‘“Bow down, bitches : de indiequeen van 2016 komt eraan’. Zo werd Tsar B begin januari dit jaar de hypemelkweg ingekatapulteerd. De superlatieven voor de violiste van School is cool – Justine Bourgeus is haar echte naam – waren niet van de minsten. Een indrukwekkende indruk tijdens het duet van de “Back to black”-cover met Max Colombie van Oscar and The Wolf eind vorig jaar, internationale allures en getipt als muzikale revelatie door de vaderlandse media. Haar muziek wordt omschreven als R&B in de lijn van FKA Twigs, met een unieke arabisch-barokke saus eroverheen. Stil heeft ze dit jaar ook niet gezeten. Ze heeft een lijstje gesmaakte optredens dit jaar in de AB Club en de Roma afgewerkt en treedt deze zomer nog aan op Borgerwood Festival en Pukkelpop. Ze bezit alvast over een vrij opvallende visuele identiteit. Donkere fotografie en een zeer professionele videoclip bij haar eerste single “Escalate” geven haar artiestennaam Tsar B een extra sensueel tintje.
Dat visuele is er ook zeer duidelijk tijdens haar try-out in De Kreun in Kortrijk. Terwijl de stad en de cafés vol lopen van Wales-voetbalfans, staat op het podium een replica van het glaskunstwerk Naphtali van Chagall te baden in rode, gele en blauwe spotlights. Tsar B heeft voor de gelegenheid een Aladdin-meets-Mulan gevechtsoutfit aangetrokken. Blote buik, hoge vlecht en plateauzolen incluis. De andere drie muzikanten zijn in sober zwart gekleed en staan in de zijlijn opgesteld.
Ze begint zelfverzekerd haar set met “Myth”, een bezwerend nummer met een klok van een kathedraalklank die uit de synths komt. Ze is niet bang van het publiek, durft zwoel te dansen en gebruikt de microfoondraad als een slangenbezweerster. De zeer diepe bassen zijn een constante doorheen het optreden, van “Fire it” tot aan het bisnummer “Escalate”.
Tsar B heeft een solide stem, haar vioolwerk is performant en de vier op het podium zijn op mekaar ingespeeld. Maar op den duur zijn de aan haar gekoppelde hypekwaliteiten telkens hetzelfde : in ieder nummer kan je spreken over oriëntaals, smachtend, kreunende stemmen en drukkende stiltes gevolgd door een zware bas. Zo wordt het optreden een zwaarwichtige en zeer serieus opgevatte set zonder de jeugdige branie die ze met haar jonge leeftijd nog altijd in haar heeft.
.. Meer afwisseling, het afschuwelijke nummer “Monsoon” van Tokyo Hotel schrappen en een beetje meer fun in het optreden, dan kan de hype zich verder onder de groeilamp ontwikkelen.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Een zangeres met weelderige krullen, gigantische schoenzolen en een zomers kleed, in niets lijkt dit een frontvrouw met een klok van een stem. In een andere wereld kon de dame een soulvrouw als Sharon Jones vervangen, nu maakt ze stevige punk die een gevoel van vernieling voorop stelt. Live begon het erg rustig maar wanneer de band echt in hun element geraakte, spatte de energie er van af. De band smeet zich volledig en amuseerde zich kostelijk. Het plezier straalde af op het publiek; op het einde van het concert waren ze helemaal weg van deze sympathieke lawaaimakers.
Weaves is een band uit Toronto die het midden houdt tussen Pavement en Pixies. De groep behoudt een zekere DIY-attitude wat het genre moeilijker omschrijft. De band wordt opgehemeld, Rolling Stone o.m. omschreef hen als ‘One To Watch’. Op 17 juni kwam het debuut uit en die speelden ze bijna integraal in La Péniche.
Al van in het begin valt de energieke uitstraling op. Op “Birds & Bees”, “Candy” en “Shithole” moeten ze wel nog wat opwarmen maar eenmaal ze de aftrap van “Coo Coo” geven , start de match echt. Frontvrouw Jasmyn Burke laat haar statief voor wat het is en danst wat meer in het rond. Op het eerste gehoor is deze song erg rustgevend maar de tekst zegt het zelf “You’re so crazy” en al snel loeien de gitaren en breken ze het opgewekte deuntje stuk voor stuk af.
