Augustijn is daar met ‘Vier’. Zijn vierde solo-album en de albumtitel vertaal je vanuit het West-Vlaams als ‘vuur’. Een taalspelletje dat zijn vader ook al speelde voor diens vierde album. De appel en de boom.
Eerder hebben we Augustijn hier altijd aan de man proberen brengen als de West-Vlaamse versie van Elbow. Op ‘Vier’ stappen we daar voor het eerst van af, met wat tegenzin. Augustijn dan als de reïncarnatie van de (gelukkig) nog niet overleden Lieven Tavernier? Niet zo’n gekke vergelijking: beiden kunnen heel raak kleine situaties schetsen die je – als je dat wil – kan uitvergroten naar de hele maatschappij. Zonder grote woorden, maar met een lach en een traan kunnen beiden ons al eens een spiegel voorhouden. Eenvoud is nog iets dat hen verbindt. Ze zingen allebei ‘klein’, misschien vooral uit noodzaak, en hebben niet veel meer nodig dan een makkelijk-meelopende melodie.
“Upgepast” drijft op een wat grofkorrelige, licht-rockende elektrische gitaar en gaat grofweg over onze gezamenlijke angstpsychose die ons aangepraat wordt door de media en misschien ook door bezorgde ouders, en die een hoogtepunt bereikte in de coronaperiode. “Chanteur” begint als een Poetin-update van “Welterusten Mijnheer De President” van Boudewijn De Groot, maar neemt dan een bocht naar zelfreflectie. Augustijn die zichzelf als ‘maar’ een zanger beschouwt? Is dat niet teveel West-Vlaamse bescheidenheid?
“Vrede” combineert parlando met een doffe beat en zachte pianotoetsen die met zijn melancholie en aangevuld met vrouwelijke vocalen vaag wat doet denken aan een clubjazz-versie van “Iedereen Doet (Wat Ie Moet)” van one hit Belpop-wonder Waterlanders. “Ego” is één van de weinige songs op ‘Vier’ dat toch een beetje een zachte Elbow-toets heeft. Een knappe productie, muzikaal dan. In de tekst zien we de mens niet altijd van zijn mooiste kant.
“Steenkerke” rolt over een mooie, zuinige baslijn naar een melancholische melodie. Dit had een song van Het Zesde Metaal kunnen zijn, maar is tegelijk op-en-top Augustijn. “Bucketlist” is misschien wel de meest ingetogen, eenvoudigste song van het album. Muzikaal breekbaar en met een reeks ontwapende, liefdevolle bekentenissen in de lyrics. “Nie Van Hier” heeft een lichte dreiging in de intro en een vervormde stem in het refrein. Met een funky gitaartje erbij zou dit een nummer van Flip Kowlier kunnen zijn, maar Kowlier zou misschien niet hetzelfde onderwerp aanpakken. Allemaal sterke songs waar weinig op af te dingen valt.
Het bijna gefluisterde gezongen “Gie En Ik” gaat over een onbeantwoorde jeugdliefde en twijfelt muzikaal tussen melancholie en vrolijkheid. “Slapen” begint in de lyrics als een West-Vlaamse versie van “Een Nacht Alleen” van Doe Maar, maar gaat dan een andere richting uit.
We hebben het dus toch niet kunnen laten om voor bijna elke song naar andere artiesten te refereren. Onthou misschien vooral dat Augustijn op deze ‘Vier’ vooral zijn eigen ding doet en dat het die andere artiesten zijn die soms in zijn buurt komen. Op Planeet Augustijn klinken de muziekjes olsan fijn.
De Belgische oldschool deathmetalband Exoto brengt nog een laatste album uit voor de band helemaal opgedoekt wordt. Op ‘Final Festering’ horen we nochtans een band die nog helemaal niet uitgezongen/uitgespeeld is.
