Met deze release zijn de heren van The Monochrome Set reeds aan hun 16e album toe. Het moet gezegd worden dat ze ook al opgericht zijn in 1978 en mits enkele hiaten nog steeds vrij actief zijn. Een single band zijn ze nooit geweest, eerder een album band dat het moet hebben van zijn vakmanschap. Door de jaren heen vonden ze onderdak bij o.a. Cherry Red, Rough Trade, Warner Bros en nu al een hele tijd bij Tapete Records. Allemaal labels met faam.
Onder andere Iggy Pop, Jarvis Cocker, Johny Marr staan bekend als grote fans van hun muziek. Iggy Pop heeft ooit met Fatboy Slim hun nummer “He’s Frank” gecoverd voor de TV reeks ‘Heroes’. Je hoort en leest het: allemaal mooie adelbrieven. Soms is het onverklaarbaar, denk maar aan The Sound of The Fall, maar bij het grote publiek zijn ze een heel stuk minder bekend.
Nu wat meer over het nieuwe album: de muziek is hier duidelijk meer indiepop tav postpunk in hun beginjaren. Opener en tevens titelnummer “Allhollowtide” is daar een duidelijk voorbeeld van: semi-akoestische gitaren, een melodieus refreintje en Bid die haast aan het croonen is. Met mooie backings en piano ertussen. Een toppertje. “Ballad of the Flaming Man” heeft ook een catchy refrein en een orgeltje dat mij wat aan The Stranglers doet denken. “My Deep Shoreline” heeft een fijne tekst en hij zingt hier haast als een Guido Belcanto of Dirk Blanchart. “Really in the Wrong Town” is, net als “I, Servant” en “Hello Save Me”, een aangenaam uptempo liedje geworden. Daarnaast vinden we een aantal trage nummers zoals “Box of Sorrows” (dat ook echt de somberheid van de titel doet weerklinken) of “Resplendant in a Darkness”.
Er wordt na elf liedjes afgesloten met een instrumentaal pianonummertje: “Parapluie” dat meer sfeer dan song is geworden.
The Monochrome heeft een degelijk album gemaakt met enkele nummers die erboven uit steken zoals “Allhollowtide”, “I, Servant” en “Really in the Wrong Town”. Voor de rest heel degelijke songs die dikwijls een catchy refrein bevatten.
Is het één hun beste platen? Ik weet het zo meteen niet; maar het is zeker een plaat die mooi tussen hun andere releases past.
Alternative/Wave/Indie
Allhollowtide
The Monochrome Set
Onder de noemer ‘The Art of Love’ brengt het duo van And Then Came Fall drie EP’s uit. Die worden doorheen het komende jaar uitgebracht en vormen samen één geheel zowel muzikaal als grafisch. De verbindende kracht van liefde is het centrale thema. Uit de eerste EP ‘The Art of Love Part 1’ komt deze “Photograph”. Een nummer met veel gevoel en warmte. De afwisseling van de spoken words en zang door Annelies Tanghe geeft een mooie afwisseling aan het nummer. Die spoken words passen trouwens heel goed in de song. Het nummer drijft op een gitaartokkel met daaronder synths. Warme synth-klanken die het nummer heel beheerst doen openbloeien. Het nummer is heel slim in elkaar gestoken en dat maakt het tot een aangename en boeiende single.
And Then Came Fall - Photograph - YouTube
Nu komt de tournee met De Mens eraan, die al enkele keren werd uitgesteld door covid. Mocht je interesse hebben hieronder vind je de toerdata voor april
Tourdates
16/4/22 Rock Lobster, Borgerhout
22/4/22 Lux - Herenthout (Supporting De Mens)
27/4/22 Wilde Westen - Kortrijk (Supporting De Mens)
28/4/22 Muziekodroom - Hasselt (Supporting De Mens
19/5/22 Nosta, Opwijk (Supporting De Mens)
Indie/Electro/Pop
Photograph -single-
And Then Came Fall
Otto-Jan Ham kennen we vooral als presentator van StubBru en van een paar dingen op tv. Hij knutselt blijkbaar al sinds z’n tienerjaren met tapes aan zijn eigen muziek en brengt pas dit jaar, al een eindje in de 40, zijn eerste probeersels uit onder de naam Hairbaby.
