Live Nation concert - Royal Blood
Op donderdag 25 februari 2027 in Lotto Arena, Antwerpen
Royal Blood is back! Na een iconische surprise set op Pukkelpop afgelopen zomer, waar de band hun nummer "Swallow The Bomb" voor het allereerst liet horen, maken Mike Kerr en Ben Thatcher zich op voor een spectaculaire terugkeer. Met hun gloednieuwe, vijfde album 'Dead Company' trekt het Britse rockduo op tour. Op donderdag 25 februari 2027 strijken ze neer in de Lotto Arena in Antwerpen voor een avond vol zware, meedogenloze energie. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Sinds hun doorbraak geldt Royal Blood als een van de meest authentieke rockacts van hun generatie. De release van hun zelfgetitelde debuutalbum vormde de vliegende start van een succesvolle carrière: ze veroverden meteen de Britse albumlijsten en sleepten een BRIT Award voor Best British Group in de wacht. Na een periode van afwezigheid markeert 'Dead Company' een krachtig nieuw hoofdstuk. In 2025 trok het duo de studio in om aan nieuw materiaal te werken. Dat deden ze zonder deadlines of afleidingen, maar met een flinke dosis ambitie. De eerste singles "Ten Over Ten", "Swallow The Bomb" en "Dead Company" tonen meteen wat de plaat in zijn mars heeft: een rauw, menselijk en intens geluid dat terugkeert naar de essentie.
Na drie nummer 1-albums en talloze uitverkochte arenatours op hun naam bewijzen Kerr en Thatcher op het podium steevast waarom ze aan de absolute top staan. Na verrassende passages op verschillende festivals is Royal Blood er weer helemaal klaar voor. Mis je kans niet om Royal Blood live op hun allerbest te zien!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €73,50 - €56,71 - €51,10 - €45,50 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
Het nieuwe nummer van Royal Blood, "Dead Company", is nu uit via Warner Music Belgium.
Het nieuwe album van Royal Blood, 'Dead Company', komt uit op 13 november 2026 via Warner Music Belgium.
www.livenation.be
Aghogho betekent ‘kind van God’ in het Nigeriaans en is de artiestennaam van de 23-jarige Caro Abutoh. Haar eerste single “I Want You To Feel It” werd afgelopen zomer heel warm onthaald in eigen land en vindt ook in Frankrijk mooi zijn weg. Haar nieuwe single is “I Wasn’t Made For You”, een vederzacht neo-soul-dekentje. Het is geïnspireerd door All About Love van de baanbrekende Amerikaanse schrijfster en feministische denker Bell Hooks. In flow en stemgeluid hoor ik wat echo’s van Meskerem Mees.
“All About Love raakte me heel diep, vooral hoe een gebrek aan liefde vroeg in je leven later bepaalt hoe je liefde geeft en ontvangt. Mijn song gaat over iemand wegduwen van wie je houdt, omdat je niet gelooft dat je die liefde verdient. Maar uiteindelijk is het een lied over hoop: dat je ondanks alles oké zult zijn”, vertelt Caro over dit nummer.
Op 20 november verschijnt Aghogho’s nieuwe EP ‘Bold In Mystery’. Caro tekende zelf voor de productie, met Willem Ardui als klankbord. Yunas De Proost van Meltheads verzorgde de mix. Op basis van de twee knappe singles zijn wij alvast benieuwd naar die EP.
https://www.youtube.com/watch?v=S-T7cnPX7AQ
Simeon staat voor Sebastiaan Simoens, een jonge songwriter uit de Kempen. Na “Attic Door” brengt hij nu de single “The Longing” uit. Een lichte, zachte en melancholische dreampopsong over het verlossende lichtpuntje dat je ziet na een donkere periode.
Voor deze singles trok Sebastiaan naar Nashville waar zijn oude kennis Brian MacDonald (Judah and the Lion) het album producete. Jo Francken (Tamino, Zaz, Het Zesde Metaal …) mixte het album, dat nog dit najaar uitkomt.
Eerder bracht hij al muziek uit onder de naam Somebody Called Me Sebastiaan (naar een liedje van Steve Harley & Cockney Rebel) en was hij lid van het kunstenaarscollectief Ablatief.
https://www.youtube.com/watch?v=NbM3jnvqui8
De Limburgse alternatieve rockband Yerra Yerra blijft maar catchy singles spuien. Deze “Secret Garden” hadden we misschien niet zien aankomen na de eerdere singles “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” (cover van Hooverphonic).
Nog een nieuw gezicht van deze band, nu met meer invloeden van de jaren ’80 (Les Rita Mitsuoko) en ’90 (Elastica) en van synthwave in het algemeen. Een sterke compositie die je zacht dwingt om te blijven luisteren. Knap hoor.
Laten we het erop houden dat we nu wel genoeg singles gehoord hebben en dat we graag eens dat volgende full album op ons bord zouden krijgen.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/103169-mad-about-you-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100522-nepal-single
https://www.youtube.com/watch?v=1a1zA41kAXE&list=RD1a1zA41kAXE&start_radio=1
Twee jaar na hun debuutalbum komt de Leuvense band Velvet Jesus er nu met hun tweede langspeelplaat ‘Parallel Lives’ aan. Na “The Endless Border” verschijnt nu een tweede single die de aandacht voor het nieuwe album in gang moet trekken. Een nummer dat samen met de Australische muzikant/producer Matt Swanton werd geschreven.
Het nummer is toegankelijk en bevat meerdere lagen. Een pulserende bas, een aantrekkelijke sfeer, meerdere stemmen en dit alles in een goed opgebouwde song. Het is en klinkt als een volwassen nummer. Mooi gedaan!
Just a Predator - song and lyrics by Velvet Jesus | Spotify
In 2020 was er “Not Your Baby”, de debuutsingle van Foxey. Dat klonk toen veelbelovend, maar na een leuke start werd het wat stil. Nu is er Valerie & The Foxes met dezelfde zangeres en een nieuwe debuutsingle: “Woman Like Me”.
De invloeden van eerder zijn er nog, maar misschien net iets minder prominent aanwezig. Het gaat van pop en rock tot soul en swingende blues op deze single. De krachtige en mooi gekleurde stem van Valerie staat nog steeds heel centraal. De gebalde vocale power doet soms wat denken aan Natalia.
Het verschil tussen Foxey en Valerie & The Foxes zou zijn dat dit minder gepolijst is en meer karakter heeft, maar dat komt er op deze single nog niet helemaal uit. Dit heeft wel eenzelfde retro-toets als Amy Winehouse indertijd.
Volgend jaar komt het full album uit en dan zullen we nog beter kunnen inschatten waar deze band naartoe gaat, maar dit klinkt opnieuw heel veelbelovend.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/80137-not-your-babe-single
https://www.youtube.com/watch?v=a1kXJr4h9tM&list=RDa1kXJr4h9tM&start_radio=1
Na een paar akoestische en experimentele omzwervingen heeft Ty Segall terug een straight forward fuzz-rock plaat gemaakt, zoals alleen hij dat kan. Eindelijk, want zo hebben wij onze Ty nog altijd het liefst. Hij is immers op zijn best wanneer hij een portie vunzige en nonchalante psych-rock afvuurt, zoals hij het ook gewoon is met zijn geweldig nevenprojectje Fuzz waar hij de drumvellen geselt.
