Een verrassend hoge opkomst voor deze veteraan die kennelijk van geen ophouden wil weten. Maar eerst mochten Structures, een groep uit het Franse Amiens met een EP, ‘Long life’, uit op het Belgische Rockerill Records, het wat kouwelijke Magasin 4 opwarmen. De vier jongens omschrijven hun ding zelf als rough wave/ post punk maar ik hoorde vooral new wave.
Het begon zeker niet onaardig en die eerste nummers hadden eigenlijk wel een ruw randje. Zanger Adrien Berthe deed hard zijn best om met een Engelse tongval te zingen wat ik best wel grappig vond. Maar toen Structures zich na een tiental minuten in de middelmaat vastreed (veel te slappe nummers) begon ik me er toch wat aan te ergeren. Ik had ze dan ook al afgeschreven toen de band, met twee geblondeerde frontmannen, zich wonderwel remonteerde tijdens de laatste drie songs. Dit was plots aanstekelijke, tot dansen uitnodigende new wave met een opjuttende bas, een zweverige gitaar en goed gedoseerde synths die zo in de jaren ‘80 gemaakt kon zijn. In die mate zelfs dat ik één nummer ervan verdacht een cover te zijn.
Eind jaren ‘70 was James Chance met groepen als The Contortions, James White & The Blacks en Teenage Jesus and The Jerks (waarin ook Lydia Lunch zat) het boegbeeld van de No Wave, een avant-gardistische muziekstroming die ontstond in New York. Chance combineerde de ongebonden jazz van Ornette Coleman met de solide funk van James Brown om zo een geheel eigen stijl te creëren.
Intussen is die No Wave beweging allang doodgebloed maar Chance, die blijft maar toeren. In zijn thuisland met de Amerikaanse Contortions, hier zoekt hij Europese muzikanten om hem te begeleiden. Dit keer waren dat Duitsers, vandaar ‘Die’ Contortions.
Het leek niet meteen een rockartiest die het podium opstapte: een corpulent, gedrongen mannetje dat voortdurend worstelde met een veel te grote broek. Maar eens zijn danspasjes, die hij leende bij James Brown, ingezet wist je het wel.
Helaas konden die kwieke bewegingen niet maskeren dat Chance de start van zijn set compleet miste. Wat klonken die eerste nummers ontzettend mak terwijl hij als zanger de ene na de andere noot miste. Was de angry young man definitief uit James Chance gevaren? Nochtans bleek hij nog even ontvlambaar als vroeger. Zo veegde hij zijn gezicht af met een sjaal die hij zag liggen op een monitor. Toen de rechtmatige eigenaar die terugpakte schold hij hem uit voor dief van zijn handdoek. Zo kennen we hem natuurlijk en ook muzikaal kwam hij nu een stuk vinniger voor de dag.
Net toen ik dacht dat we onze portie ellende wel gehad hadden kondigde hij “Days of wine and roses” aan en dat bleek niets met The Dream Syndicate vandoen te hebben. Een cover van Henry Mancini? In ieder geval probeerde hij te croonen als Chet Baker om zo het absolute dieptepunt van de avond te bereiken. Later zou hij het nog eens proberen met “Yesterdays” maar dat nummer werd nog gedeeltelijk gered door een goddelijke sax interventie op het einde.
Na al dat negatieve zou je kunnen denken dat het stilaan tijd wordt om de bijna 66-jarige James Chance naar een welverdiend pensioen te leiden. Dat hoeft echter niet noodzakelijk want buiten die paar verkeerde keuzes had de man heus nog wel wat te bieden. Zo blijft zijn saxspel (dat iets te weinig aan bod kwam) nog steeds weergaloos en op het Hammondorgel bleken zijn vingers niets aan soepelheid te hebben ingeboet.
De drie Duitse begeleiders deden precies wat van hen verwacht werd. Veel ruimte kregen ze trouwens niet want Chance hield alles erg strak. En als hij dan plots onverwacht alle schijnwerpers op de drummer liet richten was die te verbouwereerd om een solo bij elkaar te roffelen.
De dwarse songstructuren van dit balorige broertje van James Brown bleven tot de verbeelding spreken en wanneer op het einde oude prijsbeesten als “Contort yourself” van stal werden gehaald kwam de magie van vroeger weer bovendrijven. De oude krijger bleek dan toch niet moegestreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/james-chance-die-contortions-11-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/structures-11-03-2019
James Chance & Die Contortions
Magasin 4
Brussel
Organisatie: Magasin 4, Brussel
‘Doro is anno 2019 nog steeds gewoon Doro' , zei ik bij het verlaten van de Kreun in Kortrijk waar Doro (****), in een lang op voorhand uitverkochte zaal, weer zorgde voor een potje nostalgie uit die jaren '80 waar je, ondanks het voortdurend uit datzelfde vaatje tappen, eigenlijk nooit genoeg van krijgt. Als AC/DC daarmee weg komt, waarom Doro dan niet?
Uiteraard gaat tijdens een concert van Doro de aandacht naar de op haar 55ste nog steeds stem zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Dat Doro daarbij steeds gebruik maakt van diezelfde soort bindteksten? Het stoort allerminst. Want eens de bevallige frontvrouw songs als “All We Are” , ”Breakin the law” (Judas Priest) tot “Blood Sweat and Rock'n'Roll” , “All For Metal” en de zoveel andere Warlock of solo metal Anthems op het publiek afschiet, gaat het dak er prompt compleet af. Meer nog, het verwondert ons dat na al die wervelstormen van metal anthems en meezingers dat het dak van de Kreun er nog op ligt eigenlijk. We hebben het bij het buiten gaan toch even gecheckt moeten we toegeven.
We willen bovendien ook een pluim op de hoed steken van de enorm strak spelende muzikanten binnen de band. Er viel nergens een speld tussen te krijgen, als de gitaristen Bas Maas, Luca Princoitta en bassist Nick Douglas magistrale riffs uit hun instrumenten toveren die aan de ribben kleven. Ook al weet je op voorhand wat er gaat gebeuren, hierbij krijg je als heavy metal fan gewoon een krop in de keel, en gaan de haren op je armen recht staan van puur genot. Drummer Johnny Dee kreeg eveneens de gelegenheid om een lekker lang uitgesponnen, old school solo uit zijn mouw schudden die op heel veel bijval kon rekenen. Doro stond aan de zijlijn even hard mee te headbangen als de aanwezigen in de zaal. En ook dit siert haar.
Ondanks dat iconische status van deze levende legende is Doro altijd de eenvoud zelf gebleven. Geen sterallures te bespeuren dus bij Doro, maar gewoon pure onversneden rock-'n-roll brengen bij voorkeur met die vuist in de lucht, en het publiek de songs uit volle borst laten meebrullen van vooraan tot ver naar achter.