Exoto’s death metal is agressief, snel en technisch. Dat was zo in de begindagen en dat was zo toen in 2019 ‘Absolution In Death’ uitkwam, het eerste nieuwe studiomateriaal sinds de reünie. Aanhoudende nek-klachten bij zanger Chris zorgen ervoor dat dit het afscheidsalbum is, want repeteren en optreden lukt niet meer zoals het zou moeten. Oudgediende Phil Beans werd nog aan boord gehesen voor de opnames van deze laatste etterbuil van Exoto.
‘Final Festering’ is een ferme pets om je oren. Het is opnieuw strak, snel en technisch. Inzake techniciteit zijn er inmiddels genoeg bands die nog meer noten in één seconde kunnen duwen, maar bij Exoto gaat techniciteit niet ten koste van agressie en ritme. Producer Yarne Heylen (Carnation) heeft puik werk geleverd met een heel heldere mix waarin elk instrument een duidelijk afgebakende eigen plaats krijgt en waarin het geheel heel bruut en solide klinkt. De intro’s, de solo’s, de riffs, de lyrics, … alles zit gewoon heel goed op dit album. Het knispert en het knalt in elke track.
Zanger Chris krijgt niet enkel punten voor zijn stemtechniek en volharding, maar ook als songschrijver. In deathmetal lijken heel wat lyrics een copy-paste of een herverpakking van alles wat al eerder bijeen geschreven is, maar deze Exoto-lyrics klinken authentiek en doorleefd. Over pijn en verlies (“Intertwined Souls”, “Mountains Of Pain”), over het katholieke geloof (o.m. “Zombie Zero” en “Crusade Of Deceit”), over apocalyptische toekomstvisies (“Postnatal Abortion”, “Final Festering”), …
De gitaren gaan soms agressief tegen elkaar op en vullen elkaar twee tellen later weer aan. Drummer Sepp Coeck levert op elke track het degelijke fundament: strak en stevig en – net als de bas -gevarieerd en met niet teveel overbodige details.
Een bijzonder sterk album om de Exoto-geschiedenis mee af te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=mE8wPKEDxzU
Enzo Kreft maakt reeds synthwave sinds de jaren ’80. De onderwerpen uit die periode zijn vandaag opnieuw actueel: een kerndreiging uit Rusland, oorlog aan de grenzen van Europa, klimaatproblemen, vluchtelingen, inflatie, … Het enige verschil is dat we vandaag geen gigantische werkloosheid kennen, maar dat zit er misschien nog aan te komen. Alles komt dus terug en op het nieuwe album ‘Shelter’ geldt dat zowel voor de onderwerpen als de muziek.
Enzo Kreft is op muzikaal gebied een complete Einzelgänger. Net als op zijn vorige albums ‘Control’ en ‘Different World’ speelde en zong hij alles zelf in en deed ook nog eens de productie, de mix en het artwork. Voor één song heeft hij een quote geleend, maar voor de rest moest hij met niemand compromissen sluiten. Er is in het drieluik met ‘Control’ en ‘Different World’ iets nieuw in de sound van Enzo Kreft. Mogelijk is het een sample of een vervormde synth, maar op een paar nummers lijken we gitaar te horen. Leuk!
Enzo Kreft grossiert op ‘Shelter’ opnieuw in catchy synth- en coldwave, met soms hints van EBM (de harde beats op “No To These Atrocities”) en new beat (op “Blood Diamonds”). Je zou referenties kunnen opnoemen van artiesten of bands die in de buurt komen, maar dit project gaat al zo lang zijn eigen weg dat niemand nog echt in de buurt komt. Het is best dansbaar, maar tegelijk ook donker, koud en vervreemdend.
In de onderkoelde, monotone lyrics gaat het over de invasie van Oekraïne (“Standing On The Soil Of Another” en “War Winter”), de Russische atoomdreiging (“Duck And Cover”), oorlog in het algemeen (“No To These Atrocities” en het uit één lyric-zin bestaande “The Power To Turn The Tide”), uitbuiting (“Blood Diamonds”) en vluchtelingen (“A Refugee Song” en “On The Run Looking For Shelter”). “Duck And Cover” drijft op een luchtige melodie en “Blood Diamonds” klinkt zelfs wat vrolijk, als tegengewicht voor de zware thema’s die bezongen worden. De spoken word van “War Winter” is gedurfd, maar werkt als confrontatie. “There Is No Tomorrow” is misschien wel de synthwave-vertaling van “De Bom” van Doe Maar.
