“Our Songbird has returned!” riep Mick Fleetwood afgelopen zaterdag het publiek in het Antwerpse Sportpaleis toe. Een verwijzing naar het bewuste nummer dat prijkt op ‘Rumours’ (1977), een van de best verkochte albums aller tijden, en vooral naar Christine McVie die het zelf schreef, zong en van piano voorzag. De voorbije 16 jaar bleef McVie namelijk onafgebroken (met uitzondering van een gastoptreden in 2013 in de Londense O2) afwezig uit Fleetwood Mac. Bijzonder groot was dan ook de verwondering toen de groep vorig jaar bekendmaakte dat zij er opnieuw deel zou van uitmaken en dat de ‘klassieke’ bezetting een nieuwe wereldtournee onder de noemer ‘The On With The Show Tour’ zou ondernemen. Wat velen lang verhoopten, werd plots werkelijkheid.
Het was dan ook niet vreemd dat twee jaar na de vorige passage van Fleetwood Mac in hetzelfde Sportpaleis, de zaal opnieuw volliep voor dit icoon uit de muziekgeschiedenis. Want ondanks dat de groep al een hele tijd geen essentieel werk meer uitbrengt, tijdens tournees weinig of geen wijzigingen doorvoert binnen de set, visuele omkadering of ingestudeerde bindteksten, wou elke rechtgeaarde fan er opnieuw bij zijn op deze mogelijks – laten we voorzichtig zijn – laatste kans om deze herenigde formatie aan het werk te zien.
En we mogen ons gelukkig prijzen dat Fleetwood Mac na heel wat concerten in de VS en vooraleer af te reizen naar Australië, eveneens 9 Europese steden aandeed én dat ook België, hoe klein ook, een plaatsje in het tourschema kon veroveren. Want wie er zaterdag bij was, zag een groep in topvorm.
Of de terugkeer van Christine McVie de directe aanleiding was, laten we in het midden maar Fleetwood Mac stond er wel degelijk als groep in vol ornaat en in vergelijking met twee jaar terug, etaleerde de groep meer synergie binnen de rangen en leidde dit vaker tot een som die vele malen groter was dan de individuele, nochtans talentrijke delen.
Deels had dit te maken met de samenstelling van de huidige set. Zo maakten ditmaal vanzelfsprekend enkele nummers van McVie, zoals « You Make Loving Fun », « Everywhere » en « Little Lies » hun opwachting in plaats van liedjes uit de respectievelijke solocarrières (zie bv. Stevie Nicks’ « Stand Back ») of de in 2013 (zonder McVie) uitgebrachte EP. Dit zorgde voor meer afwisseling in stijlen, het kaf werd beter van het koren gescheiden maar bovenal was de rolverdeling gelijkmatiger.
Dat het concert aanving met « The Chain » kan als een statement beschouwd worden. Want ook al heeft iedereen de mond vol van de triomfale terugkeer van Christine McVie, het is sowieso wonderbaarlijk te noemen dat het Brits-Amerikaanse kwintet elkaar nog in de ogen kan kijken, met elkaar (vriendschappelijke) woorden wisselt of zelfs samen het podium deelt. Want ook al bereikte de groep met ‘Rumours’ een piekmoment, gevoelsmatig zaten de leden indertijd totaal aan de grond en verliepen de sessies in complete chaos. Ontrouw, relatiebreuken, haat, nijd, ruzies, drugs- en drankexcessen, waren schering en inslag en dit ventileerde zich in de songteksten die hierdoor diverse dubbele bodems bevatten.
Maar van dit alles viel zondag niks te merken. Handkusjes, schouderklopjes en hand in hand het podium betreden, het hoorde er bij en ook de individuele ego’s werden ogenschijnlijk en professioneel opzij gezet. Er verscheen – om het met de woorden van Christine McVie uit te drukken – een muzikale familie op het podium.
Ook al stond de vorige tournee nog in het teken van de 35ste verjaardag van het album ‘Rumours’, ook nu kwam dit – hoe kan het ook anders – tijdens de set ruimschoots aan bod. Zo staken in het begin van de set ook « You Make Loving Fun », « Dreams » en « Second Hand News » waarop respectievelijk McVie, Nicks en Lindsey Buckingham de hoofdvocalen voor hun rekening mochten nemen. In totaal werden er acht nummers van de plaat gespeeld. Ook het album ‘Fleetwood Mac’ (1975), waarop Buckingham en Nicks hun intrede deden en dat – we zouden er bijna aan voorbijgaan – dit jaar 40 wordt, was met 6 tracks goed vertegenwoordigd. Ook het onvermijdelijke « Rhiannon » met Nicks in een hoofdrol, ontbrak daarbij niet.
« Everywhere » (‘Tango In The Night’, 1987) ging een drieluik uit ‘Tusk’ (1979) vooraf. « I Know I’m Not Wrong » was een mooi staaltje elektrische folkrock, gezongen door Buckingham die in de achterhoede op gitaar geruggensteund werd door Neil Heywood en Brett Tuggle. Beiden zijn sinds jaren begeleidingsmuzikanten van dienst. « Tusk » zelf was via een opbouwende structuur en Christine McVie op accordeon, opnieuw een toonbeeld van uitmuntend samenspel en « Sisters Of The Moon » met de bas van John McVie als ruggengraat, werd door Nicks fantastisch gezongen.
Na « Say You Love Me », vocaal gebracht door Christine McVie en vol precisie gemusiceerd, werd figuurlijk de stekker uitgetrokken en brak één van de hoogtepunten van de avond aan. Buckingham mocht solo en akoestisch zijn gitaartechniek en bijhorende vingervlugheid etaleren tijdens « Big Love », de eerste single van ‘Tango In The Night’, terwijl Stevie Nicks hem nadien vervoegde bij « Landslide ». Dit nummer werd door haar in 1973 geschreven en was het favoriete nummer van haar vader. De sobere uitvoering ervan, kreeg het Sportpaleis muisstil en riep een gevoel van intimiteit op dat normaal gezien totaal vreemd is aan een grote betonnen bouwconstructie als het Sportpaleis. Een huzarenstukje dat beide protagonisten ook bij « Never Going Back Again » voor elkaar kregen.
Nadat de volledige groep hen opnieuw vervoegde, verscheen Mick Fleetwood op het voorplan door tijdens « Over My Head » en het bijzonder fraaie « Gypsy » te drummen op een zogenaamde cocktailkit, een lightversie als het ware van zijn vertrouwde drumtoestel.
Zoals bleek uit de overgang tussen « Little Lies » en « Gold Dust Woman » werden ook contrasten niet geschuwd. « Little Lies », een perfecte popsong dat zowel het grote publiek als kieskeurige luisteraars kan bekoren, werd op sleeptouw genomen door Mick Fleetwood’s drumwerk en klonk door het keyboard en de zachte stem van McVie harmoniserend met het nasale geluid van Nicks, luchtig en fris. « Gold Dust Woman » daarentegen werd in een vat vol donkere psychedelica gedompeld en overgoten met blues dat voor een smaakvolle onderhuidse spanning zorgde. Het vormde de perfecte voorbode voor een apotheose met « I’m So Afraid » (waarbij Buckingham zonder te vervallen in oeverloos gesoleer, zich kon uitleven in een minutenlange gitaarpartij) en « Go Your Own Way » (vlot meegezongen door het voltallige publiek). Een staande ovatie was een feit.
Er restte nog wat ruimte voor twee toegiften. Tijdens « World Turning » werd de rek uit het concert gehaald door een minutenlange drumsolo van Mick Fleetwood. Overbodig want dat hij kan drummen, hoeft hij na al die jaren niet meer te bewijzen. « Don’t Stop » daarentegen stond als vanouds wél als een huis en vormde totaal onverwacht het einde van de avond.
Want nadat Mick Fleetwood tegen een geprojecteerde achtergrond van de Antwerpse Grote Markt het publiek als een bezorgde vader opdroeg zorg voor zichzelf en voor anderen te dragen, gingen de lichten abrupt aan. Over de reden waarom het Belgische publiek in tegenstelling tot de rest van de wereld verstoken bleef van « Silver Springs » en de voorziene afsluiter « Songbird », werd nadien in de wandelgangen ijverig gespeculeerd. Maar tot dusver blijft het officiële antwoord uit. Fleetwood Mac heeft zich meermaals gehuld in mysteries en hield aldus deze traditie overeind. Maar ach, liever een ingekort fantastisch optreden dan een volgespeeld, middelmatig gebeuren. Het werd zonder twijfel het eerste.