‘Chrome’ is wat dat betreft een album waar de fans van het eerste uur duimen en vingers mogen bij aflikken. C’hrome’ leunt dan ook dichter aan tegen platen als ‘Twins’, ‘Emotional Muggler’ en ‘Manipulator’.
Vrij korte songs ook, maar bij Ty Segall weten we allemaal dat deze op het podium een ander leven gaan leiden en zichzelf naar andere oorden begeven waar de gitaren uit meerdere bochten tegelijk mogen vliegen.
We kunnen er ons iets bij voorstellen dat de wilde brok fuzz “Running to Nowhere”, de ruispunker “Everyting You’ve Been”, de scheurende punk-uppercut “Separation” en de onstuimige hardrocker “Chrome” als wervelwinden door een concertzaal zinderen.
Met 9 puntige songs is dit vooral een kort album, maar wel Ty Segall ten voeten uit.
LIVE 2026 Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
De Zweedse all female hardrockers van Thundermother zijn terug. Er staat een nieuw album in de steigers (‘Mothers of Thunder’) en de eerste single is meteen een schot in de roos.
“Bimbo Boost” gaat erover dat vrouwen in rock en metal ongelijk behandeld worden. Ze worden op concerten toch vaak nog meer op hun looks beoordeeld dan op de muziek die ze brengen. En het is vermoeiend om de hele tijd te moeten letten op je make up, kledij en looks in het algemeen. Een terechte vingerwijzing naar de dubbele moraal die gehanteerd wordt.
En nog eens mooi verpakt in een vlammende, vinnige track. En de video is ook nog eens hilarisch.
Hoewel Thundermother best wel veel fans heeft in ons land, slaan ze België voorlopig over voor de promotietournee voor het nieuwe album in 2027. We hopen dan maar dat ze dan op één van de zomerfestivals zullen staan.
https://www.youtube.com/watch?v=EyRwfLU-9t0
Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids is geen onbekende in het Vlaamse clubcircuit. Het duo heeft een leuke aanklacht gemaakt tegen het absurde verdienmodel van maaltijdleveranciers (en en passant ook nog tegen de kwaliteit van aflevermaaltijden) met “Meals on Wheels”. Naar goede traditie gaat het goed vooruit op deze track (brommersnelheid, zo u wil) en ook al naar verhouding tot het onderwerp zal het snel opgenomen/bereid geweest zijn. Hier houden wij wel van.
Deze single staat – net zoals vorige singles van The Mono Kids - opnieuw op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het Britse Dammit Records en “Meals on Wheels” is bovendien de voorbode van een nieuw album van The Mono Kids.
Dat wordt dan in februari van volgend jaar de opvolger van ‘Lucky Guys’ uit 2025. Alweer iets om nar uit te kijken.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/meals-on-wheels
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99895-lucky-guys-ep
Mourning Wood is een Nederlandse epic-party-folkmetalband die furore maakt. Ze stonden al een paar keer in België (Litha Fest in de Asgaard en Mysteria) en zopas brachten ze hun debuutalbum ‘Rise & Shine’ uit.
Er zijn nog een paar andere bands die zichzelf Mourning Wood noemen. Deze Nederlandse zeskoppige band bestaat sinds 2022 en bracht sinds 2023 al 4 singles uit. Die staan allemaal mooi op dit album. Je kan ze niet missen in het wereldje van de folkmetal: ze zijn in dat genre waarschijnlijk de enige band die in schreeuwerige Hawaï-hemden op het podium staan.
Een paar namen laten vallen is altijd leuk. In de band zit een voormalig bandlid van Vanaheim. Op het einde van het nummer “Rise & Fall” zingt Floor van de Nederlandse band Neroth mee en op “Seamen Shanty” doet Callum van Trowsholm en Jarlshof mee.
Het artwork komt van Dominik Schäfer die ook al artwork maakte voor onder meer Plaagdrager. De mix van het album gebeurde door Caleb Bingham (Cobra Spell, Civil War, Nightmare, …).
Voor mij is ‘Rise & Shine’ in twee helften op te delen. Op de eerste helft klinkt deze band meer klassiek als een folkmetalband, met een beetje ernst en pagan erbij, al zit er dan wel flink wat sarcasme in de lyrics.
Op de tweede helft is het ook muzikaal wat luchtiger en dansbaarder. “Blastafari”, “Seamen Shanty” en “The Vikening” zullen op concerten vast voor Alestorm-taferelen zorgen.
Het absolute hoogtepunt inzake party-metal is dan toch “Dwarven Dance”. Dat is de Engelse vertaling van de “Kabouterdans” van Kabouter Plop. Ook in de metalversie is dat superaanstekelijk. Het is het soort nummer waar een band zijn hele bestaan kan aan ophangen.
Mijn favorieten van dit album zijn dan ook – behalve “Dwarven Dance” – “Modern Day Viking”, “Redneck Redemption” en “Seamen Shanty”. Deze band wil ik wel eens vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=JtFoDYBED_g&list=OLAK5uy_kFEJeFT-mNzY6abZZJjQ7AGkLqd1thK2k
De Vlaamse postmetalband Ka’Una is inmiddels zowat een gevestigde waarde in het wereldje. Hun nieuwe album werd ‘A Thousand Mirrors’ gedoopt en zal binnenkort verschijnen bij Dunk!Records.
Als eerste spotify-single van dat nieuwe album werd “De Piranha Der Consumptie” uitgebracht. Woordkunstenares Tine Moniek (ook van Drift en De Spleet) mocht een lange soms licht absurde, soms sarcastische en soms humoristische rant tegen de consumptiemaatschappij debiteren over de meeslepende muziek. Mooi samenspel, dansend tussen het evenwicht van spanning en energie.
We hoorden dit nummer reeds live op Zingem Beeft in 2025 en van de opname zijn we net zo onder de indruk als toen in De Mastbloem.
Daarnaast kijken we vooral uit naar dat nieuwe album van Ka’una, de opvolger van ‘Focus’ uit 2024.
https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/100032-zingem-beeft-2025-ondanks-enkele-hindernissen-een-geslaagde-editie
https://open.spotify.com/intl-fr/track/2O21n5EjxUoj25bXFQMkcg?autoplay_ok=1
In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.
We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.
‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …
Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday
LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ever Present is een muzikale verbeelding van het dagelijks leven, zoals Tobias Volckaert dat ervaart. De ideeën ontstaan uit terugkerende taferelen in vertrouwde omgevingen en onderweg, maar ook uit zijn overpeinzingen over de wereld waarin we leven.
‘Alledaagse gedachten’ zijn soms luchtig, speels en hoopvol, dan weer zoekend, aarzelend en twijfelend.
Met dit project wil Tobias die verweving van indrukken en gedachten zonder woorden delen met de mensen om hem heen. Gebaseerd op de voorstellingstekst van Rataplan.
De rustgevende klanken van “Eerst” laten meteen horen welke richting het uitgaat. Geen oorverdovend gedonder, maar een zacht kabbelend beekje dat rust brengt in een onrustig leven. Ook bij “Much Room” kun je even op adem komen. De zachtmoedige saxofoon trekt de aandacht, maar elke muzikant blijkt even belangrijk. Sprankelende baslijnen, zalvende gitaarlijnen en zacht beroerde cimbalen vormen samen een intiem geheel dat je geen moment in slaap wiegt. Hiervoor zorgen onder meer de groovy vuurwerkjes in “Vervolgens” en “Teruggeven wat je nooit had 2".
