft in de lyrics een beetje vaag over het hoofdpersonage. Het kan een fictief personage zijn of ook niet. Het verhaal is wel een mooie kapstok om de liedjes aan op te hangen.
Den Tex schreef het album samen met pianist Rob van Donselaar, die ook de muzikale productie verzorgde. Die naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar die naam staat in de album credits van heel wat illustere artiesten en bands: Henny Vrienten en Doe Maar, Guido Belcanto, Bintangs, Vitesse, Hallo Venray, The Prodigal Sons, Rowwen Heze, … Nog een paar leuke namen die meewerkten, zijn Martijn Van Agt (Ilse DeLange), Maarten Van Damme (Racoon, Abel, Drive Like Maria) en Martijn Bosman (Kane, Gotcha!);
Het duo Den Tex-Van Donselaar had de touwtjes in handen en zij hebben een prima album met pianosongs met folky americana met een scheut chanson afgeleverd. Je kan het ook neerlandicana noemen, maar vaak ademt dit album de sfeer van verlaten landschappen, kleine dorpjes en open natuur zoals we die kennen van de Amerikaanse countryrock en americana. In de lyrics gaat het dan toch een paar keer over Milaan en andere Europese steden en als er een accordeon langskomt, kan die zijn Europese roots niet vermommen. Dan heb je nog de strijkersarrangementen die je eerder op ons continent in dit soort muziek verwacht dan in die van over de grote plas.
Den Tex toont zich hier als één van de betere zingende verhalenvertellers, een ambacht dat stilaan verloren dreigt te gaan. De boodschap is soms universeel of allesomvattend, maar door die in een concrete situatie te gieten, komt die makkelijker binnen. Als je dat kan, dan zit je bij de echt grote jongens als een Warren Zevon, Randy Newman, Jackson Browne, Robbie Robertson, … In de Lage Landen zijn er niet zo veel die dit doen. Een Nomden of een Etan Huijs, maar die hebben misschien nog niet zoveel kilometers op de teller als Den Tex.
Mijn persoonlijke favorieten van ‘The Starlight Adventure’ zijn “Pickin Up The Pieces”, “A Sudden Shift In Mood” en “Stendhal Sonata”.  

Folk/Blues
The Starlight Adventure
JP Den Tex

 

The Cleopatras is een 100% vrouwelijke punky garagerockband uit Toscane. De dames hebben waarschijnlijk nog goede herinneringen aan de riot grrrl-beweging van de jaren ’90 van vorige eeuw. Daarmee zou albumtitel ‘Bikini Grill’ een vette knipoog zijn naar de riot grrrl-band Bikini Kill.
‘Bikini Grill’ is een leuk album dat muzikaal wat doet denken aan Unwanted Tattoo, Shonen Knife, The Donna’s en Babes In Toyland. Ze weten hun covers te kiezen, deze Italiaanse dames. Eerder deden ze al een knappe versie van “Amoureux Solitaires”, de eighties-hit van de Belgisch-Portugese zangeres Lio, en “Can Your Pussy Do The Dog?” van The Cramps, “Walk Like An Egyptian” van the Bangles.
Op dit album krijgen we liefst drie covers: “You’re Standing On My Neck” van de Amerikaanse all female-band Splendora, “Maldito” van de Mexicaanse artieste Jessy Bulbo en “Kiss Kiss Kiss” van Yoko Ono. Het origineel van Yoko Ono heeft ons nooit zo blij gemaakt als deze guitige versie met ronkende, scheurende gitaren. Het was een goede zet om dit nummer tot single van het album te bombarderen, want geen enkele andere track heeft zoveel catchyness als “Kiss Kiss Kiss”.
In de video is er een speciale rol als John Lennon voor Dome la Muerte, een – toch in Italië – legendarische gitarist uit de punk/hardcore-scene.
Andere aangename nummers op ‘Bikini Grill’ zijn onder meer “We Don’t Play Like Men”, “Mal Di Testa” (hoofdpijn) en het muzikaal een beetje atypische “I’m Fit Like Mick Jagger”.