Buckingham zei eerder dat Fleetwood Mac met de terugkeer van Christine McVie aan een nieuw hoofdstuk bezig is. Hopelijk is daarin ook ruimte voor het bluesverleden van de groep en worden « Black Magic Woman », « Oh Well », « The Green Manalishi » of het zwoele, instrumentale « Albatross » live terug opgepikt? Gelet op de pensioengerechte leeftijd van de vijf groepsleden hoeft dit echter geen 16 jaar te duren.
Setlist:
The Chain - You Make Loving Fun - Dreams - Second Hand News - Rhiannon - Everywhere - I Know I'm Not Wrong - Tusk - Sisters Of The Moon - Say You Love Me - Big Love - Landslide - Never Going Bak Again - Over My Head - Gypsy - Little Lies - Gold Dust Woman - I'm So Afraid - Go Your Own Way
------------------- World Turning - Don't Stop
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleetwood-mac-06-06-2015/
Organisatie: Live Nation
Heartbeats Festival 2015 - Nu al een vaste waarde
Heartbeats Festival 2015
Parc Fluvial d’Halluin
Halluin
2015-06-05 + 2015-06-06
Lode Vanassche
De doelstelling om Fransen, Walen en Vlamingen samen te laten dansen is gelukt. Medeorganisator Tom van Kortrijk blikt tevreden terug naar de eerste editie ( ruim 7500 bezoekers) en kijkt al reikhalzend uit naar de volgende. Idem dito voor het gros van het publiek.
Met de eerste dag kregen we een aantal in Frankrijk populaire acts voorgesteld. Waardoor deze dag wat Franser kleurde. Laat dit nou de tweede dag omgekeerd zijn. Een ding gemeenschappelijk. Een heerlijk publiek . De taal verschilt en de communicatie is dezelfde. En op beide dagen kwam Barman opdagen, de eerste dag met het goddelijke Magnus en de tweede dag met het magnifieke dEUS.
dag 1 - vrijdag 5 juni 2015
Het accent op de eerste dag lag eerder op wat elektronica met Metronomy, Caribou, Ibeyi, Years and Years, en Magnus.
Caribou is een pseudoniem voor de Canadese artiest Dan Snaith. Dan Snaith combineert elektronische muziek met indierock en jazz en wordt gerekend tot de New Weird America stroming. Hij brak door met zijn ‘Up in Flames’-album uit 2003. Ondertussen heeft onze dj die zich tussen de sets door verveelde en dan maar zelf nummers begon te schrijven, al zijn zesde uit, telkens anders en telkens beter. Dit geldt ook voor zijn optredens. Wie een doorslag had verwacht van zijn wervelende passage in de AB, was eraan voor de moeite. Even energiek hoor, daar niet van, maar wel weer anders. En dat is nu net zijn sterkte. We herkenden een aantal sterk gebrachte songs uit o.a. “Swim.” Alle respect voor een elektronische groep die alles nog eens live brengt ook. En dansen maar.
Wat kan Magnus verkeerd doen? Top techno dj Cj Boland en oppergod Barman op een vierkante tegel op het podium. Priemende songs, beats and lyrics. Eigenlijk kunnen die gasten niets verkeerd doen en is elk woord over hen overbodig. Enkele onverlaten dierven zich zelfs afvragen of Tom Smith van Editors ging komen meedoen. Boland zorgt voor de beats and loops op zijne laptop, Tom sneert er wat rockgehalte in. De rest doet de rest. Kippenvel. Punt.
dag 2 – zaterdag 6 juni 2015
Badbadnotgoed is een Canadees trio uit Toronto. Met keyboards, bas en drum zijn ze vooral gekend voor hun eigenzinnige en jazzy interpretaties van allerlei hiphoptracks. Hun passage vorig jaar op Gent Jazz was meer dan verdienstelijk en nu deden ze dat netjes over. Badbadnotgood was dus goed. Je zou eerst denken dat ze niet op de affiche passen, maar zoals onze wandelende muzikale encyclopedie Wim F laconiek wist te omschrijven, kregen we een gretig geladen sfeer met puur muzikaal talent. Een machtige bassist, no nonsense, smooth met een gebochelde Ray-Manzarekgewijze toetsenist die wist wat de drummer deed.
Anna Calvi is een Britse singer/songwriter en gitariste. Zowel haar debuut als haar tweede ‘One Breath’ gooide hoge ogen op het Britse eiland. Vooral geroemd om haar stem en prachtige performances. Maar Anna Calvi slaagde er niet in de hoge verwachtingen in te lossen. Ik herinnerde me namelijk een dijk van een concert in de AB. Zoals als elke andere groep werd ze niet aangekondigd, maar nam wel een goede start. Haar muzikanten bleven steeds verder borduren op enkele soundscapes waardoor verveling dreigde toe te slaan. Haar misthoornstem en haar fotgeniekheid kon niet de nodige aarde aan de dijk brengen . Een lauwe tent werd achter gelaten. Misschien beter in een zaal.
González is geboren in Zweden en heeft Argentijnse ouders. In 2004 kwam zijn debuutalbum ‘Veneer’ uit in Europa. Zijn muziek wordt vooral gekenmerkt door rustige folk melodieën, begeleid op akoestische gitaar. Vooral bekend van machtige cover zoals “Teardrop” en “Love will tear us apart”. Deze sterke singer songwriter Gonzales begon er zowaar alleen aan en kon ogenblikkelijk het publiek charmeren en de tent laten vollopen. Na het tweede nummer komen zijn klassebakken opgeschuifeld en worden we verwelkomd op een intieme en begeesterende set waar het publiek gulzig van eet. Een uitstekende percussie viel me op. Sorry Calvi, nu weten we wat muzikanten zijn. Een handvol sing alongs, een symbiose van pop, latin en folk met een soepel elan om u tegen te zeggen. Op het einde mochten we genieten van een beklijvende interpretatie van “Teardrops” van Massive Attack. Het was even zoeken naar het origineel, en dit is een compliment.
En dan de waanzin van dEUS, dé Belgische rock- en indieband uit Antwerpen. De groep werd opgericht in 1989, kende sindsdien vele bezettingswisselingen en bestaat anno 2007 uit Tom Barman (zang en gitaar), Klaas Janzoons (toetsen en viool), Stephane Misseghers (drums), Alan Gevaert (basgitaar) en Mauro Pawlowski (gitaar). Ze nemen een goede start met “Via”, hoewel het nog even zoeken is naar de juiste vibe (Klaas Jansoons was niet zo goed te horen), die er meteen is met tweede nummer “Architect”. Met vier frotmannen staat er wel degelijk een band op het podium, en niet Tom Barman en Co.
Diezelfde Barman molenwiekt met zijn Telecaster als was het dat hij net even gaan dineren was met Pete Townshend. Alain Gevaert is één van de betere bassisten en weet het geheel perfect te dragen. Maar het is vooral Mauro die het hem doet. Hij zorgt voor de ultieme explosie tijdens de mythische Outro van “Instan Street”. Man, man want een aura. Laat die gast een scheet op het podium, dan nog is het super. “Going out to steal a ruby and fell of the floor”. Deus heeft er duidelijk zin. “Little arythmetics”, tel maar op, het kan allemaal niet meer op. Ze hebben dan ook maar te plukken uit een onwaarschijnlijk repertoire. “Nothing really ends” en het optreden zal lang nazinderen. “Pass it on to me”, sprak barman af met zijn manschappen , om ons tijdens de bisronde definitief knock out te slaan met ‘Fucking 22 years old’ “Hotel lounge” en “Suds and soda”. Helaas even tijd tekort voor een “Roses”.
Róisín Marie Murphy is een Ierse zangeres, vooral bekend als zangeres van het duo Moloko. Ze leerde haar Moloko-partner Mark Brydon kennen op een feestje. Haar pick-up line ‘Do You Like My Tight Sweater‘ werd de naam van hun debuutalbum in 1995. Voordat ze Brydon ontmoette, had Róisín geen ervaring als zangeres. Het muzikaal duo had ook een relatie, die eindigde in 2003, vlak voor de release van hun laatste studio-album ‘Statues’. Nu gaat ze solo de hort op. Roisin Murphy kwam, zag en deed de tent leeglopen. De funk and soul van haar iconische band Moloko moet de duimen leggen voor allerlei elektronische effectjes en geluidjes, voor arty farty videowalls en een heuse modeshow.