De contrasten en de manier waarop de muzikanten elkaar voortdurend nieuwe prikkels geven, vormen de grote kracht van alledaagse gedachten. Ook in “Overgroeid”, “Teruggeven wat je nooit had 1” en “En Verder” worden geen geluidsmuren afgebroken. Harten worden er op subtiele, doordachte wijze wel geraakt. Met het rustgevende “Flight of the Plastic Seagull” eindigt dit eenvoudige maar wondermooie album zoals het begon.
Ever Present laat de haast van smartphones, snelle auto's en volle agenda's even achter zich. De band geeft aandacht aan de dagelijkse momenten waar we zo vaak aan voorbijgaan. Deze muziek maakt je niet alleen stil: ze nodigt je uit om anders naar het leven te kijken.
Tracklist: Eerst (06:17) We, Here (05:35) Much Room (08:14) Vervolgens (04:32) Teruggeven, wat je nooit had 2 (05:17) Overgroeid (07:40) Teruggeven, wat je nooit had 1 (05:56) En verder... (02:32) Flight of the Plastic Seagull (02:12)
‘Alledaagse gedachten’ wordt op 8 oktober live voorgesteld in Rataplan, op een double bill met Tijl Piryns. (Info: www.rataplanvzw.be )
LIVE Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
Op 15 oktober speelt Ever Present samen met Telehiv in nona in Mechelen.
Na debuutsingle "Again" heeft Diva Duke al een opvolger klaar. Had de debuutsingle nog een dansbare groove, dan volgt deze tweede single het traject van een muilpeer: pure, onversneden punkrock-energie, right in your face.
Dit nieuwe nummer ademt de rauwe kracht van The Stooges en de Misfits met de branie van jong geweld. Vanaf de eerste noot zet de track meteen stevig in en ze houden die intensiteit van begin tot eind vast. Van adempauzes is nauwelijks sprake.
Deze pure rock ’n roll met punkattitude kunnen wij wel smaken.
Losers From Outer Space
https://soundcloud.com/diva-duke-band
Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.
“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.
Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.
https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U
Live Nation concert – Nickelback
Everything Under The Sun
Op zaterdag 5 juni 2027 in Vorst Nationaal, Brussel
"Are we having fun yet?" De Canadese, voor een GRAMMY® genomineerde rocklegendes Nickelback kondigen vandaag hun 'Everything Under The Sun' Tour aan. In het kader van die grootschalige wereldtournee houdt de band ook halt in België voor een concert in Vorst Nationaal in Brussel op zaterdag 5 juni 2027, met Don Broco als special guest. De tournee staat in het teken van het langverwachte elfde studioalbum 'Everything Under The Sun', dat op 30 oktober verschijnt. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Nickelback behoort al meer dan twee decennia tot de absolute top van de internationale rockscene. Met bijna 65 miljoen verkochte albums wereldwijd, miljarden streams en meer dan 50 miljoen maandelijkse luisteraars blijft de Canadese band een van de meest succesvolle rockacts ter wereld. Ook de Netflix-documentaire 'Hate to Love: Nickelback' groeide uit tot een wereldwijd succes en gaf fans een unieke blik achter de schermen van het verhaal van de band.
Na het succes van 'Get Rollin'' uit 2022 en de recordbrekende wereldtournee die daarop volgde, keert Nickelback terug naar Europa met hun kenmerkende arenaspektakel. De aankondiging valt samen met de releasecampagne van 'Everything Under The Sun'. De eerste singles, waaronder "Rattle The Cage" (feat. John 5), "Leave Me Behind" en "Make Me Love You", tonen de veelzijdigheid van het nieuwe album, van krachtige rockanthems tot meer emotioneel geladen nummers.
Als special guest neemt Don Broco het voorprogramma voor zijn rekening. De Britse band verwierf een stevige livereputatie met een eigenzinnige mix van metal, post-hardcore en elektronica, uitverkochte shows in iconische Britse zalen en passages op festivals als Download en Reading & Leeds. Beide bands werkten eerder al samen aan "Nightmare Tripping", het titelnummer van Don Broco's meest recente album.
Op zaterdag 5 juni brengen Nickelback en special guest Don Broco hun spectaculaire liveshow naar Vorst Nationaal. Een niet te missen afspraak voor elke rockliefhebber!
Tickets zijn beschikbaar vanaf vrijdag 16 oktober om 10u via livenation.be en kosten €142,19 - €114,19 - €97,39 - €86,18 - €80,58 (incl. servicekosten, mobiliteitsbijdrage en charity fee). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.
De artiest doneert €1 per verkocht ticket aan de California Community Foundation, een 501(c)(3)-organisatie die rechtstreeks samenwerkt met Nickelback's All The Right Reasons Foundation. De opbrengsten ondersteunen wereldwijd initiatieven op het gebied van milieu, dierenwelzijn en humanitaire hulp, met de als doel de wereld beter achter te laten dan we haar hebben aangetroffen. Ga voor meer informatie naar calfund.org.
Het nieuwe album 'Everything Under The Sun' van Nickelback komt op 30 oktober 2026 uit via Virgin Music Group.
www.livenation.be
We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen op Antwerp Metal Fest aan het werk; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde vervolgens wat we op die podia al vermoedden. Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Op het nieuwe ‘Symphony In Flesh’ klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
Carnation hoeft zichzelf op deze vierde plaat niet opnieuw uit te vinden. Vanaf opener “Blackmouth” krijgen we de vertrouwde rauwheid, ahw een bloederige biefstuk op de nuchtere maag. Riffs klieven door je heen, terwijl de drums en de demonische stem van Simon Duson je nauwelijks de kans geven om op adem te komen.
Toch draait ‘Symphony In Flesh’ niet alleen om brute kracht. In het titelnummer horen we een dramatischer, haast symfonisch kantje dat de gruwelijke beelden nog scherper inkleurt. Ook “Towards Death”, “Twisted Visions” en “Boundless Pathways” laten de verbeelding op hol slaan. Met de ogen dicht zie je de band haast voor je staan. Die herkenbaarheid is geen bezwaar. Afsluiter “Legacy of the Forefathers” neemt ruim elf minuten de tijd en slaat een epischer, melodieuzer pad in. De uitgesponnen riffs klinken anders dan we van Carnation gewend zijn, maar onder de oppervlakte blijft die typische dreiging voelbaar.
Zoals AC/DC al decennialang zijn eigen muzikale taal spreekt, weet ook Carnation precies waar zijn kracht ligt. ‘Symphony In Flesh’ klinkt rauw en vertrouwd, maar bovenal levendig. Tegelijk herinnert de plaat eraan waarom je deze band live moet beleven: op het podium krijgen de beelden die hun muziek oproept pas echt een gezicht.
Carnation stelt de plaat op 7 november voor in Kavka Zappa in Antwerpen en speelt op 21 november ook op Pluto Fest in Deinze. Twee uitgelezen kansen om deze nieuwe nummers tot leven te zien komen.
Tracklist: Blackmouth - Flesh Eating Frenzy - Symphony In Flesh - Kingdom of Dreams - Labyrinth of Silence - Towards Death - Twisted Visions - Boundless Pathways - Legacy of the Forefathers
Deathmetal
Symphony In Flesh
Carnation
Interview 2026 Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
Live Nation concert – MICO
IN:BETWEEN TOUR
Op zaterdag 30 januari 2027 in Trix, Antwerpen
Wat begon als een gepassioneerde tiener met een microfoon op zijn kamer, groeide in korte tijd uit tot een echt internetfenomeen. Nadat de Canadese altpopsensatie MICO in 2025 Trix Club in een oogwenk uitverkocht, keert hij nu terug met de 'IN:BETWEEN TOUR'. Op zaterdag 30 januari 2027 brengt hij zijn debuutalbum 'When the lights turn on' en grootste hits naar Trix in Antwerpen. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en trixonline.be.