De tracks die er wat bovenuit steken zijn voor mij “There Is No Tomorrow”, “Duck And Cover” en “100 Seconds To Midnight”.
‘Shelter’ is de perfecte soundtrack voor 2023.
Elektro/Dance
Shelter
Enzo Kreft
De uit North Carolina afkomstige indie pop band The Mystery Plan heeft een nieuw album uit, 'Haunted Organic Machines', via het Amerikaanse boutique label 10mm Omega Recordings. Met hun achtste full-length album en 13e grote release tot nu toe, zit de band op een vertrouwd als nieuwer terrein, van spacey dance grooves tot spookachtige, stemmige droompop.
Songs als “Big Bliss”, “What A day” en het magisch mooie “Inner Space” zijn rustgevend. De hypnotiserende, bedwelmende soundscapes doen je lekker zweven.
Het is e toegankelijk poppy geluid in het dreamgenre, die een ruim publiek kan aanspreken. Belangvol is de open minded van een sprookjesachtige wereld die open gaat.
Soms durft de band wel lichtjes experimenteren. "Late Night" is er met groovende keys, vervormde drums, bas, elektrische piano en een sax vullen de melodie aan, bepaald door Amy's etherische stem; het versterkt het sprookjesachtige karakter.
"I Think I'm Granola" is er eentje met een dromerig levensverhaal, veel echo en terug die mooie zang. "Snow Queen" begint met een aanstekelijke bas groove, dan met flute, gedragen door die mooie overtuigende vrouwelijke vocals.
Het is een veelkleurige, sprookjesachtige sound die tot de verbeelding spreekt. Muzikaal van deugdzame gemoedsrust tot een dansbare groove. Een fantasierijke wereld wordt gecreëerd.
Je lekker laten meedrijven op hun sound is de boodschap!
Tracklist: big bliss 04:23 what a day(disco) 06:31 innerspace 02:57 late night 04:35 I think I'm granola 03:38 snow queen 03:24 what a day 03:36 holding my interest 06:43
Dreampop Elektronica
Haunted Organic Machines
The Mystery Plan
Thierry Maillard is een muzikant van vele markten thuis; hij bewees het al door verschillende projecten heen. 'Moog Project' is terug een bijzonder project en tot de verbeelding sprekend.
‘Moog Project’ is een eerbetoon aan de muziek van de jaren zeventig en tachtig, een periode waarin synthesizers en analoge keyboards een voorname plaats innamen. Hij zorgt voor een kleurrijke sound , overgoten van een laag jazz en improvisatie.
Thierry Maillard bindt verschillende stijlen en brengt het verleden naar het nu . Hier wordt Supertramp aangepakt. “It's Raining Again” is een mooi voorbeeld, in het elektronisch vernuft dat doet terugdenken aan grootheden uit de jaren '70, zorgt hij voor improvisatie en experiment.
Ook in de daarop volgende songs horen we het, o.m. met het prachtige “Towards the Moon” gaan we naar het heelal, en verlaten we Moeder Aarde. Recht 'into space'.
Prachtig hoe Thierry Maillard dat allemaal omzet in een klankenspectrum. “Free as an eagle” speelt in op de vrijheid jezelf te zijn.
Een filmische sound, fantasieprikkelend op een bedwelmende, bevreemdende wijze of die gewoon lekker op de dansspieren inwerkt. “Moog to the Moon” is een mooie afsluiter,
Het is een gevarieerd, kleurrijk, boeiend plaatje dus, een trip naar vele werelden, binnen de jazztronica, veelzijdig, briljant, aangrijpend, intens en verblindend. Kortom, monumentaal meesterwerk!