Murphy verandert meer van kostuum en accessoires dan van lied. Grace Jones meets Madonna meets Prince meets Bjork meets Massive Attack, maar dan niet in premier league, maar in vierde provinciale. Een flauw afgietsel dus waar bij vakkundig wordt bewezen dat ook vrouwen een midlife crisis kunnen hebben. Zelfs haar eigen fantastische klassieker “Pure pleasure seeker” werd door bovenbeschreven mangel gedraaid.
Besluit: Meer dan een geslaagd festival, mooie lokatie. Borgen wat goed is en verfijnen wat beter kan. Dit smaakt naar meer, veel meer….
Organisatie: Heartbeats Festival (ism Kreun – Grand Mix – Aéronef)
The Limboos - Spaanse hipshakers...
The Limboos
café de Zwerver
Leffinge
2015-06-03
Ollie Nollet
In het voorafgaande promotekstje van De Zwerver werden we om de oren geslagen met ronkende namen : Ike Turner, Little Richard, The Beatles, Jim Jones Revue, Screamin’ Jay Hawkins en zowaar ook The Sonics.
Meer dan voldoende om mij richting Leffinge te begeven voor het Madrileense combo The Limboos. Van al die namen hoorde ik enkel echo’s van The Beatles uit hun prille begindagen terwijl ik de uitstekende compilatiereeks ‘R&B Hipshakers’ een veel beter referentiepunt vond. Of maakt de Screamin’ Joe Neal-cover, “Tell me pretty baby” u wat wijzer? Op de heupspieren werkende rhythm ‘n’ blues en rock-‘n-roll uit de jaren ‘50-‘60 met hier en daar een latin toets of een novelty-element. Mooi gebracht maar toch kon ik het gevoel dat ik naar een afkooksel (let wel, geen slap!) keek niet onderdrukken. En dan heb ik het niet over hun accent.
Nee, misschien deden ze net iets te hard hun best om zo vintage mogelijk te klinken. Dat lichte onbehagen verminderde toch naarmate de set vorderde en steeds duidelijker werd dat Roi Fontoira naast een goeie zanger ook een uitmuntend gitarist is. Onopvallend, dat wel, maar zo heb ik ze het liefst. En dan bleef er nog altijd de extreem coole (cooler dan Isolde L., het kan!) en in hotpants gehulde drumster Daniela Kennedy die misschien net iets te goed verborgen zat achter de zanger.
De Zwerver heeft er een bijzonder knap voorjaar opzitten en dat vooral dankzij de café-optredens, waar de muzikale fijnproever telkens op zijn wenken bediend werd : kwaliteit in een intieme omgeving met een perfecte klank (onbetwistbare kers op de taart was Daniel Romano). Het goede nieuws is dat men daar van plan is die lijn ook door te trekken naar een afgeslankt en van alle ballast ontdaan ‘Leffingeleuren’. De namen die me daarvoor in het oor werden gefluisterd doen me nu al reikhalzend uitzien naar het derde weekend van september!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Heel wat mooie namen op de affiche van Graspop dit jaar! Een daarvan is Danko Jones, de Canadees die al vijftien jaar uiterst vermakelijke platen op de wereld loslaat. ‘Fire Music’ is het zevende album van het trio rond Jones en van enige vaart verminderen is geen sprake, integendeel.
Elf nummers lang blaast deze band uit Toronto de luisteraar van zijn sokken met een lekkere, catchy mix van hardrock, rock-n-roll, metal, punkrock en stevige blues. AC/DC, Dead Kennedys, Metallica en Thin Lizzy verpakken in één en hetzelfde nummer? Danko Jones doet het moeiteloos... Met stevige meezingers als “Gonna Be A Fight Tonigh”, “Body Bags”, “Do You Wanna Rock” en “She Ain’t Coming Home” is ‘Fire Music’ een van de fijnste platen van 2015! Mis deze band dus niet in Dessel en beweer nadien niet dat wij het niet gezegd hebben...
Het multiculturele trio All We Are debuteert met deze titelloze plaat . Je zou niet meteen denken dat ze een internationaal karakter hebben als je de sound er op nahoudt . De sound manifesteert zich binnen de dromerige indie met catchy, aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De band omvat bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland; ze zijn gehuisvest in Liverpool.
Ze omschrijven hun muziek als ‘psychedelic boogie’ en dat is zeerzeker te horen op “Ebb/flow”, “Feel safe” of “Keep me alive” met die fris tintelende ritmiek . De andere nummers zijn slepender. Een eighties tune is niet veraf , gezien de stem van Gikling veel meeheeft van Siouxie Sioux. Hemelse vocals zijn dus verweven in hun geluid .
De groep heeft een tof debuut uit , is ambitieus en zet dit om in een rits goede nummers!
Frederik Sioen , Gentenaar in hart en nieren , is aan zijn zesde cd toe en heeft al verschillende invalshoeken in de muziek benaderd , de sing/songwriter op piano , werk van broeierige composities die een voller geluid hebben en zijn afro uitstap onder ‘Calling up , Soweto’ . De single “Lost today” werd als soundtrack voor ‘Marsman’ gebruikt en ging de plaat vooraf .
We hebben hier opnieuw een vertrouwder geluid , dat balanceert tussen een dromerige extravertie en ingenomenheid , keys en piano zijn er nog doorheen verweven, maar kent nu ook zijn gelijke met gitaarcomposities als het rockende “Fjords”.
Een duister kantje sijpelt door . Hij grijpt hier eerder terug naar z’n vroeger plaatwerk, maar evolutie is duidelijk hoorbaar naar rootsmusic. De songs zijn wat minder gepolijst en boeien door de intense spanning (“Hope for this land” , “Women ’s riddles”, “Hongdae”) of als op een “Pharaoh”, met een bezwerende gitaarriedel en een spannend beatje.
Een speelse benadering , een strakke sound , een sterke band en dat levert een overtuigende plaat op !
De Leuvense Selah Sue had na haar debuut en de daaropvolgende (zenuwslopende) tour tijd nodig voor zichzelf , alles op een rijtje plaatsen om dan stap per stap te werken aan de opvolger , die dus vier jaar later verschijnt.
Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Haar songs hebben een geraffineerde opbouw, zijn warm, spannend en mooi uitgewerkt. Vorig jaar trad ze al eens op en kregen we al een paar nieuwe tracks te horen . Intussen zijn “Alone” en de titelsong “Reason” al meteen twee sterkhouders. Sfeervolle pop , met een vol geluid , een lichte groove (van funk, jazz , reggae , dub tunes), die emotioneel geladen zijn.
Die emotionaliteit is en vormt nog steeds de rode draad doorheen haar materiaal . Ze brengt het samen in een rits songs die het genre afwisselen .
Naast de twee eerste singles hebben we een reeks extraverte als “I won’t go for more”, “Fear nothing” , “Daddy” , “Sadness”, “Feel” , “Right where I want you” en “Falling out”. Ze staan tegenover de ingenomen , breekbare nummers, die de donkere kant laten horen , “The light” en “Always home” .
Die dampende fusie levert opnieuw een overtuigend album en onderstreept haar talent.
Ons Arsenal heeft dit jaar iets te vieren … Inderdaad 15 kaarsjes worden letterlijk uitgeblazen en dat deden ze met reeks AB concerten , die in z’n totaliteit een vol Sportpaleis aankonden . Op dit afsluitend concert heette John Roan iedereen hartelijk welkom, en konden alle remmen losgemaakt worden!
In optimale stemming dus en we hielden er een wauw–gevoel aan over . Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort .
En Arsenal onderga je ! Iedereen gaat ervoor. Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium die een zelden gezien tropical feestje speelt . In het bijna twee uur durend concert waren er geen mindere, zwakke momenten te noteren . Ze bezorgen je een onvergetelijke , ontspannende avond .
En de decoratie siert de sound . Het was alsof ze op een open plek in een bos stonden met warempel echte bomen op het podium. Kosten noch moeite werden gespaard om het feestje compleet geslaagd te maken.
De uitverkochte AB werd omgedoopt tot een regelrechte dampende discotheek. Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs , gezien zij al een pak hits op hun palmares hebben. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe ze het boeiend en muzikaal aantrekkelijk houden , ondanks de variaties in muziekstijl en de wisselende bezetting op het podium. Een verdienste voor de tandem Roan - Willemyns.