Het is een beetje tricky om eerst ‘bekend’ te worden en dan pas een bandje te starten. Als muziekfan hebben we doorgaans meer vertrouwen in de omgekeerde beweging (eerst een bandje en dan bekend).
Voor Otto-Jan maken we graag een uitzondering. Afgaand op wat hij op de radio al ooit vertelde over muziek hadden we zijn eigen muzieksmaak misschien net iets anders ingeschat. We krijgen op ‘Let’s See Where What If Gets Us’ namelijk veel loungy en smoothe poprock (“Onward” en “California”). Er is wel een weerbarstige rocker als “fall Out With You” en de moody Eels-pogingen “Gifted Kids” en “Gutmensch” (met bijtende lyrics in een vrolijk popdeuntje).
Otto-Jan Ham komt hier niet uit als onontgonnen parel inzake perfecte zang. Bij The Masked Singer zal hij waarschijnlijk niet bij de finalisten eindigen. Maar dat deert niet. Hij overtuigt dankzij de passie en warmte die hij in zijn vocalen legt. En hij overtuigt nog meer als componist en tekstschrijver.
Toegegeven, hij beschikte voor de opnames ook nog over een topband: Joost Van den Broeck (drums - The Sands, De Mens, De Laatste Show Band, ...), Matthias Bastiaens (gitaar - Few Bits, Arsenal, ...), Wim Berchmans (bas – In Arm’s Reach, Justice, …) en Matthieu Vanherpe (keys/gitaar – Urbanus). Lara Chedraoui zingt o.m. een zinnetje mee op de outro van de “The World Is At My Side”.
‘Let's See Where What If Gets Us’ is een ietwat vreemde verzameling van genres en melodietjes, maar een rechtoe-rechtaan-rockalbum had ons waarschijnlijk nog meer verbaasd van Otto-Jan Ham.
De Nederlandstalige punk/hardcoreband Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg heeft met ‘Onkruid Vergaat Niet’ een tweede album klaar.
Deze band zag het levenslicht in 1987 en na twee jaar intensief optreden hield Asermoietuitkomt al op te bestaan. In 2020 begon de band rond frontman Ronny Vermeylen terug te repeteren in een nieuwe bezetting. Dat resulteerde in de comebackplaat ‘Welle Zen Terug’, die in 2020 werd uitgebracht. In juni 2021 bracht Asermoietuitkomt de EP ‘Ode aan Evelien’ uit met vier songs. Daarna kwam Gaétan Van der Auwermeulen uit Booischot de band als nieuwe drummer. In deze bezetting gingen de heren weer aan de slag en er werden al snel nieuwe nummers gemaakt.
Het album werd eind januari 2022 opgenomen in de Penthouse Studio bij Filip De Bot in Heist-Goor en was een maandje later al afgewerkt. De vier nummers van ‘Ode Aan Evelien’ werd opnieuw opgenomen en die krijgen het gezelschap van nieuwe nummers.
Muzikaal is er weinig veranderd in de wereld van Asermoietuitkomt: snedige punk en hardcore waarbij de grinta belangrijker is dan het feit of alles wel tot in de puntjes correct is ingespeeld. In de lyrics is e rook weinig veranderd: de humor is soms plat en soms bijtend en zowat iedereen moet het ontgelden.
Van de nieuwe nummers gaat "Op Café" over het gemis aan tooghangen tijdens de coronacrisis. Net als op "Corona" klinken de lyrics inmiddels een beetje achterhaald, maar dat willen we vergeven. Geen enkele band heeft een glazen bol. Zelfs de naam Evelien doet maar vaag nog een belletje rinkelen, maar Asermoietuitkomt helpt graag om mijn en uw geheugen op te frissen. "Witte Prinsessen" werd gemaakt om een nieuwe koelkast in het repetitiekot te vieren. Koud bier is heel belangrijk. "Ballenpitser" gaat over brede zwemshorts die niet toegelaten zijn in het zwembad.
