Panda Dub - Zomerse rastaman-vibe
Panda Dub
Vooruit
Gent
2018-04-12
Masja De Rijcke
De winter heeft eindelijk zijn lepel gesmeten en plaats gemaakt voor de lente en zijn zomerse temperaturen. Ideaal om de koning van de Franse dubscene terug naar België te halen en iedereen uit zijn winterblues te redden. We genoten van een overvolle Vooruit concertzaal met een zomerse rastaman-vibe en dub/electrobeats die integraal verzorgd werden door Panda Dub en support Undubground.
Panda Dub is al jaren een stuk van het meubilair van België’s gezelligste Dour Festival maar dankzij onze vrienden van Democrazy konden wij deze Franse dubmeester al enkele maanden vroeger verwelkomen in het muticulturele Gent. Tot onze grote spijt vervolmaakt Panda Dub dit jaar de Dour affiche niet, aangezien hij nu enkel de line Up van Couleur Café vervolledigt in België. Jammer maar helaas!
Niet getreurd, want stilzitten kent deze producer niet. Vorig jaar bracht hij z’n laatste nieuwe ‘Shapes and Shadows’ uit en afgelopen woensdag werden we ruimschoots getrakteerd op nieuw krachtig en intens dubmateriaal.
Onze kuiten waren goed ingesmeerd en klaar voor z’n gloednieuwe show ‘Circle Live’. Bekend en onuitgebracht werk werden samengevoegd en verenigd met zijn reggae roots. Het beste materiaal was bovenaan de stapel gelegd en we kregen “Bongo Dub”, “Shankara”, “Bad Weather” en andere elektronische delicatessen op ons bord geserveerd.
Om de heupen volledig los te zwieren kregen we ook “Renaissance 0.11” van zijn 1ste album ‘Antilogy’ en onze absolute favoriet “Danse Macabre” van ‘The Lost Ship’.
Alles werd vergezeld met een lichtshow om u tegen te zeggen die bestond uit lichtgevende cirkels die verwezen naar ‘Circle Live’. Door de immense drukte waren de zomerse temperaten overvloedig aanwezig en hadden we toch het gevoel dat we deel uitmaakten van een dub festival die ons de hele avond van soundsystems zou voorzien.
De concertzaal van de Vooruit werd afgeknald, platgedraaid en vooral platgewalst. Geen mens die stilstond en zich mentaal niet naar een andere en betere wereld had verplaatst. De vreugde viel letterlijk van de mensen hun gezicht af te lezen en zorgde voor een heus circusgebeuren dat anderhalf uur lang aanhield. We zagen jonglerende, dansende en zwevende hippies die volledig in hun comfortzone genoten van een wervelend concert.
Wat een show van een uurtje moest zijn werd een feestje van anderhalf uur. Naar onze bescheiden mening nog steeds te kort want we werden maar niet moe en de etnische samples bleven nog tot enkele uren nadien in ons hoofd nazinderen. Een afterparty tot in de late uurtjes was hier zeker en vast op z’n plaats geweest.
We hebben ons onnoemelijk hard geamuseerd en willen meer van dat! Maar in het vervolg zouden wij een volledige live bezetting met drums en synths zeer op prijs stellen. We hebben Panda Dub namelijk al eerder op Dour Festival de tent kilometers de lucht in zien blazen met zijn live show!
Organisatie: Democrazy, Gent
Trapper Schoepp - Verrassend hoog rock-‘n-rollgehalte
Trapper Schoepp
café de Zwerver
Leffinge
2018-04-12
Ollie Nollet
Nadat ik Trapper Schoepp (Milwaukee, Wisconsin) een paar jaar geleden solo en akoestisch aan het werk had gezien in het voorprogramma van Jesse Malin, toen ook in De Zwerver, had ik geen vermoeden tot wat hij met band in staat was en dat bleek behoorlijk wat.
Schoepp begon de set op elektrische gitaar met een rits vintage rock-‘n-roll georiënteerde songs waarvan de meeste geplukt waren uit zijn recente EP, ‘Bay Beach Amusement Park’, een heus conceptplaatje rond het gelijknamige pretpark, dat deze zomer 125 kaarsjes mag uitblazen. We kregen een eerste hoogtepunt met “Zippin Pippin”, wat staat voor een historische houten achtbaan waarop Elvis een ganse nacht doorbracht, acht dagen voor hij stierf.
Toen hij zijn elektrische gitaar ruilde voor een akoestische kregen we de Trapper Schoepp te horen zoals we die kenden van zijn vroeger werk. Folk en americana gegoten in knappe verhalende songs, want naast een begenadigde zanger bleek hij ook een geboren verhalenverteller te zijn. En zo kwamen we bij bij mijn enige herkenningsmoment van het optreden : het verhaal waarin hij kennismaakte met de bekrompen achterdochtigheid van de West-Vlaamse dorpeling. Toen hij twee jaar geleden in de plaatselijke supermarkt van Leffinge wat etenswaren ging kopen besefte hij, toen hij wou afrekenen, dat hij geen geld bij zich had. Waarna hij zei dat hij er vlug ging halen maar dat maakte weinig indruk op de kassierster , die blijkbaar de Engelste taal niet machtig was en er verscheen zowaar een dreigende slager met het mes in de hand. Toen hij uiteindelijk de tourbus terug bereikte bleek dat de politie hem al aan het zoeken was. De rode hoed die hij toen droeg durft hij onder geen beding nog op te zetten in Leffinge. De vorige keer ook al gehoord maar de man vertelt het zo sappig dat dit nooit kan vervelen. Misschien moet hij er eens een song aan wijden.