Setlist: It's Raining Again (4:40) Breakfast in America (4:38) Cannonball (5:00) Kristelle (4:43) Towards the Moon (7:21) Free as an Eagle (4:32) Dreamer (4:04) The Logical Song (4:20) All the Things You Are (3:52) Private Joke (4:31) Good Bye Stranger (5:36) Le Bagne (6:25) Do Not Disturb (3:38) Take the Way Long Home (3:34) Moog to the Moon (3:49)
Jazz/Elektronica
Moog Project
Thierry Maillard
Eén van die bands die optimaal de brug slaan tussen black metal en folklore is Kludde. Een sound die tussen de oren blijft hangen. Wat een intensiteit. Kludde sloeg vier jaar geleden in met de comeback plaat 'In de Kwelm', uit hun eigen Aalst. Met 'De Horla' slaat de band een andere weg in, die je in een vlaag van waanzin durft doen belanden.
De eerste zaadjes werden ruim 18 jaar geleden geplant toen toenmalig zanger Uglúk een verhaal verzon over een heks die onverwachts zwanger raakte en het leven schonk aan een afschuwelijk gedrocht, "de Horla". En omvat een verhaal rond lust, haat en wraak geen onderwerpen waar je blij om wordt, maar het is zodanig gebracht dat de waanzin komt bovendrijven.
In een recent interview met de band zeiden ze daar zelf over "We zijn absoluut geen haatdragende mensen of zo. Maar het kan wel therapeutisch werken om al die negatieve gevoelens te uiten via onze muziek, gevoelens van soms woede en frustratie die boven kunnen kome; ze verstoppen in songs, kan helpen om die gevoelens te kanaliseren en een plaats te geven" .
Deze 'De Horla' kan ook voor de luisteraar een uitlaatklep vormen om diezelfde gevoelens naar boven te laten komen en te kanaliseren. Met “Horla 1: Over lust” zetten ze dit al in de verf, traag van aard, om dan weer verschroeiend uit te halen, om je later te doen bloeden in een bad van je eigen vlees en bloed. Althans dat is het beeld dat deze song bij ons oproept, ieder kan het invullen op zijn manier. Dat maakt de song en eigenlijk de plaat in z’n totaliteit nog meer bijzonder.
Fantasie prikkelend is de plaat zeerzeker, met “Verlaten” belanden we in een meer doomed/black sfeertje, waarbij klauwen je langzaam de strot dicht knijpen; eens onder hypnose kun je demonen recht in de ogen kijken.
“Horla : over haat” biedt een versmelting van uiteenlopende emoties; Kludde durft buiten hun eigen lijntjes te kleuren, door een meer sferische inkleding.
Deze band analyseert, leert en evolueert; de luisteraar wordt meegesleurd in een donkere poel van verderf. De best lange songs huiveren.
Op “Verloren” gaat de band een andere richting uit, om af te sluiten met een twaalf minuten lang meesterwerk “Horla III : over wraak”. Alle muzikale elementen worden hier door de blender gehaald, bedwelmend, snel, weer langzaam, om dan in een verschroeiende finale alles uit de kast te halen, die ons als luisteraar de ultieme doodsteek bezorgt.
"Eens meegezogen naar die bijzonder meedogenloze wereld die KLUDDE op een occulte en oorverdovende wijze aanbood, ontstond er hier en daar een moshpit. Het signaal om het gaspedaal dieper in te drukken . Wat een sound, wat een vocals, wat een intensiteit door de mokerslagen ", schreven we over hun optreden in de Asgaard, Gentbrugge recent https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/90079-kludde-welcome-to-holyland-pure-duisternis.html
Ook op plaat bezorgt Kludde je dat breed aanvoelen, op ingetogen, dreigende wijze meegezogen worden in een walm van intense duisternis. Het is een rollercoaster richting Hel. Gevoelens van haat, lust en wraak een plaats geven daar komt het op neer!