De ideale festivaldag met een mooi weertje wordt bezongen in "Goe Weer Vandaag" en "De Show Stelen" vertelt over een onvergetelijk optreden in een bruine kroeg. "Kust Mijn Kloten" verwijst naar mensen die zich beter voelen dan anderen en "Liegeneer" behandelt het onderwerp van achterklap en mensen die liegen in uw gezicht. "Onkruid" gaat over de strijd tegen onkruid en "Stem Op Mij" beschrijft de carrière van een Belgische toppoliticus.
De allerleukste van dit nieuwe album stond reeds op ‘Ode Aan Evelien’ en dat is "Ballenbad". Wat Asermoietuitkomt doet op dit album is niet super-origineel, maar het is grappig en ze brengen het met de enige juiste kust-mijn-kloten-mentaliteit.
De CD is verkrijgbaar op de optredens van Asermoietuitkomt en online kan je al eens luisteren op
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/album/onkruid-vergaat-niet
De single “Game Ain’t Based On Sympathy” van Doodseskader is de link tussen het eerste, relatief korte album van de band uit 2020 en wat er dit najaar komen zal. Het is volgens de band en ook volgens onszelf allemaal wat sneller en bozer en toch doordrenkt van dezelfde duisternis die ze in ‘MMXX: Year Zero’ goten.
Er wordt wat meer gespeeld met sfeer (doom & gloom) en intensiteit, wat deze single een beetje de look & feel van post-hardcore geeft.
Doodseskader is de band van Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You,…) en Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov, The K., …). Ze mengen sludge en metal met elementen die teruggrijpen naar de grunge en hip hop van de jaren ’90. Deze nieuwe single schreven ze als een hymne, een ‘fight song’, een onbreekbare band die veel dieper gaat dan bloed. De lyrics gaan over een onbreekbare band: als je weet dat hoe grimmig de dingen ook worden, je nog altijd op elkaar kan rekenen. Daar waar op de vorige Doodseskader-singles telkens ofwel afzonderlijk Tim of Sigfried zongen, gaan ze hier samen in de aanval.
“Game Ain’t Based On Sympathy” werd opgenomen en gemixt in de Much Luv Studio en gemastered door Jack Shirley (Deafheaven, Oathbreaker). De track werd door het team van Lion Beach (Oscar and the Wolf, Bazart, The Subs) voorzien van een intrigerende videoclip waarin een massa tevergeefs de controle wil krijgen over iets gigantisch-groot en onbekend.
Deze single heeft ook een B-kantje en dat zou een cover van ‘Nonstop’ van Drake moeten zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=hmBtKOQRKeY
“Freak On A Leash” van Korn stond in de recentste Zwaarste Lijst van Stubru op nummer 66 en deed daarmee één plaatsje beter dan “Crawling” van Linkin Park. Die hitsingle van Korn komt dan wel uit 1998, het begin van de hoogdagen voor deze Amerikaanse nu-metalband, maar dat hij nog steeds in de Zwaarste Lijst staat, bewijst dat Vlaanderen deze band nog niet vergeten is. En deze zomer – als alles goed gaat – staat Korn nog eens op Graspop. Dat wordt de zesde passage. De vorige dateert van 2015.
Dit jaar brengt Korn het nieuwe album ‘Requiem’mee naar Dessel. Een heel degelijk album, met een ‘volwassen’ versie van nu-metal. Tijdens de viruspandemie nam Korn ook ruim de tijd om met nieuwe invloeden en een nieuw geluid te experimenteren. En de lyrics hebben aan belang en inhoud gewonnen en krijgen hier dan ook een andere look & feel dan in de begindagen. De lyrics en zang van “Duality” zou veel te mellow zijn voor een album als ‘Follow The Leader’, maar voor de fans die samen met de band ouder geworden zijn, is dit vast een logische evolutie. En het is nu ook niet dat Korn soft is geworden. Ze kunnen nog steeds gemeen uit de hoek komen, zoals op albumopener “Forgotten” (met een voor numetal klassieke pletwals-intro) of het furieuze “Start The Healing”.