Eén van de weerkerende gasten is Baloji (ex Starflam), die het rappen nog niet is verleerd . Integendeel hij hitst de menigte mee op. De gekte bleef duren.
Een andere opvallende genodigde was de Deense zangeres en elektronica-artieste Lydmor ('moeder van het geluid'), die eerder op de avond, in haar eentje, als opwarmer, al enkele nummers uit haar volgende week te verschijnen cd 'Y' had voorgesteld. Jenny Rossander, zoals de chanteuse eigenlijk heet, kronkelde als een slang over het podium en manifesteerde zich daarna als een bosnimf van een andere planeet.
De finale stond in het teken van het lang uitgesponnen maar nooit vervelende “Melvin”. Het publiek was inmiddels helemaal door het dolle heen en bleef nog een hele tijd "Turn it up now baby, turn it up on me" zingen, nadat Arsenal al van het podium was .
Een avondje 'pure ambiance' dus, de ultieme extase, van een groep die er blijft in slagen populair, poppy als energiek, dansbaar als vernieuwend te klinken. Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . "Ik hoop dat jullie er over vijftien jaar wéér bij zijn", zei Roan tot slot. Hier was er eensgezindheid alvast. Dat komt helemaal in orde. Tot in 2030.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lydmor-31-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-31-05-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Het Gentse Pruikduif (wel degelijk een Engelstalige band, ze hadden gewoon ietsje te veel op toen de groepsnaam werd gekozen) is opwarmer van dienst. De jonge snaken komen sterk voor de dag met een onbevangen indie-rock sound en een handvol montere songs met soms een pittig eighties tintje.
Het Canadese Ought maakte met ‘More Than Any Other Day’ één van de meest verfrissende indie-rock platen van 2014, een album dat grossiert in frisse hooks en scherpe eigenwijze songs. Ook de EP ‘Once More With Feeling’ die kort daarna verschenen is, schittert met diezelfde hoekige en vinnige stijl.
De grote invloeden Talking Heads, Televison en Clap Your Hands Say Yeah zijn ook bij de live act van Ought niet weg te denken. Wij zouden daar graag nog the Fall aan toevoegen, in het prachtige nieuwe “Beautiful Blue Skies” herkennen wij duidelijk de stijl van Mark E Smith, en dat maakt het tot een hoogst aangename dwarse song. De Canadezen testen vanavond nog meer nieuw materiaal uit, aan de ene song is merkbaar nog wat meer sleutelwerk dan aan de andere, maar de frisse sound en spitse gitaartjes blijven steeds van de partij en bij het punky “Celebration” gaan de jongens wel zeer hitsig en woest te keer.
Veelbelovend nieuw werk dus, maar onze favorieten van de avond zijn wel de prijsbeestjes van die voortreffelijke debuutplaat, het flink naar Television en Feelies neigende “Today, More Than Any Other Day” en het schitterende “Habit”. Ought weet met “Around Again” de gemoederen behoorlijk aan te wakkeren en het venijn wordt steeds scherper naarmate de set vordert, band en publiek komen aardig onder stoom en er wordt geëindigd met snedige uitbraken als “Clarity” en het heftige “Gemini”.
Helaas is hier geen omvangrijk publiek komen opdagen, maar de aanwezigen kunnen unaniem tot één conclusie komen : energieke band, puike songs, uitstekende sound. Waarmee dus bevestigd is dat Ought één van de beste nieuwe indie-rock bands is van het moment. Nog te ontdekken op diverse zomerfestivals in Europa, waaronder Pukkelpop.
Organisatie: Vooruit, Gent
In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar, energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.
Als de t-shirts van ‘3 decades of Neubauten’ beginnen te verbleken, dan ben je als band al een tijdje bezig. 35 jaar om precies te zijn, dus Blixa en co. vonden het tijd om nog eens een carrière overzicht te brengen in de Ancienne Belgique onder de noemer ‘Greatest Hits’. De dag erop, zouden ze hun nieuwste album ‘Lament’, een werkstuk in het Duits, Engels en zelfs Nederlands over de Eerste Wereldoorlog voorstellen, maar dus eerst ‘de hits’.
Die heeft Einstürzende Neubauten natuurlijk niet, maar bizar genoeg klonken veel nummers vanavond toch heel vertrouwd aan. Bijna hadden we geen optreden gehad, want het uitvallen van de Belgische luchtvaartcontrole had de reisplannen van de band in de war gestuurd, zodat de band via Dusseldorf naar Brussel had moeten reizen. De zes Neubauten begonnen er heel rustig aan, met “The garden” en “Nagorny Karabach”, uitgepuurde kamermuziek op onconventionele instrumenten, met Blixa Bargeld als orkestmeester, en dit zou eigenlijk de rode draad door heel het concert worden, met hier en daar een stevige tempoversnelling. Duits en Engels gezongen nummers wisselden elkaar af doorheen het concert.
Het is al zeker twintig jaar dat Einsturzende Neubauten de banden met industrial en gothic doorgeknipt hebben, niettemin liepen er heel wat goths rond in de zaal.
Neubauten blijft echter een instrumentarium bespelen dat je niet bij de conventionele instrumentenwinkel zult vinden, maar eerder bij de dienst Openbare Werken van de Stad Brussel, en zo blijft het industriële muziek in de originele betekenis van het woord.
Daarom vind ik het ook een band die je eerder live moet zien dan op plaat beluisteren: nergens anders zie je iemand drummen op plastieken vaten, of op kabels of springveren, of vormt een bak met metalen staven die omkipt de apotheose van een nummer.
Nummers kwamen vanavond vooral uit de laatste 4 à 5 platen, met af en toe een oudje als “Haus der Lüge”.
Blixa, zoals altijd in een zwart pak gehesen, perste er in één van de nummers een schrille schreeuw uit, en ook het ‘gehum’ van alle bandleden in een ander nummer suggereerde dreiging.
In die zin is wat de Neubauten de laatste twintig jaar doen, heel vergelijkbaar met Nick Cave’s recentere werk dat ook in veel rustiger vaarwater gekomen is en ook meer met suggestie werkt dan voor de frontale aanval te kiezen. Lange plastic buizen gebruikt voor een analoge slaapkamertechno met ingeblikte violen toonden die evolutie aan. Even ging het wat harder, met een stevig industrieel ‘klingklang’ geluid, een boormachine teisterde metalen platen, maar de slijpschijven die we tijdens een vorige passage in de AB nog in actie gezien hadden, bleven achterwege.
In de eerste van de twee bissen, deed de percussionist iets met een gouden warmhou-folie, en kwamen we nog het dichtst in de buurt van een rockgeluid à la Cave en zijn Bad Seeds.
Neubauten gaven vanavond een mooi overzicht van hun vijfendertigjarige carrière, hun geluidswerken gebaseerd op industriële materialen vertonen zich meer en meer in een uitgepuurde vorm, zodat het bijna onconventionele kamermuziek wordt.
Setlist: The Garden - Nagorny Karabach - Die Interimsliebenden - Dead Friends (Around the Corner) - Unvollständigkeit - Youme & Meyou - Haus der Lüge - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Von wegen - Sabrina - Susej
Encore: Ein leichtes leises Säuseln - Redukt - Alles
Encore 2: Total Eclipse of the Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einsturzende-neubauten-27-05-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.
Info www.lucyanthebirds.com
Uncle Wellington’s Wives heeft een nieuwe EP uit en net als hun vorig werk horen en ervaren we hoe sterk de handvol sfeervolle nummers zijn uitgewerkt . Ze vallen op door de goed op elkaar afgestemde , wisselende man- vrouw vocals , die letterlijk in dialoog met elkaar gaan . Ook de zalvende gitaarklanken en de gevoelige vioolpartijen nemen een prominente rol in . Ze hebben een donker , weemoedig , warm karakter. Het lijkt The xx wel in een folkpopwereldje gestopt.
De Gentse band rond songwriter Jonas Bruyneel is gecentraliseerd rond Esther Coorevits (I will, I swear), Sven Sabbe (Modern Art), Bob Rigo (Radio Belgique), Frie Mechele (Coast Big Band, Frie Maline) en Anthony Denayer.
Terug meer dan moeite deze EP.