Setlist: 1. Horla I: Over lust 2. Verlaten 3. Horla II: Over haat 4. Verloren 5. Horla III: Over wraak
Black Metal/Folklore
De Horla
Kludde
Het Belgische Behind Bars brengt een zware mix van groovy en thrash metal op energieke, explosieve wijze. De band ontstond eind 2015, en hebben zich eerst live op de kaart gezet. Tijdens hun lange tour van 7 jaar stond de band op vele nationale en internationale podia, van de kleine jeugdclub podia tot de massale podia van o.m. Wacken Open Air.
Ze waren supports voor een ProPain, of deelden het podium met Madball, Sepultura en parting bills met Judas Priest, Gojira, Ghost, en nog veel meer.
Na een demo en een EP nam de band in 2019 hun eerste full-album op, ‘Free at Last’. Tijdens de covidpandemie werd het tweede album geschreven, 'All In Due Time', een breed album in het genre
“Means to An End klinkt al verschroeiend hard en op het waanzinnige “Bleeding heart” gaan de putten van de Hel open. Steeds voel je een mokerslag ‘into the face’, die je doet uitleven in een stevige moshpit. “Doomsday” is dan een gitzwart nummer.
Daarna gaat het meer richting real hardcore, en worden alle registers compleet open getrokken zoals bij het razendsnelle “Silence of Death”.
Deze muziek smeekt om op het podium te worden gebracht, want live moet dit zorgen voor een voortdurend wervelstorm aan mosh en circle pits. De songs zitten vol adrenaline, verrassende wendingen, zijn spannend en uppercuts worden uitgedeeld.
Dit is extreme metal/hardcore waarop stilzitten onmogelijk is. Deze plaat ‘All-in Due Time' is een mijlpaal binnen het genre, waarmee ze ons in vuur en vlam kunnen zetten. Missie geslaagd!
Setlist: Means To An End - Bleeding Heart - Lockdown - Silence Or Death - No Faith – Blackout - Trapped Inside - Doomsday - End It All -All In Due Time
‘Heaving’, het eerste muzikale vertrek uit de recente tapereeks van Lucy Kruger & The Lost Boys, is een levendige, viscerale en grenzeloze verkenning van sonische verhalen. Uitgaande van het idee van dichteres en essayiste Anne Carson dat "elk geluid dat we maken een stukje autobiografie is. Het heeft een volledig privé interieur maar zijn traject is openbaar. Een stuk van de binnenkant geprojecteerd naar buiten", dook Kruger in het compositieproces door middel van performance, in plaats van met de pen. Het album bood de kunstenaar en hoopt het publiek te bieden, een thuiskomen in het lichaam door een fysieke relatie met geluid. –
Bron: https://lucykruger.bandcamp.com/album/heaving
Uiteraard gaven we ‘Heaving’ enkele luisterbeurten
Als je het verhaal kent achter dit project, begrijp je het poëtische, het doordachte en het bevreemdend mooie van wat Lucy Kruger doet bij songs als “Auditorium”, “Heaving’ en “Howl” iets beter. Haar vocals zijn mee bepalend, als van een Kate Bush .
Ze heeft een sterke uitstraling en de sound heeft iets ongrijpbaars. De titelsong is een mooi voorbeeld. Op “Auditorium" daalt en stijgt de stem van Kruger verschillende octaven; het laat een donker kantje horen van Kruger, waardoor je geen angst voelt; eerder een gevoel van welbehangen, met een donker hoekje eraan. Verder volgen “Stereoscope”, “Burning Building” en “Feedback Hounds” en het afsluitende “Undress” in dezelfde lijn.
‘Heaving’ is dan ook een heel fysieke en emotionele plaat, een brug tussen gemoedsrust en angst, tussen donker en licht, tussen liefde en haat, tussen vreugde en verdriet.
Op bijzonder poëtische wijze worden deze uiteenlopende emoties aangesproken, die de wereld van pure duisternis en stralend licht perfect met elkaar verbindt.