Maar die louterende en rijpere sound is best aangenaam. Nu-metal is volwassen geworden en Korn zit nog steeds vooraan in het peloton van dat genre.
Het tweede album van de instrumentale postemetalband Turpentine Valley heeft met ‘Alder’ een albumtitel waar je twee kanten mee uitkan.
Alder is Engels voor de houtsoort els dat bv. veel gebruikt wordt voor houtsnijwerk. Zo zou dat kunnen aansluiten op de vorige albumtitel ‘Etch’ (ets) en het klopt ongeveer met het artwork.
De tweede betekenis van alder in het Engels (en Deens overigens ook) is ‘ouder’, in de samenstelling aldermen wat staat voor dorpsoudsten of schepenen.
Daarbij zou ‘Alder’ kunnen staan voor een meer volwassener geluid en dat is misschien dichter bij de bedoeling van de band dan de eerste betekenis. Al bij al heb je bij een instrumentale postmetalband niet bijster veel aan de titels. Veel meer dan ongeveer een richting geven ze niet.
Als we de songs van ‘Alder’ beluisteren, hoor je een band die zijn eigen geluid gevonden lijkt te hebben, met postmetal die geregeld gekruid wordt met iele blackmetalriffs en nog vage invloeden van postpunk.
De grote voorbeelden kleven minder aan het nieuwe materiaal. Het voelt alsof de songs korter zijn en met minder verschillende ritmes zijn opgebouwd.
De complexiteit lijkt ingeruild voor het meer spelen met de intensiteit. De tracks hebben meer een eigen gezicht, al blijft het – zonder lyrics – niet eenvoudig om zelfs na enkele luisterbeurrten een naam op een track te kleven. Op zich hoeft dat ook niet, want dit album beluister je best op vinyl, waarbij je alles beluistert in de volgorde die de band voor ogen had. Dan begin je bij het korte, semi-akoestische « Veeleer 1 » en eindig je bij « Veeleer 2 », met een bijtende spoken word-bijdrage van acteur Pieter-Jan De Paepe. Dat is – op wat gefluister op ‘Etch’ na – de eerste vocale bijdrage en die laat mij met een dubbel gevoel achter. Als je als instrumentale band dan toch de opening maakt naar gastvocalen, dan mag het wat meer zijn dan enkel ‘bijten’. Dan mag het knetteren en oplaaien en hoe goed en bezield dit ook is, het blijft net iets te veel een gezellig kampvuur. Maar dat is dan weer zowat de enige opmerking die hierover te maken valt.
Het is nog maar maart, maar iets zegt me dat ‘Alder’ misschien wel het beste Belgische postmetalalbum van het jaar wordt.
https://www.youtube.com/watch?v=Zkw1cA3BTlY
Ik weet het, het vergt wat moeite en het is niet meer van deze tijd om een volledig album in één ruk uit te zitten, maar voor ‘Jettison’ maakt u toch beter een uitzondering. Dit album is opgedeeld in 9 tracks maar laat zich het best beluisteren als één lang episch werkstuk met verrassende wendingen, avontuurlijke zijstapjes, begeesterende spoken-word performances en filmische soundscapes.
ASIWYFA zorgt hier voor één van hun meest boeiende en dynamische albums tot op heden. Zoals steeds hectisch en energiek, maar deze keer hebben de Noord-Ieren onder meer dankzij een stel sierlijke strijkers hun universum uitgebreid tot een instrumentaal verbluffend kleurenpalet dat met het nodige geduld al haar geheimen prijsgeeft.
‘Jettison’ start als een heerlijk kabbelend beekje dat zich een eind verder ontpopt tot een ruige rivier met watervallen die kletterend tegen de rotsen knallen. De typerende spitse en springerige gitaaruithalen zijn terug van de partij maar ze komen pas voorbij halfweg echt opzetten.