“On, Wisconsin”, een ode aan zijn thuisstaat, bleek dan weer te bestaan uit enkele onuitgegeven verzen van Bob Dylan uit 1961, die plots op een veiling waren opgedoken, waar hij een refrein aan breide en van muziek voorzag. Nadat we al een flard “Hungry heart” (Bruce Springsteen) hadden gehoord (tijdens één van de mindere nummers overigens) volgde een eerste echte en ook gesmaakte cover met Neil Young’s “Helpless”. Waarna het tijd werd om opnieuw elektrisch te gaan en de groep, met onder andere broer Tanner op bas, zich plots de jonge Stones waanden. Van een slotoffensief gesproken...
Nu was het hek helemaal van de dam en kregen we spetterende rock-‘n-roll gekruid met enkele geweldige covers zoals “Hound Dog” (Big Mama Thornton) en “Highway 61 revisited” (Bob Dylan). Tijdens de fenomenale afsluiter, “Ramblin’ gamblin’ man” (Bob Seger) liet Schoepp het podiumbeest in zich helemaal los om zich op de toog te wagen.
Na een marathonset (ruim anderhalf uur) kwam hij toch nog één keer terug om samen met zijn broer “Bye bye love” van The Everly Brothers als ultieme uitsmijter te serveren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke
De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.
Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.
Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Brits High Flyin’ Heerlijk!
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-06
Didier Becu
Geen Oasis-fan die er onderuit kan dat de geschiedenis van zijn favoriete groep letterlijk verscheurd wordt door de twee kemphanen van dienst. Vorige maand stond bigmouth Liam nog zwetend met in gele parka in een uitverkochte AB, en nu mocht broerliefje het overdoen in Vorst.
Hoe divers de optredens ook zijn (op zo wat alle fronten eigenlijk) is er zonder twijfel niemand aanwezig die niet stiekem hoopt dat de twee elkaar de hand schudden en aankondigen dat de best fucking band ever terugkomt. De scheldpartijen op Twitter voorspellen weinig goeds, en het wordt wellicht iets voor tijden waarin de twee beseffen dat niemand nog om hun solo-uitspattingen geeft.
Vooraleer Noel samen met zijn vogels Vorst zonder veel moeite (gewoon met veel klasse) zou inpalmen was het eerst de beurt aan Blossoms. Jonkies uit Manchester die dweepten met The Stone Roses en Oasis en nu (ten minste als je de Engelse pers nog moet geloven) zelf aan zo’n avontuur mogen beginnen. Songs die goed in elkaar zitten, maar na een minuut over hun eigen gladheid struikelen. Niet goed en niet slecht, maar dat zegden we destijds ook over Cast en geen kat die zich nu nog deze vier kan herinneren.
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Noel dan, de man die moest tonen dat hij beter scoort dan zijn broer. Toeval of niet, maar beide heren hebben op ongeveer hetzelfde tijdstip een album uit en zijn er mee op toer. Hoewel Liam met As You Were een excellent debuut afleverde, lijken zijn shows net niet op de perfecte grap. Een icoon die in afwachting van de reünie zelf het heft in handen neemt om er voor te zorgen dat de wereld hem niet zou vergeten. Noel haalt ook de Oasis-klassiekers uit de kast, maar je ziet (en hoort) dat hij zijn solowerk (wel) serieus neemt.
Geen Noel plays Oasis dus, wel een heus orkest dat voor een heerlijke amalgama van soul, psychedelica, rock en pop zorgt. Gallagher lijkt meer een dirigent dan frontman te zijn, spaarzaam met woorden, maar een muzikant die zeer goed weet waarmee hij bezig is.
In het eerste kwartier krijgen we een bloemlezing uit zijn derde soloplaat, de machtige opener Fort Knox en het hartverterende It’s A Beautiful World als “wow”-moment. Pink Floyd is nooit ver weg, maar ook niet het genie van de meester.
Dat Gallagher de songsmid is bleek nog maar eens met In The Heat Of The Moment, een knaller die het beste oproept van zijn trouwe buddy Paul Weller. Ballad Of The Mighty uit datzelfde album als het hoogtepunt van de avond, hoewel dat voor heel wat Vorst-gangers het verplichte repertoire uit de Oasis-catalogus was: een akoestische Supersonic (voor één keer doet Liam beter), het mooiste liefdesliedje ooit (Wonderwall) of het iewat vergeten Half The World Away. Veel zal met trots te maken hebben en Liam niet alle eer te willen gunnen, maar Noel heeft de Oasis-songs niet nodig om te stralen, The Kid wel.
Na bijna twee uur te hebben gespeeld kwam Noel terug voor een bisronde met vier songs. Het fantastische The Right Stuff , perfect aansluitend op Go Let It Out en Don’t Look Back In Anger. En neen die Beatles-song (All You Need Is Love) was volstrekt overbodig, maar kon de sfeer niet drukken.
Liam, you have a problem...
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag - Luca Van Cuchten Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Het Canadese Suuns heeft met het nieuwe album ‘Felt’ niet voor de makkelijke weg gekozen. De plaat klinkt donkerder, vreemder en nog meer experimenteel dan zijn voorgangers, en dat waren ook al geen wandelingetjes in het park.
Maar wat Suuns met al dat bevreemdende materiaal live aanvangt , is wel zeer indrukwekkend. Hun eigengereide mengelmoes van indie-rock, kraut-rock en ondergedompelde techno komt op een live podium bijzonder goed tot zijn recht. Dit is een band die de kunst van het inhouden prachtig beheerst. Een beetje treiterend neigen ze om hun songs naar een climax te brengen, maar onderweg houden ze dan steeds bewust het gaspedaal in. Dit kat- en muisspel blijkt nu net de sterkte te zijn van deze band, en live al zeker. Het ontploft nooit, maar blijft altijd danig smeulen en nazinderen. In hun voortdurende drang naar een spanningsboog laten ze knarsende indie-gitaren hand in hand gaan met bedwelmende beats en elektronica, en ondertussen roffelt een schitterende drummer de eindjes aan elkaar.