The Cleopatras zijn overigens een prima liveband die overal in Europa op festivalpodia gevraagd worden. Op 1 mei staan ze op Roots & Roses in Lessines.
https://www.youtube.com/watch?v=HlItxKMQ5D8

De Gentse songsmid Lieven Tavernier is terug met het album ‘Sprokkelgoud’. Tavernier levert al eens hitmateriaal aan Jan De Wilde (“Eerste Sneeuw”, “De Fanfare Van Honger En Dorst”), Flip Kowlier of Little Kim (op haar solodebuut ‘Moederland’). Maar niemand zingt Tavernier zoals Tavernier.
De albumtitel is een goed gevonden sneer naar de vele inwijkelingen die van zijn Gent de hoofdstad van West-Vlaanderen maken en die het album als sprokkelhout zouden bestempelen. In albumopener “De Ogen Van France Gall” zit al meteen een knipoog naar Arno, een ander Belgisch monument, met een zinnetje uit “Les Yeux De Ma Mère”.
“Lampedusa” is een ode aan de gelukszoekers die vanuit Afrika het beloofde Europa proberen te bereiken. Zonder grote woorden of slogans, maar vanuit de mens zelf verteld. Een sterk staaltje van inlevingsvermogen. Waarom is dit één van de zo weinige artiesten die hier een boodschap over heeft?
“Hou Mijn Ogen Open” is net als alle tracks op dit album ‘klein’ gezongen. Verontschuldigend bijna. “Caroline” is dan weer hartverscheurend. Op het swingende “Bal In Gooik” en het licht-skankende “In Ledeberg” klinkt Lieven Tavernier ongeremd zonnig en vrolijk, zonder zich te verliezen in banaliteit.
Op titeltrack “Sprokkelgoud” toont Tavernier zich opnieuw een hemelse verhalenverteller. Een korte observatie, een eenvoudige gedachte, een dierbare herinnering, … het volstaat voor deze songschrijver om het uit te vergroten tot het leven, de universele en tedere liefde, het onpeilbaar diepe verdriet in al zijn vormen en facetten, vreugde en melancholie in één zin, … Het zijn lofbetuigingen die voor zowat elk nummer kunnen tellen.
We moeten niet enkel de zanger en songschrijver in de bloemetjes zetten voor ‘Sprokkelgoud’. De band verdient zeker ook een pluim: Bruno Deneckere, Yves Meerschaert, twee dames van Laïs, …
Mijn persoonlijke favorieten van ‘Sprokkelgoud’ zijn “Lievekaai”, “Kleine Julia” en “Hou Mijn Ogen Open”, maar eerlijk: op dit album staat geen enkele misser.

Lieven Tavernier laat op ‘Sprokkelgoud’ horen dat hij schouder aan schouder kan staan met pakweg het schrijversduo Lennaert-Nijgh dat van Boudewijn De Groot een ster maakte. ‘Sprokkelgoud’ is daarom te bescheiden als titel. Die had ‘Schatkist’ moeten zijn. Hier kunnen nog hele generaties na ons in graaien als ze op zoek zijn naar een song met een ziel en een diepere betekenis.

Folk/Blues
Sprokkelgoud
Lieven Tavernier

Het minste dat we kunnen zeggen is dat The Ultimate Dreamers back-on-track zijn. Sedert de uitgave van hun oud werk door Wool-e-works in 2021 zijn ze niet meer stilgevallen en kom je ze overal te lande tegen. Na de goed onthaalde EP ‘Polarized’ is er nu een studio album op Spleen+ , een sub divisie van Alfa Matrix.
We vinden er als opener trouwens “Polarized” op terug. Een track dat opzwepend en vrij modern klinkt en dus ideaal als openingsnummer. “A Day in the Life” begint als een midtempo nummer dat langzaam opbouwt om dan open te breken. De effecten op de zang doen me wat aan John Wolf (Mildreda) denken. Het feit dat Len Lemeire (o.a. Implant, Anne Clark…) heeft er misschien ook iets mee te zien. “Piano Ghost” drijft op een piano riedel en vormt de basis waarop de rest is opgebouwd. De zang is hier iets ingetogener en warmer.
Een AC/DC-cover van “Hell Bell’s” op een cold wave plaat zetten is wel een risico die je neemt als band. Maar het werkt wel. En zo merk je nog maar eens de sterkte van dit nummer.
“Midnight” is een goed in het gehoor liggend liedje dat wat refereert aan The Cure. Maar met Robert Smith zijn invloed op dit genre is het moeilijk om niet nu en dan daaraan te moeten denken. “Big Violent” is een donkere track met ballen. Ik denk dat dit live een knaller kan worden.
“Loved You?!” kennen we van de ‘Polarized’-EP.
Om af te sluiten is er een Implant-mix van “Loved You?!” Een geslaagde mix dat wat in de richting van I Am X, Depeche Mode etc zit.

Het is een heel degelijk album geworden dat goed geproduceerd en gemixt is. Ze gaan verder waar ze met ‘Polarized’ waren beland.

Coldwave
Echoing Reverie
The Ultimate Dreamers