Met “One More” niet veel later is de batterij volledig opgeladen en neemt bombast de bovenhand. Een destructief nummer dat alles wegblaast van begin tot eind, meer moet dat niet zijn. Burke danst rustig en zwoel in het rond en raakt af en toe het lage plafond aan om haar moves nog wat sensueler te maken. Bassist Zach Bines heeft de looks van Yannis Philippakis en is ook even moordzuchtig als hem. Vol overgave speelt hij z’n solo’s en het lijkt erop dat zijn gitaar het niet zal overleven.
Weaves staat duidelijk open voor experiment en ze proberen de song “Two Oceans” voor het eerst live uit. Het werkt , wanneer gitarist Morgan Waters zijn geschreeuw in de klankkast van zijn gitaar brengt, ervaart het publiek een angstaanjagende maar unieke sound.
Weaves zijn speelvogels zondermeer en met “Tick” breien ze een dansbaar einde aan de set. Het beperkt opgekomen publiek beweegt voorzichtig mee, maar is nadien unaniem verbaasd over de veerkracht en entertainment van de band.
Weaves is een storm over het water die af en toe wat gezellige rustpunten heeft.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
ZZ Top – legendarische bluesrock uit Houston die al van 1969 bezig is, en nog steeds in de originele bezetting . Toch wel uniek ! ZZ Top zijn intussen een statement geworden , wie kent die mannen niet , Billy Gibbons en Dusty Hill met de lange baard, de zwarte zonnebril, de trenchcoat en de drummer Frank Beard , net zonder baard …
Een dertigtal jaar , in hun succesvolste periode, konden we hen voor de eerste keer aanschouwen in Vorst. Tja, dit was ten tijde van de millionseller ’Eliminator’ en de classics “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” en “Sharp Dressed Man”. Ze zijn erg geliefd in ons landje en komen dan ook regelmatig terug . Dinsdag ll. hielden ze halt ikv hun ‘Hell Raisers’-tour !
De drie kranige – bijna zeventigers - bewezen dat ze het spelen en entertainen nog niet verleerd zijn! Op elektrische gitaar hadden we Billy, die voor een strak, gebald geluid zorgde; hij nam ook de meeste zanglijnen voor zich. Geen slijtage merkten we op die diepe basstem.
Dusty op z’n beurt, hadden we op bas en keys ; hij nam het met zijn helle, hoge stem soms over , o.m. op “Legs”. De alom bekende moves zijn door de jaren nog steeds het handelsmerk; perfect synchroon zorgen de lichaamsbewegingen van de Texanen voor die herkenbare stijl.
Ze knalden er meteen in met “Got me under pressure” en daarna “ Gimme all your lovin”, nummers van hun platen “Eliminator (1983)’ en ‘Afterburner’ (1985) die een sterke respons opleverden . Het tempo bleef strak en de nummers volgden mekaar in sneltreintempo op. Straight forward dus en géén ellenlange uitgesponnen versies, waar we eerlijk wel voor vreesden .
De heren klinken steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen. Ook “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd. En ergens tussenin hoorden we hun ruwe ballad “Rough boy” . “Legs” en “Sharped dressed man” bracht de enthousiaste menigte tot een muzikaal hoogtepunt. Nog een eerbetoon aan Elvis ertegen aan met een “Jailhouse rock” -jam, en hop na een uur en twintig minuten was het afgelopen.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig , die nog een uurtje mochten doorrocken, maar op hun gezegende leeftijd was dit waarschijnlijk het hoogst haalbare.
Krasse 60 + zetten nog steeds aan tot rocken! Hopelijk zien we hen terug met hun gouden jubileum-tour. Letterlijk gezegd ‘Hoed Af Voor de Heren’!
