In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden.

WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses  en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
Wij waren er ook bij, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.  

Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
De band  dook vorig jaar de Much Luv studio in met producer Tim De Gieter (Brutus, Onmens, Barst,..) en dat is ook te merken, want hier valt kwalitatief geen speld tussen te krijgen. Ook muzikaal is er veel veranderd, hoewel het energieke  en speelse van Monkey Juice op plaat overeind is gebleven; het gaat meer de donkere, emotionele en vaak melodieuze kant uit.
De afwisseling tussen grauwheid, speelsheid en ingetogenheid - maar daarom niet minder dreigend - vormt de rode draad. “Fragile”( een titel die de lading dekt), “I'm Fine, I'Am”, “Maintenant, Toujours La Vérité" zijn meteen sterke openers. De hele plaat ademt die veelzijdigheid binnen een donker kader. Ook al schijnt er wel ergens een lichtje aan het einde van de tunnel, eens je op die emotionele rollercoaster bent aanbeland.
Elke song overtuigt en durft anders te klinken. De muzikanten zijn aan elkaar gewaagd. Elke schakel is even belangrijk, de heren vinden elkaar blindelings en vullen elkander bovendien voortdurend aan.
Het zorgt voor een totaalplaatje dat ons enorm doet uitzien naar meer, want met dit debuut zetten ze meer dan hun stempel op het muzieklandschap waardoor ze zullen uitgroeien tot een blijvertje binnen de scene. 
WALFANG sluit op grootse epische wijze af “Create, Decimate” . WALFANG bekleedt de hoogste regionen van postmetal/-rock/sludge. Dit is een knaller van een debuut!

Tracklist: Fragile 05:21 I'm Fine, I'Am! 03:32 Maintenant, Toujours la Vérité 04:00 Never enough (!) 03:07 Get Away 05:25 Cynical 04:30 Substantial 04:18 Create, Decimate 05:55

Sludge/post metal/post rock
LØV
WALFANG

Tim Showalter is terug met een nieuw album voor Strand Of Oaks, het achtste alweer en het eerste sinds zijn verhuis naar Texas. Hij kreeg in de studio opnieuw mooi gezelschap: de vaste waarde Kevin Ratterman op drums en ook opnieuw Carl Broemel en Bo Koster (beide van My Morning Jacket) op respectievelijk gitaar en keyboard. Voorts is er Cedric LeMoyne (Alanis Morrissette) op bas en misschien de meest verrassende naam: James Iha van The Smashing Pumpkins zingt en speelt gitaar op het verdienstelijke “Easter”.
Showalter heeft weinig veranderd aan de succesformule van Strand Of Oaks. De poprocksongs baden nog steeds in een sfeer van atmosferische melancholie, warme intimiteit en (wisselend) positivisme en treurnis.
Dezelfde sfeer die je kent van bv. Isbells, Songs: Ohio, Marble Sounds, Elbow of The War On Drugs.
Op dit album klinkt die melancholische sound wel heel smooth, upbeat en opgepoetst. Om mee te zijn met de verhalen van Showalter moet je misschien toch het tekstvel erbij nemen en dan vind je een album over verdriet en verlies. De dood is heel aanwezig en het lijkt alsof Showalter zelf een psychologische knauw gekregen heeft tijdens de voorbije pandemie. Die diepgang zit niet enkel in de lyrics maar soms ook in een parallelle ‘laag’ in de melodie.
De positieve uitschieters zijn de singles “Galacticana”, “Somewhere in Chicago” en “Jimi & Stan”.

