‘Happy Endlings’ is het 20ste album voor dit gezelschap. Artistiek leider is Ole Morten Vagan. Dit orkest bestaat sedert 1999 onder deze naam en is gevestigd in Trondheim (nogal logisch met die naam). De muzikanten in dit project zijn veelal ook solo of in andere bands actief. Ze werkten ook al internationaal samen. O.a. met Pat Metheny om maar één iemand te noemen en ze wonnen daarnaast ook de Pelleman Award for Jazz Music. Een gerenommeerd gezelschap dus.
Gedurende een dikke 80 minuten nemen ze je mee op een intense, epische en verrassende trip met zijn zachte momenten afgewisseld met bizarre ritmes en een roller-coaster van instrumentale jazz. Het klinkt vrij experimenteel en ook bij momenten melodieus. Variatie en het blenden van verschillende stijlen met old school en free jazz zijn hun motto. Zo krijgen we een hoeveelheid van ideeën en invalshoeken te horen. Maar qua jazz recordings is dit heel hoogstaand van niveau. Ole Morton Vagan, die sedert 2005 binding heeft met het Orchestra, is de componist van de nummers op ‘Happy Endlings’. De titel van het album speelt op twee ideeën van enerzijds een grote duistere natuurramp en anderzijds het concept van ‘The Endling’.
De term ‘endlings’ was bedacht in de 1990’s door een Amerikaanse arts (Robert Webster) om een patiënt te omschrijven die hem vertelde dat ze de enige overlevende van haar familie was. Net als John Martin’s schilderijen (zie cover) is ‘Happy Endlings’ genuanceerd en met een open einde aldus Vagan.
Een top jazzalbum.

Blues/Jazz
Happy Endlings
Trondheim Jazz Orchestra

Deze Griekse band brengt hun debuut uit via Manic Depression Rec. Het trio (on stage is het een kwartet) brengt vanuit het warme Griekenland donkere postpunk die soms neigt naar wave en gothic rock. Zo zijn er velen zal je zeggen? Ja, je hebt een punt. Maar toch zijn er een aantal zaken in hun muziek die maken dat ze boven de middelmaat uitstijgen.
Ten eerste: de vocaliste Makrina. Naast haar goddelijke verschijning heeft ze een heerlijke en vol van melancholie gevulde zangstem. Een stem waar ze vele kanten mee uit kan. Die gebruikt ze soms op een introverte manier en daarnaast laat ze die ook meermaals breeduit galmen.  De songs zijn telkens goed in balans. De productie zit dus wel snor. De synths zijn hier zeker een meerwaarde naast de ander gekende instrumenten. Ze dragen soms wel de song en voegen er de nodige sfeer mee aan toe.
Ze openen het album met een instrumentale track om dan met “Leave Behind” majestueus van wal te steken. Ook de wat tragere “Wind Of Knives” is intens. “Don’t Wait” lijkt op een electrowavesong maar Makrina heft hier de vrij eenvoudige track met haar subtiele stem naar een hoger niveau. “Sway” en “Lifeblood” zijn aanraders. Afgesloten wordt er met de wat epische en duistere track “Against The Light”, die heerlijke synths en subtiel gitaarwerk bevat.
Het is moeilijk om in dit genre nog origineel uit de hoek te komen. Maar hetgeen ze met de overbekende bouwstenen van het genre weten te doen is zeker de moeite waard. Neem daarbij de fantastisch stem van Makrina en de goedgekozen synthsounds en we kunnen hier van een prima debuut spreken.