The Ben Miller Band was vanavond hier de support, een viertal uit Joplin, Missouri , die met hun uitzinnige en verbluffende liveshow een grote indruk maakte. Een ruim assortiment aan instrumenten bood dynamiek en opwinding in hun doorleefde bluesrock. Ze komen terug op 2 sept in de AB of op 19 sept in de Roma. Wees op de afspraak …
Organisatie: Gracia Live
Ty Segall & The Muggers – Vurige energiestoot
Ty Segall & The Muggers
Grand Mix
Tourcoing
26-06-2016
Niels Bruwier
Net voor de Rode Duivels Hongarije een pandoering gaven, zorgde Ty Segall voor de energieke voorbode op deze match. Segall bracht zijn nieuwe band The Muggers mee waarbij Frogman (Kyle Thomas van King Tuff volledig in het groen gekleed) de opvallendste figuur is. Maar het is het Segall die alle aandacht opeist. Hij springt in het rond, brengt zijn emoties over , schreeuwt de longen uit zijn lijf en raakt het publiek (letterlijk) aan. Ty Segall is er negentwintig , maar smijt zich alsof hij veertien is.
The Muggers bestaat uit Mikal Cronin, Kyle Thomas van King Tuff, Cory Hanson van Wand, Emmett Kelly van The Cairo Gang en drummer Evan Burrows. Begin dit jaar verscheen de plaat ‘Emotional Mugger’. Alweer de zoveelste plaat in het repertoire van Ty Segall. In de Grand Mix bracht hij samen met The Muggers vooral nummers van die nieuwe plaat, die heel wat emoties van Segall bovenhalen.
Mikal Cronin komt helemaal alleen op het podium en begint solo met een saxofoon die er helemaal geen is. Het klink vals maar hiermee wil de band een soort ‘I don’t care’-effect creëren. Het publiek wordt er meteen wild van en daarna beginnen The Muggers aan een instrumentale intro op “Squealer”. Niet veel later springt Ty Segall het podium op met een sweater aan die zijn hoofd bedekt. Hij blijft enkele nummers - mysterieus onder zijn kap - om op die manier een verrassingseffect te creëren . Het optreden bestaat in het begin voornamelijk uit nieuwe, repetitieve nummers. Op “Candy Sam” , één van de stevige songs op de nieuwe plaat, ontstaat een eerste reusachtige moshpit.
Segall verklaart zichzelf veertien jaar oud. “Het is een wonder dat mijn ouders mij naar Europa laten reizen”, zegt hij zelf. Hij gedraagt zich ook zoals iedere veertienjarige zou doen, erg speels. Met zijn microfoon in de hand gaat hij telkens erg dicht bij het publiek en raakt hij de fans aan op het hoofd. Soms fluistert hij wat zaken in hun oren. Het is duidelijk dat Segall het publiek als zijn vrienden beschouwt; hij geeft hen spektakel waarbij telkens iets nieuws te ontdekken valt.
Wanneer ze “Thank God For The Sinners” inzetten, gaat de snelheid van het optreden een stuk hoger. Alle strakke garagehits van Segall passeren nu met “Feel” als hoogtepunt. Het publiek klimt op het podium, springt in het rond en crowdsurft er op los. Segall geeft op het eind nog eens alles en neemt zelf een gitaar in de hand om nog meer riffs en solo’s aan dit gepeperd concert te geven. Om af te sluiten ploft hij zich aan zijn hoofdinstrument, het drumstel, en verzorgt een krachtige drumsolo. Met een schreeuw van Evan Burrows verlaat de band het podium.
Nog twee bisnummers volgen, die het spelplezier beklemtonen. Enkele willekeurige deuntjes op de gitaar brengen de bandleden aan het lachen en zorgen voor een speels einde aan de set. Zonder dat de toeschouwers het beseffen is het gedaan, veel te kort.
De band straalde enorm veel vitaliteit uit en er viel altijd iets te beleven , zowel op als naast het podium. Segall ontpopte zich als een echte frontman die ieder nummer beleefde alsof hij dat voor het eerst hoorde. Hij tekende voor een unieke ervaring waarbij garagerock en emoties hand in hand gaan.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Neil Young + Promise of the real - Van melige country tot verzengende 18 karaats rock
Neil Young
Sportpaleis
Antwerpen
2016-06-24
Sam De Rijcke
In een jaar waarin de rockiconen vallen als vliegen, kwam Neil Young zomaar eventjes drie uur lang demonstreren dat hij nog springlevend is. De levende legende wandelde in het Sportpaleis doorheen zijn volledige carrière, bij momenten was het magisch, elders was het dan weer behoorlijk saai.