Besluit: De zaal ontplofte vanaf de eerste noot, en hield niet op met headbangen, vuisten in de lucht steken en meebrullen - bij voorkeur bij het bespelen van een potje luchtgitaar- tot de lichten in de zaal weer werden aangestoken. Met schorre kelen, hoofdpijn en een goed gevoel vanbinnen strompelden de fans naar buiten. Het publiek was namelijk gekomen voor een old school heavy metal feest, met alle gerstenat daarbovenop. Niets meer of minder, ik vermoed zelfs dat er sommige deze ochtend met een kater zijn opgestaan en vergeten welk concert ze nu eigenlijk hebben bijgewoond. Daarvoor bestaan nu eenmaal smartphones om die concerten op te nemen, en later in de zetel nog eens te bekijken. Of we daar voor of tegenstander van zijn? We laten dat in het midden.
Wat wel een feit is. De fans krijgen met Doro gewoon altijd waar ze voor gekomen zijn. Dat was circa dertig jaar geleden als zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval!
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Vanavond verwelkomt een uitverkochte Lotto Arena Balthazar. Ze zijn met vijf, zijn Belgisch en als je nog nooit van hen hebt gehoord… Gelieve dan zeker verder te lezen. Er wordt gezegd dat de radio hen groot gemaakt heeft met het nummer “Fifteen Floors”, maar niets is minder waar. Balthazar is gegroeid dankzij live performances en natuurlijk hun steengoede muziek die je niet kan labelen. Drie albums later beslist de band een pauze in te lassen waar Maarten Devoldere vreemdgaat als Warhaus, Jinte Deprez met zijn alterego J. Bernardt en Simon Casier helemaal solo als Zimmerman. Alle drie zijn het toppers en laten ze ons zelfs Balthazar een beetje vergeten. Maar toch is er dat verlangen naar meer Balthazar, met als gevolg in 2019 blije fans! Balthazar kondigt de nieuwe plaat ‘Fever’ aan en ook de tour zien ze groots, namelijk een concert in de Lotto Arena. En ik kan u zeggen die was eigenlijk te klein!
Op het eerste zicht is het decor voor de show er minimalistisch. Twee mini podia, waarop enkel een witte waaier staat. Als de show start, merk je meteen dat deze minimalistische insteek zich heeft omgetoverd in een heus lichtspektakel. Al bij al zijn het geen grootse decoratie stukken of showelementen, maar dat is net goed. We weten allemaal dat dit niet is waar Balthazar voor staat. Een degelijke setlist en van nummers een live ervaring maken , dat is hun troef en dat is ook wat ze vanavond doen in de Lotto Arena. Zo ontstaat er bijna een danceparty tijdens het nummer “Grapefruit” waarbij Tijs Delbeke positief uitschuift op zijn trombone, weet Jinte het publiek vast te bijten tijdens een trage solo versie van “The Oldest Of Sisters” en wordt het “Blood like Wine” weer net lang genoeg uitgerekt om het episch te maken.
Hierbij stopt het niet en dat bewijst zowel het nieuwe als het oude werk. Iedere song is raak en dat maakt dat de 19 nummerige setlist in no-time is afgelopen en zowel oude als nieuwe fans bekoort.
Mijn persoonlijk hoogtepunten zijn de schreeuwende viool als opener tijdens “Roller Coaster” of de geweldige muzikale “Fever” waar sommige stukken extra werden uitgerekt en een meezing moment de spanning in de zaal liet stijgen naar een springend publiek als gevolg.
Samenvattend kan ik alleen maar zeggen: uitstekend. Ik ga niet twijfelen voor een volgende show van Balthazar te kunnen beleven. Het is een Belgische trots die ons al veel heeft getoond, maar nog meer zal tonen in de toekomst!
Setlist: Roller Coaster, The Boatman, Sinking Ship, Wrong Vibration, Wrong Faces, Decency, Grapefruit, Whatchu Doin’, Phone Number, The Oldest of Sisters, Blood Like Wine, Bunker,
Changes, I’m Never Gonna Let You Down Again, Fever, Entertainment; Biss: The Man Who Owns the Place, Then What, Do Not Claim Them Anymore
Organisatie: Live Nation
De Cactus Club houdt vinger aan de pols om de Belgische muziek te programmeren. En dat kunnen we maar ondersteunen en smaken. Op vrijdag stond het Limburgse new wave kwintet Whispering Sons met het Luikse punkkwartet Cocaine Piss als support. Meteen was er hier al veel volk …
Cocaine Piss begon er mooi op tijd aan en het was een hevige 35 minuten. Drums en gitaren schuurden en bovenop hadden we de tierende stem van zangeres Arilie Poppins. Af en toe ontdekten we een songstructuur, maar meestal was het één geluidsbrij die door de zaal denderde waar kop nog staart aan te krijgen was. Niet iedereen was voor dit gedonder en gebrul te vinden , en de aandacht werd verlegd naar de toog . Voor sommigen een marteling voor de trommelvliezen (waaronder mezelf), voor anderen een die-hard sound binnen de heropleving van de punk …
Gelukkig was er om halftien Fenne Kuppens en haar groep Whispering Sons. Kwalitatief scoorden ze reeds hoge ogen, winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 en een overtuigende debuutplaat ‘Image’ , twee jaar aan gewerkt en doordacht , sterk in elkaar … En momenteel uitverkochte zalen in België en Nederland, surplus op de affiche van Best Kept Secret en Rock Werchter deze zomer. Intussen stonden ze ruim drie weken op 1 in de Afrekening van StuBru met hun nummer “Alone”.
Vijf kwartier lang genoten we van hun donkere, doom postpunk. En daarvoor waren oudgedienden van het genre new wave en punk van de jaren 80 natuurlijk gekomen. De drums en de basgitaar bepaalden de sound en het ritme, en de diepe , lage (hoe doet ze het toch?) basstem van Fenne werkte de nummers af; op het einde kregen we soms een duivels ontbinding met een oerschreeuw. Eerst hadden we van haar bescheiden danspasjes maar naarmate de set volgde meer uitgesproken en wildere moves, het maakte samen met de sobere belichting een zeer geslaagde show.
Fenne beperkte haar interactie tot het publiek. Niemand nam het haar kwalijk omdat dit toch wel een beetje bij dit soort groepen hoort.
Waar ze de mosterd vandaan haalden (Joy Division, Sisters of Mercy, The Cult, en ja zelfs Front 242) was subtiel maar nooit overheersend aanwezig. Dit is iets unieks en het is Belgisch zelfs! Het deed ons wegdromen naar die donkere maar aangename punk- en new wave jaren. Onze tipschoenen en lange zwarte jassen moeten we dringend weer opdiepen.