Psychedelisch post punk
Heaving
Lucy Kruger & The Lost Boys
Eeuwig is het bandproject van de Nederlanders Jeroen van Riet (Into The Arcane, Dead End, My Favourite Scar, …) en Ronald Stempyn (Deem Index). De twee wonen in elkaars buurt in Arnhem en vonden elkaar tijdens de corona. Eind vorig jaar was “Tides” de eerste, veelbelovende single op Bandcamp. En nu is er opvolger “I Am The Universe”.
De sound kristalliseert zich al wat meer: nog meer tijd en plaats voor de cleane vocalen, nog meer atmosferisch, … en toch nog steeds met één been in de black metal. Knappe productie en mix, dat ook.
Jeroen’s dochter Mist zingt mee en Jeroen’s broer Eef (ook van Dead End en My Favourite Scar) speelde de solo’s in.
Bij eerdere reviews kwamen we uit bij referenties als Wiegedood en Paradise Lost. Daar voegen we nu nog Candlemass, Solstafir en Celestial Season aan toe.
Deze samenwerking groeit bij elke release en we hopen dat we dat nog een paar keer zullen kunnen zeggen …
https://www.youtube.com/watch?v=XKujFCwugjo
Oudenaarde’s finest Tien Ton Vuist hebben al een lange reeks catchy singles op hun conto en daar voegen ze met “I Only Think About Myself” nog een banger van formaat aan toe. Een flinke scheut Ramones-punk, wat extra jeuk van The Hives en de hitsigheid van de vroege Kaiser Chiefs, allemaal vermengd in hun eigen sound. Mooie opbouw, über-meebrulbaar en catchy as fuck!
Die grote doorbraak mag er nu stilaan gaan komen.
https://www.youtube.com/watch?v=lkRo-FtlhBQ
Janez Detd., één van de populairste punkrockbands van België, stopte ermee in 20110. Sinds 2015 waren er geregeld reünie-optredens die bijna altijd als ‘eenmalig’ of als het ‘allerlaatste’ werden aangekondigd. Nu, 14 jaar na de laatste release, is er dan plots opnieuw een single.
“She’s My Ex” is een nummer van ALL, één van de favoriete punkbands van de bandleden van Janez Detd. De song werd vertimmerd tot een duet met Hanne Terweduwe van de Antwerpse punkband For I Am. Stef Exelmans nam de opnames voor zijn rekening en de mix werd verzorgd door de Amerikaan Jesse Cannon. De mastering werd gedaan door Bill Stevenson, drummer van ALL en de componist van “She’s My Ex”.
Janez Detd. weet doorgaans zijn covers wel uit te kiezen. Ze gaven een tweede leven aan “Take On Me” van A-Ha en aan “Mala Vida” van Mano Negra. Hun versie van “Your Love” van The Outfield behoort dan weer niet tot het collectieve geheugen.
De keuze voor “She’s My Ex” roept wat vragen op. Als het de bedoeling was om hiermee zo hard te scoren als met “Take On Me” of “Mala Vida”, dan is dit nummer toch wel bijzonder onbekend, in Vlaanderen. Dat klopt dan niet onmiddellijk met de ambitie rond deze release: er is een label, de Afrekening van StuBru halen is een absoluut eerste doel, het aan boord halen van de zangeres van For I Am, de optredens die waarschijnlijk binnenkort aangekondigd zullen worden, … Het is een leuke song, maar misschien geen hapklare meezinger.
Waar we wel blij van worden: Janez Detd. klinkt nog altijd als vroeger: energiek, catchy, snedig, …
https://www.youtube.com/watch?v=c7N2kwl7sUg
België heeft een lange traditie in stoner en stonermetal, met onder meer Cowboys & Aliens, Fire Down Below, Beaten By Hippies en het recente internationale succes van Gnome.
Witch Piss is een nieuwe vaderlandse stonermetalband met muzikanten die nog in andere bands spelen, in andere genres vooral ook: Marche Funèbre, Drawn Into Descent, Akem Manah, Self Inflicted, …. Het moet zijn dat ze toch heel wat liefde voor en kennis van de stonermetal hebben, want hun debuut als Witch Piss is sterk.