Young begon er aan in zijn dooie eentje en trok op meesterlijke wijze een gouden blik open met een stel wonderlijke kampvuursongs als “After The Goldrush”, “Heart Of Gold”, “The Needle And The Damage Done”, “Comes A Time” en “Helpless”, stuk voor stuk tijdloze klassiekers en kippenvelmomenten bij de lopende meter. De ouwe knar stond ook behoorlijk sterk te zingen, daar waar vroeger zijn stem al eens naar het pijnlijke kon overslaan konden we hem vandaag nagenoeg op geen valse noot betrappen.
Maar er waren evenwel een paar andere slappe momenten die we hem en zijn band Promise Of The Real moesten toeschrijven. Toen de band na Young’s verbluffende solo intermezzo de rangen kwam vervoegen en een subliem “Out On The Weekend” inzette, was er nog geen vuiltje aan de lucht, maar daarna kwam helaas de klad er in te zitten omdat het gezelschap zo nodig een rondje melige country moest brengen. Dat Neil Young het countrygenre een warm hart toe draagt wisten we al, en dat hij bovendien de twee zonen van countrylegende Willie Nelson in zijn band heeft ingelijfd maakte het er ook niet beter op. Het was dus enigszins te verwachten.
Toen wij al half in slaap gevallen waren en de moed ons deftig in de schoenen was gezakt, kwam een verlossende roadie dan toch -het werd verdomme tijd- een elektrische gitaar om Neil Young zijn nek hangen. Plots werd het concert nieuw leven ingeblazen en ontwaakte Young uit zijn coma met een fantastisch “Alabama”. We waren terug volledig bij de les, Young greep ons weer bij het nekvel en loodste ons naar het summum van de avond, een groots, verpletterend en magistraal “Down By The River”. Zowat 20 minuten lang duurde het, Young soleerde zichzelf naar een hoger universum toe, Promise Of The Real was overgeschakeld naar een volleerde Crazy Horse modus en wij sloegen van de ene verbazing in de andere. Dit, beste mensen, was meer dan 20 minuten bovenaardse rock. Hiervoor ging het ganse Sportpaleis overstag, in extase zeg maar. Dit is de reden waarom wij totterdood van Neil Young zullen blijven houden.
Met een al even krachtig “Mansion On The Hill” en een brandend “Powderfinger” trok Young de lijn door, ook “Vampire Blues” schitterde langs alle kanten en zo gingen we stilletjes aan naar een spetterende finale toe met het onvermijdelijke rock anthem “Rockin’ In The Free World” dat tot drie keer toe leek te eindigen en dan telkens terug ontplofte.
Met een prachtig “Tonight’s The Night” kwam Young ons uitwuiven. Hij had het hem nog maar eens geflikt, maar een half uurtje minder had ook wel gemogen, dan had de boog tenminste gans de tijd gespannen blijven staan.
De Neil mag gerust nog enkele jaren blijven doorgaan, en de volgende keer zijn we terug van de partij, als hij godverdomme maar weer “Down By The River” speelt, drie kwartier voor ons part.
Organisatie: Gracia Live
Het was me een eeuwigheid geleden dat ik Cypress Hill nog eens in zaal gezien had . De laatste jaren zijn ze aan een succesvolle return begonnen en waren ze o.m. op Rock Werchter , Dour en Couleur Café te zien. Een festivalband dus! In koeienletters konden we achteraan de AB zien dat de uit LA afkomstige ‘stoned’ latino hiphopveteranen 25 jaar bezig zijn , van 91 tot 2016.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien en de dansspieren werden aangesproken. … Een bèrefeestje werd het, wat kon je anders verwachten van deze ‘I wanna get high hiphop family’ . Het bier vloeide rijkelijk , een weed geurtje roken we , dampende , zwetende lichamen voelden we en heupwiegende mensen zagen we allerhande armbewegingen en ga zo maar verder uitvoeren.