Suuns flirt met Suicide en Neu! die samen met Pink Floyd naar de techno club gaan. Ze versmelten het in een geheel eigen sound die, hoe dwars die ook klinkt, het publiek een klein anderhalf uur weet mee te zuigen. Het nieuwe “Watch You Watch Me” is zo een songs die een mens volledig in de zone brengt, het slorpt je op en drijft je mee naar een dansvloer die in de trance-modus staat. Ook “X-ALT” en het minimalistische “Peace and Love”, nog twee hoogvliegers van die nieuwe plaat, hebben zo een verslavende werking.
Suuns zoekt ook geregeld de extremen op, na een portie lome beats kunnen ze zich plots in een schurend noise-tapijt gaan wentelen, zoals in het jachtige “Daydream”. “Translate” drijft dan weer op tintelende gitaartjes en claustrofobische vocals en wordt steeds psychotischer naar het einde toe. Iets wat je ook kan zeggen van “2020” dat ondertussen is uitgegroeid tot dé Suuns klassieker, de perfecte symbiose tussen verslavende beats en prikkelende gitaartjes.
Zo is dit Suuns concert in die zalige Orangerie een buitengewone ervaring. Wat op plaat misschien een beetje te kunstzinnig en te vergezocht lijkt groeit live uit tot een gepassioneerde totaalbeleving. Een boeiende interactie tussen elekronica, beats en gitaren die een publiek geleidelijk onder narcose brengt.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Jeugd Van Tegenwoordig - “Watskeburt in de Hasseltse schuur !?”
De Jeugd Van Tegenwoordig
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-06
Jan Vanaken
Het zijn onze zotte, crazy in the coconut, loslopende noorderburen. Met doordachte elektronische beats en zotte, cynische teksten krijgen ze de Belg aan het dansen. Watskeburt daar in de Hasseltse Muziekodroom? Wel, ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’, natuurlijk.
Finally, It’s Friday! Klaar om het weekend in te vliegen met De Jeugd Van Tegenwoordig. Al 13 jaar lang zijn ze een fenomeen in de Nederlandse muziekindustrie en eindelijk kon ik deze mannen voor de eerste keer live zien , in de Muziekodroom Hasselt. Ik weet het, ‘eerste keer’, toch een klein beetje schaamte.
Al cruisend naar Hasselt, begonnen we de avond met Ome Omar, heavy beats met een zware lay-back attitude. Toch een beetje gangster zijn in de Limburgse streets. Deze artiest verzorgde ook het voorprogramma, maar aangekomen in de zaal was er niemand te bespeuren. Of hij dus heeft gespeeld blijft een vraag, maar een voorprogramma van 20-30 minuten zou dan wel heel kort zijn. Desondanks waren er leuke beats op de achtergrond waarbij ik merkte dat de zaal over een goede installatie beschikt. De Muziekodroom is niet heel groot, maar biedt wel een gezellige sfeer.
Snel een pintje halen en we waren klaar voor Vieze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron. Dorst kreeg je namelijk ook van de warmte in de zaal. Het was dan ook uitverkocht! De belichting op het podium was wel heftig en soms een beetje storend. Voor diegene die graag een epilepsie willen, kunnen natuurlijk blijven kijken, al was dat minder voor mij besteed.
En toen werd het donkerder en zette Bas Bron zich klaar achter zijn tafels. Met een stevige bass begon hij het feestje, achtervolgd met drie zotte jeugdige midden-dertigers. De mannen probeerden ons onmiddellijk mee te nemen in de sfeer en doen dat ook goed. Echter voelde Faberyayo onze wederzijdse energie niet. Nu ja, de meeste Vlamingen observeren eerst voordat ze losgaan, zeker na zo een werkendag. In de toekomst, zeker en vast vooraan staan, wil je onmiddellijk alles geven. Zelfs goedkoper, aangezien de groep ook graag wat Vodka en Champagne uitdeelt of gooit. Afkoeling natuurlijk.
De Nederlanders zijn goede entertainers, van stagediven, tot mee dansen naast het publiek, tot niet gewild vallen op het podium door Vieze Fur. Het was een ludieke, “alles mag, niks moet” sfeer met heel veel energie op het podium. De dikste platen, zoals “Gemist”, “De Formule”, “Manon” en “Sterrenstof” helpen natuurlijk mee in deze vibe. Willie Wartaal had zelfs ook één van zijn jongste fans op het podium gevraagd, die leuk met “Watskeburt” mocht zingen. Op een duur gaf ook Bas Bron een zalige synth solo, met een zomersound van “Wittewijnmuziek”.
Kortom, het was een zalige start van het weekend! De volgende keer dat ik De Jeugd Van Tegenwoordig ga zien, zal wel op een festival zijn. Dit lijkt mij beter aangezien dan ook iedereen in de festivalsfeer zit. Het was zeker en vast genieten en heb spijt dat ik deze groep nooit eerder live heb kunnen bewonderen. Ik raad iedereen aan om deze mannen eens aan het werk te horen. Ze zijn supergoed live en blijven ook deels ‘kind’ op het podium, met veel energie en elektro tunes.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
TheColorGrey - Een perfecte aaneenschakeling van zwoele, aanstekelijke nummers
TheColorGrey
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-04-05
Kim Loosvelt
Is het een compliment wanneer mensen zeggen dat je live beter klinkt dan op plaat? In het geval van TheColorGrey alvast wel. Na het uitbrengen van zijn debuutplaat ‘Rebelation’, is hij druk bezig geweest met het produceren van alweer twee nieuwe EP´s. Tijdens de voorstelling van zijn meest recente werk ‘For What It´s Worth’, werd duidelijk dat hij ook zijn podiumskills en live performance grondig bijgeschaafd heeft.