Heerlijk dat dit uit eigen land komt en ondanks de jonge leeftijd van de groep oogt en klinkt het in z’n geheel volwassen en professioneel. Een vijfsterren-concert wat ons betreft.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Whispering Sons + Cocaine Piss
Cactus Club
Brugge
Nog geen maand geleden kwam hun tweede album ‘Berkeley’s On Fire’ uit, en nu stond SWMRS alweer in de AB Club, die ze overigens helemaal plat speelden. Het werd een stevige set vol aanstekelijke anthems, die het publiek woord voor woord mee kon schreeuwen en aanleiding gaven tot veel crowdsurfen en moshpits.
De set ving aan met heel krachtige nummers. Stuk voor stuk meezingers, -springers en ook -drinkers of -klappers —ook al was dat laatste niet per se wenselijk, want er werd altijd iets te snel geklapt. De nummers waren niet alleen catchy, ze werden ook goed gebracht. Het klonk allemaal heel strak. De drum stak er een opjuttende vaart in, de bas stond goed open en die diepe groove zinderde doorheen de hele AB Club. Heel wat stevig gitaarwerk verzorgde de begeleiding van de duizenden memorabele zanglijnen van frontman Cole Becker, die altijd all over the place was, én ook echt overtuigend klonk.
‘Hypercool, Brussels, we’ve got a lot more beautiful music for you Belgian motherfuckers!’ schreeuwde Becker na een nummer of drie en toen waren we helemaal verkocht. Er heerste geen gevoel van afstand en we voelden ons als het ware één geheel dat samengekomen was om plezier te maken, en dat op sterk gebrachte muziek. SWMRS had er duidelijk zin in. De helft van de tijd stond Becker te bewegen als een dwaas, en het publiek deed zonder schroom mee. De sfeer zat erin en kwam om de haverklap tot een nieuw hoogtepunt in een volgende moshpit en crowdsurf-sessie. Het publiek herkende elk nummer bijna beschamend snel en wanneer het enkel aan ons was om te zingen, viel het voor geen seconde stil. Het leek of het publiek mee had gerepeteerd, want constant werd er meegebruld. De songs barsten dan ook van de catchy anthems, dus ergens hoeft dat niet te verbazen.
De mannen raasden door hun set en lieten ons voor een eerste keer ademhalen tijdens “Miley”. Het begon heel stil, en we verwachten geen ijzige stilte op een punkconcert, maar door al het geroezemoes voelde het toch even aan als een uitvergroot chiro-event. Gelukkig barstte ook dit nummer snel los en konden we verder gaan met het in het rond gooien van bier.
Verderop in de set volgden nog af en toe rustigere nummers, en om een of andere reden kwamen die beter over. Zo waren “Ikea Date” en “Lose It” er los op en werden ook die liedjes begeleid door heel wat gezang vanuit het publiek. SWMRS bewees hiermee dat ze meer kunnen dan entertainen en scheurende nummers op ons afvuren. Rustiger klonken ze even sterk en iedereen ging er even fel in op.
Tegen het einde van de set schreeuwde het publiek om “Uncool”, en in plaats van hun voorbereide setje af te rammelen, kregen we dat ook. Enthousiast smeet SWMRS zich erin en het leek voor hen een even plezante bedoening als dat het voor ons was. Met afsluiter “Harry Dean” ontplofte de zaal een laatste keer en merkten we dat eigenlijk niemand zin had om het feestje al af te ronden. Snakkend naar meer, en ook ruikend naar bier en zweet, bleven we achter. Zo hoort het!
SWMRS overtuigde de AB Club moeiteloos. Ze hadden er zelf veel plezier in, zonder daar vol pretentie op hun podium te staan. In tegendeel, de zaal werd één grote feestlocatie. Zoveel gebrul op die ontelbare anthems en zoveel moshpits op al die stevige punkrock. Volgende keer de grote zaal, dus.
Setlist: Trashbag Baby - D’You Have A Car? - Berkely’s on Fire - Too Much Coffee - Lose Lose Lose – Miley – BRB - Lonely Ghosts - Ikea Date - My Boy (cover) – Hellboy - April in Houston - Figuring It Out - Palm Trees - Uncool (extra) - Lose It - Harry Dean
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Anderhalf jaar geleden was het ondertussen dat we Bastille nog eens in ons land over de vloer kregen. Dat was toen op Pukkelpop, maar gisteren mochten ze nog eens een Sportpaleis vullen. In 2017 speelden ze ook al de arena in Merksem en toen stelden ze hun plaat Wild World voor. De Britten zijn nog steeds razend populair en scoorden samen met dj Marshmello onlangs nog een gigantische hit met “Happier”. Het optreden in het Sportpaleis was de voorlaatste halte op hun ‘Still Avoiding Tour’, maar van vermoeidheid was gisteren helemaal geen sprake.
Normaal gezien kregen we gisteren twee voorprogramma’s voorgeschoteld, maar Lewis Capaldi moest last minute noodgedwongen afzeggen wegens ziekte. Gelukkig was daar dan nog Akine. De nog heel jonge Britse werd op het podium vergezeld door twee muzikanten en samen brachten ze een aardige show. Dat Akine heel nerveus was, merkten we vooral tussen de nummers door wanneer ze soms niet wist wat ze moest zeggen. De nummers die ze bracht, waren heel catchy en mooi opgebouwd. Vooral “Cashmere” kon ons overtuigen omwille van zijn heel aanstekelijk refrein. Het ontbreken van Lewis kon ze ruimschoots invullen en we zijn al erg benieuwd naar haar toekomstige muzikale plannen. Mits nog wat meer zelfvertrouwen op het podium zal de rest wel vanzelf komen.
Maar dan was het tijd voor de band waarvoor het Sportpaleis helemaal was volgelopen: Bastille. Geopend werd er met “Wild World” en dat klonk meteen heel fraai waarop Dan zichzelf begeleidde op de piano. Voor het podium was een groot doek gespannen, maar het viel pas wanneer “Quarter Past Midnight” begon. Helaas viel hier het geluid wat tegen en gesticuleerde hij wild naar de geluidsman om het allemaal wat luider te krijgen. De aanwezigen reageerden in het begin opvallend terughoudend en aarzelend en dat verbaasde ons eigenlijk wat. Bastille probeerde daar desondanks met “Send Them Off!” verandering in te brengen en dat lukte helaas maar gedeeltelijk.