Het verhaal van MICO startte op Discord en Twitch, waar hij covers en eigen nummers livestreamde. Met een snelgroeiende en toegewijde fanbase brak de Canadese zanger in 2022 door met de virale single "cut my hair". Zijn unieke sound, een mix van indiepop en punk en geïnspireerd door acts als 5 Seconds of Summer en Marianas Trench, leverde hem al snel uitverkochte tours op in de Verenigde Staten en Europa. Na een reeks succesvolle EP's zoals 'the tears we fight' (2023) en 'Internet hometown hero' (2024) én een nominatie voor de Juno Award als Breakthrough Artist of the Year, viert MICO nu zijn eerste album. Met 'When the lights turn on' laat MICO een meer volwassen en rauwe kant van zichzelf horen. De plaat snijdt thema's aan zoals volwassen worden in het digitale tijdperk, relaties en mentale gezondheid.
Na een indrukwekkende tour door Noord-Amerika, Azië en Australië is Europa aan de beurt. Kom op zaterdag 30 januari in Trix genieten van zijn meeslepende nummers en grootste hits!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en trixonline.be en kosten €26,50 - €24,50 (inclusief servicekosten).
Dit concert is een coproductie tussen Trix en Live Nation.
www.trixonline.be
www.livenation.be
Even voorstellen – Sarah Julia – Therapist’s daughter
SARAH JULIA (NL) THERAPIST’S DAUGHTER
(SINGLE RELEASE 28.08.2026)
FOR FANS OF ADRIANNE LENKER, PHOEBE BRIDGERS, LIZZY MCALPINE, JULIA JACKLIN
Sarah Julia - Bigger Picture (Live from the Alps)
Sarah Julia - Whatever It Takes (Break Your Heart) [Official Lyric Video]
Sarah Julia - Therapist's Daughter (Official Lyric Video)
SARAH JULIA
Bound by sisterhood and defined by striking vulnerability, Sarah Julia crafts harmonious indie folk that transforms love, loss, and longing into something quietly luminous. The Dutch group has shared stages with Faye Webster, Mumford & Sons, Jacob Alon and Neil Young, supported Paris Paloma across the US and Europe, and headlined shows in Los Angeles, New York and London.
Their rise has been both swift and undeniable. Following the release of their EPs “How Do We Go Back To Being Normal?” (2024) and “Only Making It Worse” (2025), both produced by Grammy-winner Catherine Marks, Sarah Julia established themselves as a band unafraid to sit with discomfort and turn it into something deeply resonant. Their work has earned them a place as a Spotify RADAR Artist and a spot on YouTube’s 100 Artists To Watch list in 2026, alongside recognition as a Spotify EQUAL Ambassador, highlighting their role in a new generation of globally emerging female artists.
Industry acclaim quickly followed. The band took home the Music Moves Europe Award in 2026 and were named a Gibson Spotlight Artist in 2025, underlining their growing reputation as compelling songwriters with a distinct emotional voice. Their live presence has brought them to key stages across Europe, including Eurosonic (2026), Noorderslag (2024), and Reeperbahn Festival (2024), while sharing bills with artists such as SYML, Mon Rovia and Samia.
On October 9 2026, Sarah Julia will release their debut album “The Fear That This Is Real”, recorded in Woodstock with producer Philip Weinrobe (Big Thief, Billie Marten, Cass McCombs), a record that promises to deepen their sonic world while staying true to the intimacy that defines their sound.
With a summer of European festivals ahead, including Zermatt Unplugged, Bergen Fest, Motel Mozaique and State Fayre, Sarah Julia continues to carve out a space where fragility and strength coexist and where quiet songs leave a lasting echo.
THERAPIST’S DAUGHTER
“Therapist’s Daughter” is the fourth track from Sarah Julia’s upcoming album “The Fear That This Is Real”. The track is about a relationship dynamic where you’re sharing the weight of someone’s past. “You try to be there for them, trying to help them reach a better place. But the moment they start getting closer, they distance themselves. You are stained, a reminder of who they used to be, and it’s painful realizing you won’t be part of the life they’re moving toward.
The upcoming album “The Fear That This Is Real” is Sarah Julia’s most cohesive world yet: a harmony-first sister duo writing with blunt emotional clarity, recorded in Woodstock with Philip Weinrobe (Big Thief, Billie Marten, Cass McCombs) in a fast, communal, headphones-off setting that keeps everything human and close.
LIVE
HEADLINE TOUR
Nov 14 - SWG3 Poetry Club, Glasgow, UK
Nov 15 - Grand Social, Dublin, IE
Nov 17 - The Lodge, Manchester, UK
Nov 18 - The Louisiana, Bristol, UK
Nov 19 - Moth Club, London, UK
Nov 21 - Pop Up, Paris, FR
Nov 22 - Garagen, Cologne, DE
Nov 23 - AB Club Room, Brussels, BE
Nov 25 - Mikropol, Berlin, DE
Nov 26 - Idea Bar @ VEGA, Copenhagen, DK
Nov 27 - Molotow, Hamburg, DE
Dec 03 - EKKO, Utrecht, NL
Dec 04 - Rotown, Rotterdam, NL
Dec 05 - Tolhuistuin, Amsterdam, NL
Even voorstellen – Alex Henry Foster – ‘The fragile beauty’
De in Marokko wonende Canadese mensenrechtenactivist, kunstenaar en DIY-idealist Alex Henry Foster is niet bepaald een doorsnee muzikant. Hij groeide op in de sloppenwijken van Montreal, belandde als tiener in een jeugdbende en werd later frontman van de Juno Award-genomineerde noiserock band Your Favorite Enemies.
Inmiddels woont en werkt hij al jaren in de Marokkaanse havenstad Tanger (in het noorden, aan de Straat van Gibraltar) waar hij muziek, literatuur, schilderkunst, mensenrechten en ondernemerschap samenbrengt in een uitgesproken onafhankelijke artistieke visie.
Na een spoed hartoperatie waarbij hij meerdere keren op de operatietafel overleed, verloor Foster een groot deel van zijn herinneringen en het vermogen om te spreken, lezen en schrijven. Een zware depressie volgde. Het daaropvolgende herstel werd voor hem niet alleen een fysieke wederopbouw, maar ook een artistieke heroriëntatie: muziek werd opnieuw een manier om zich tot een veranderde werkelijkheid te verhouden.
Op vrijdag 23 oktober verschijnt zijn nieuwe album 'The Fragile Beauty (Of New Morning Hopes)'.
Het album is het eerste deel van een vijfdelige cyclus waarin Foster onderzoekt hoe verlies, transformatie en wedergeboorte zich tot elkaar verhouden — niet zozeer als thema's, maar als ervaringen die zijn artistieke leven hebben gevormd.
Even voorstellen – Derek - 'Hunker', full album
Lipstick Notes Records
Release: 9 oktober 2026
Hunker - Album by DEREK | Spotify
Nieuw Nederlandstalig album van Derek
Twaalf liedjes over de zee, het licht, de muze, Oostende, het geluk en de hunker, natuurlijk.