Vorig jaar stond Grey op het podium met een DJ en gitarist, deze keer kon hij rekenen op een vijfkoppige live band. Het podium van de Balzaal is maar net groot genoeg, maar dat maakt het extra gezellig. De interactie tussen de bandleden verraadt dat ze niet enkel collega´s, maar ook vrienden zijn. Het plezier en de zelfrelativering doorheen de show spat er van af. Dat is ook bij TheColorGrey zelf niet anders, die meteen iets wil ophelderen. ´Ik ben geen Amerikaan ofzo snapte, ik ben gewoon van Antwerpen.´ Ondanks de internationale sound en ambitie, blijft hij met beide voeten op de grond staan. Heerlijk toch, die Belgische nuchterheid.
Als we de nieuwste EP met een woord zouden moeten beschrijven, zou dat zonder twijfel funky zijn. TheColorGrey pikt er ook meteen de meest groovy nummers uit om mee te starten. “Swerve” en “The Thirst” zijn luchtige R&B nummers die een losse en dynamische sfeer creëren. Stilstaan zullen we hier niet doen. In feite is het een beetje een ´the best of´ optreden. Naast nieuwe nummers, brengt Grey ook een uitstekende selectie uit zijn vorige albums. De trots in zijn ogen wanneer de zaal meezingt met zijn hits “On & On” en “Need to Know” is bijna aandoenlijk. Als we er even bij stilstaan dat de jongeman op het podium slechts 23 jaar jong is, is de hoeveelheid catchy nummers op zijn palmares extra indrukwekkend en bewonderen we zijn work ethic des te meer.
Bij momenten krijgen we een glimp te zien van wat TheColorGrey in zijn mars heeft als het op rappen aankomt. In de verses van “The Status” en tijdens het veel te onderbelichte “Wide Awake in 2K” vliegen de woorden sneller in het rond dan we ze kunnen vatten. Dat laatste nummer wordt voor de gelegenheid trouwens in een ware rockversie gebracht. Het is gedurfd en er recht op. De oppervlakte waarop TheColorGrey kan bewegen is beperkt, maar hij smijt zijn heupen in de strijd en verleidt alle meisjes in de zaal met enkele welgemikte body rolls. Zeiden we al dat de temperaturen hoog opliepen?
Eén van de nummers die live helemaal tot zijn recht komt, is “Blackberry”. TheColorGrey maakt een omweg naar dit nummer via een reggae freestyle waar hij ook het publiek bij betrekt. De overgang verloopt vlekkeloos en alle instrumenten weerklinken precies op het goeie moment. Een nummer dat op plaat niet helemaal kan overtuigen, op zo´n manier brengen dat het publiek er bijna stil van wordt, we zijn er nog niet helemaal uit hoe hij dat nu precies geflikt heeft.
Tot ons genoegen wordt ook tussenproject In Between Phases niet vergeten. Grey dropte de EP enkele maanden geleden zonder er verder veel aandacht aan te besteden, maar het geheel klinkt nochtans een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. De artiest weet ook perfect welke songs hij er moet uithalen: door de aanstekelijke refreinen houden “Options” en “Vibes” het meezing-gehalte hoog.
Het zwoele “You Got to Show Me”, dat de voorbije weken al op de radio te horen was, kondigt het einde van de show aan.
TheColorGrey zingt vol overgave en dat is in essentie ook wat hij wil dat we onthouden: dat hij een jongen met een passie is en dat het die passie is die hem al zo ver heeft gebracht. Mooi, maar voor we richting huiswaarts keren, maakt hij ons nog iets anders duidelijk. TheColorGrey maakt niet enkel soulvolle nummers en dat zullen we geweten hebben. Voor we losgaan, krijgen we eerst nog een woordje uitleg. “Jamaica” is een metafoor voor complete vrijheid, je hoofd even kunnen leegmaken op een plaats weg van alle zorgen. Het slotnummer wordt twee keer gebracht en zo eindigen we met een krachtige climax die iedereen aan het springen krijgt.
De waarheid is dat Grey ons een uur lang heeft meegenomen naar zijn Jamaica. Straf hoe hij samen met zijn live band zo moeiteloos een publiek kan inpakken. We kunnen het deels wijten aan het feit dat hij er zijn sterkste nummers uitgekozen heeft, maar stiekem weten we dat hij elk nummer op dezelfde manier kan neerzetten. Het buitenland lonkt, hopelijk weet Will Michiels binnen een paar jaar nog dat hij gewoon uit Antwerpen komt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
BRCST 2018 – ‘Stranger Things’ - Kyle Dixon & Michael Stein + Tom Rogerson - Een belevenis om u tegen te zeggen
Kyle Dixon & Michael Stein
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-05
Jasper Laureyssens
Wie Netflix zegt, heeft het al snel over het met prijzen overladen Stranger Things. Misschien wel één van de populairste sci-fi series van de laatste jaren. Niet enkel het verhaal was memorabel spannend, maar ook de muziek liet een onuitwisbare afdruk achter in ons geheugen. Muziek die volgepropt zit met synths en die ons zonder veel moeite terugbrengen naar de 80’s. Het indoor voorjaarsfestival BRDCST, laat die memorabele soundtrack neerdalen in Brussel en dat via het duo die verantwoordelijk is voor de soundtrack van Stranger Things. Kyle Dixon en Michael Stein vormen samen S U R V I V E en zijn van plan om de voltallige AB om te toveren in ‘The Upside Down’.