‘Dan maar mijn beste Vlaams bovenhalen’, dacht frontman Dan. En dat was een slimme zet, want zo kreeg hij snel een groot deel van het Sportpaleis met zich mee. De frontman weet ons nog steeds te overtuigen met zijn charisma en enthousiasme en deed weer zijn uiterste best om wat sfeer in de show te krijgen. Met de oudere nummers zoals “Things We Lost In The Fire” en “Fake It” knalden ze in het eerste deel nochtans twee echte sfeermakers in de strijd, maar desondanks bleef het voor Bastille moeilijk om de sfeer verder te krijgen dan in het voorste deel op het middenplein.
De band uit Londen bood ons geen confetti en geen vuurwerk, maar wel een strak visueel spektakel. Met behulp van vier grote projectoren wisten ze onze ogen een groot plezier te doen en bewezen ze dat eenvoud soms ook goed kan werken in een arena. Laten we eerlijk zijn, live komen nummers als “I Know You” en “Grip” niet overtuigend over, wat grotendeels te wijten is aan de platte drop die de beide nummers hebben. Gelukkig was daar dan nog een nummer als “4AM” dat, ondanks dat het een heel rustig nummer is, ook wist te overtuigen. Met dank aan de duizenden smartphonelampjes werd het dan ook één van de hoogtepunten van de set. Ook het netjes gebrachte “World Gone Mad”, waarvoor Dan hulp inschakelde van het voorprogramma Akine, kon rekenen op een zee van lichtjes.
Natuurlijk ging het tempo daarna weer drastisch de hoogte in en kregen we met “Bad Blood” een eerste echte meezinger van de avond. De stembanden kregen vervolgens weer wat rust dankzij “Two Evils” en “Daniel in the Den”. Iets te veel rustige momenten die elkaar opvolgden en die ervoor zorgden dat de set wat dreigde weg te zakken. Gelukkig was er bij het swingende “Million Pieces” weer wat leven in de brouwerij en warmde het ons op voor een groot finale. Met “Pompeii” schoot Bastille voor het eerst helemaal raak en stond het hele Sportpaleis op zijn benen om luidruchtig hun eerste hit mee te zingen. Ze waren vertrokken en met “Good Grief” en publiekslieveling “Laura Palmer” wisten ze de goede sfeer vast te houden.
Als er één nummer is waarmee Bastille weides en zalen tot springen kan brengen dan is het wel “Of The Night”. Ondanks dat het nummer heel geroutineerd gebracht werd, zorgde de sitdown weer voor een uitgelaten menigte. De naadloze overgang in de reprise van “Warmth” vonden we goed gedaan en toonde het muzikale vermogen van de hele band. De avond werd feestelijk afgerond met een sublieme bisronde. “Happier” bracht duizenden een glimlach op hun gezicht en “Flaws” kroonde zich op het einde nog tot absolute hoogtepunt van de show. Eind goed, al goed.
Bastille leverde gisteren een behoorlijke show af, maar had wel wat tijd nodig om een volgelopen Sportpaleis uit zijn dak te laten gaan. Hier en daar dreigde de show wat in te zakken, maar wist steeds weer op het juiste moment weer overeind te krabbelen. Dankzij een sterke eindspurt konden wij en vele anderen toch nog met een goed gevoel terug huiswaarts keren. Wie ze gisteren in het Sportpaleis heeft gemist, niet getreurd want op donderdag 27 juni staan ze op de Main Stage van Rock Werchter en dat wellicht met hun nieuwe plaat ‘Dooms Day’ onder de arm.
Setlist: Wild World (intro) - Quarter Past Midnight - Send Them Off! - I Know You - Things We Lost in the Fire - The Currents – Grip – Warmth – Blame - 4AM - World Gone Mad - Fake It - Bad Blood - Two Evils - Daniel in the Den - Million Pieces – Pompeii - Good Grief - Laura Palmer - Of the Night - Warmth (outro)
Encore: Happier – Flaws
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/bastille-09-03-2019
Organisatie: Live Nation
Afgelopen donderdag was het tijd voor Florence & The Machine hun terugkeer naar het uitverkochte Antwerpse Sportpaleis. Bij het binnenkomen kregen we alvast een #smokefreeconcerts bandje om de actie van Kom op tegen Kanker te steunen … Florence Welch kwam haar nieuwe plaat ‘High As Hope’ voorstellen die in juni vorig jaar uitkwam. Haar vierde langspeelplaat ondertussen.
Zoals steeds kwam ze blootsvoets, in een lange, feeërieke jurk de podiumtrappen van een prachtig, houten decor afgewandeld. De set begon sereen met “June”. Een eenvoudig nummer, dat wel onmiddellijk raak trof. Met de woorden “Hold On To Each other” zette ze het thema van de avond in, want Florence wou wel heel erg inspelen op het samenhorigheidsgevoel in de zaal.
We moesten niet lang wachten op het eerste hoogtepunt: een gepeperde live versie van “Hunger” zorgde ervoor dat de haren op onze armen recht kwamen te staan. De set werd vervolgd met het iets vrolijkere “Between Two Lungs”. Na de eerste nummers liet Florence weten dat ze zich niet 100% voelde, maar dat ze er toch voor ging gaan. “We’re in this together”. Na een kwartiertje had Florence haar drive weer volledig teruggevonden en danste ze met ongeziene energie en enthousiasme over het podium. De medicijnen deden hun werk.
Na “Only If For A Night”, “Queen of Peace” en enkele zweverige intermezzo’s mochten we meegenieten van een romantisch huwelijksaanzoek door een fervente fan die zijn vriendin leerde kennen op een concert van de Britse band. Vervolgens worden we terug meegenomen naar de nieuwe plaat met “South London Fever” en “Patricia”. Het eerste een verwijzing naar haar roots en herinneringen in Camberwell, het laatste een hommage aan de Amerikaanse singer-songwriter Patti Smith.
Daarna was het echt tijd om onze beste dansmoves boven te halen. De ene euforische meezinger na de andere kwam aan bod: “Dog Days Are over”, “Ship To Wreck”, “Cosmic Love”, het ritmische “Delilah” en het stevige “What Kind of Man”. De performance van Florence en haar achtkoppige band zorgden ervoor dat de nummers live nog intenser en krachtiger overkomen. Florence stond er op dat smartphones werden weggestoken om volledig van de show te kunnen genieten, maar tijdens “Cosmic Love” mochten we deze toch nog eens bovenhalen voor een mooi lichttapijt. Laten we ook het intieme “Sky Full of Song” niet vergeten, dat er voorzichtig tussen werd gemengd.
Als encore zette de Britse band het nieuwe, catchy “Moderation” in, gevolgd door het iets meer donkere “Big God”. Afsluiten deden we met “Shake It Out” waar de combinatie van Florence haar engelenstem en de instrumentele begeleiding mooi tot zijn recht kwam. Zo stuurde Florence ons met een beetje van haar energie en enthousiasme terug huiswaarts.