Meer info https://www.facebook.com/Unclewellingtonswives
Massa Nobu , een kwartet uit Aarschot , heeft een overtuigende EP uit , die zich nestelt binnen de indietronica, rauwe trippop en electro. Ze weven in hun reeks nummers het grillige parcours van Tricky aan de 80s electro en Anne Clark . Ze werden op diverse concours al ferm gerespecteerd , want hun knutselpoptronica intrigeert , boeit en zit creatief in elkaar.
De weerbarstige sound wisselt af met een gladder randje en dat zorgt voor een duister , maar een evenzeer toegankelijk geluid .
Beetje ondoorgrondelijk en toch emotievol rakend !
Meer info http://www.massanobu.com
The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en maakt deze compleet.
Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener, en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …
Het zal de man in kwestie ongetwijfeld worst wezen, maar we gunnen Kevin Morby met alle plezier een lidkaart van ‘The Next Bob Dylan Club’. Nochtans, zijn bio laat vermoeden dat deze 27-jarige Amerikaan eerder op weg was om een indie held in de marge te worden. Zo beroerde hij ooit een paar albums lang de bas bij het psychfolk gezelschap Woods, en hield hij samen met Cassie Ramone (ex-Vivian Girls) het garagerock combo The Babies boven de doopvont. Sinds zijn verhuis van Brooklyn naar Los Angeles lijkt de traditionele singer-songwriter in Morby echter de overhand te krijgen, en heeft de jongeling met ‘Harlem River’ (‘13) en ‘Still Life’ (’14) twee uitmuntende liedjesplaten uit die vlotjes hun weg naar diverse eindejaarslijstjes hebben gevonden.
En de knipoog naar Dylan dan? Wel, die zit verscholen in zowat alles: Morby’s lichtjes nasale stem, teksten over De Grote Thema’s liefde, leven en dood, en ja zelfs muzikaal knipoogt de jonge Amerikaan geregeld naar ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Wie afgelopen zondagavond door een zee van uitgelaten Buffalo supporters toch zijn weg vond richting De Charlatan kan getuigen dat daar geen woord van gelogen is.
Nee, het is geen flauwe woordspeling, maar toen Morby en zijn twee metgezellen Meg Duffy (gitaar/bas) en Justin Sullivan (drums) “The Dead They Don’t Come Back” inzetten moesten we spontaan denken aan een ander trio met Dylan fixatie: Grant Lee Buffalo. Genoeg namedropping nu, want Morby had aan amper een uurtje genoeg om te bewijzen dat hij veel meer is dan een copycat. Het opvallendste bewijs hiervan leverde het jonge talent af met het titelnummer uit zijn solo debuut ‘Harlem River’, een ellenlang stuk alt.country dat dankzij een repetitief gitaarmotiefje de Gentse muziekkeet in no time in een broeierige en trancy atmosfeer wist onder te dompelen.
Ook op Morby’s jongste worp ‘Still Life’ staan een aantal onvervalste oorwormen die in een ideale wereld daily rotation op StuBru en Radio 1 verdienen. “All Of My Life” is niet enkel een even simpel als bloedmooi liefdesliedje, maar tevens één van de beste abstracties ooit van een cleane Pete Doherty. Morby’s indie roots werden dan weer bloot gelegd tijdens het rafelige “Motors Running”, inclusief een knipoog naar The Feelies. Dat Morby ook op zijn dooie eentje kan scoren bewees hij tijdens het indringende “My Name”, een vergeten non-album single die naast Dylan ook Cohen voor de geest brengt. Het publiek was onder de indruk en beperkte zich tot een respectvolle stilte … Helaas hadden de feestvierende Buffalo’s next door dat anders begrepen.
Morby en band kregen genoeg handjes op elkaar voor één encore. “Parade” is een gezapig vertellement in typische Dylan stijl waar de grootmeester zelf tegenwoordig niet meer toe in staat lijkt. Kevin man, vergeet gewoon die lidkaart, en take your chances. Eén telefoontje naar Robbie Robertson of Daniel Lanois, en de weg naar eeuwige roem ligt open.
Organisatie: Democrazy, Gent
Daniel Romano - Nagelbijtend wachten op die nieuwe plaat
Daniel Romano
café de Zwerver
Leffinge
Nauwelijks zeven maanden na zijn vorige tour stond Daniel Romano opnieuw in Europa, wat op zich al een hele prestatie is als je weet dat de man met vliegangst kampt en de oversteek vanuit Canada met de boot doet, goed voor elf dagen dobberen. Maar wat ben ik blij dat hij dat er voor over heeft!
De groep bleek behoorlijk door elkaar geschud te zijn. Bassiste Anna Ruddick was er niet meer bij en werd vervangen door broer Ian Romano die op zijn beurt vervangen werd door een nieuwe drummer. Ook Jenny Berkel, de vorige keer op akoestische gitaar, bleef thuis. Haar taak werd overgenomen door zus Kay (een voormalig vijfkampster en partner van Daniel) die daardoor haar viool, accordeon en piano thuisliet. Dat laatste zorgde ervoor dat de sound wat steviger en misschien wat minder ‘country’ klonk. Erg was dat niet want Daniel Romano klonk vanaf de eerste noten overweldigend en dat zou niet meer veranderen. Nochtans maakte hij het ons niet gemakkelijk met een set die nagenoeg volledig uit nieuwe nummers bestond. Maar al dat nieuwe werk klonk zo intens en overtuigend dat we de gekende songs nauwelijks misten. Een drastische koerswijziging viel er niet te noteren. De nieuwe songs, die stuk voor stuk briljant waren, dreven nog steeds op die hartverscheurende strot van hem terwijl de pedalsteel van Aaron Goldstein nog steeds prominent aanwezig was.
Toch werd het geëffende pad een paar keer verlaten en hoorden we enkele songs die voorzien waren van niet meteen voor de hand liggende tempowisselingen. D
it was opnieuw een fenomenaal concert van een groots artiest en ons rest er nu niets anders dan nagelbijtend te wachten op die nieuwe plaat, ‘If I’ve only one time askin’’, die op 31 juli zou verschijnen. Bovendien mogen we deze winter nog een tweede plaat verwachten : ‘Mosey’. Misschien komen we dan te weten wat hij hier precies mee bedoelt want ‘Mosey’ is de term waarmee hij zijn muziek omschrijft.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Extrema Outdoor 2015 – Kwalitatief drie volwaardige dagen viert 5 jarig bestaan!
Extrema Outdoor 2015
Domein Kelchterhoef
Houthalen-Helchteren
22-05 t/m 24-05-2015
Tim Cornelis
Verjaardagen verdienen een feestje, zo ook deze vijfde editie van Extrema Outdoor. Het domein Kelchterhoef werd naar jaarlijkse traditie overspoeld door mensen met de hunkering naar kwalitatieve beats. Kwalitatief staat hier centraal. Verwacht geen USB- dj’s met een enkel hitje, noch artiesten die met taarten moeten werpen om hun bedroevende techniek te maskeren. Neen, 3 opeenvolgende dagen waarbij soms heel moeilijke keuzes moeten worden gemaakt. De verschillende podia liggen op heel korte wandelafstand van elkaar, maar probeer maar zo eens van de aantrekkingskracht te ontsnappen van een pakweg Jamie Jones om een andere grootheid in zijn genre –Perc- te gaan beluisteren. Geen evidentie.
Over de setting hoeft er trouwens niet veel inkt te vloeien. De organisatie houdt terecht vast aan hun concept, strakke podia zonder al te veel glinstering, ruimte zat, en vooral, zoals hierboven reeds aangehaald, muziek komt op plaats 1. Heerlijk concept voor een muziekfestival.
Deze vijfde editie werd vrijdag in de vooravond op gang getrapt. Eenmaal op het festivalterrein – iets wat in tegenstelling tot andere festivals niet gepaard gaat met ellenlange wachtrijen- werd je spontaan naar het strand gelokt. Jawel, zowaar voetjes in het zand, pintje in de hand. Doe er nog 10 graden bij en je hebt een gps nodig om te geloven dat je in België bent. Ook het lokale jonge geweld van Gewelt had ongetwijfeld iets met deze zomerse gevoelens te maken. Een heel funky set om van start met te gaan, gevolgd door sets van onder andere Ugur Yurt en Goldfox. Het tempo werd iets steviger, tech house nam de bovenhand, de perfecte setting trouwens om de zon te zien verdwijnen aan de horizon. En eenmaal de zon onder waren alle ogen en oren gericht op 1 podium, op 1 man: Mister Jamie Jones. Het is een naam die bijzonder hoog staat aangeschreven, luister eens een kwartiertje naar de man, en je begrijpt waarom. Hij weet als geen ander hoe je een weide in vuur en vlam moet zetten, hij combineert moeiteloos verschillende stijlen en zet ze neer als 1 geheel. Handen in de lucht, ogen van plezier dicht genepen. Ik had een beetje te doen met Perc, speelde best een leuke set, uiteraard iets meer duister en stevig, maar slechts voor een halve weide. Vergeef me Perc, maar ook ik moést terug naar Jamie.. Tot de muziek onherroepelijk werd uitgezet, dag 1 geslaagd.