Normaal was het onze bedoeling om deze recensie te schrijven op de terugweg naar huis. Dat was deze keer niet eenvoudig. We hadden namelijk even de tijd nodig om alles te laten bezinken. Dat S U R V I V E een unieke beleving zou zijn was vooraf al wat te merken. Mensen namen zo snel ze konden plaats in de stoelen achteraan en even voelde het alsof we in een cinema waren binnengewandeld. Dat op zich hadden we nog niet veel gezien in de AB. De staanplaatsen kenden bij aanvang wat minder succes. Diezelfde staanplaatsen waren nog niet voor de helft gevuld toen Tom Rogerson met zijn minimalistische set kwam aanzetten.
Al snel blijkt Tom Rogerson een prima opener te zijn. De man die ondermeer met Brian Eno samenwerkte zet met zijn melancholisch pianowerk en filmische synths al meteen de toon voor wat komen zou. Het improviseren en experimenteren zijn bij Rogerson nooit veraf en dat werd niet altijd even goed onthaald. Desalniettemin kunnen we alleen maar bewondering voor hem hebben, want even leek het podium de zijne te zijn of dat dacht hij althans.
Het voorprogramma was voor velen slechts bijzaak en wie kan hen nu ongelijk geven. Ze waren gekomen voor S U R V I V E en de gehele beleving errond. De gesloten gordijnen onthullen niet veel later wat er achter hen te zien valt. Wat meteen opvalt is de gekke constructie die de lichtshow letterlijk ondersteund. Een rode gloed gebaad in rook is de perfecte kweekbodem om de synths mondjesmaat meer volume te geven. We hebben niet veel inlevend vermogen nodig om ons in een aflevering van ‘Stranger Things’ te bevinden en dat is na enkele minuten al een heuse prestatie.
Wat al snel duidelijk werd is dat het bij S U R V I V E niet gaat over de protagonisten die de muziek schreven, maar dat het gaat over de ervaring. Dat is duidelijk te merken aan de opstelling van de twee muzikanten, die lijken verscholen te zitten achter een fort van licht en synths. Slechts sporadisch zijn er silhouetten te zien, maar meer niet. Even hoor ik een man zeggen "ben ik naar hier gekomen om naar TL-lampen te kijken" wel ja, als je had verwacht dat het er gewoontjes aan toe zou gaan, dan zat je duidelijk in de verkeerde zaal.
Kyle Dixon en Michael Stein leveren ons een muzikale rush die onophoudelijk doorstoomt, van climax tot climax. De met wijlen indrukwekkende wall of sound gaf ons kippenvel en een paniekaanval tegelijkertijd. Van een emotionele rollercoaster gesproken. Voor pauzes of bedankingen is er geen plaats en als het dan al eens muisstil wordt , dan lijkt het publiek niet te roeren. Diezelfde stilte was er één uit verwondering en respect voor de ervaring die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Wie ‘Stranger Things’ heeft gevolgd, ervaart natuurlijk een extra dimensie tijdens het optreden, maar toch is het geen noodzaak om de serie te kennen om ten volle te kunnen genieten van deze belevenis. Ook dat is de grote sterkte van S U R V I V E.
Het einde van de set werd ingezet met "Eulogy". Een nummer die ons in alle gelukzaligheid achterliet en eindelijk beloond werd met wat dit spektakel verdiend. Een overweldigend applaus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ikv BRDCST
Blitzen Trapper - Degelijke countryrock
Blitzen Trapper
De Zwerver
Leffinge
2018-04-04
Ollie Nollet
Vito was oorspronkelijk het soloproject van Vito Dhaenens maar staat intussen voor een vijfkoppige band (uit Gent) die me meteen verraste met een brok stevige americana (catchy refrein, melancholische tussenstukjes en een spijtende gitaar in de finale). Daarna zochten ze het in wat eigentijdser klinkende folk geïnspireerde indiepop die al even beklijvend klonk terwijl ze één keer ook een zonovergoten garagepopsong uit hun mouw wisten te schudden. “Onlangs derde geëindigd in Westtalent”, wist iemand me te vertellen. Derde pas? Ik meende hier overduidelijk een winnaar aan het werk te zien. Of zou West-Vlaanderen bulken van het talent? Wat ik moeilijk kan geloven. In ieder geval bleek Vito hier een erg volwassen groep met een trits aanstekelijke nummers. Natuurlijk was niet alles even sterk. De song die de toetsenman ten gehore mocht brengen viel wat tegen omdat het te ver richting synthpop dreef. Maar met de uitstekende en charismatische zanger, Vito, die duidelijk wat genen van zijn vader, Derek (van The Dirt), geërfd heeft, in de gelederen lijkt de toekomst verzekerd.
Ik maakte voor het eerst kennis met Blitzen Trapper in 2007 in de Botanique, in het voorprogramma van Two Gallants. Het werd toen geen onverdeeld succes : americana pareltjes werden afgewisseld met draken van elektropopsongs. Een jaar later zag ik de groep uit Portland, Oregon al terug in de 4AD, opnieuw met Two Gallants. En er bleek toch iets veranderd. Ze hadden net een plaat uit op Sub Pop, ‘Furr’, waarop er voor een eenduidiger geluid (wat traditioneler met veel seventies –en countryrockinvloeden) werd gekozen. Goeie plaat maar net niet goed genoeg om een blijvertje te zijn. Ook de platen die zouden volgen konden me nooit helemaal overtuigen.