https://www.youtube.com/watch?v=Ghd08ex2bzo

‘Til The Oceans Overflow’ is het nieuwe album van Fischer-Z. Het is van ongeveer hetzelfde kaliber als de vorige twee: ‘Swimming In Thunderstorms’ en ‘Building Bridges’, maar misschien nog net ietsje beter of straffer. Het nieuwe album wil een antwoord zijn op ‘Red Skies Over Paradise’, het album uit 1981 dat de hits “Berlin” en “Marliese” opleverde en dat zie je ook in het artwork, waarop dezelfde hoofdfiguur kijkt naar een Berlijn dat nu plots aan de kust lijkt te liggen (een verwijzing naar de albumtitel).
Berlijn was de stad waar ‘Red Skies’ werd opgenomen en is ook de stad waar het begin van ‘Til The Oceans Overflow’ opgenomen werd. Vanwege de viruspandemie werden die opnames afgebroken en mocht John Watts thuis achter de laptop de draad oppikken met de band. Die band is in grote lijnen dezelfde band als op ‘Swimming In Thunderstorms’, met oudgediende Dave Purdye op bas. Purdye en Watts werkten al samen in 1981, maar niet voor ‘Red Skies’ wel voor zijn John Watts’ solo-track ‘Speaking In A Different Language’. Een jaar later, in 1982, maakte Purdye dan wel deel uit van Fischer-Z voor de later als album uitgebrachte TV-opnames bij het Duitse Rockpalast. Dat maakt dat er toch ongeveer een link meer is naar ‘Red Skies’ dan enkel de bijdrage van frontman Watts.
De in Berlijn gestarte opnames zouden zowel een Fischer-Z-album als een solo-album moeten hebben opgeleverd, maar die twee zijn samengesmolten tot ‘Til The Oceans Overflow’. Met een wel heel grove korrel zout zou je kunnen stellen dat het nieuwe album begint bij Fischer-Z en eindigt als solo-album. De eerste drie, vier tracks zijn dynamischer, makkelijker mee te zingen en met meer melodie en de drie tot voor afsluiter “A.I.Owns.U.” zijn intimistischer en meer op de boodschap in de lyrics gefocust. In grote lijnen dus. Die “A.I.Owns.U.” is een wel heel upbeat, vrolijk-satirisch niemendalletje dat bij mij herinneringen oproept aan Fischer-Z’s “Limbo”. Maar die laatste stond niet op ‘Red Skies’.
‘Til The Oceans Overflow’ start met “Choose”, geleend van de Record Store Day-release van 2020 met de lekkerste, maar niet-eerder-uitgebrachte songs van de ‘Swimming In Thunderstorms’-opnames. Een heel goede zet om deze ijzersterke track hier een herkansing voor een ruimer publiek te geven. “Brian” is meer dan vermoedelijk een vervolg of een duiding op “You’ll Never Find Brian Here” van ‘Red Skies’, zoals “Romance Can Last Forever” een vervolg is op “Berlin” en zoals “Oh Compassion” een vervolg zou kunnen zijn op “Marliese”. Voorts veel zelfbeschouwing van John Watts die zijn leven en liefde(s) overkijkt, zoals op “Narcissus”, “Selfish Mirror”, “Waterside” en “Cuban Rain Falling”, al kan één ervan misschien ook over de tot inkeer gekomen stalker van “Marliese” gaan of een repliek zijn op het 40 jaar oude “The Writer”. De kernbomdreiging van “Cruise Missiles” op ‘Red Skies’ werd ingeruild voor de klimaatdreiging op “Choose” en titeltrack “Til The Oceans Overflow”, zoals “Dystopia’s Here” en “A.I.Owns.U.” de nieuwe 2021-versies zijn van “Multinationals Bite”.

Veel linken met ‘Red Skies Over Paradise’ dus, maar onthou misschien vooral dat het nieuwe album perfect op zichzelf staat, met een John Watts op de toppen van zijn kunnen. Als Watts straks opnieuw de Vlaamse podia aandoet, wacht dan niet enkel op de greatest hits van Fischer-Z, maar geniet vooral van deze nieuwe oogst aan potentiële hits op ‘Til The Oceans Overflow”.