Je moet verdorie vroeg kunnen opstaan na zo een nacht, want op zaterdag worden de deuren reeds om 11u uit het slot gedraaid. Onmiddellijk de keuze tussen 5 podia om je koffietje te drinken, of gewoon even tijd om rond te slenteren, eens te lachen met de deelnemers aan de randactiviteiten, of om even te verbroederen met feestvierders die van veel verder komen. Eerste afspraak was bij de stage van Circoloco, een begrip in de scene. Net zoals de naam van Tale of Us. Je hoort bij elke plaat de Berlijnse stempel en de harmonie tussen heel veel verschillende subgenres, écht een aanrader. Het nieuws had ons ondertussen bereikt dat Ida Engberg haar vlucht had gemist, ze werd later geprogrammeerd. Fantastisch toch, dat beetje flexibiliteit. Even de sfeer opsnuiven bij de stage van Defected, alwaar Sam Divine back to back met Sonny Fodera het publiek leerde hoe het moet glimlachen, ze waren er meesters in. Overal rond om rond, niet anders dan glimlachen van oor tot oor bij zoveel lekkere en diepe housebeats. Als het iets steviger mocht zijn, moest je bij Len Faki zijn, de Drumcode- stage werd nu echt geopend. Hij weet uiteraard verdomd goed hoe hij zijn knoppen moet behandelen, van rasechte klassiekers tot de meest recente feestplaten, na Len Faki was er geen weg terug. Dat moet ook Alan Fitzpatrick gedacht hebben. Het werd duisterder, harder, het ging zonder bochten rechtdoor. En kijk, daar verscheen mevrouw Engberg aan de zijde van haar man, oprichter van Drumcode, Adam Beyer. Hun paringsdans werd de soundtrack van een weide. Akkoord, je moet liefhebber zijn van het genre, maar indien niet, er waren andere afsluiters om vingers en duimen bij af te likken. Tanzen bij Tanzman, nostalgie ophalen bij Marco Bailey, met de handen in de lucht glimlachen bij Simon Dunmore. Verdorie. Het is al 23u.
Dag 3, opstaan wordt al wat moeilijker, het bier lijkt wat meer bitter. De muziek was minstens even zoet. Even wegdromen bij Deetron slaan er maar weinigen af, al bracht Andrea Oliva een eerste keer de weide echt onder stoom. Hij kreeg daarbij wel de hulp van een overtuigende zon, of lag dat aan het feit dat er al eens wat alcohol uit de zweetporiën durfde te verdampen? Het was ondertussen duidelijk geworden dat zondag geen rustdag werd, maar gewoon de kers op de verjaardagstaart van Extrema. Want wat een namen staan er geprogrammeerd, wat een hartbrekende keuzes moeten worden gemaakt. Kollektiv Turmstrasse, Dominik Eulberg, Gabriel Ananda, Secondcity, Mind Against, Boris Brejcha, Marcel Fengler, Nic Fanciulli, ow ow, en zovele anderen op slechts enkele uurtjes. Stuk voor stuk parels in hun respectievelijke genre, elke electronische muziekliefhebber had minstens enkele namen met een dikke stift aangestipt.
Zo ook op mijn lijstje, en na vorig jaar helemaal bovenaan: Patrick Topping. Want hij deed het opnieuw, kraaien, en laten kraaien van plezier, momenten die je nooit meer “forget”. Geen toeval dus dat hij na de namiddagsessie van vorig jaar nu als afsluiter stond te blinken, afsluiten met een knaller van formaat. En ok, het was sterker dan mezelf, de pionier, Mister Dave Clarke laat je niet zomaar eventjes links liggen. Zoals techno bedoeld was, zoals hij klassiekers aaneen rijgt en het tempo hoog houdt… Tot alle restjes energie leeg gefeest waren. Tot alle halve bonnetjes bijeen werden gezocht. Tot elke agenda werd ingesteld naar dat ene weekend volgend jaar in mei.
Dank je wel Extrema, Tot volgend jaar.
Organisatie: Extrema Outdoor
Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
The Order Of Israfel – Torche – Pentagram - Hard-rock uit de prehistorie
Pentagram
Trix
Antwerpen
2015-05-21
Sam De Rijcke
Het Zweedse The Order Of Israfel vist gretig in het grote boek van de hard-rock clichés. Een concertje met alle vereiste ingrediënten, flitsende solo’s, tempowisselingen, beukende riffs en indrukwekkende rondvliegende haardossen, maar helaas geen onvergetelijke songs en ook een beetje te veel Sabbath-gekloon. Maar dat ze kunnen spelen staat buiten kijf.
Torche zou met hun mammoetsound aanvankelijk aantreden in zaal Kafka iets verderop, maar het is een ideale zet van de organisatie om de heren op dezelfde affiche van Pentagram te pleuren. Enige minpunt is dat de wildebrassen van Torche hun bestorming in iets minder dan uurtje moeten klaren. Ze maken dan ook haast en blazen er loeiend hard en met een heuse orkaankracht zowat drie vierden van hun laatste machtige pletwals ‘Restarter’ door. Torche creëert een helse wall of sound die het beest in ons losmaakt, verantwoordelijk daarvoor zijn beukers als “Minions”, “Bishop in Arms”, “Annihilation Affair” en “No Servants”.
Torche beukt als Mastodon, heeft de brute power van Helmet en de drive van Sugar. Het tempo is moordend en de bulldozersongs gaan er in als genadeloze mokerslagen. Geweldige band, robuuste sound, trommelvliezen naar de kloten.
Pentagram is een cultgroep van het kaliber Death en Rocket From the Tombs, bands die begin jaren zeventig hun meest productieve periode kenden maar die toen om diverse redenen (budget door de neus gesnoven?) niet kwamen tot het releasen van een volwaardig album. Toch zijn ze allen tot legendes uitgegroeid en krijgen ze jaren later de welverdiende erkenning.
Pas in 1985 is Pentagram er in geslaagd een eerste officiële release ‘Relentless’ op vinyl te persen en hun beste werkje ‘First Daze Here, The Vintage Collection’ is zelfs maar verschenen in 2002. Het is een compilatie van diverse opnames en demo’s uit de prille jaren zeventig, een album waarop de band in zijn meest viriele vorm is te horen met een primaire hard-rock sound die dicht aanleunt bij Black Sabbath en vooral Blue Cheer.
Het is een sound die Pentagram hier op het Trix-podium weet te handhaven, old-school dus, het soort hard-rock waar ook jonge bands als Kadavar en Graveyard mee dwepen. En evenzo bij Pentagram klinkt dit niet oubollig of passé, wat best wel een prestatie is in een tijd waarin metal niet extreem genoeg kan zijn. Misschien net daarom dat het deugd doet om nog eens een band aan het werk te horen die zweert bij goeie ouwe vintage heavy metal en hard-rock, zeker als die fel en scherp gespeeld wordt door een bende raspaarden die het genre tot in de puntjes beheersen.
Pentagram heeft in al die jaren meer van personeel dan van onderbroek gewisseld, maar de constante in de groep is onmiskenbaar de stichter en flamboyante zanger Bobby Liebling, een soort kruising tussen Ozzy Osbourne, Salvador Dali en Freddie Krueger. Het is een vervaarlijke ouwe rocker die graag show verkoopt en dat gaat hem goed af, al zouden toch we toch wel even de wenkbrauwen fronsen moesten we deze schrikwekkende figuur op straat tegenkomen. De excentriekeling zingt trouwens nog behoorlijk straf, het gebrabbel daarentegen waarmee hij tussendoor de songs aan elkaar lult is al veel minder verstaanbaar. In zijn stem menen we soms een alerte David Thomas (Pere Ubu, Rocket From The Tombs) te herkennen en in zijn podium-act voelen wij de gekte van een half-stonede Iggy Pop. Hoewel Pentagram eerder neigt naar heavy metal, ontdekken wij toch wat Stooges- sporen, zoals in het rauwe “Last Days Here”, een song die schittert in zijn onafheid.