Na tien jaar zag ik ze nu opnieuw en lieten ze een meer coherente indruk na. De songs klonken mooi uitgebalanceerd, badend in een Laurel Canyon sfeer waarbij de wat experimentelere en arty sound van vroeger ingeruild werd voor een conventioneler geluid. Zanger Eric Earley, wiens frasering me soms aan Bob Dylan deed denken, speelde deels op akoestische en deels op elektrische gitaar wat de afwisseling zeker ten goede kwam. Gitarist Erik Menteer vertelde ons op een gegeven moment dat hij niet het gewenste geluid uit zijn gehuurde synthesizer kreeg en dat hij voor die song dan maar de tamboerijn zou bezigen. Waarop ik dacht : waarom een synthesizer huren voor die enkele songs en gewoon niet alles op gitaar erdoor jagen. Schitterende gitarist trouwens, net als Eric Earley. Die ene keer dat ze in duel gingen , smaakte dan ook duidelijk naar meer. Ook de rest van de groep waren voortreffelijke muzikanten. Wat ze bewezen toen ze zowel “When I’m dying” als “Thirsty man” lieten eindigen met een lang uitgesponnen outro. Die twee adembenemende jams klonken wat psychedelisch en spooky, een mix van het beste van Grateful Dead en Ryley Walker , en waren wat mij betreft de mooiste momenten van de avond. Na een lange set tijdens dit eerste optreden van de tour was er toch nog tijd voor een uitgebreide bisronde. Eerst tweemaal Earley solo waarna de band terugkwam voor “Wild Mountain Nation”, waar iemand om geroepen had, en “Rock and roll (was made for you)”.
Mooi concertje, dat zeker, maar toch niet van die aard om meteen een spurtje in te zetten naar het platenstandje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Earthless - Supersonische heavy gitaarrock
Earthless
Kreun
Kortrijk
2018-04-03
Sam De Rijcke
Het Canadese Comet Control zet de avond gepast in met geestverruimende psychedelische rock met een noise- en shoegaze randje. Een half uurtje volstaat om de zaal een eerste keer te bedwelmen. Fijne set, ideale opwarmer voor de gitaareruptie die er op zal volgen.
Earthless heeft met ‘Black Heaven’ een denderende nieuwe plaat uit met daarop zes tracks waarvan geen enkele boven de 10 minuten uitkomt. Uiterst ongewoon voor een band die doorgaans instrumentale monstertracks van ruim meer dan 20 minuten aflevert. Bovendien wordt er op drie songs zelfs gezongen. Nooit eerder gehoord bij Earthless, maar het werkt.
Hebben we hier dan met een ernstige koerswijziging te maken ? Neen, toch niet, dit is nog steeds die typische Earthless sound met eindeloze supersonische solo’s op een bedje van zwaar groovende stoner-rock. En live komen er sowieso nog meer vonken uit. Frontman Isaiah Mitchell slaat van in het begin aan het soleren en stopt eigenlijk nooit gedurende een uur en een kwart.
Een optreden van Earthless is infeite één lange gitaarsolo waarin de gitaar van Mitchell freewheelt door het hele universum. Maar tussen het soleren door blijkt Isaiah Mitchell toch nog een aardig potje te kunnen zingen. Dat hij daar niet eerder opgekomen was, zijn stem leent zich gewoon perfect voor dit soort heavy rock met seventies-allures. Het brengt extra drijfkracht in hun set, zo presenteren “Electric Flame” en “Gifted By The Wind” zich als twee kloeke retro hard-rock songs die met de haren in de wind door de atmosfeer zoeven. En op het einde van de set geeft Mitchell nog een geslaagde interpretatie van de Led Zeppelin song “Communication Breakdown”, een wilde cover van een sowieso al opwindende hard-rock klassieker.
Natuurlijk zijn er ook die mokerslagen van instrumentals als “Uluru Rock” en het machtige nieuwe “Black Heaven”, heavy space-rocksongs die minutenlang door de ruimte scheuren. Overdaad schaadt, zou een mens dan wel eens durven denken, maar niet bij Earthless. Hier gaan de ellenlange gitaaruitspattingen nooit vervelen. Voor een stuk is dit te danken aan de bijzonder strakke ritmesectie van Mario Rubalcaba (drums) en Mike Ensington (bas), twee bedreven heren die de perfecte moddervette onderbouw vormen voor de royale gitaarkunsten van Mitchell. Denk een beetje aan Jimi Hendrix en zijn fantastische Experience-trawanten Mitch Mitchell en Noel Redding.
En hoewel The Jimi Hendrix Experience een terechte referentie is, moeten we Earthless toch aanschouwen als een overrompelend powertrio dat een unieke eigen sound heeft gecreëerd. Noem het voor ons part psychedelische jam-space-stoner-rock, Earthless brengt er in ieder geval het publiek mee in hogere sferen. Iedereen smult van de gitaarsololawine.
We hebben nog nooit eerder een band gezien die het genre zo intens bedrijft en die met zo een gigantische overkill aan gitaarsolo’s toch een constante spanning weet aan te houden.
Als u meer van dat wil dan gaat u best toch ook even checken bij Colour Haze (Muziekodroom, 25/05) en Samsarah Blues Experiment (Magasin 4, 17/11).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-03-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/comet-control-03-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Anne-Marie - Enthousiast feestkonijn met bakken talent
Anne-Marie
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-01
Maxim Meyer-Horn
Het is een fenomeen dat we ondertussen vaker en vaker zien terugkomen. Popsterretjes die zonder een album uit te hebben de AB razendsnel weten uit te verkopen. Anne-Marie haar langverwachte debuutplaat ‘Speak Your Mind’ komt pas op het einde van deze maand uit, maar een tiental hits heeft ze al op haar naam staan. De enorm populaire Britse zangeres wordt ondertussen dagelijks op de radio gespeeld, wat natuurlijk haar grote populariteit verklaart.