Nogmaals bewezen hoe sterk Florence + The Machine live is. Wie ook benieuwd is, kan haar op zaterdag 29 juni op Rock Werchter bewonderen.
Setlist: June – Hunger - Between Two Lungs - Only If For A Night - Queen Of Peace - South London Forever – Patricia - Dog Days Are Over - Ship To Wreck - Sky Full Of Song - Cosmic Love – Delilah - What Kind Of Man – Moderation - Big God - Shake It Out
Organisatie: Live Nation
Soms kan je je op een optreden wel eens ergeren aan bepaalde zaken zoals een gigantisch persoon voor je neus waardoor je niks meer ziet, pratende mensen rond je en het concert mee moeten volgen op een smartphone die in de weg staat. Toch is er niets zo vervelend als een artiest die niet op tijd begint. Popicoon Nicki Minaj startte, weliswaar een uur te laat, haar ‘Nicki Wrld Tour’ in het Brusselse Paleis 12 naar aanleiding van haar vierde album ‘Queen’. Future zou Nicki vergezellen, maar werd enkele maanden geleden vervangen door de nieuwe commerciële hiphop-sensatie Juice Wrld. Nicki had een resem superfans in de zaal zitten die het geduld, in vergelijking met ons, niet verloren. Al snel bleek duidelijk te zijn dat de show van de avond het wachten echter wel waard zou zijn. Toch liet een groot aantal bezoekers weten via Facebook dat ze een deel van het concert moesten missen wegens het openbaar vervoer.
Je kan zeggen wat je wilt van Nicki Minaj, maar we merkten al meteen dat ze verdomd goed kon rappen. Een soort ninja-introfilmpje kondigde de aanvang van het optreden aan. Tijdens eerste nummer “Majesty” kwam ‘de queen’ op een gigantische Pegasus aangereden. Anderhalf uur lang zouden we een bombastische show mogen aanschouwen die helemaal aan onze verwachtingen zou voldoen. Spektakel hoort nu eenmaal bij het alter ego van Nicki Minaj. Al wie anders had verwacht, is toch vrij naïef. Glitter, blingbling, schaars geklede dansers, billen en diva-allures: dit is Nicki Minaj. Ze rapt zuiver, krachtig en dat allemaal terwijl ze gedurende heel de show performt. Elk nummer werd bovendien door het publiek met evenveel enthousiasme onthaald. De popster liet al haar hits passeren waarvan de allerbekendste al wat langer werden gespeeld dan de iets minder bekende.
Om enkele voorbeelden te kunnen geven van al die glitter en glamour kunnen we verwijzen naar “Feeling Myself” waarop de queen in een bed werd rondgereden terwijl ze zichzelf betastte. Tijdens “Anaconda” verscheen heel het zitmeubilair van de Ikea op het podium waarop wellustig werd getwerkt en ergens in de tweede helft verscheen een soort ruimteschip waarin ze later een jongen uit het publiek liet dansen. Nicki, hoe kan het ook anders, schuurde met haar even bombastische achterwerk tegen de jongen en gaf hem na afloop een zoen. Kortom, te veel om allemaal op te sommen, maar je begrijpt wel wat we bedoelen.
Net zoals je zou verwachten van een Amerikaanse popster, sprak ook Nicki ons regelmatig aan. Dit varieerde van een simplistisch ‘Aldi’-feminisme tot boodschappen van ‘self love’. Hoogtepunten van dit eerste deel waren ongetwijfeld oude nummers “Feeling Myself”, “Only”, Beez in the Trap” en “Anaconda”. Toch speelde ze ook een aantal nieuwe nummers zoals “Hard White” en “FEFE”. Het hele optreden was doorlopen met korte pauzes die wel storend werkten, maar hé, al dat spektakel kost tijd, we begrijpen het. Na de eerste kledingwissel verscheen Dj Boof op het podium om Nicki en haar fans mee te nemen naar de eerste uren van haar carrière. Dit resulteerde op bepaalde ogenblikken in een soort spelletje van om ter meeste nummers in een beperkt aantal minuten te spelen. Dit hoefde voor ons niet, maar voor de fans in de ‘golden circle’ duidelijk wel.
Juice Wrld kwam dan plots middenin de set het podium op en werd vergezeld door de meest vervelende, luid schreeuwende dj aller tijden. Meteen vroeg die gast ook of er veel ‘beautiful ass women’ aanwezig waren, inconsistent met de ‘feministische’ boodschap van Nicki eerder. Na te veel ‘Fuckings’ en ‘Shits’ kwam de rapper eindelijk op het podium te staan. Helaas zou deze dj gedurende het hele optreden van Juice Wrld door de micro schreeuwen om de (niet overdreven) vijftien seconden. Dit paste weliswaar in het optreden van de rapper: gedurende 45 minuten wist Juice Wrld de zaal te irriteren met enorm schreeuwerige versies van zijn nummers. Zijn stem kwam niet overeen met de autotune, waardoor het soms zelfs leek of er twee personen tegelijk aan het rappen waren. In onze tribune was het overduidelijk dat we dit deel van de show liever niet, dan wel hadden moeten aanhoren. Als er constant wordt gedacht ‘alsjeblieft laat dit het laatste nummer zijn’, dan weet je dat het écht héél slecht is. De vele jonge mensen die van voor in het publiek stonden, leken hem op sommige momenten toch te smaken. Radiohit “Lucid Dreams” bleek dan toch even voor een evenwaardige vreugde te zorgen als voor Nicki Minaj zelf.
Het tweede deel van Nicki’s set zou even spectaculair zijn als het eerste. Startend met enkele oude feestnummers van onder andere David Guetta ging ze over tot megahits “Pound The Alarm” en “Starships”. Paleis 12 werd een echte danszaal. Het publiek werd wilder dan ervoor en de laatste zitters stonden nu ook recht. Hierna volgden enkele melodramatische tragere nummers. Ze toverde zonder schaamte een zangeres op het podium die de zangdelen van deze nummers zou zingen. Nicki Minaj kan niet zingen en daar windt ze geen doekjes om. Waar de autotune haar in het vorige deel redde van zangstukken, deed die zangeres dat nu. De rap was daarentegen altijd overtuigend, zuiver en live. Afsluiten deed de popster met nummers die in elke discotheek worden gedraaid: “Swalla” en “Super Bass”, maar ook het rustigere “Moment 4 Life” en nieuwe “Chun-Li” passeerden nog.