Met medewerking van Vera Coomans (Madou), Guido Belcanto en Jan De Wilde
'Hunker' album release show - 23 oktober, De Grote Post, Oostende
Derek & De Tedere Kompanen & special guests Vera Coomans, Jan De Wilde en Guido Belcanto
De eerste optredens die Derek bijwoonde waren kleinkunstconcerten op “De Zolder” in zijn geboortedorp Gavere. Daar zag hij in de jaren zeventig alle grote kleinkunstenaars passeren en dat liet een blijvende indruk na. Eén van de eerste platen die hij op zijn kamertje thuis draaide, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. Dat dezelfde Jan vijftig jaar jaar later ook zou meezingen op een liedje van hem, was toen niet eens een droom, en toch is het nu werkelijkheid. Toen Jan kwam zingen in de studio en zijn stem door de boxen klonk, sprongen de tranen in Derek zijn ogen. Vijftig jaren schoten in een paar seconden voorbij.
Naast Jan De Wilde, kwamen ook twee andere Belpop-coryfeeën meezingen op een lied, met name Vera Coomans (Madou) en Guido Belcanto. De plaat 'Hunker' is schatplichtig aan de kleinkunstenaars van die tijd. De liedjes geven een inkijk in de jonge levensjaren van Derek die overgaan in gerijpte mijmeringen van een door de wol, of eerder, door de muziek geverfde Derek. Eerst was er de kleinkunst, dan Dylan, Johnny Cash, Eric Clapton, JJ Cale en nog later de rock ’n roll van The Stones, de rock van AC/DC en Aerosmith. De eerste romance blijft echter voor altijd hangen in het hart en is niet weg te krijgen uit het onderbewuste. Bij Derek is dat niet anders.
"Meer dan tien jaar geleden zong ik al eens samen met Vera Coomans in de studio van Rudolf Hecke, maar daar is verder niets meer mee gebeurd. Het opnamemoment met Vera bleef wel hangen in mijn geheugen en de single 'Een Beetje' vroeg om de steun en het medeleven van een gerijpte stem, van een dame die de gelaagdheid van de woorden geloofwaardig kon dragen." – Derek
"Guido Belcanto heb ik beter leren kennen dankzij de Belcanto Classic in Westouter waar ik jaarlijks ging meefietsen. Als cadeautje voor Guido nam ik dan altijd mijn laatste cd mee. Hij schreef me toen steevast een handgeschreven brief met zijn veelal lovende bevindingen. Guido moedigde me aan om ook in het Nederlands te schrijven en zingen. Toen ik mijn eerste Nederlandstalige cd voorstelde in 2010 kwam hij kijken naar de première. Het jaar nadien speelden we tien dagen na elkaar samen in Het Huis van Alijn tijdens de Gentse Feesten. Guido bleef toen bij mij overnachten en zo ontstaan er goeie vriendschapsbanden. Ik ging ook op bezoek bij hem in zijn huis in de Pyreneeën waar we lekker tafelden en filosofeerden. Guido en ik zijn vrienden voor het leven." – Derek
De tekst van het nummer 'Over De Grenzen' is gebaseerd op Franstalige autobiografische gedichten van Léon Spilliaert. De hoes van 'Hunker' is een schilderij van Léon Spilliaert: 'Jeune homme avec écharpe rouge'.
single 'Een Beetje'
Een Beetje (feat. Vera Coomans)
single 'Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt'
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt (feat. Jan De Wilde)
Review Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Derek is een singer-songwriter met een dertigtal cd’s op zijn kerfstok of palmares. Hij schrijft en zingt in het Engels, Frans en Nederlands en had radiohits met 'Oh By The Way', 'Petit Lapin', 'Oui Je t’Aime', 'Zusje' en 'Onder stroom'. Hij is ook auteur van drie verhalen- en gedichtenbundels: 'Blij Met Een Beetje Zon', '16' en 'De Boswachter Van Oostende'.
Derek had samen met Yves Meersschaert het duo Derek & Vis en hij zit nog steeds in de rockband Derek & The Dirt. Vanaf 2002 werkt hij onder de naam Derek zowel solo als met verschillende groepsbezettingen aan nieuwe cd's en trad en treedt hij daarbij op in vele verschillende formules en groepen die luisteren naar namen als Pilgrim, Het Gespuis, The Rolls, Derek & Renaud, Derek & Maria, Derek & Rony Verbiest, Les Rimbauds, Les Amis de Derek.
Vanaf oktober gaan Derek & De tedere kompanen de baan op om het nieuwe album 'Hunker' live te brengen.
Line-up Derek & De Tedere Kompanen:
Derek: zang en klassieke gitaar
Tony Gyselinck: drums
Mario Vermandel: bas en contrabas
Hans Van Oost: elektrische gitaar
Yves Meersschaert: piano en orgel
Nils De Caster: viool, lapsteel en mandoline
Live:
15 oktober 2026, CC De Steenoven, Herzele (try-out)
23 oktober 2026, CC De Grote Post, Oostende (première)
31 oktober 2026, CC Leietheater, Deinze
Belgian Blues Challenge 2026 – Finale op 17 oktober 2026, CC De Steiger, Menen
Op zaterdag 17 oktober vindt de live-finale van de Belgian Blues Challenge 2026 plaats. Dit is een productie van de Belgian Blues Federation. Voor de praktische organisatie is dit keer Cultuurcentrum De Steiger in Menen onze partner.
De deuren zwaaien er om 19.30 u. open. Vanaf 20.00 u. spelen acht finalisten elk een set van twintig minuten. Er is een professionele jury, bestaande uit artiesten, organisatoren en mediamensen.
Hieronder vindt u de finalisten in de volgorde waarin ze zullen optreden. Deze volgorde werd door loting bepaald. De winnaars mogen België vertegenwoordigen op de European Blues Challenge 2027 en de International Blues Challenge 2028.
Mad Matty
The Blowfield Kings
Tom Beardslee & The Stevies
The Dogs Atomic Acoustic Blues
Little Chris
Black Label
HoodooMan
Madcat’s Roughriders
https://www.ccdesteiger.be
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De subversieve gitaren van Sub Pop én de gestileerde soul van Motown in één band? Wat in de prille jaren ’90 zowel artistiek als commercieel een onmogelijke combinatie leek, groeide uit tot hét handelsmerk van The Afghan Whigs. Vier decennia later blijken diezelfde inspiratiebronnen nog lang niet opgedroogd, en heeft frontman Greg Dulli nauwelijks aan bezieling ingeboet.
Toch heeft de tand des tijds wel degelijk iets weggeknaagd op het recente 10de studio album ‘Soft Control’: de boosheid van weleer lijkt geblust en heeft plaats gemaakt voor berusting.
Zou de inmiddels 61-jarige Dulli die relatieve rust ook uitstralen op het podium? We zijn twee songs ver tijdens de set in de AB en het antwoord is een staalharde ‘nee’. Het op een monolitische pletwalsriff drijvende “Parked Outside” en de nerveuze grunge van “I’m Her Slave” slaan de meute veertigers en vijftigers meteen met verstomming. The Afghan Whigs willen tijdens de laatste halte van hun Europese tour koste wat het kost de strijd tegen de verleiding van het social media-algoritme winnen. Wie elk van de 22 in snel tempo afgevuurde songs immers écht wilde beleven, kreeg weinig of geen tijd om contact te leggen met de buitenwereld. Anderhalf uur zonder ‘Dutch Disease’: ja, dat was echt lang geleden.