Toen Dragony in Wenen begon in 2007 als The Dragonslayer Project sloeg hun muziek al snel aan en tijdens de opnames van hun eerste EP werd algauw de naam ingekort tot Dragony. Twaalf jaar later staan ze er nog steeds en deden ze de voorprogramma’s van vele metalbands zoals Powerwolf, Serenity en Paul Di’ Anno om maar enkele te noemen. Nu zijn ze er terug met hun derde langspeler. Om de kwaliteit van dit album te kunnen verhogen en bekostigen deden ze een succesvolle crowdfunding. Ze inviteerden ook enkele gastmuzikanten zoals de gitarist van Sabaton (Tommy Johansson), zanger Ross Thompson (Van Canto) en zangeres Nora Bendzkov.
Het album opent alleszins veelbelovend met “Flame of Tar Valon”. Dik aangezette keys openen de song om met daarna echt van start te gaan. De goddelijke stem van Nora Bendzkov in de bridge lift het nummer naar een ander level. Ook de solo die erop volgt, is top. Alles is zo geproduceerd dat het gemakkelijk in het gehoor ligt. De gitaren staan niet te fel, de orkestratie en de keys zorgen voor de zwier en sfeer. De refreinen zijn bombastisch en doen wat schlagerachtig aan, maar het werkt wel. De uptempo-songs zijn wel volgens hetzelfde stramien geschreven en dus ietwat voorspelbaar. De trage nummers doorbreken dat stramien. “Fallen Star” is een heel degelijke ballad die mooi uitgewerkt is en met een tekst dat bol staat van de clichés. De teksten zijn niet bijster origineel, maar passen bij de muziek. De zang is clean, soms best hoog en heel zuiver.
Je hoort het al een beetje aan mijn adem: Het derde album is toe nu toe hun beste album geworden, maar het drijft gewoon een beetje teveel op de gekende clichés van het genre. Los daarvan is het een genietbaar album, met een goede productie en vooral bestemd voor de liefhebbers van dit genre. Andere metalheads gaan dit wat te slap vinden.

Deze plaat is in feite uit sinds september 2018 maar lag op een berg promo’s wat te verkommeren. Tot ik tijd had om ernaar te luisteren. Toen dacht ik: deze moet ik toch wat aandacht geven. Dit Noors trio brengt met ‘No Ritual’ hun tweede album uit (na hun debuut in 2016). Kenmerkend zijn hun dromerige indiepop en -rock die wat doen denken aan de 80’s en 90’s. Ergens tussen House Of Love, Johny Marr en bijvoorbeeld de hedendaagse The Twillight Sad in, waarvan ik jullie nogmaals wil wijzen op hun fantastisch nieuwe album. Deze Chain Wallet is ook het ontdekken waard. Luister maar eens naar “Ride” op Youtube. Een dijk van een song met een heerlijk refrein en subtiel gitaarwerk. In de uitbreiding van de band hun sound speelt Chiara Cavallari van de psychedelische band Foammm een belangrijke rol. Haar etherische aanwezigheid heeft zich over het gehele album verspreid, aldus de band. Haar vocals zijn in elk geval hier en daar aanwezig.
Waar hun debuut eerder dromerig en richtingloos klonk , geeft hun opvolger meer richting en zin aan. Dit uit zich in een duidelijk uitgebalanceerd gitaarspel alsook het zoeken en tot stand brengen van nieuwe symbolische betekenissen. Wie niet zoekt naar betekenissen en enkel naar muziek luistert , zal hier catchy indierockers horen in een mix van dreampop en shoegazepop.
Chain Wallet is Noors maar je zou denken dat ze uit Engeland komen. Daar had je eind de jaren ‘80 en begin de jaren ‘90 wel een aantal gelijkaardige bands. Met ‘No Ritual’ hebben ze een heel fijn album uit waar ik nog een tijdje van zal genieten.

Monster Magnet had in het najaar nog een nieuwe plaat uit (‘Mindfucker’). Een goeie plaat zelfs.

Lees de review maar na op onze pagina http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/69754-Mindfucker  . Zo is hij nu op toernee doorheen Europa waarbij hij drie optredens voorziet in ons land. Dat zagen velen blijkbaar zitten want De Kreun was al een tijdje uitverkocht.