ASIWYFA toont zich met dit heerlijke album als een band die verder evolueert maar toch steeds zijn eigen zelve is. De kracht en spanning van de onvolprezen debuutplaat en van ’The Endless Shimmering’ zijn nog steeds te bekennen maar ze stellen ons geduld iets meer op de proef. Ze laten ons wat langer meanderen langsheen heerlijk glooiende zijriviertjes en dat maakt ‘Jettison’ er alleen maar avontuurlijker op.
De integrale live uitvoering van dit indrukwekkende werkstukje is alvast iets om naar uit te kijken. We kunnen er ons al iets bij voorstellen, eerst een heerlijke 40 minuten ‘Jettison’ om dan helemaal te ontploffen met bommetjes als pakweg “Set Guitars To Kill” en “Dying Giants”.
Helaas is de tournee alweer voor onbepaalde duur uitgesteld, maar we houden het in de gaten.
We citeren: 'Straks is ook goed' is het zevende studioalbum van Yevgueni, de groep die zich stilaan opmaakt voor de viering van haar zilveren jubileum. 'Straks is ook goed' is een volgende stap van een mooi opgebouwd verhaal. De sage begint in het eerste album 'Kannibaal' (2005) met jonkies die gaan studeren in de Grote Stad. Ze zingen over hun toekomstplannen en hun onbereikbare liefdes. Onderweg zijn ze vaders geworden, hebben ze mensen gewonnen en verloren en trekken ze zich het lot van de hele wereld aan. Op 'Straks is ook goed' overleven onze helden lockdowns, worstelen ze zich door een beginnende midlife en leggen ze de klimaatzaak uit aan vijfjarigen. Die avonturen worden vertaald in teksten die nu eens duidelijk herkenbaar, dan weer mystiek poëtisch zijn. Met als credo dat "het ergens over moet gaan, maar niet voor iedereen over hetzelfde".
Er wordt een brug geslaan tussen de weemoed , de droefnis met humor en positiviteit. “Laat ons winnen” is meteen een goed voorbeeld.
Niet opgeven is de boodschap die ze meegeven, luister maar naar “En met jou?” en “Rivier”. “Altijd en nog steeds” biedt steun, dat er steeds iemand is naar wie we we kunnen gaan.
Een ode aan onszelf als bijzonder mens.
“Ze Danst gewoon op straat” is er eentje over positiviteit. Een meisje dat gewoon danst op straat, dat letterlijk de inspiratie vormt van deze prachtige song.
Het was lang wachten op deze nieuwe plaat, maar opnieuw drukt Yevgueni, op eenvoudige wijze, zijn stempel op de Nederlandstalige muziek. Songs als “Straks is ook goed”, “Bovenaan de dijk” - een lekker voortkabbelend pareltje - “Alles al gezien” en “Niet omdat” raken en onderstrepen het.
De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed, sterk en overtuigen. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons .
Nederlandstalige pop ten top.
Tracklist: Laat ons winnen - En met jou? - Net op tijd - Rivier - Altijd en nog steeds - Ze danst gewoon op straat - Straks is ook goed - Bovenaan de dijk - Niet omdat - Alles al gezien
‘Bigfoot TV klinkt 'inspired and vibrant' en bevat melodisch gitaristen-smulwerk met referentie naar zijn rock/metal formatie TNT, zijn oude progressieve solo-rock albums, Journey/Neil Schon, Thin Lizzy/Gary Moore en The Beatles.
Ronni Le Tekro wordt beschouwd als een van 's werelds meest invloedrijke (rock/metal) gitaristen, in de eerste plaats met zijn hardrockband TNT, verde ris er ook de samenwerking met jazzgitarist Terje Rypdal en wordt hij ijverig ingezet als studiomuzikant voor vele artiesten en bands, o.m. Twisted Sister, The Snakes, Tony Harnell, Abra Kadavra, Millenium, Lana Lane, Peer Gynt, Diesel Dahl, Mads Eriksen, Gary Holton, 1349, Age Sten Nilsen, Enslaved, Brian Robertson, Tim Scott McConnell aka Ledfoot (die ook backing vocals doet op het nummer "Life On Long Island"), Vagabond, Bad Habitz, Jorn Lande en Pagan's Mind. Wat een cv.