Met zijn licht ontvlambare persoonlijkheid is het altijd even afwachten of Dulli in een goedgeluimde dan wel in een pissed-off bui verkeert. Een enthousiast “Good evening AB!” veegde alle twijfels meteen weg: de rauw raspende strot had er duidelijk zin in, gunde de fans hun meezingmomentje tijdens “Going To Town”, en knalde er meteen dé Whigs signature song “Debonair” achteraan. Dulli is en blijft echter een man van zijn stuk. Zonder pardon bliksemde hij een aantal fans neer die hun blitse cameraflits wat te gretig op de man hadden gericht. Tja, wie een ticket koopt om de prince of dark romance aan het werk te zien, had misschien wel beter moeten weten.£
Door anderhalf uur lang de spotlight letterlijk én figuurlijk op Dulli te richten, bleven zijn vier kompanen wat in diens schaduw steken. Medeoprichter en bassist van het eerste uur John Curley is zijn vaste stek op de tweede rij inmiddels gewoon, maar anders verging het multi-instrumentalist Rick Nelson — die eerder op de avond ook al even support act Ed Harcourt had vergezeld — toen hij en zijn viool tijdens het epische “The Slide Song” een zeldzaam momentje met alle aandacht gingen lopen. Alleen jammer dat dit soort melodramatische slepers niet de ruimte kregen om de spanningsboog wat langer aan te houden, waardoor onze emo-honger niet altijd even afdoende werd gestild.
Ook over het ‘Elton John moment’ van de avond, toen Dulli zijn oververhitte gitaar inruilde voor een piano, waren de meningen ongetwijfeld wat verdeeld. “The Deepest Part Of The Darkest Shadow” bevestigde zijn status als één van de emotionele highlights van het nieuwe album ‘Soft Control’, maar met de tenenkrullende powerballad “Domino and Jimmy” begaf de groep zich op wel erg glad ijs. Het bleef gelukkig bij die ene uitschuiver, die prompt werd doorgespoeld met de claustrofobische riff die van “Fountain And Fairfax” nog steeds één van de onbetwiste hoogtepunten uit Whigs-klassieker ‘Gentlemen’ (’93) maakt. Voor het eerst klonk Dulli ook écht zoals we hem het liefst horen: afwisselend jankend en krijsend als een gewonde prooi in een wolfijzer. Ook de band leek nu helemaal losgeslagen en vervolgde met een retestrak “My Enemy” en de oudste song van de avond, het broeierige “Son Of The South” uit Sub Pop-debuut ‘Up In It’ (’90) . Precies dit nummer illustreerde overigens treffend hoe diep de adoratie van een piepjonge Dulli voor The Gun Club al zat ingebakken.
Tijdens deze Europese tour breekt de band opvallend genoeg met de traditie om na het hoofdmenu nog wat encores te serveren. In plaats daarvan werkten de Whigs 22 songs lang gestaag naar een melodramatisch orgelpunt, dat werd ingezet met de vlijmscherpe liefdesbrief “Summer’s Kiss” en de epische powerballad “Into The Floor” die deze maal wél de rillingen over onze ruggengraat liet gieren.
De crooner in Dulli kreeg finaal volledig vrij spel in een slight return versie van überclassic “Miles Iz Ded”. Toegegeven, het mantra ‘Don’t forget the alcohol’ klonk in deze versie wat minder urgent, maar hey, de man heeft buitensporig gebruik van genotsmiddelen nu eenmaal al lang afgezworen. Meer nog, wellicht mede dankzij deze opoffering haalden The Afghan Whigs zonder al te veel kleerscheuren hun 40ste verjaardag. Keep on going, ‘Gentlemen’!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Simple Plan + guests, Bigger Than You Think! Europe Tour 2026, Vorst Nationaal, Brussel op 5 oktober 2026 – Pics
Simple Plan is echt 'bigger than you think'! Het geplande concert in de AB is verhuisd naar FN. De Canadese poppunkiconen vieren hun 25ste verjaardag met Neck Deep als special guest.
Al meer dan twintig jaar is Simple Plan een van de meest invloedrijke en succesvolle poppunkbands ter wereld. Hun debuutplaat uit 2002, 'No Pads, No Helmets...Just Balls' behaalde meermaals platina en leverde hits op als "I'd Do Anything", "I'm Just a Kid", "Addicted" en "Perfect". Dankzij songs als "Welcome to My Life", "Summer Paradise" en "What's New Scooby-Doo" werd hun status voorgoed bevestigd.
De band uit Montréal verkocht intussen meer dan 10 miljoen albums en haalde miljarden streams. In februari 2024 verkochten ze De Roma in een rotvaart uit, later dat jaar gaven ze het beste van zichzelf op het podium van Rock Werchter.
Dit jaar viert Simple Plan zijn 25ste verjaardag met een documentaire op Amazon Prime, getiteld "Simple Plan: The Kids in the Crowd". Bovendien mochten ze het podium delen met The Offspring, waaronder nog in de ING Arena, en met Avril Lavigne.
Als kers op de taart begonnen ze ook aan hun meest ambitieuze headline tour in twintig jaar.
(voor elk verkocht ticket en VIP-pakket wordt tijdens deze tour €1 gedoneerd aan de Simple Plan Foundation. De foundation, die in 2005 opgericht werd, helpt jongeren in nood en laat zien hoe krachtig muziek kan zijn als middel om een doel en richting in het leven te vinden. Sinds de oprichting heeft de Simple Plan Foundation meer dan 3 miljoen dollar geschonken aan diverse liefdadigheidsinitiatieven in Canada en heeft ze vele prestigieuze onderscheidingen ontvangen voor haar filantropische werk)
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10339-simple-plan-05-10-2026
Neck Deep
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10338-neck-deep-05-10-2026
Charlotte Sands
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10337-charlotte-sands-05-10-2026
Org: Live Nation
Band of Horses - Nostalgie met enkele rafelrandjes
Twintig jaar geleden zette Band Of Horses met’ Everything All The Time’ een stevige voet tussen de deur van de indierock. Met “The Funeral” groeide de band rond Ben Bridwell al snel uit tot een vaste waarde, maar twee decennia later valt vooral op hoeveel van die beginjaren nog overeind staat.
Voor hun jubileumtour keerde de Amerikaanse band terug naar De Roma, met een avond die volledig in het teken stond van hun rijke verleden. Al zou niet alles uit die twintig jaar even fris uit de verf komen.
De band begon wat later dan voorzien, maar nam met “The First Song” meteen een vliegende start. Geen verrassing verder want de debuutplaat werd mooi van voor naar achter in de juiste volgorde gespeeld. Verder was de steelgitaar prominent aanwezig en “Wicked Gil” klonk zacht en scherp tegelijk, terwijl Bridwell goed bij stem was. Na het snedige “Our Swords” werd de spanning voor “The Funeral” bijna tastbaar. Bridwell bouwde het nummer met een loop langzaam op, waarna het uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Ook “The Great Salt Lake”, luidkeels meegezongen door de zaal, en “Monsters”, dat met banjo en een trage opbouw heerlijk loskwam, behoorden tot de hoogtepunten. Met “St. Augustine” sloot de bezwete Bridwell het eerste deel solo en in opperste concentratie en schoonheid af.
Na de pauze begon de band opnieuw met “Is There a Ghost”, dat meteen volop werd meegezongen en de bassist wild liet gaan. Ook “Islands on the Coast” kreeg een speelse en energieke tweede helft, terwijl “No One's Gonna Love You” als publieksfavoriet zacht en zuiver werd gebracht.