Weirdo Bobby Liebling mag dan al een flink pak van de aandacht naar zich toe zuigen, er staat hier alleszins nog een absolute krak op het podium in de gedaante van Victor Griffin, een absoluut schitterende gitarist die de meest splijtende old school riffs en solo’s aan elkaar rijgt. Samen blazen de heren op die manier bruisend nieuw leven in oude krakers als “Starlady” en “Be Forwarned” en bewijzen ze dat goeie ouderwetse hard-rock nog zeer vinnig, potent en fris kan klinken, en dit anderhalf uur lang.
Deze passage in Trix is het eerste concert van de Europese tournee waarmee de Amerikanen van Pentagram vooral Duitsland zullen binnenvallen (weeral). De hartige respons in de Trix moet hen alvast een hart onder de riem steken voor de rest van de tour.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/your-highness-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-order-of-israel-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/torche-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pentagram-21-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
Het Noorse duo heeft nog maar weinig ingeboet van hun beeldrijke popelektronica , die lichtvoetig , dromerig , sfeervol , hartverwarmend , ontspannend klinkt . In een tijd dat de beats en andere dance hypes rond ons heen rollen , zorgen zij voor een evenwichtig geheel van fijne , gevoelige songs , die af en toe een steviger randje krijgen .
De pak songs op de nieuwe plaat – alweer vier jaar geleden dat ze een nieuw werk uitbrachten - , een verzamelalbum niet meegerekend – zijn gevarieerd en mooi uitgewerkt .
En graag doen zij beroep op een handvol gastvocalistes. O.m. “Monument” met Robyn als uitgangspunt hier van de cd , maar ook de nummers met een Suzanne Sandfor (o.m. het 80s getinte “Save me”) of met James McDermott (“You know I have to go”, “Here she comes again” en “Compulsion”) zijn divers en overtuigen.
Röyksopp slaat geen nieuwe wegen in , pop en elektronica, instrumentaal of met vocals, vinden elkaar nog steeds. Meer hoeft dat echt soms niet te zijn…
Vanavond mogen we Gnod verwelkomen in Magasin 4. Maar niet voordat we eerst Lerin/Hystad mogen aanhoren. Het Zweeds/Noors duo maakt zelf gewag van dat ze Noise, Drone en experimentele rock maken. Die drone en noise kwam zeker naar voor. De man aan de gitaar en de vrouw en allerhande elektronische toestellen produceren heel wat geluid. Maar nooit gaat het als een geheel klinken. Veel goeie ideeën, maar weinig goed afgewerkte nummers. Dit zorgt ervoor dat het snel gaat vervelen.
Tijd nu voor de klepper van de avond. Gnod heb ik reeds vele malen aan het werk gezien. Het is een moeilijke band. 3 keer waren ze werkelijk weergaloos. Hun psychedelische noise werkt op de heupen en de oren. Ze zijn geweldig beklijvend op die manier. De vorige keer in Magasin 4 was het echter een grote tegenvaller. Ze hadden hun instrumenten thuis gelaten en deden het volledig elektronisch. Een rave werd ten gehore gebracht en dat viel mij zwaar tegen.
Ik was dan ook maar wat blij toen ik zag dat ze deze keer wel hun instrumenten hadden meegenomen. Maar de band is niet meer wat ze is geweest. Heel wat muzikanten zijn vervangen, waaronder de bevreemdende, interessante en immer onder invloed zijnde zanger. Dit zorgt niet alleen voor een andere en tevens ook kleinere bezetting, maar ook een andere sound. En die sound blijft sterk onder mijn verwachtingen steken.
De beklijvende en begeesterende show is vervangen door een noise/rock doorslagje zoals er al zoveel bands maken.
De zanger klinkt maar heel gewoontjes en ondanks hun enthousiasme weten ze ook het publiek niet te overtuigen van hun nieuw geluid.
Een grote tegenvaller dus, tot mijn grote spijt. Misschien dat ze in de toekomst weer de oude draad oppikken? Ik kan het alleen maar hopen
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Rhodes is een singer-songwriter afkomstig uit Baldock wat gelegen is in Groot-Brittanië. Toen de zanger zijn eerste demo uitbracht mocht hij meteen op tour met Nick Mulvey en Rufus Wainwright. In 2013 bracht hij zijn debuut-ep ‘Raise Your Love’ uit. Waarna hij in 2014 werd opgepikt door niemand minder dan Zane Lowe. Zijn single “Your Soul” werd de ‘next hype’ genoemd. Hierdoor werd hij op zijn volgende EP geholpen door de producer van onder meer London Grammar en Daughter wat een deel zijn sound beïnvloedde. In eigen land is Rhodes ‘a big thing’ en speelde hij al samen met Sam Smith en London Grammer en zelf verkocht verschillende zalen uit. Het Europees vasteland is de logische volgende stap.
Op zijn Europese tour was hij niet van plan om in België een optreden doen. Tot Disco Naïveté besloot hem voor een exclusieve showcase naar Brussel te halen. Samen met Sony Music organiseerden ze dus een klein concertje exclusief voor genodigden. Rhodes deed het, in tegenstelling tot de rest van zijn tour, helemaal alleen zonder band. Dit resulteerde in een kippenvelconcert veroorzaakt door zijn geweldige stem.
Rhodes putte vooral uit recentere nummers, “Turning Back Around”, “Breathe” en de nieuwe single “Close Your Eyes” ze passeerden allemaal de revue. Op deze nummers klinkt hij als een mix van Tom Odell en London Grammar. Het is zeker dat Rhodes zijn plekje in deze scene heeft verdient. Weliswaar als singer-songwriter kwam hij nog meer tot zijn recht door zijn solo-optreden in Brussel. Telkens wanneer zijn stem de hoge noten aanhaalde , keek iedereen er met open mond naar.
Slechts zeven nummers werden gespeeld, maar meer was niet nodig om te overtuigen. Het selecte publiek bleek zeer tevreden over zijn optreden en iedereen was het over één ding eens.
Een concert van deze zanger in zo’n obscuur zaaltje, daar praten ze later nog van! Een dikke pluim voor Disco Naïveté om hem naar België te halen.
Organisatie Disco Naïveté + Sony Music
Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !
De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .
Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!
Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel
Logischer wijze was het gezellige Nijdrop in Opwijk helemaal uitverkocht voor het optreden van K’s Choice (alias familie Bettens en vrienden). Het concert was het eerst van de komende tour en gold volgens Sarah als een laatste try out! Daar was alvast niets van te merken want de band rockte steviger als nooit tevoren en klonk als een perfect geoliede machine onder leiding van de scherp afgetrainde Sarah Bettens met haar unieke stem en prachtig timbre.
Het voorprogramma werd verzorgd door Slow Pilot, 2 jonge kerels op gitaar waarvan frontman Pieter de zang voor zijn rekening nam en af en toe de toetsen hanteerde. De muziek die ze brachten hield het midden tussen singer/songwriter popsongs en softe rock. Laat ik het ‘luisterrock’ noemen…Mooie, breekbare stukjes met gevoelig gitaarwerk en een leuke stem. Deed me soms een beetje denken aan Das Pop en zeker aan Bent Van Looy, al was Joe Jackson soms ook in de buurt. Nummers als “The Lonely Ones”, “Wolf” en de single “Dance the night away” hebben zeker potentieel. Afwachten of we in de toekomst nog gaan horen van deze moderne troubadour en zijn schildknaap op gitaar. De Bettensclan beweerde alvast grote fan te zijn.
K’s Choice bracht daarna als hoofdact een zeer genietbare 90 minuten rock van de bovenste plank. De set was een mooie mix van oude K’s Choice nummers, paar nummers van Woodface (groep van Gert Bettens) en natuurlijk een pak songs uit de recente CD ‘The Phantom Cowboy’.
“We are the universe” was een stevige binnenkomer en meteen werd duidelijk dat K’s Choice terug een echte (gitaar)rockgroep mag genoemd worden. De lovende commentaren op de laatste CD hadden dit al hier en daar aangekondigd en live bleek dit dubbel en dik te kloppen. Je kon aan alles merken dat Sarah en haar band er terug veel zin in hadden. De honger was merkbaar groot en het mooie samenspel met broer Gert en de andere muzikanten leidde tot een pittige pot rockmuziek van internationale allure. Na “As rock’n’roll as it gets” en “Perfect Scar” was het al tijd voor een eerste hoogtepunt : een ruige versie van “Hide” (‘Cocoon Crash’ 1998) werd ingezet, lekker vet en grungy gespeeld! Het publiek reageerde heel enthousiast. Alsook op de huidige single “Private Revolution” die de laatste weken heel wat airplay krijgt op de radiozenders.