Het Britse trio Puppy mocht de zaal opwarmen wat buiten wat die-hard fans moeilijk lukte. Hetgeen we hoorden was niet slecht maar ook niet iets waar we van onder de indruk waren. Het deed heel in de verte wat aan Danko Jones zonder testosteron denken. De drummer was wel indrukwekkend maar kwam niet geheel tot zijn recht bij deze muziek. Er zit meer in zijn mars. De nummers klonken allen wat gelijkaardig en de zanger/gitarist had wat rare tics na elke zanglijn. We keken al uit naar de hoofdact.

Monster Magnet mocht dan hun duivels ontbinden. En dat is haast letterlijk te noemen. Op achtergrond hing een groot doek met de hoes van ‘God Say No’ op. Er werden beelden geprojecteerd. “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige album startte de set waarna er overgegaan werd naar “Rocket Freak” uit hun nieuwste plaat. Meteen voelde je de haren recht komen en de vuisten gingen de lucht in. Dit luid aangemoedigd door Dave Wydorf (inmiddels ook al 62 jaar) die heel interactief naar het publiek toe was. Hij bespeelde goed de zaal en anders dan de meeste popartiesten plegen te doen.
We kregen heel veel werk uit de periode tussen 1993 en 2004. Twee songs uit de nieuwe plaat en geen enkele uit de drie voorgaande albums. Alhoewel ik persoonlijk ‘Mastermind’ bijvoorbeeld ook een goede plaat vind. Bon, de muzikanten gingen ervoor en Dave ook alhoewel hij naar het einde toe nogal vaak aan zijn pedalen stond te regelen waardoor hij met zijn rug naar het publiek toe stond. Dat was het enige schoonheidsfoutje. Voor de rest een mooie finale met “When The Hammer Comes Down”, “Negasonic Teenage Warhead” en uiteindelijk als climax “Space Lord”. Daarbij liet hij iedereen tijdens het liedje ‘Space Lord Motherfucker’  scanderen. Er ontstond een eerste maal een moshpit vooraan.
Het was duidelijk dat het publiek na dit nog meer wilde. En na roepen en klappen kwamen ze op voor de bisronde. Eerst met “CNN War Theme” dat een uitgebreide instrumentale versie meekreeg. Wydorf kwam daarna terug op de stage voor “Dinosaur Vacume” en “Powertrip”. “Powertrip” was het orgelpunt met moshpit en massaal in de lucht gestoken vuisten. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht na een opzwepende trip van een anderhalf uur.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, St-Niklaas , een paar dagen later
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/monster-magnet-28-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/puppy-28-01-2019

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

25 jaar draaien deze Amerikanen reeds mee in het muziekcircus. En zeggen dat ze in hun beginjaren nog als ééndagsvliegen werden aanzien. Om dat jubileum te vieren doen ze een toernee en er is nu ook hun tiende album “Why You So Crazy”. Genoeg om naar uit te kijken dus.

Eerst kregen we Juniore als support. Dit trio uit Parijs bracht indiepop op synth, drum en gitaar. Waarom de gitarist een masker droeg was mij een raadsel en trouwens irrelevant in het totaalplaatje. Gelukkig was het muzikaal wel best genietbaar.

Daarna was het aan de hoofdact The Dandy Warhols. Aan beide zijden van het podium hing een tros met zilveren ballonnen in de vorm van 25. Een glitter zeil hing op de achtergrond. Er werd voorzichtig en smaakvol gestart met “Forever” (afkomstig van hun nieuw album) om dan over te gaan naar “If You Were The Last High”. Naar het einde toe kregen we ook nog hun laatste nieuwe single “Be Allright” te horen die goed stond tussen de gekende knallers.
Het concert werd langzaam opgebouwd en was een beetje zoals een diesel. Hier en daar werd een psychedelisch uitstapje ingelast. Alles klonk goed en professioneel.
De set bestond vooral uit nummers die terug te vinden zijn op hun verzamelplaat. Daarmee viel nog maar eens op hoeveel gekende tunes ze hebben. De zanger kunnen we niet meteen een entertainer noemen. Nee, dat kwam eerder van toetseniste/bassiste Zia die geregeld contact met het publiek maakte. Haar borsten ontblooten doet ze al lang niet meer en we zaten daar nu ook niet meteen op te wachten.
Het slot van het concert met de reeks songs van “All The Money or…”, “Be Allright”, “Bohemian Like You”, Everyday Should be a Holiday” en “Pete International Airport/Boys Better” zorgden voor een klein feestje vooraan in de zaal. De zilverkleurige ballonnen die in de zaal daarbij werden gedropt droegen daar ook aan bij.