Daarna begon de set wat terug te zakken. “NW Apt.” leed onder een galmende mix waarin Bridwells stem geregeld verdween, terwijl “Factory”, “Crutch”, “Infinite Arms”, “For Annabelle” en “Dilly” de boel overeind hielden. Vooral “For Annabelle”, een tedere ode aan zijn dochter, zorgde voor een mooi rustpunt.
Met het aangekondigde nieuwe album in het vooruitzicht bracht de band ook “Little Suspect”, een atypische song met een donker randje, die voorlopig wat verloren ging in de set.
Naar het einde toe vond de band opnieuw wat meer scherpte. “Laredo” werd door velen herkend en enthousiast onthaald, terwijl het verzoeknummer “Hag” met de nodige branie werd gespeeld. Voor “Ode to LRC” ging Bridwell solo en legde de rest van de band het nummer vervolgens zacht neer, waarna “The General Specific” met tamboerijn en volle overgave voor het slot zorgde.
Toch bleef de geluidsmix een zwakke plek: vooral de zang kwam niet altijd helder door en sommige instrumenten klonken te schel. Daardoor was het eerste deel, waarin ‘Everything All The Time’ integraal en met enkele duidelijke hoogtepunten werd gespeeld, uiteindelijk het sterkste luik van de avond.
Setlist 1: Everything All The Time - The First Song - Wicked Gil - Our Swords - The Funeral - Part One - The Great Salt Lake - Weed Party - I Go to the Barn Because I Like The - Monsters - St. Augustine
Setlist 2: Is There a Ghost - NW Apt. - Islands on the Coast - No One's Gonna Love You - Factory - Crutch - Infinite Arms - For Annabelle - Dilly - Little Suspect - Laredo - Hag - Ode to LRC - The General Specific
Organisatie: Live Nation + De Roma, Antwerpen
Coup Dur releasen nieuwe songs en touren door Europa
Vers terug van hun eerste show in Londen voor een nokvolle en enthousiaste zaal, en net voor ze op tournee vertrekken met The Lemon Twigs, komt Coup Dur met hun derde single én video: Ça me Vexe. Het trio brengt een verfrissende mix van yéyé en ultra-melodieuze punk.
Ça Me Vexe - YouTube
Ça me Vexe schetst het dagelijkse leven van een koppel dat langzaam uit elkaar valt, waar frustraties, kleine ergernissen en te lang verzwegen verwijten de relatie steeds verder aantasten. Coup Dur stapelt die gevoelens op tot aan de bridge, het emotionele hoogtepunt van het nummer, waar de eindeloos herhaalde zin 'Ça me reste' zich letterlijk aan de luisteraar vastzet.
Coup Dur vervolledigt dit najaar hun EP The English Want Coup Dur met drie nieuwe tracks. Ça me Vexe verschijnt op 7 oktober, gevolgd door Encore Un Mythe en La Lumière op 5 november via 62 Records.
De Brusselse twist-popband is momenteel op tour en trapte de najaarsreeks af in Botanique. De band deelt dit najaar het podium met onder meer The Lemon Twigs, Girls in Hawaii en ShitKid, en staat op 15 december in de Ancienne Belgique als support van Girls in Hawaii.
Coup Dur is een twist-poptrio uit Parijs en Brussel dat elementen van yéyé, indie en garage rock samenbrengt in een directe en energieke sound. Met een scherpe, ironische ondertoon vertaalt de band alledaagse situaties rond liefde en verlangen naar korte, efficiënte Franstalige songs.
Coup Dur - Release EP - Last singles
Even voorstellen – Coup Dur (ex Ada Oda) releaset eerste EP
Even voorstellen - Gorilla Tremors – Gospel According to…
Voor liefhebbers van The Misfits, Ramones, Black Flag, The Sonics, Reagan Youth en Reverend Beat-Man
Live op tape, geen fratsen
Gospel According to… is de tweede plaat van Gorilla Tremors, en de band heeft duidelijk iets te bewijzen na hun debuut. Waar die eerste EP volledig in eigen beheer werd opgenomen in het repetitiekot, trok de band deze keer naar de Tooth Mountain Studio van Rafael Valles Hilario (Tuff Guac) om alles op tape vast te leggen. Bewust geen knip- en plakwerk achteraf: What you hear, is what you get. Die old school aanpak doet precies wat ze moet doen: de live sound en de energie van de band eerlijk weergeven, zonder een laagje polish dat de kantjes glad zou strijken.
Rauw rock ’n’ roll zwaait de plak
Gospel According to… draagt zijn missie niet licht: rauwe rock 'n' roll prediken in een wereld waar autotune, click-tracks en usb-sticks te plak zwaaien. De nummers zijn geen gewone songs, het zijn rock 'n' roll psalmen, één voor één opgevat om het publiek in vervoering te brengen. Er wordt gepredikt en gezongen over hopeloze liefde, over vechten voor een plaats op deze aardkloot, en over simpelweg jezelf durven zijn. Thema's die hier niet zwaarmoedig aanvoelen, maar als een vuistslag met een grijns erbij.
Openen doet het album met Fight Fight Fight. Daarmee maken Gorilla Tremors meteen een statement: opkomen voor jezelf en geen compromissen maken.
Lollypop met zijn suggestieve zanglijn swingt en rolt dat het een lieve lust is. Wie hierop kan blijven stilzitten, is vermoedelijk een levende mummie.
Cobrahead is een nummer waarin Stefanie van Garagefuzzters voor muzikaal vuurwerk zorgt in een vocaal duel met Guy, strak binnen de drie minuten. Ook op Let It Slip en Black Out maakt Stefanie het er met haar stem niet minder smerig op: minstens even vuil als Grease on speed.
Heel toepasselijk sluit Gospel According to… af met Raw Doggin', met als mantra: 'I don't care what the people say’. Een regel die de hele plaat eigenlijk samenvat.
Ook visueel klopt alles: Kingratartwork (bekend van de Chiff Chaffs) weet de ruwe old school mentaliteit van Gorilla Tremors perfect te vertalen in beeld, met zowel de albumcover als de beelden voor de verschillende singles. Van opnamemethode tot artwork is deze plaat consequent: eerlijk, rauw, en zonder excuses.
Gospel according to... - EP by Gorilla Tremors | Spotify
Even voorstellen - BAKBEEST debuteert met "Plastic"
Met Plastic levert de Noord-Nederlandse band BAKBEEST haar eerste officiële single af. Het viertal brengt een eigenzinnige mix van rap, funk, rock, jazz en country waarin scherpe observaties, humor en maatschappijkritiek hand in hand gaan.
De teksten van BAKBEEST bewegen zich tussen alledaagse frustraties, maatschappelijke vervreemding en de schoonheid van het stuntelende bestaan. Kritisch waar nodig, maar altijd met een knipoog. Muzikaal zoekt de band bewust de randen van genres op, zonder zich vast te leggen op één stijl.
Plastic richt de blik op onze wegwerpcultuur en de vanzelfsprekendheid waarmee plastic deel uitmaakt van het dagelijks leven. De single verschijnt op 9 oktober, de Dag van de Duurzaamheid, en koppelt een aanstekelijke groove aan een kritische boodschap. Wat begint als een lichtvoetig funknummer groeit uit tot een energieke mix van rap, pop en country-invloeden.