Vijf kledingwissels later konden we besluiten dat Nicki Minaj, zoals voorspeld, enorm goed live kan performen. Anderhalf uur lang, exclusief Juice Wrld, konden we genieten van spektakel. Er werd niet naar een centje te veel gekeken, dat de fans waar voor hun geld kregen was duidelijk (afgezien van het grote aantal toeschouwers dat de zaal vroegtijdig moest verlaten door haar late aanvang). Voor een muzikaal hoogstaand optreden moest je gisteren niet in Paleis 12 zijn, maar dat was ook nooit de intentie van de ‘queen’ zelf.
Nicki Minaj is het soort popartieste dat inzet op het visuele en van haar shows een equivalent wil maken van haar sensationele videoclips. Daarbij rapt ze alles live en vervalt ze niet in een playbackshow. In vergelijking met shows van sterren die even veel faam kennen zoals Lauryn Hill en Britney Spears, kunnen we enkel maar opgelucht zijn. Zolang de verwachtingen niet te hoog zijn, kan een concert van dit soort commerciële wereldsterren alleen maar meevallen. Nicki is daarenboven niet fake en daar bedoelen we natuurlijk niet haar indrukwekkend zitvlak mee.
Setlist
Deel 1: Nicki Minaj: Majesty - Hard White - Feeling Myself – Only - Truffle Butter - Beez in the Trap - Rake it Up – Dance - Big Bank – FEFE – Anaconda - Roman’s Revenge - Up All Night - Throw Sum Mo - Plain Jane - Itty Bitty Piggy - Your Love - Make Me Proud – Monster
Deel 2: Juice Wrld: Armed & Dangerous - Black & White - Lean Wit Me - All Girls Are The Same - Fine China – Wasted – Robbery - Lucid Dreams
Deel 3: Nicki Minaj: Turn Me On - Whip It - Pound The Alarm – Starships - Where Them Girls At - I Lied - All Things Go - Save Me - Right Thru Me - Come See About Me - Grand Piano - Ganja Burn – Bed - Side To Side – Swalla - Chun-Li - Moment 4 Life - The Night is Still Young - Super Bass
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Nicki Minaj + Juice Wrld
Paleis 12
Brussel
Organisatie: Greenhouse Talent
… Neneh Cherry spreekt de dansheupen aan, raakt harten op gevoelige plaatsen en verdooft AB volledig met een eigenzinnige set die aan de ribben kleeft …
Het viel ons bij het binnenwandelen al op dat op deze zaterdagavond een gevarieerd publiek was afgezakt naar de Ancienne Belgique voor een nostalgie trip die eigenlijk geen echte nostalgie trip zou worden. Zo zagen we zowel prille veertigers tot vijftigers, maar ook dertigers of jonger al dan niet met kinderen.
Zo verwonderlijk is dat niet. Na al die jaren spreekt voormalig popicoon Neneh Cherry een heel ruim publiek aan. De tijd van haar grote hits is voorbij, maar met haar nieuwste schijf 'Broken Politics' bewijst de artieste dat ze nog steeds toonaangevende en grensverleggende platen blijft uitbrengen en bovendien blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Dat het zou draaien rond de voorstelling van die nieuwste plaat liet ze in het begin van de set al weten, het resultaat mocht er zijn …
Een voorprogramma is doorgaans het uitgelezen moment om even te genieten van een frisse pint terwijl je de muziek van die laatste als soort achtergrondmuziek op u laat afkomen. Echter zijn er altijd uitzonderingen op deze regel waarbij dat voorprogramma je even diep raakt dan de hoofdact. Dat was dankzij Kelsey Lu (*****) het geval. Kelsey Lu is een jonge, beloftevolle en getalenteerde celliste die stijlen als R&B weet te combineren met bevreemdend aanvoelende dreampop en de aanhoorder zodanig hypnotiseert dat ze een volledige zaal muisstil kan krijgen. Want ja, die zaal was al aardig vol gelopen voor dit voorprogramma, iets dat ook niet al te vaak voorkomt. Kelsey Lu deed iedereen uit haar hand eten, en elke song zorgde weer voor een even daverend applaus als de vorige. Niet zo verwonderlijk, want door haar bijzonder intens stembereik en toch wat mysterieuze uitstraling op dat podium , zorgt deze jonge artieste voor een onaards aanvoelende atmosfeer die je ademloos achter doet blijven, met de krop in de keel. Nee, angst bezorgt ze u niet door die wat vreemd aanvoelende performance, eerder voelt haar set aan als een warm deken dat je beschermt tegen koude winternachten.
Besluit: Kelsey Lu raakt niet zomaar een gevoelige snaar, ze bezorgt ons een oorgasme waardoor we prompt beginnen te zweven over de dansvloer. En dan moest de al even betoverende hoofdact nog komen.
Want, ja ook Neneh Cherry (*****) bewandelt door middel van een tot de verbeelding sprekende set, de lijn tussen de dansspieren en de traanklieren. Neneh Chrerry gaf - zoals we aangaven - in het begin van de set al aan hier vooral te staan om haar nieuwste plaat voor te stellen, treurig waren we daar naderhand niet om.
Dat Neneh niet doet aan een gemakkelijke nostalgie trip, maar eigenzinnig haar eigen ding doet, zorgt zelfs voor een sterretje extra. Want wat blijkt? Die nieuwe songs zijn één voor één verrassende parels die gevoelige snaren raken waarop je prompt dus ook gaat dansen in een overvol gelopen AB Box. De enorm goed bij stem zijnde Neneh Cherry bezorgt ons bij “Fallen Leave” alvast een eerste krop in de keel, het zou niet het laatste zijn.
De artieste doet trouwens niet aan routineklussen afleveren, ze spreekt haar publiek voortdurend aan. Met een brede glimlach staat ze op het podium, en doet door haar bijzonder charismatische uitstraling de volledige AB dan ook met het grootste gemak uit haar hand eten. Die nieuwe nummers blijken dus ook live het publiek te kunnen bekoren. Want er wordt voortdurend enthousiast gereageerd op lekker aanstekelijke en aan de ribben klevende songs als “Deep Vein Thrombosis” tot het breekbare en wondermooie “Kong”.
Vuurpijl na vuurpijl schiet Neneh Cherry op het publiek af waardoor je geen moment stil staat, maar je hart ook steeds sneller gaat slaan. We pinken dan ook meermaals, al dansende en heupwiegend, een traan weg bij zoveel intensieve emoties die de artieste gerugsteund door top muzikanten, op ons afvuurt. Muzikanten die ook maar mensen blijken te zijn, als het even mis loopt bij “Manchild”.
Dat euvel wordt trouwens opgevangen door een kwinkslag om daarna ervoor te zorgen dat deze song een hoogtepunt van jewelste zou worden. De zaal ontplofte al een paar keer, maar bij deze meezinger van formaat ging het dak er compleet af.