Tekro heeft met TNT ergens tussen de 4 en 5 miljoen albums verkocht en wordt al jaren genoemd als een van 's werelds 25 beste gitaristen in het genre. Een klassebak. Op 'Bigfoot TV' horen we energiebommetjes als « Life On Long Island », eentje die een oorgasme bezorgt en wisselend klinkt van bedwelmend, aanstekelijk tot snedig , hard.
De virtuositeit van Ronni Le Tekro is ongenaakbaar, er zijn adrenalinestoten en meesterlijke riffs op het diverse materiaal , luister maar eens naar « Moving like a Cat », uiterst genietbaar en grensverleggend kun je wel zeggen.
Het is zijn eerste solo album sinds zes jaar, dat avontuurlijk, toegankelijk en speels klinkt. In die gevarieerde aanpak is hij is een grootmeester. Voor wie houdt van gitaarwerk , wordt hier op z’n wenken bediend.
Tracklist: 1 Life On Long Island 2 Demons 3 Moving Like A Cat 4 The Black Rose 5 A Handful Of Time 6 New Day In The Morning 7 U.F.O. 8 Not Today 9 Eyes Of The Woods
We citeren even: 'Als ‘Limbs’ (2019) al kon tellen als intentieverklaring van Kobe Boon en de zijnen, dan duikt de band voor zijn nieuwe album helemaal onder in de schier eindeloze mogelijkheden. Dit nieuwe album (uit op W.E.R.F. Records in Februari 2022) bewaart de weelde van zijn voorganger, maar graaft dieper, danst frivoler en frunnikt gretiger aan de naden. Met de komst van achtste bandlid Roos Denayer (zang, gitaar) worden het potentieel en bereik bovendien nog uitgebreid. De nieuwe rijkheid zindert, verwart, imponeert en prikkelt.'
Mòs Ensemble mag zich binnen de 'jazz' situeren, diverse invloeden zijn er nu uiteraard; met deze 'Behind the Marble' bewijst de band z’n veelzijdigheid, met een knipoog naar toegankelijke pop en rock. Meteen horen we dit op “A Peel of Your Pale Blue Face” en “Pictures of Us”. Op “Shoot” - een meer dan zeven minuten lange meesterwerk - wordt eerder de ingetogen kant gekozen, ondersteund van een mooie samenzang. Een huiskamersfeer creëren ze. We houden van het melancholische “My Shadow”.
De meerstemmigheid vormt, naast de instrumentale perfectie en speelsheid, een enorme meerwaarde. De stemmen van Marta Del Grandi, Astrid Creve (die ook op de banjoline bijklust) en nieuwelinge Roos Denayer vullen elkaar perfect aan.
Ze zitten tussen weemoed en een sprankelend geheel, en ze zijn ook niet vies van avontuur, experiment en improvisatie. Ze bereiken een breed publiek.
De band gaat verder dan enkel de jazz en dat intrigeert ons . We horen het verder op nummers als “Rind” en het wondermooie “Sculptures”. Het zorgt voor een overtuigende plaat en onderstreept de kunde van de muzikanten .
Tracklist
A Peel of Your Pale Blue Face 06:46 Pictures of Us 05:42 Shoot 07:31 My Shadow 06:31 Rind 04:37 Sculptures 07:24
The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan creatieve nummers die uit een grimmige onderwereld van het leven komen, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met z’n emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepend vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen Nick Cave of Matt Berninger (The National).
We houden niet van name dropping, maar vocaal laat The Shadow Machine inderdaad het midden tussen Matt en Nick Cave. Een zachtmoedigheid met een donker randje, een pad van melancholie en weemoed , een duisternis die geen pijn doet.