Live staat BAKBEEST voor strakke grooves, onverwachte wendingen en een directe wisselwerking met het publiek. De band bestaat uit Arnoud Berkepas (raps & samples), Joost van Soest (drums & sounds), Joost van der Beek (guitar & scapes) en Michaël Nieuwenweg (bass & synth)
https://soundcloud.com/bakbeest/plastic/s-nlK9awj8JKA?si=cb3a6fb36e9c48bab5012192adb4d85f&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing
Ha Concerts, Gent - Drie concerten om met een verhaal
Sterke verhalen maken sterke stukken
Dit najaar staan er bij Ha Concerts verschillende artiesten op het podium met een unieke achtergrond. Van grensverleggend onderzoek tot rauwe authenticiteit
We tippen drie artiesten
Aynur
"Master of Mediterranean Music"
Aynur werd bekroond met Bekroond met de prestigieuze WOMEX Artist Award en de Master of Mediterranean Music Award van Berklee College.
Ze vertrekt vanuit traditionele volksliederen en de dengbêj zangstijl, maar plaatst die in een open klankwereld waarin ook jazz, klassiek en andere westerse invloeden meeklinken.
WO 18 NOV '26
Hihats In Trees
Soloproject van drummer
Lander Gyselinck
Vanuit zijn doctoraatsonderzoek ontwikkelde hij een eigen benadering van beatcultuur, volledig opgebouwd uit akoestische, niet synthetische klanken.
HHIT vertrekt van een 'clubmuziek'-filosofie, maar vertaalt die naar percussie, ritme en fysieke interactie.
VR 11 DEC '26
Emmy d'Arc
Rauwe songs
Vergeet de gepolijste popmeisjes. Emmy d'Arc is van een ander kaliber. Terwijl haar leeftijdsgenoten nog met poppen speelden, zong Emmy de PlayStation-game SingStar aan gort en claimde ze haar eerste gitaar.
De missie was toen al duidelijk: het podium op. Niet om te behagen, maar om te overmeesteren.
ZA 12 DEC '26
www.haconcerts.be
Unday records news - With Geike Arnaert, Aäron Koch finds the missing voice on 'Echoes'
Aäron Koch has never had much of a soft spot for duets. 'Echoes', it turns out, had other ideas.
The song has been following him around for years. An early demo never quite settled into place, and when Koch was working on his debut album 'For Once', he dismantled the original arrangement and rebuilt it as 'Longing'. It took returning to that first recording years later for another possibility to reveal itself. Perhaps the song hadn't needed to be rearranged at all. Perhaps it had simply been missing another voice.
Koch found it in Geike Arnaert. He had known Geike for some time and had long admired the particular tension in her singing: a voice that can sound exposed and fragile one moment, then quietly commanding the next. When he sent her the old demo, her answer came back almost immediately: "I'm in."
'Echoes' stays close to that original, shadowy atmosphere. It moves patiently, leaving plenty of air around both singers while a quiet unease simmers underneath. Rather than trading lines in the manner of a conventional duet, Koch and Geike circle around each other. Their voices meet, separate and blur at the edges, giving a song about longing and connection its elusive pull.
'Echoes' is out now Album - Echoes - YouTube
Sdban records news - Orson Claeys' debut album OTHELLO: a musical portrait of identity
Release: October 9, 2026
Orson Claeys — WHAT A NIGHT (feat. IAMOMNI)
OTHELLO is the debut album by pianist and composer Orson Claeys. Bringing together influences from jazz, hip-hop, urban culture, and everyday life, the record offers the clearest portrait yet of an artist shaped as much by the worlds around him as by music itself.
The title refers to Claeys' full name, Orson Dwight Othello Claeys, and reflects the album's central concern: identity. Throughout its eleven compositions, personal experiences, cultural influences, and artistic inspirations converge into a body of work that seeks to understand how an artist is formed, both within and beyond music. Musically, it builds on jazz, strongly intertwined with hip-hop, contemporary culture, and ideas beyond traditional musical frameworks. For Orson, music is not a fixed genre, but an open and evolving form of expression. That philosophy is introduced from the very first moments through the voice of one of jazz's most respected musicians and educators, Dr. Marshall Hawkins.
Claeys first encountered a conversation between John Daversa and Dr. Marshall Hawkins on The John Daversa Podcast through a short clip on social media and was immediately struck by the way Hawkins spoke about music, love, and life. The spoken-word excerpt that opens "INTRO / L.O.V.E." is drawn from that conversation, whose reflections closely echoed the ideas that had shaped Orson's artistic vision and inspired him to reach out about using it on the record.
Before granting permission, Hawkins asked to meet Orson to learn more about the project and its artistic vision. The conversation, shaped by Hawkins' lifelong experience as both a performer alongside artists such as Miles Davis, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Tony Williams, Joe Henderson, Freddie Hubbard, and Pharoah Sanders, and as a dedicated educator and mentor, left a lasting impression. Convinced by the vision behind the project, Hawkins gave his blessing to use the recording, allowing his voice to introduce the listener as a reflection on connection, humanity, and the ideas that underpin the album as a whole.
This broad perspective continues in a series of carefully chosen collaborations. A track like "WHAT A NIGHT" first took shape during a studio session with indie-soul singer Sevens, whose harmonic ideas laid the foundation for the track. As the composition evolved, Claeys felt it called for a stronger hip-hop voice. Through a recommendation from Mixmonster Menno of STUFF., he was introduced to L.A. rapper IAMOMNI, whose contribution brought exactly the energy and perspective the track needed. The result unfolds like a late-night journey through Los Angeles, with IAMOMNI's contribution adding a sense of movement, character, and place.
Elsewhere, "SPIRAL", featuring Belgo-Brazilian vocalist Helena Casella, grew out of a long-standing mutual admiration. Conceived as a meeting point between R&B and jazz, the composition balances the groove and emotional depth of the former with the improvisational spirit and spontaneity of the latter. The collaboration developed naturally from the outset, with Casella instinctively understanding the atmosphere Claeys envisioned while enriching the music with her own warmth and nuance.
A long-held ambition materializes on "SHADOWBOXING", where Claeys is joined by drummer, producer, and one of the key figures in contemporary Belgian jazz, Lander Gyselinck. Gyselinck's work, particularly his collaboration with Zwangere Guy on Pourriture Noble, was instrumental in showing him how the language of hip-hop could coexist naturally with jazz, an idea that runs throughout the music. Drawing inspiration from boxing, the track is a musical equivalent of a fighter's walk towards the ring: focused, intense, and driven by the sense of anticipation that precedes stepping into the fight.
After this heightened intensity, the record gradually moves toward its closing statement. "OUTRO / HANIN", featuring oud player Akram Ben Romdhane, a longtime collaborator whose playing forms a natural bridge between his previous work and the broader musical landscape he's exploring these days. The title references the Tunisian Arabic word hanin, meaning "nostalgia", a fitting conclusion to a work deeply concerned with memory, identity, and personal history.
Beyond music itself, the album is informed by a wider cultural landscape. Urban culture, with its visual language, creative independence, and sense of community, forms an important backdrop. Sport also plays a significant role, particularly boxing and skateboarding, whose emphasis on discipline, focus, and resilience mirrors his own creative process. Rather than being treated as separate influences, these worlds coexist without hierarchy, reflecting an artistic vision that resists rigid boundaries and allows different disciplines, communities, and experiences to inform one another.
OTHELLO is out now, available
Tracklist
1. INTRO / L.O.V.E.
Nederlands 
Français 