Neneh Cherry bleef maar doorgaan met uppercuts uitdelen, tot iedereen verweesd achterblijft na zoveel mokerslagen met veel liefde uitgedeeld. Bij de bisronde doet Neneh Cherry en haar gevolg er gewoon een paar schepjes bovenop bij kleppers als “Buffalo Stance”. Een kers op de taart leverde Neneh af met het heel aanstekelijke “I've Got u under my skin”, een Cole Porter cover die er ingaat als zoet broodjes. Meteen ook de perfecte afsluiter, van een perfecte avond tot in de toppen van onze tenen!
Besluit: We houden van artiesten die, ondanks het feit dat ze gezien hun iconisch statuut niets meer hoeven te bewijzen, niet achteruit maar vooruit kijken. Neneh Cherry levert geen gemakzuchtige nostalgietrip af, en kleurt anno 2019 totaal niet binnen de lijntjes. Ze maakt het zichzelf daardoor wellicht niet gemakkelijk, maar door deze aanpak blijft ze wel toonaangevende platen uitbrengen, en live shows brengen die verleden, heden en toekomst zodanig perfect met elkaar verbinden, dat zowel de oudere als nieuwe fans aan hun trekken komen.
De nieuwe nummers doen je net als oudere kleppers eveneens dansen in de zaal, bevatten enorm veel verrassende wendingen en raken je hart op meerdere gevoelige plaatsen waardoor je compleet verdooft in de hoek van de kamer achterblijft. Het zorgde er zelfs voor dat we niet treurig waren om het feit dat Neneh Cherry haar grote hits bewaarde tot het einde van de set en zelfs enigszins beperkte. Integendeel zelfs.
Pure klasse maal twee kregen we voorgeschoteld op deze zachte zaterdagavond.
Voor wie dit optreden heeft gemist. Op zondag 7 juli staat Neneh Cherry op het Cactusfestival, we zijn er nu al zeker van dat dit zal zorgen voor een zwoel, zuiders dansfestijn, dat niemand onberoerd zal laten. Neneh is namelijk in bloedvorm, dat bewees ze in de Ancienne Belgique uitvoerig.
Setlist: Fallen Leaves - Shotgun Shack - Deep Vein Thrombosis – Kong - Blank Project - Sycnhronized Devotion - Black Monday - Natural Skin Deep – Manchild – Soldier
BIS: Faster Than The Truth - 7 Seconds - Buffalo Stance - I've Got U Under My Skin (Cole Porter cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/neneh-cherry-02-03-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie aan de Vlaamse Showbizz denkt, zal zeker en vast Bart Peeters aankaarten. Deze 60-jarige Vlaming bezit hetgeen wat een echte presentator, muzikant of omroeper zou moeten hebben, nl. durf, verborgen humor, hyperactief en veel creativiteit. Op vlak van televisie kennen wij hem alleszins van topprogramma’s als De Droomfabriek, Het Peulengaleis, Mag ik u kussen of Dag Sinterklaas. Op muzikaal genot heeft hij zijn startende roem gemaakt als drummer bij The Radios en CPEX. Maar pas op latere tijdstip creëerde hij zijn werkelijke muzikale stempel via zijn theatershows, Bart Peeters & De Ideale Mannen. Zijn nieuwste show, Brood voor Morgenvroeg, mocht ik met plezier bijwonen in het Depot, Leuven.
Het is zaterdagavond. Een uitverkochte zaal van jong en oud geweld wacht vol ongeduld op de zomerse meezingnummers van Bart Peeters. De spotlights dimmen en de 5 ideale mannen begeven zich op het podium en wachten op de dansgekke frontman, die zijn show opent met een uptempo nummer. Vanaf begin tot eind nemen de artiesten je mee in een zomerse, zwoele vibe met hier en daar een op-adem-komend nummer, waarbij de hitte onmiddellijk stijgt.
De muziek van Bart Peeters is moeilijk te omschrijven. Het is een unieke belevenis van muzikaal talent dat zelden zo gevarieerd wordt getoond in Vlaanderen. Een fruitige milkshake aan folk, latino en slavische muziek wordt door Bart Peeters en zijn Ideale Mannen als de beste beheerst. Door de uitgebreide kennis van de muzikanten kunnen zij deze genres ook levendig spelen. Daarbij bracht percussionist, gitarist en backing vocal, Piet Van den Heuvel, een fenomenale zangsolo tijdens het nummer “Als je met je billen en heupen shaket”. Buiten de bekende meezingers en nieuwe nummers als “Konijneneten”, “Twijfel niet” en “Kies mij”, plezierde hij zijn publiek ook met covers van Celine Dion en Earth, Wind & Fire, vertaald naar het Nederlands. Bovendien kon de muziek niet zo zuiver klinken zonder de technici van het Depot. Deze concertzaal heeft zo een sublieme geluidskwaliteit waardoor het optreden nog beter tot zijn recht komt.
Als je graag een avondje wilt genieten van een brede waaier aan platen, dan raad ik Bart Peeters en De Idiale Mannen zeker en vast aan. Hij heeft een werkelijke passie voor muziek en deelt dit ook graag met zijn publiek door heen en weer te huppelen van plezier. Bovendien is hij een niet-te-missen artiest in de Nederlandstalige muziek en maakt dus 100% deel uit van het muzikaal genot van Vlaanderen.
Organisatie: Depot, Leuven
Vergezeld van gifgroene laserstralen verscheen er eerst met B. Polar & The Spacefuckers een erg bizar gezelschap op het Pit’s podium. Rechtstreeks van Uranus of was het dan toch Doornik? B. Polar, ook wel Lord Sanchax The Destructor genoemd, half mens half alien en bewoond door een dodelijk parasitaire robot kwam met zijn troepen, getooid met bivakmutsen en maskers, de Pit’s veroveren. Zo’n vaart liep het echter niet. Daarvoor was het beestje, ondanks de hulp van een Marvin Gay, muzikaal wat te mager. Sanchax gebruikte de ene microfoon om er brute hardcore door te brullen, met de andere klonk zijn stem als een vooroorlogse robot: blikkerig, monotoon en vooral vervelend. Een paar keer wisten ze zich toch te onderscheiden maar meestal klonk hun “space punk” gewoon als doordeweekse hardcore.