In de AB zong ze haar hits en nieuw materiaal. Naast een goede zangeres is ze bovendien ook nog een geboren entertainer. De laatste jaren heeft de voormalige wereldkampioene karate al heel wat live ervaring kunnen opdoen als zangeres bij Rudimental en ook solo stond ze ondertussen al vaak op de planken. We zagen het al lang aankomen… de volgende grote popster van deze generatie is ready to take off.
Haar vriend Ady Suleiman mocht in de hopeloos uitverkochte AB openen. Tijdens zijn halfuur durende set viel ons vooral zijn stem op. Zijn stemkleur is zeer warm en dat was alleen maar in zijn voordeel. Het overwegend vrouwelijke publiek smolt weg en genoot van zijn soulvolle stem die ondersteund werd door een akoestische gitaar. In het begin was iedereen aangenaam verrast van de jonge Brit, maar naar het einde toe begon het publiek zich meer en meer te vervelen. Er miste wat afwisseling en pit in de set. Een uptempo nummer had de sfeer nochtans naar een hoogtepunt kunnen brengen. Jammer maar helaas.
Anne-Marie voelde zich overduidelijk helemaal thuis in de AB. Ze had het podium van de AB als een kamer inclusief bedden, lampen, … ingekleed en slenterde met een Belgische vlag het podium op. Ze begon met het nog niet uitgebrachte nummer “Cry”. De song is niet meteen haar beste nummer, maar dat liet niemand in de AB aan zijn hart komen. De sfeer zat meteen goed en dat is het belangrijkste. Anne-Marie’s eerste hit “Do It Right” zorgde meteen voor een drastische verhoging van de pretfactor. Het leuke nummer werd luidkeels meegezongen en hier en daar werd al mee gesprongen. Ook het nieuwere “Heavy” kon op heel wat enthousiasme rekenen en werd oorverdovend luid meegezongen.
Anne-Marie bracht in 2015 een EP uit waaruit ze meteen een mash up zong. “Karate / Gemini / Stole” zijn niet haar bekendste nummers, maar tonen aan waar ze begon. De nummers zijn iets minder poppy, maar komen kwalitatief zeker aan het level van haar megahits. Na het oudere werk, mocht het nieuwe werk zijn troeven uitspelen. Zowel “Perfect”, waarbij fans een tiental harten ballonnen omhoog hielden, als “Bad Girlfriend” zijn fijne nummers en kregen het publiek even goed mee als de reeds uitgebrachte nummers. Eerste echte moment van extase vormde echter de hit “Alarm” en ook deze keer werd alles meegekeeld van begin tot einde. Naast al de up tempo popsongs was er ook een moment van rust voorzien. Het wondermooie “Peak” toonde dat Anne-Marie de vocale capaciteiten heeft om ook de iets moeilijkere nummers vlekkeloos te kunnen zingen.
‘Speak Your Mind’ bevat overduidelijk heel wat poppareltjes en daar is “Breathing Fire” het perfecte voorbeeld van. Het grootste deel van de fans kwam toch wel naar de AB om de hits te horen en met set afsluiter “Rockabye” was dat er meteen één van formaat. Het nummer behaalde de toppositie in de Ultratop en kleurde de zomer van 2016 als geen ander nummer. Dat het publiek uit zijn dak ging, hoeven we dus niet te vertellen. Haar grootste solohit “Ciao Adios” mocht de encore in gang trappen en ook deze keer stond de sfeer op ontploffen. Bij “Then” verzwakte de sfeer even, maar in haar nieuwste hit “F.R.I.E.N.D.S.” gingen alle remmen weer los. Een explosief einde van een energieke show.
Anne-Marie stond met heel veel zelfvertrouwen te pronken op het podium van de AB en terecht. Ze heeft de hits, de attitude, de stembanden, de looks en nog zo veel meer. De show was misschien niet de spannendste en was bij momenten zeer voorspelbaar, maar daar komen de Anne-Marie fans ook niet voor.
De Britse zangeres bewees in haar bindteksten over veel gevoel voor humor te beschikken en zorgde ervoor dat het publiek enthousiaster en enthousiaster werd. Anne-Marie wist overigens ook als rol als paashaas te overtuigen en smeet enkele chocolade eieren de massa in. Komende zomer gaat Anne-Marie voor een tweede keer op tour met haar beste vriend Ed Sheeran en zal ze o.a. op de weide van Werchter voor tienduizenden mensen spelen. Ook een passage op het festival Rock Werchter staat gepland. Met haar nieuwe album op zak zal ze dan nog meer mensen van haar talent kunnen overtuigen.
Anne-Marie rocks en wij zijn fan!