Er zit bij momenten wat sludgy doom in de tracks van album ‘Witch Piss’, zoals op “Children Of The Fire”, wat de oorsprong van sommige bandleden wat verraadt, maar dat is meer een zegen dan een vloek. Ze mengen best wel veel verschillende invloeden: psychedelic rock, spacerock, desert rock, heavy metal, …. Daardoor meandert de band per track van de ene invloed naar de volgende. Misschien zullen er voor het volgende album keuzes gemaakt worden die tot meer consistentie kunnen leiden of net tot nog meer experiment. Maar muzikaal zit dit heel goed in elkaar.
De zang komt bij Witch Piss van Peter Egberghs, die zich bij Marche Funèbre vooralsnog beperkte tot backing vocals. Zijn volle stemgeluid is een aangename ontdekking en hij gooit alles in de strijd wat hij heeft. Tegelijk voel je dat hij vocaal nog wat groeimarge heeft. In de vocalen doet Egberghs mij wat denken aan Ben Ward van Orange Goblin.
De lyrics zitten meestal wel goed. Enkel “Me And My Camaro” is wat cheap, maar bij de nieuwste lichting stoner is het blijkbaar normaal om je als petrolhead te outen.
Afgemeten aan andere stonermetalbands heeft Witch Piss lange vocale stukken en missen ze nog een paar direct meebrulbare refreinen. Maar de vibe zit goed en dit klinkt zo ook al bijzonder catchy.
https://www.youtube.com/watch?v=I8fDTOmEphQ
De legendarische rockband The Wolf Banes is nog niet uitgezongen en met een leuke single als “Julienne Brunoise” maken ze duidelijk dat ze nog steeds een hoog niveau halen. De grappige tekst gaat over een huisvrouw die heel handig is met een keukenmes en dat is meteen een reden om haar hart niet te willen breken. Dat moet ergens in deze mijmerende geschiedenis toch gebeurd zijn, maar Wimmeke Punk heeft het gelukkig overleefd en kan het nog navertellen.
Knappe single. Niet zo memorabel als “As The Bottle Runs Dry” of “Fire In The Woods”, maar we zijn blij dat de Wolf Banes het nog elk jaar opnieuw blijven proberen. Een wereld zonder Wolf Banes zou maar saai zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=MslENRtyqBU
Bij het uitkomen van hun gelijknamig debuut was ik wel onder de indruk van donkere, eerder logge en diepe Doom metal. Bovendien hadden ze ook wel melodieuze stukken in hun muziek.
Intussen is dit toch al 9 jaar geleden en is dit hun vierde album. Bij deze vierkoppige Amerikaanse band uit North-Carolina krijgen we op ‘Chthonic’ terug het vertrouwde geluid waar ze sinds 2014 om bekend staan. Dat zijn lange, donkere lappen muziek met daarbij een getormenteerde stem die rechtstreeks uit één of andere grafkelder komt. Het soort muziek dat, wanneer je door een donkere periode gaat, je zal herkennen maar je niet meteen zal opvrolijken. Nou, ik kan dat wel smaken en dit album evenzeer.
Tevens zijn er ook wel melodieuzere passages zoals de intro op “Petroglyph” met zijn gitaarmelodietje of de instrumentale interlude “Chthonic” waarin ze de toon en het thema van de plaat neerzetten. “Passage” is voor mij het boeiendste stuk dat ze hier hebben neergezet: donker, zwaar en met veel variatie in alle geledingen. Voor mij het piece-de-resistance van de plaat.
Vijf tracks lang nemen ze je bij je nekvel. De intro en outro zijn samen goed voor tien minuten en de drie tracks ertussen draaien allen rond de tien minuten maar het voelt niet als tien minuten aan.
Een aanrader in zijn genre! Met een mooie cover van de Oekraïense kunstenaar Vladislav Cadaversky.
Doom/Death Funeral metal
Chthonic
Mesmur
Nederlands 
Français 