De concertzaal werd omgetoverd tot één grote fuifzaal bij deze heren. De snedige, verbeten, nasale vocals , de afwisselende en op elkaar vloeiende raps van B-Real en Sen Dog, de bedwelmende, hypnotiserende spacy beats en Caribische, Zuiderse samples, scratches, zweepten op en brachten je meteen in de juiste stemming.
Dit was 90s nostalgie , waarbij onze MC’s een mooi overzicht van hun oeuvre boden. Een heerlijk genietbare trip , die nazinderde.
De laatste jaren treden ze dan ook meer op dan platen uitbrengen . Als je dacht dat ze steeds in die andere zorgeloze wereld vertoeven, nee hoor , ze zijn ‘back to earth’ en stonden op scherp om jou anderhalf uur de ‘time of your life’ te bezorgen . Songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber … die zichzelf goed verzorgt, moeten we er wel bij zeggen …
De eerste songs “Get ‘em up” , “Checkmate 2verse”, “Real estate” en “The phunky feel one” triggerden , hadden een funky latino groove en kregen live krachtige beats mee door de percussie , de samba en natuurlijk ook van DJ Muggs , die een voller geluid creëren en het live beleven onderstrepen.
Geen levensgrote boeddha deze keer op het podium , maar we zagen ‘em wel soms voor ons verschijnen bij die geestesverruimende songs “Ship goes down” , en de ‘medley’ , een hitmix van o.a. “Wanna get high” , “Dr Greenthumb” en “Hits from the bong” . De percussie en DJ intermezzo en dan van “Jump around” van House Of Pain waren de aanzet om totaal loos te gaan op het Cypress Hill feestje. Iedereen ging ervoor en wat werd de AB een sauna!
… ‘A fine feeling high time‘, jawel, “Throw your set in the air” , “Boom biddy bye”, “Cock that hammer” en “Everybody get stoned” waren al interessante ervaringsgerichte nummers, maar op kleppers als “Aint goi’n out like that” , “Rise up” en “Rocking superstar” was het hek helemaal van de dam . Deze drie waren letterlijk vuistslagen door de fellere, krachtige beats en de sound die opbouwde, explodeerde en het boeltje mooi afrondde. De samenwerking met het ferm onderschatte ‘Judgement Night’ herleefde …
Cypress Hill kwam ,zag, speelde en overwon . 25 Y werden letterlijk samengebald, -geperst en barste als een vulkaan open . De bijna dolle vijftigers rolden , daverden en denderden over ons heen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cypress-hill-21-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stikstof-21-06-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dinsoaur Jr , peetvaders van de grunge, al bezig van 83, zijn aan de zoveelste jeugd toe . Tien jaar terug gaven ze al een indrukwekkende comeback, de aanzet om met regelmaat een nieuwe plaat uit te brengen . We mogen met de vakantieperiode deze verwachten, wat de groep nu al tournee brengt . In het najaar start een tweede heuse clubtour , waar ze halt zullen houden in de AB. Maar nu deden ze er al twee in België, eentje in de Kreun, Kortrijk en eentje in de Casino, Sint-Niklaas. Een optreden die ons zal bijblijven. Jay Mascis moest na drie nummers worden opgelapt en speelde daarna , rustig neergevlijd op een stoel en met een ventilator als friste , een stevig , snedig , vurig setje met z’n twee kompanen van het eerste uur Murph en Lou Barlow. Grunge zoals ‘t moet zijn, op z’n best , speels , spontaan in ervaring en kunde. Memorabel achterna!
Het begon nochtans als een Dinosaur als vanouds . Murph , tussen de cymbalen weggestoken, bijna onzichtbaar aan het drumstel, mept er als een Animal op los, Barlow, verborgen achter z’n weelderige krullen en baard , de hyperkineet op het podium , zet z’n bassnaren onder hoogspanning en tot slot spil Jay Mascis , stoïcijns als altijd , een pak versterkers rond zich , plugt de gitaar in en laat de grunge over ons heen rollen .