Met zijn project Low Land Home bewandelt Jo eveneens dat donker pad, maar er straalt alvast een lichtpuntje. Jo heeft een zachtmoedige, warme stem. Het mooie “Thirst” is meteen een knipoog naar die aanpak.
Echt lichtvoetig zal het nooit worden, grijs is en blijft het op “Blind”, “Cities of Light” , “Ready to see” en “Disengaged”. Elke song kruipt wel degelijk onder de huid, geeft kippenvel zelfs.
The Shadow Machine heeft een overtuigend album uit en refereert aan Nick Cave, Matt Berninger en de onlangs overleden Mark Lanegan. met een straaltje hoop onderhuids.
Tracklist: 1. Thirst 2. Blind 3. Cities Of Light 4. Disengaged 5. Ready To See
Sing/Songwriting
Cities of Light
The Shadow Machine
Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zitten erin verwerkt.
Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikaal avontuur voort. Live hoorden we het reeds.
Ze bracht een nieuw album op de markt 'Hert' via W.E.R.F. records. Uit een interview dat we met haar hadden vorig jaar blijkt al wat voor een begenadigde artieste, muzikante en performer ze wel is - Je kan het interview hier nog eens nalezen.
Het is een plaat waarop Lara Rosseel haar grenzen verder aftast, en flirt tussen folk, pop en jazz. Het wondermooie “Dauw” is een binnenkopper, intens, ingetogen en krachtig. Lara laat zich omringen door muzikanten die haar aanvoelen, de lekker groovy baslijntjes intrigeren.
Meer ruimte voor improvisatie is er op “Fishes Dishes” met een magisch trompet geschal, Ze balanceert tussen uitersten, luister maar naar “Without Water”, ”Andrew” en “Sarjarana”. Eén voor één pareltjes die het jazz geluid verbreden en hartverwarmend klinken. De plaat wordt afgesloten met het tien minuten lange en geslaagde “Memory”.
"Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet”, schreven we over het streaming concert van Lara Rosseel band in Nona in Mechelen vorig jaar.
Op plaat ondersteept ze dit ten volle, laag per laag opbouwen tot een climax, zonder de geluidsmuur te doorbreken. Ze raakt ons (diep). Sjiek.
Tracklist: Dauw 05:31 Fishes Dishes 04:45 Without Water 04:35 Andrew 04:25 It's Done 04:16 Sajarana 05:32 A l'Ouest 04:03 Memory 10:40
Folk/Jazz
Hert
Lara Rosseel
De EP ‘Strong’ bevat 6 groovy gitaar-bas georiënteerde alternatieve rock/metal nummers. Er zijn geen inherent zachte nummers, ze zijn gedreven van aard; de teksten gaan over ‘vallen of falen in het leven, maar weer opstaan en blijven vechten voor je doel’. De drums kan energiek zijn , een goede dynamiek voor de sound. De zang is gewoon of kan schreeuwend zijn. Energie en emotie staan centraal , o.m. frustratie , pijn, woede of onze innerlijke demonen kunnen verslaan.
“Strong” is een mooi voorbeeld van iemand die dat ook heeft gedaan, de problemen aanpakken en blijven vechten. Muzikaal en vocaal doet Mean To You aanvoelen dat een volledige band staat te soleren, maar het gaat hier maar om een éénmansproject.
“Back off” en “Your lost your crown” en verder “What Else?” en “Fallen” zijn confronterende nummers van de eigen kijk op het leven. Zelfs in de meer ingetogen momenten, weten vlijmscherpe solo's te intrigeren. Verschroeiend en verbluffend allemaal. Ook al hebben we zo’n sound als eens gehoord , het blijft mooi en spannend .
Mean To You levert een overtuigende EP af, wat het alternatieve genre siert. Hij is een klasse muzikant en zanger. Dit is een te koesteren EP, die de zelfconfrontatie onderstreept.
Strong - Back Off - You Lost Your Crown - Act of Reasoning - What Else ? - Fallen
Nederlands 
Français 