Setlist: Cry - Do it Right – Heavy - Karate/Gemini/Stole – Perfect - Bad Girlfriend – Alarm – Peak - Breathing Fire - Used To Love – Trigger – Rockabye - Ciao Adios – Then - F.R.I.E.N.D.S
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - Onuitwisbare culturele avond
’t Hof van Commerce
Kreun
Kortrijk
2018-03-31
Kevin Claerhout
Op de vooravond van de Ronde Van Vlaanderen vliegen de Kortrijkzanen niet als wilde muizen over de stad heen. De net geopende Paaskermis schreeuwt om volk, maar uiteraard is de enige trekpleister deze avond De Kreun waar niemand minder dan ’t Hof Van Commerce na enkele stille jaren de West-Vlaamse harten terug komt betoveren, twee avonden lang . 4T4, Buyse en Kowlier vieren hun twintig jaar bestaan. Singles “BAM!” en “Truckchauffeur” waren de voorbode van deze tournee. Een West-Vlaams feestje op een steenworp van hometown Izegem. Een avond kan er niet veelbelovender uitzien. Een succesvolle reünie én clubtour btw , gezien al de concerten uitverkocht zijn …
Voorprogramma van de avond waren d’Expediteurs. De Brugse band combineert hiphop met jazz, funk en heel veel plezier. De band die voortgevloeid is uit het soloalbum ‘Bal Populaire’ van rapper No Exp, heeft het Kortrijkse publiek snel in de ban. Lagast vliegt als een beduivelde over zijn woorden, een verschroeiend tempo die een veelbelovende set van Brugse rap in elkaar steekt. Zowel de Bruggeling als het publiek amuseren zich, en lijken na een halfuur meer dan opgewarmd te zijn voor de rest van de avond.
Na een wachttijd die een goeie twee en een halve pint omsloeg, trad duisternis de zaal binnen. Een gigantisch lichtbord van ‘t Hof Van Commerce flitst lichtstralen de zaal binnen. Een eerste scratchsolo volgt, één van de talloze, 4T4 jaagt het publiek op en wordt met laaiend enthousiasme onthaald. Alsof we twintig jaar moesten wachten op deze tournee. De eerste tonen van “Slaet Ip Min Gat” klinken door de zaal en het trio vervolledigt zich, Buyse en Kowlier beginnen aan hun anderhalf uur met een waanzinnige energie die ze nooit meer zouden loslaten.
Na het eerste lied merkt Buyse op hoe jeugdig het publiek vandaag is. Terecht, want de helft van de volgepakte zaal moet nog een pamper gedragen hebben toen debuutalbum ‘En In Izzegem’ uitkwam. Het Hof is een begrip geworden in West-Vlaanderen en ver erbuiten. En dus staan hier kinderen, jongeren, mama’s, papa’s, oma’s en opa’s. Het Hof is van iedereen. Wie trouwens helemaal geen genoeg kan krijgen van Het Hof kan midden april in cinemazalen over het land gaan kijken naar ‘Wien is ’t Hof van Commerce?’. De satirische documentairefilm over Het Hof gemaakt door 4T4, met een trailer die doet denken aan de beruchte Belpop aflevering over CPeX.
Nieuwe single “BAM!” brengt de zaal voor het eerst aan het dansen. Maar toch leiden vooral songs uit de oudste platen tot een ontluikend plezier in de zaal. Een duo uit debuutplaat ‘En In Izzegem’ bewijzen dit, de baslijnen van “Zonder Niet” halen verschroeiend uit. Flip Kowlier, Serge Buyse, het publiek, een trio dat samen over het refrein danst. En wat die West-Vlamingen kunnen, dat kon de enige Limburger in de zaal ook. DJ – Meneer Michiels – 4T4 presenteerde zijn heerlijke rapkunsten tijdens “Stuntman”.
Elk lied brengt De Kreun dichter naar een extase. Buyse en Kowlier verdelen het applaus, meer nog, ze heersen over het publiek als een gladiator die net zijn achtendertigste vijand de keel vilde.
Overgangen tussen liedjes hebben veelal hetzelfde patroon: een halve minuut gebrul, geloei en getier. Vervolgens een conversatie tussen Buyse en Kowlier, 4T4 met een laatste kwinkslag en opnieuw gejoel want ook de volgende intro belooft een meezinger te worden. Als ‘oorverdovend’ een definitie nodig had, dan was ze deze avond in De Kreun te horen.
En toen moesten platen als “Jaloes” en “Dommestik En Levrancier” nog de revue passeren. De eerste noten van dat “Jaloes” klonken en het meezingmoment van de avond was aangebroken.
“Aah, ’t is zo geestig voor oes te zijn”. Het publiek gutst er elk woord met evenveel passie uit, en ja iedereen wist het ook, ‘het was zo geestig om oes te zijn’. Hoe later, hoe uitbundiger intro’s onthaald worden. “Kom Mor Ip” is het laatste wat de mannen in petto hebben.
‘Nog jintje’ brulde het publiek in koor, een uitnodiging die tot in Izegem hoorbaar geweest moet zijn. Met nieuw nummer “Truckchauffeur” verwerkte het publiek nog meer ambiance dan wat we hiervoor zagen. “Zonder totetrekkerie” bracht een laatste keer 4T4 naar de voorgrond. Eindigen deden de mannen met wat deze avond perfect omvat: “Niemand grodder”. Neen, niemand.
Daarna konden de Kortrijkzanen terug gaan afkoelen van wat een stomend anderhalf uur geweest is. Het Hof was in vorm, het publiek minstens even hard. ’t Hof Van Commerce is in mei nog te zien op Putrock Beringen en in een uitverkochte AB. Daarnaast is vanaf 18 april ‘Wien Is ’t Hof Van Commerce?’ te zien en ligt momenteel de best-of plaat ‘Noemand Grodder’ … De onuitwisbaere culturele erfenisse van… in de rekken.
En na dit avondje dansen, meebrullen en genieten gaat deze nog enkele oliebollen gaan verorberen.
Setlist: Slaet ip min gat - BAM! - Zonder Niet – Izzegem – Stuntmann – Dikkenekke - Dommestik en levrancier – Wupperbol – Baes – Jaloes - Kom mor ip – Truckchauffeur - Zonder totetrekkerie - Niemand grodder
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op 1 april 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-01-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dexpediteurs-01-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