Inderdaad met “The lung” hadden we al meteen de perfecte opener om in de juiste sfeer en stemming te geraken . De 50ers boeten nog niks aan intensiteit in , de late 80s - 90s grunge is dus op z’n best, rauw, puur en echt. De sound primeert, magie hangt in de lucht .
Ook het daaropvolgende “Going down” van de te verschijnen plaat ‘ Give a glimpse of what yer not’ blijft die sfeer behouden . Mascis‘ zangpartij is nog steeds verzwolgen in die massieve sound , maar that’s part of the Dinosaur … Terwijl Murph en Barlow al goed op dreef zijn op “Back to your heart” , moet Jay hier loslaten. Oei, hij ervaart de versterking onvoldoende , maar er is meer aan de hand , hij voelde zich al de ganse dag niet goed in z’n vel en moet geholpen worden voor medische bijstand backstage . Een dokter toevallig in de zaal springt bij. Intussen rammen de twee lustig voort en bollen het nummer uit . Iedereen is wat verbouwereerd en wacht nu af . De twee en de gitaarroadie , ervaring ten voeten uit, proberen het verder goed op te vangen , met een lach en de nodige ernst . Een paar nummers op het spontane af , spelen ze, fel , krachtig , hard , in een soort jam. Alles ronkt , goed , steengoed zelfs en wordt sterk onthaald , ergens een “Imagination” , ”In a jar” , “Forget the swan” en “No bones” worden genoteerd. Die roadie overtuigde verdomd goed hoor!
Na een korte pauze is Jay er terug bij, geruggensteund door z’n trouwe fans. We zijn dan 45 minuten verder . “Yes I’m back”, prevelde hij . Hij speelt verder op een stoel , rustig neergevlijd, met de nodige friste van een ventilator . Goed en wel opgelapt, met een middeltje, en wat 02 , is hij bij de pinken . Hij gaat gedreven te werk op zijn gitaar, wat de anderen injecteert! Een weergaloze set volgt, fel , verbeten. Het publiek wordt overdonderd en ingepalmd.
De drie spelen op scherp, rocken, oud en recent , mooi naast elkaar . Het sfeervolle werk is opgeborgen . Full respect voor Jay! “Watch the corners” was de barometer . De gruizige herkenbare soli zijn sierlijk. De vooruitgeschoven single ”Tiny” klinkt heerlijk en is veelbelovend ,net als een strak “Training ground”, door Lou gezongen .
En er wordt terug gegaan in de tijd , “Little fury things” , “Freak scene” en de gekende “Outthere” , “Feel the pain” , “Start choppin’” en The Cure’s “Just like heaven” . Ok, we misten misschien die andere grote “The wagon”, “I don’t think so” of “Goin’ home” , maar die werden ruimschoots opgevangen , gezien de van zich afbijtende energieke Dinosaur ; de muil wijdopen gooien ze er nog “Gargoyle” en “Mountain man” tegenaan, ook al twee 80s nummers , die breed uitgesponnen worden en baden in een noise/feedback bedje .
Dinosaur Jr ramt, bromt, grolt, ronkt , is explosief . Sterk wat deze vijftigers hier vanavond presteerden en zeker Jay , op leven na dood , maar herrezen. Dinosaur Jr is nog niet afgeschreven!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op BestkeptSecret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dinosaur-jr-18-6-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Een knoert van een heroïneverslaving, daar gaat het album ‘Is the is are’ over. Zachary Smith, de frontman van DIIV beschrijft daarin de niet zo mooie kant van zijn verslaving, waar hij nu hopelijk van af is, ondanks een eerder in het voorjaar gecancelde show wegens gezondheidsproblemen. Heroïne past in ieder geval als een tang op een varken bij de muziek van DIIV, die sommigen verkeerdelijk als shoegaze aanduiden, maar die gewoon dromerige gitaarpop is.
De kaartjes van het voorjaar bleven geldig, dus de Orangerie was uitverkocht voor het New-Yorkse vijftal rond Smith, die vanavond een kwalitatief hoogstaand optreden brachten, waarin ze ook bewezen meer dan een ondersteunende band voor zijn frontman te zijn. De zang van Zachery Smith was misschien nog het minste van al, onopvallend en vlak.