Erg productief kan je The Anomalys niet noemen. De gelijknamige debuutplaat uit 2010 op Slovenly Recordings en een handvol singles, dat zal het zowat zijn. Maar The Anomalys zijn vooral een liveband en dat bewezen ze nog maar eens in de Pit’s. Zanger-gitarist Bone uit Amsterdam, die je ook zou kunnen kennen als de penis bij Sex Organs, is het enige overgebleven originele lid. De twee vacante plaatsen werden ingevuld door twee toppers uit het Franse rock-‘n-roll wereldje: gitarist Looch Vibrato van The Magnetix en Rémi Lucas die ook actief is bij Escobar en Weird Omen (op 28/03 in de Pit’s te zien). Bone verontschuldigde zich omdat zijn stem het liet afweten maar dat vormde geen enkel probleem. Zijn hees gehuil kwam zelfs aardig dicht in de buurt van Mick Collins. Met een zelden geziene verbetenheid ramde hij op zijn gitaar terwijl hij zijn lange lijf, die aan hevige spasmen ten prooi viel, mee de strijd in gooide. Perfect geruggensteund door de twee Fransen resulteerde dat in psychotische rock-‘n-roll in de beste traditie van The Cramps en de Oblivians. Songs als korte, krachtige explosies waarbij het stof geen kans kreeg om te gaan liggen. Ook al omdat er intussen een vervaarlijke pogo was ingezet waarbij ondergetekende enkele rake elleboogstoten mocht incasseren. Eén keer mocht de voet van het gaspedaal en kreeg Bone de kans om, al wandelend op de toog, te scheuren op mondharmonica.
The Anomalys zijn nog lang niet uitgeteld. Integendeel, met het verse Franse bloed klonken ze misschien wel beter dan ooit.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Het lijkt een beetje een rare vergelijking. Maar het mooiste dat elke ouder kan meemaken is zijn of haar kinderen zien uitgroeien tot volwassenen die heel zelfverzekerd , succesvol en gelukkig in het leven staan. Het is een beetje het gevoel dat me op deze 1 maart in JH Okapi tijdens de EP voorstelling van Neo Minor eveneens overviel.
Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht. We schreven over het optreden van Neo Minor op het openingsweekend van Vagevuur het volgende: 'Neo Minor brengt aanstekelijke dreampop die aan de ribben blijft kleven. Het soort muziek waarop je enerzijds zweeft over de dansvloer. En anderzijds in diepe ontroering geraakt, en zelfs een traan wegpinkt van innerlijk genot.
We zijn Neo Minor in het jaar 2018 op de voet blijven volgen, hadden een interview met hen en zagen hen live op Fonnefeesten en Veldrock in Temse. Telkens was ik onder de indruk van die kristalheldere stem van Astrid die me in zodanig vervoering bracht dat ze me tot tranen toe bedwong. Ver verwijderd van de realiteit en het geroezemoes rondom mij, vertoefde ik telkens opnieuw even in een andere wereld.
We zijn nu 2019 en Neo Minor kwam in een overvol JH Okapi zijn eerste EP voorstellen. Wij waren daar uiteraard ook bij, en zagen een band die ondertussen is geëvolueerd, zijn grenzen aftast, verlegt en zelfs lichtjes experimenteert.
Het nadeel om voorprogramma te zijn op een EP of CD voorstelling is dat de aanwezigen puur en alleen komen voor de band die zijn plaat voorstelt. Als je als artieste dan ook breekbare muziek brengt, met enkel gewapend met een gitaar en heel mooie tot zachte stem, dan is het hek helaas volledig van de dam. Jane Roberts (***) deed o.m. met heel knappe covers haar uiterste best om de aanwezigen te bekoren en slaagde daar wat de eerste rijen betreft ook in. Deze talentvolle zangeres beschikt over een fragiele stem die je een krop in de keel bezorgt, en dus ook het potentieel om binnen het singer-songwriter of breekbare muziekgebeuren potten te breken. Helaas ging haar wondermooie stem verloren in het geroezemoes in het jeugdhuis. Maar hou Jane Robers en haar fragiele stem zeker in het oog, we gaan er nog van horen.
Ook Neo Minor (*****) heeft redelijk wat songs die eveneens in een verstilde, intieme atmosfeer worden gebracht, maar wonder bij wonder konden zij het publiek op die momenten wel zo goed als stil krijgen. Dat is niet alleen de verdienste van de band zelf. De geluidsman van dienst kreeg het geluid in Okapi zodanig goed dat er geen speld valt tussen te krijgen, en dat is gezien de vol gelopen zaal, waar hij zelf haast geen plaats had om deftig te staan aan zijn knoppen, een enorm sterke prestatie.
De band zelf stond heel zelfverzekerd op dat podium. Astrid straalt meer dan ooit charisma uit, spreekt haar publiek aan maar raakt dus wederom die enorm gevoelige snaar door haar toch heel bijzonder, uiteenlopend stembereik. Is dat bij eerder up tempo en sfeervolle songs, op die pakkende mooie momenten onder begeleiding van enkele piano klanken, telkens slaagt Astrid erin ons letterlijk te hypnotiseren en weer naar andere oorden door te verwijzen.
Ik moet echter weer eens mijn excuses aanbieden aan de topmuzikanten binnen Neo Minor voor het wat overmatig bewieroken van hun knappe frontvrouw. Want ik zag en hoorde ook instrumentaal enkele gedurfde soundscapes waarbij subtiel zelfs wat werd geëxperimenteerd, of naar andere muziekstijlen werd gekeken. Kwestie van zich niet te laten wegduwen in dat 'dreampop' hokje kon dat wel tellen. Een mooi voorbeeld is de inbreng van knappe trompet klanken, die zorgde voor een Jazz vibe binnen die song, eigenlijk wel knap gevonden.
Een ander mooi moment was toen bij een ingetogen song de smartphone lichtjes prompt de lucht in gingen, wat zorgde voor een magische sfeer in het jeugdhuis. Telkens viel ons op hoe Neo Minor langzaam maar zeker volwassen is geworden, en is gegroeid in zijn kunnen. De perfectie wordt daarbij benaderd, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
Besluit: Meer dan ooit is Neo Minor een goed geoliede machine geworden waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. De muzikanten en vocalist vinden elkaar blindelings, iedereen straalt enorm veel spelplezier uit. Maar vooral hoor en zie je een band die duidelijk vooruit kijkt, ook naar andere muziekstijlen en genres toe. Waardoor we enerzijds, binnen zwevende atmosferen, stonden te dansen - in zoverre daar plaats voor was. Anderzijds geraakte ik wederom in zodanige ontroering dat ik, gehypnotiseerd door dat magisch klankenbord en die kristalheldere stem van Astrid, ver verwijderd van de realiteit rondom mij vertoefde in het Hemels paradijs. Of het verhaal van de wondermooie rups die is uitgegroeid tot een beeldschone vlinder.
Setlist
Intro - Run - What's Going on? - Take Them Home - Peace of Mind - Do I wanna Know (Artic Monkeys) - Nightmare - The More (I Try) -How To Be Me - Back To Reality
Organisatie: Neo Minor ism JH Okapi, Lokeren
Nederlands 
Français 