Het land ging in lockdown. Dat wist u al. De deuren naar het podium gingen op slot en zangers moesten thuisblijven. Daar hebt u samen met ons over zitten klagen op social media. Guido Belcanto trok zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in ballingschap. Dat leverde een fantastisch album op met pareltjes van eigen teksten en vertalingen en de beste Belgicana die je ooit te horen zal krijgen.
Belcanto’s nieuwe album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ begint met een vertaling van een song van Fabrizio De André, een inmiddels overleden Italiaan die zelf al eens werk van Bob Dylan of Leonard Cohen vertaalde, maar die vooral zelf meer dan 300 nummers schreef. Die gaan – net als bij onze Belcanto – over mensen in de marge, hoeren en hoerenlopers.
Een titel als “Het Doodlopend Straatje” is op het lijf van Belcanto geschreven en gitarist Geert Hellings geeft een tranerige country-twang aan deze op zich al prachtige folksong.
Ook een songtitel als “Een Luchtige Liefde Met Een Meisje In Volle Fleur” kan enkel uit de pen van Belcanto vloeien. Deze pure folksong is opnieuw veel te autobiografisch voor sommige luisteraars, die van plaatsvervangende schaamte een blos op de wangen zullen krijgen. Toch is het meer dan dat. De zanger vat zijn leven samen aan de hand van wat er echt toe doet in het leven: de liefde en hoe ze beleefd wordt. Vertaal dit naar het Engels, laat het zingen door Mumford And Sons en de monden vallen open.
“De Wonde Die Nooit Heelt” is een vertaling van Bob Dylan en “Antoine” is geleend van Townes Van Zandt, maar Guido Belcanto zet de teksten wonderwel naar zijn hand en naar zijn hart. Bij Stan Jones’ “Ghost Riders In The Sky” verzon hij dan weer een compleet nieuwe tekst in het Nederlands op het bekende deuntje. Het werd het typische drama en tranendal dat hij wel vaker op ons netvlies schildert, maar het is een perfecte match. Radio 1 haalt zijn neus op voor deze single. Wel, Radio 1 heeft ongelijk.
Een klein meesterwerkje met opnieuw country en viool-arrangementen is “Voor Een Man Is Het Geluk Van Korte Duur” en dat gaat uiteraard over seksueel genot. Muzikaal lijkt dit gebaseerd op minstens een klassieke hit, maar tekst en muziek zijn vorig jaar in de Franse Pyreneeën bedacht. Hetzelfde kan je zeggen over “Denk Toch Niet Dat Ik Niet Aan Je Denk”. Ook dit klinkt zo vertrouwd (met die klagerige mondharmonica) dat je als muziekliefhebber ervan overtuigd bent dat het een bestaande en bekende song is. Het ‘origineel’ had zo op ‘Windsong’ van John Denver kunnen staan, of anders op ‘Jonathan Livingston Seagull’ van Neil Diamond.
Met “Meisje Van Het Meetjesland” gooit Belcanto zijn knuppel in het hoenderhok van de woke-gemeenschap, terwijl zijn bewerking van de traditional “Plastic Jesus” gewoon leuk is. Titelsong “In De Kronkels Van Mijn Geest” start als een jaren ’70-kleinkunstriedel van Dimitri Van Toren of Zjef Vanuytsel en het lijkt ook op die periode dat Belcanto terugkijkt in dit lied.
Zelfreflectie is Guido Belcanto niet vreemd, maar hoe hij zichzelf en zijn leven fileert op (Ik Kweek) “Rozen Op De Mesthoop Van Het Leven” is ongezien. Stef Kamil Carlens cijfert zichzelf hier volledig weg als backing-zanger in deze country-achtige tranentrekker. Belcanto is gelukkig niet van plan om met pensioen te gaan: “niemand zal mij ooit kunnen dwingen om mijn stem te laten zwijgen”. Dat is ook nergens voor nodig. De wereld heeft Guido Belcanto nodig, vandaag misschien meer dan ooit. Mocht Guido Belcanto niet bestaan, dan zouden ze hem moeten uitvinden. Maar hij bestaat al en hij zit op dit album op het topje van zijn kunnen.