DIIV begon in Oosterse sferen, de drie gitaristen lieten hun klanken meanderen en uitlopen. ‘Is the is are’ was Engelse eighties gitaarpop, sterk schatplichtig aan het geluid van The Cure ten tijde van ‘Kiss me, kiss me, kiss me’. Geen vleermuizengeluid dus, maar een optimistische, klaterende gitaarsound. Real Estate is de huidige band die misschien nog het meest bij DIIV aanleunt. ‘Under the sun’ ging op dat elan verder, nog meer eightiesklanken met een waterige gitaarklank.
De nieuwe nummers waren op zich weinig te onderscheiden van de nummers uit de debuutplaat ‘Oshin’, dit optreden was een lange trip met een heel eigen sfeer waar het ene nummer naadloos overging in het andere.
Naast de drie gitaristen liet ook de drummer zich opmerken met drumsalvo’s die de nummers naar een hoger plan brachten. Smith liet zich volledig gaan in “Incarnate devil”, met een oerschreeuw die al zijn innerlijke demonen de vrije loop liet. Ook Cat Power’s “Nude as the news” onderging een energieke transformatie. Frontman Zachary was goedgezind, want het publiek mocht verzoeknummers roepen, zodat we nog “Dust”, “Doused” en “Human” kregen, dat laatste in de bis.
DIIV speelde ruim vijf kwartier sprankelende, ingenieuze gitaarpop, constant op een hoog niveau en met veel dynamiek. Van Cold Turkey was er duidelijke geen sprake, laat ons hopen dat het zo blijft voor DIIV, en dan komt er nog veel moois van dit vijftal uit New-York.
Setlist
(Druun Pt. II)- Is The Is Are-Follow-Under the Sun-How Long Have You Known?-Dopamine-Sometime-Oshin (Subsume)-Incarnate Devil-Mire (Grant's Song)-Healthy Moon-Nude as the News (Cat Power cover)-Dust-Waste of Breath-Doused
Bis: Human- Bent (Roi's Song)-Wait
Organisatie: Botanique, Brussel
Het is een paar jaar stil geweest ten huize Dinosaur Jr, maar dat betekent geenszins dat de creatieve spil van dit Amerikaanse gitaarnoise instituut intussen op haar luie krent heeft gezeten. Frontman J. Mascis liet zich opmerken in allerhande al even luidruchtige als obscure hobbyprojecten (Sweet Apple, Heavy Blanket, anyone?) én lostte in 2014 nog een fraai tweede akoestisch solo album ‘Tied To A Star’. Het afwisselend intro- en extraverte enfant terrible Lou Barlow op zijn beurt riep eerst zijn maats van Sebadoh bij elkaar wat resulteerde in de geslaagde comeback plaat ‘Defend Yourself’ (’13) om erna terug de lo-fi toer op te gaan met het vorig jaar verschenen solo exploot ‘Brace The Wave’.
Het duurt nog tot deze zomer vooraleer de opvolger van de middelmatige voorganger ‘I Bet On Sky’ (‘12) officieel het daglicht zal zien, dus moet de huidige Europese tour van Dinosaur Jr eerder gezien worden als een soort opwarmertje. En ja, opwarmen deed de uitverkochte Kreun club afgelopen woensdagavond in geen tijd toen de drie veteranen behoedzaam aftrapten met het kwarteeuw oude “Thumb”. Al vroeg in de set werd met “Goin’ Down” een nagelnieuw nummer gelost, even later gevolgd door het eveneens verse “Tiny”. Beiden voelen onmiskenbaar aan als vintage Dinosaur Jr en doen het beste vermoeden om straks de nieuwste worp ‘Give A Glimpse Of What Yer Not’ blindelings in huis te halen.