Het was een heel fijne avond daar in de Roma , met fijne muziek. We werden niet van onze sokken geblazen maar het was zeker goed genoeg om onze batterijen weer op te laden. Ergens is hun muziek wel uniek te noemen.

Organisatie: De Roma, Antwerpen

We bespraken in dit magazine al de vooruitgeschoven single “I’m Always Fine” van Mauger. De band die uit wat DNA van Absynthe Minded en Sioen bestaat en daarnaast gewoon stuk voor stuk rasmuzikanten in zijn rangen heeft. Die single kon ons trouwens meer dan matig bekoren en dus keken we uit naar wat hun debuutplaat ons te bieden zou hebben.
‘Sunday Competition’ probeert ons subtiel met negen songs te verleiden. Een opzet waar ze moeiteloos in slagen. Opener “Route Du Soleil” klatert als een beekje voorbij met een akoestische gitaar en spaarzame percussie. De rest doet de stem en de melodie. Hier is ‘less is more’ zeker waar. “Come Back To The City” drijft op een heerlijk basritme en een zang met weerhaakjes. Het doet mij ietwat aan Eels denken. En dat is een toch een geweldig compliment. “Streets Run Dry” begint in de intro als Eisbär van Grauzone om dan meteen over te gaan naar een laidback rockgroove die wat aan Lenny Kravitz doet denken. Maar alles dan gegoten in een indiepopsong. Laten we zeggen een poppy versie van Millionaire.
Negen songs kunnen lang duren, maar is soms ook te kort. Bij Mauger is het dat laatste. Negen songs zonder al te veel franjes maar voorzien van rake arrangementen en melodieën. Songs die beetje bij beetje onder je huid kruipen en je niet meer loslaten. Een authentieke en warme plaat. Waar wacht je nog op? U moest hem al in huis hebben.

De Nederlandse band Legion Of The Damned draait al mee sedert 1990. Aanvankelijk was het onder de naam Occult waarmee ze vijf albums uitbrachten. Met hun laatste nieuw album zijn ze met Legion of the Damned aan hun zevende album toe en o mijn god wat scheuren ze als jonge honden op ‘Slaves of The Shadow Realm’. Het album is een plezier om naar te luisteren. Dit dankzij de heel fijne productie waardoor de bas heerlijk zingt en de gitaarstukken en de drums mooi hun plaats krijgen. Maar eveneens ook vanwege het goede materiaal en het enthousiasme dat je hoort. Luister maar eens naar de knaller “Charnel Confession” waar we meegezogen worden door de wervelwind van de ritmesectie en de heerlijke gitaarriffs. Toch wordt het melodieuze dat ze op de laatste platen hanteren niet vergeten. Het moet gezegd dat het ene het andere niet in de weg staat. Ook de zang van Maurice Swinkels is ditmaal van hoog niveau. Elke song heeft wel minstens iets dat het aantrekkelijk maakt. Op “Slaves Of The Southern Cross” krijgen we thrashmetal en een refrein dat live uit volle borst meegezongen kan worden. Op “Noctural Commando” staan mooie overgangen. “Black Banners In Flames” heeft dan weer een schitterend stuk ritmesectie waar de track loos op kan gaan en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Alleen op de openingstrack krijg je het gevoel dat ze moeite hebben met het tempo, waardoor de song wat haastig overkomt. Maar de andere tracks maken dit kleine euvel meer dan goed.
We hebben vijf jaar op nieuw werk moeten wachten maar met een album als dit, was het wel het wachten waard. Een eerste hoogtepunt in het jonge metal jaar. Verplichte voer voor de liefhebbers van het genre.