Middenin de set was het tijd voor een kort maar knap Woodface-intermezzo met het bluesy en groovy “When colors fade” inclusief Gert op zang en het up-tempo “I will carry you”. Later zou ook nog het nummer “Tunnel to a cloud” van Woodface in het optreden verwerkt worden.
Het tweede deel van de avond zat vooral gevuld met nummers uit 3The Phantom Cowboy”, waarvan de titelsong mij het meest kon bekoren maar ook “Gimme Real” en “Down” bijzonder krachtig en luid overkwamen. Pure rock met zelfs af en toe een flirtpartij die aan toegankelijke punkrock deed denken.
Het opbligate “Not an addict” (uit 1996!) was natuurlijk ook een hoogtepunt in de set. Normaal ook dat het publiek zich weer iets meer roerde dan anders. Toch opmerkelijk en straf dat Sarah dit nummer, na ontelbare keren, nog steeds heel geloofwaardig en met veel gevoel weet te brengen. Het blijft sowieso een wereldnummer dat onlosmakelijk en willens nillens verbonden zal blijven met de band. Het was ook het enige nummer van de CD ‘Paradise in me’ dat die avond de setlist haalde.
Als bisronde kregen we het eerder poppy “Echo Mountain” en het rustige “Everything for free” voorgeschoteld om daarna nog een laatste keer te knallen met het nieuwe “Come Alive”. Uiteindelijk zou de avond volledig worden afgesloten met “We are glaciers” van de soundtrack ‘Waving at the sun’.
K’s Choice 2015 - Sfeervol en pittig optreden, met veel plezier en goesting, zowel op het podium als in de zaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-19-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/slow-pilot-19-05-2015/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Les Nuits Botanique 2015 – Hot Chip – Hot Hot Heat!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-17
Johan Meurisse
Een sterke troef om Les Nuits Bota feestelijk af te sluiten was het Britse Hot Chip . Hun heerlijke danspop/elektronica is aanstekelijk , heeft stuwende ritmes , werkt in op de dansspieren en zorgt voor de nodige smileys .
Hot Chip, al meer dan tien jaar in de running , overtuigt steeds in hun livegigs. Toegegeven, op plaat duidelijk middelmatiger, zo ook het recente ‘Why make sense’ , dat in dat rijtje zit, maar bon soit , ze hebben een rits leuke, ontspannende , hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle nummers uit die veel goed maken . In hun groovy dance/synthpop zijn er linken met disco, soul, house en psychedelica.
We houden van die sensuele , sexy grooves die een tropisch aangenaam temperatuurtje verwezenlijken . En ook in een volgepakt Chapiteau was er datzelfde gevoel . Met zeven zijn ze live en een hoop elektronica sierde het podium. Synthpop met live instrumenten dus.
De stemmenpracht van de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en vooral Alexis Taylor (beetje schoolnerd op leeftijd met z’n zalvende, dromerige zang) passen in het plaatje om lekker weg te dromen en te grooven …
Een evenwichtige set hadden we . Het nieuwe “Huarache lights” bracht ons langzamerhand in dat uniek bepalend Hot Chip sfeertje en met de opbouwende “One life stands” , “Night + day” werden we letterlijk mee gedreven en – gevoerd. “Over & over” liet de eerste discotunes knallen .
Ze weven de nummers aan elkaar , waarbij het lekker vertoeven is in hun wereldje. Middenin de set zakte de spanning wat, dobberde het gezelschap en ervaarden we een lounge gevoel , maar het kenmerkend dampend sfeertje en de luchtigheid kwam er toen aangenaam voortkabbelende refreintjes op de voorgrond traden en het tempo en de beats crescendo gingen. Iedereen bewoog , zwaaide met de handen en zette danspassen op de afsluitende reeks “Ready for the floor” en “I feel better” , die dan ook warm werden onthaald .
Een uitgebalanceerde set en een intens uurtje speelplezier werden verder uitgebouwd in de bis. “Made in the dark” zwol aan , explodeerde en zinderde na. “Why make sense” onderscheidde zich met die 80s electrotunes en dwarrelende psychedelica geluidjes op z’n Grandaddy’s . Tot slot kon een pompend Bruce’s “Dancing in the dark” definitief de streep trekken onder het uiterst genietbaar , dansbaar optreden .
Hot Chip nam uitgebreid afscheid van zijn fans en is opnieuw klaar voor een stomend feestje tijdens de festivalzomer . Af en toe eens uitblazen mag en kan. Hot chip houdt het sfeertje ‘hot’ ‘hot’ ‘heat’!
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Steve Gunn - Kevin Morby - Het jaar van de gitaar
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-17
Nick Nyffels en Johan Meurisse
Wie op de afsluitende avond van Les Nuits gitaren wou horen geworteld in de jaren zeventig, moest in de Rotonde zijn voor een dubbeloptreden van Kevin Morby en Steve Gunn.
Woods is/was uit een Brooklyn, NY afkomstig mooi muzikaal bewaard geheim binnen de Amerikaanse lofi alternatieve americanafolk; dan ook Kevin Morby , die een aantal jaar deel uitmaakte van de band . Al heel wat indievolk was samengetroept in de Rotonde om dit opkomend talent aan het werk te zien die solo ging van 2013 en ondertussen al twee albums op zijn actief uitheeft.
In het materiaal houden ze ergens het midden tussen Steve Wynn, Neil Finn en Bob Dylan , en mag het zelfs iets meer van zich afbijten . Het trio bracht een reeks goede , evenwichtige, boeiende , lichte rauwe broeierige indiegitaarpoprockende parels. Ze voerden ons mee in dat muzikaal landschap als hun instrumenten tot volle ontlading kwamen. Ze hadden een repetitieve ondertoon , bouwden op en behielden die intense spanning. Een schitterende combinatie het onthouden waard!
Steve Gunn (pics homepag) speelde een korte periode in de band van Kurt Vile, en kende vorig jaar een bescheiden doorbraak met zijn album ‘Way out Weather’.
In de Rotonde stond Gunn aan het eerste concert van een reeks van 50, en veel tijd om op te warmen had hij niet nodig. Gunn had een drummer en een bassist meegebracht, maar het was snel duidelijk dat de mans kunsten op gitaar de hoofdrol zouden opeisen. Gunn toonde direct al zijn meesterschap op gitaar, die hij in samenspel met het paukenspel van de drummer, aanvankelijk als een piano liet klinken. Stevig in de jaren zeventig geënte folkrock en americana, met blues elementen deden ons bij moment aan Chris Whitley denken.
Gunn is een superbe gitarist, die zowel met de elektrische als akoestische gitaar uit de voeten kan, en op beiden handig weet om te springen met effectpedalen. Gunn is een gitarist met een unieke stijl, die zijn nummers prachtig in mekaar zet door heel clever om te springen met motieven, herhalingen en variaties, verrassende outro’s aan zijn nummers breit en ook stevig uit de hoek durft komen met gebalde gitaarsolo’s, en dat zowel op elektrische als akoestische gitaar.
Soms was The Dream Syndicate niet ver af, soms een stukje Dylan, of zelfs Nil Lara zonder de salsa-invloeden, maar even goed mocht de deltablues niet ontbreken met slidebewerkingen op zijn afgeklemde gitaar. Nummers die er uit sprongen? Wel, we onthielden zeker “Wildwood”, “Milly’s garden” en “Tommy’s Congo”, een Malinese woestijnblues a la Tinariwen of Tamikrest. In de bis ging Gunn solo, met het intimistische “Mr. Franklin”, wat je nog het best kon beschrijven als Elliott Smith met aparte tunings.
Gunn is zo een van die artiesten die live nog een stuk beter zijn dan op plaat, zoals die andere gitaargod Gary Clark Jr., en samen met die vormt hij misschien wel de Clapton en Hendrix van de eenentwintigste eeuw. Grote woorden misschien, maar ga hem toch maar bekijken als je de kans hebt, dit is een unieke gitarist die je niet zal ontgoochelen.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Nederlands 
Français 