Esplanades is een Frans duo (uit het naburige Lille) dat probeert flamboyante en energieke pop te maken. Op hun eerste EP, die zeven tracks bevat, slagen ze bijzonder goed in hun opzet. Het doet mij wat aan Mika denken qua energie en rijkdom. In elke song zitten vrij veel ideeën verwerkt. De samenzang en afwisseling van de stemmen werkt goed. Elke song gaat wel meerdere kanten uit. Veelzijdigheid is het woord dat ik erop plak. Het vergroot tevens het luisterplezier. Daarnaast klinken een aantal refreintjes ook wel vrij catchy. Ik denk dan aan hun single “Funny Talking Animals”, “Everywhere Is Safe” of “Kiruna”. Maar dit zonder te hervallen in de gekende clichés. Ze weten dus wel hoe een song te maken en de productie klinkt ook piekfijn. Alain Douches ( o.a. bekend van zijn werk voor Midlake, Mastodon, Sufjan Stevens, …) deed hier de mastering. Ze lieten dus niets aan het toeval over en dat loonde. Afsluiter “Heart-Sized Parade” begint als een popsong en eindigt met een gitaarsolo in de stijl van Muse. Dat is Esplanades, er altijd nog een weerhaakje of een twist aan toevoegen.
Wie op zoek is naar goede pop met diepgang zit hier goed. ‘Rebirth of Bravery’ is een kleine storm in een glas water. Maar wel eentje die mij doet verblijden. Indiepop die ergens te situeren valt tussen Mika, Robbie Williams, Queen en MGMT.

Aroma Di Amore is verleden tijd. Maar zie De Delvers probeert de leegte die ze achter gelaten hebben in te vullen. Dit vijftal grossiert in een blend van wave en postpunk met Nederlandstalige teksten. Op hun debuut in eigen beheer staan tien tracks die gemiddeld twee minuten lang zijn. En dat is prima, want nergens krijgen we eindeloze herhalingen. Het is net als de muziek en de teksten basic, to-the-point. Geen flauwekul of lange solo’s. En toch zit alles erin wat er moet in zitten.
Daar waar de Engelstalige teksten in veel bands gewoon een klankbord zijn, vinden we hier teksten die persoonlijk maar ook veelzeggend zijn. Ik ben heel blij dat ze hun teksten in het coverboekje hebben gezet. Niet dat ze niet verstaanbaar zijn, want ze zijn in het Algemeen Nederlands gezongen. Geen woord staat er teveel, juist voldoende om je er je eigen betekenis aan te geven. De muziek is, zoals we eerder zeiden, direct en soms best catchy. “Onrust” is bijvoorbeeld een heel sterke song waarin je de onrust ook in het nummer kan voelen. Op “1000 Vragen” doet Laura Haemels (toetsen) de lead vocals. Dat levert dan een andere soort vibe op. Ze doet het niet perfect (er kan nog wel wat geschaafd worden aan haar zangstem), maar wel met de juiste inzet. Heel in de verte hoor je dat ze nu en dan de mosterd halen waar onder andere A Slice Of Life (die nieuwkomer van vorig jaar) ook uit put.
Soms punkrocken ze ook ferm zoals op “Wij Worden Wakker”. Hier doen ze mij een beetje aan de Nederlandse band De Dood denken. Op “Ik Volg De Wind” krijgen we dan weer darkwave van de bovenste plank.
De Delvers bewijzen dat het Nederlands ook best mooi en spannend is om in te zingen. Dit samen met de gebruikte invloeden vullen ze het gat dat bands zoals Noordkaap, Aroma Di Amore en zelfs Arbeid Adelt (alhoewel die nog actief zijn) achterlieten. En we zijn blij met een band zoals De Delvers. Ik miste dat ongecompliceerde en directe dat ze in huis hebben. Een heel fijn debuut! Nu es checken waar ik die in de buurt aan het werk kan zien.