Naar aloude gewoonte was het aanvankelijk wat zoeken naar de mistroostige misthoorn van
J. Mascis in de wall of sound die hij samen met de onwrikbare ritmetandem Barlow-Murph in Kortrijk op het canvas gooide, maar naarmate de avond vorderde hielden ’s mans stembanden en de monolytische gitaarbrij elkaar steeds beter in evenwicht. Lou Barlow kan je bezwaarlijk een veel beter zanger noemen dan Mascis, maar toch mag hij elke avond ook even zijn duit in het zakje doen al was het maar om de democratische schijn binnen Dinosaur Jr hoog te houden. Zo is de door hem gepende brok melancholie “Back To Your Heart” eigenlijk niets anders dan een fraai vermomd Sebadoh nummer dat op de gevierde comeback plaat ‘Beyond’ (‘07) van Dinosaur Jr werd gedropt en steevast een relatief rustpunt betekent in de set. Maar in Barlow schuilt evenzeer een hardcore punk jochie dat helemaal loos kon gaan tijdens “Training Ground”, een ultrakorte uppercut die werd opgediept uit het demo archief van het pre-Dinosaur Jr. groepje Deep Wound waar hij begin jaren ’80 Mascis voor het eerst tegen tegen lijf liep.
Maar eerlijk is eerlijk, écht vonken deed het pas toen de 90ies catalogus werd opengeslagen en evergreens als “Out There”, “Feel The Pain” en “Start Choppin’” uit de jukebox rolden. Het siert Barlow dat hij ook hier vol gas geeft, ook al zijn dit nummers die Mascis op z’n dooie eentje inblikte in een periode waar beide kemphanen niet door dezelfde deur konden. Ter compensatie volgde vlak erna de geniale slordigheid van “Freak Scene” en “Gargoyle”, twee classics uit de 80ies hoogdagen van een groep die cum laude afstudeerde aan de Hüsker Dü school of melodic hardcore.
Mascis, Barlow & Murph doen niet aan lange encores, dus mochten we ons reeds gelukkig prijzen dat er nog een opgejaagde versie van “The Wagon” en een wild om zich heen schoppend “Mountain Man” van afkonden. Het waren lekkere afsluiters waarmee het trio hun rol als antipode van de huidige generatie zelfverklaarde indierock groepjes die vooral inzetten op een vlekkeloze productie, steriele hooks en luchtige meezingrefreintjes nog maar eens in steen hebben gebeiteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op BestkeptSecret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dinosaur-jr-18-6-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen . De drie optredens waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Ze bereikt een breed publiek , jong en oud. Ze heeft een aantal songs uit die gewoonweg universeel prachtig klinken en , in tegenstelling tot onze Rode Duivels maandagavond , was Adele - Adele Laurie Blue Adkins -, voor het tweede concert in bloedvorm in het Sportpaleis. Iedere seconde boeide en bracht ze ons in vervoering .
De prima zangeres was bij haar vorige tour misschien nog wat onwennig , introvert op het podium en concentreerde zich enorm op haar strem , nu was ze een spraakwaterval, relativerend en grappig uit de hoek komend.
Om iets voor half negen werden de lichten gedoofd; de begintunes van “Hello” weerklonken. Adele verscheen in het midden van de zaal, op een tweede podium, in een glinsterjurk. We hadden het al meteen door, wat een stem en wat een présence.
Tussen de nummers pakt ze het publiek in met grappige vertellingen over haar verleden en waarom ze een nummer schreef . Ze gooit er wat kwinkslagen tegenaan, met een vet lachske.
Ze maakte zich supersympa; na de akoestische versie van “Make you feel my love” trok ze een Rode Duiveltruitje aan en maakte tien minuten vrij om op groot scherm de wedstrijd België-Italië te tonen. Na dit intermezzo wilde ze het strakke truitje uittrekken maar dit lukte niet!
Geen probleem, de show must go on en ze zette dan maar “Sweetest Devotion” in. Na “Chasing Pavements” werd het haar toch te strak en te warm en kreeg een jongeling uit het publiek de kans haar uit het truitje te helpen. De lucky guy!
We waren serieus onder de indruk van elk nummer die Adele vanavond speelde , wat telkens ervaren werd als hoogtepunt. Op “Rumour has it “vroeg ze om te dansen, omdat dit het enige nummer is met een beat. “Some one like you” werd gretig meegezongen. En op Bob Dylan’s ”To make you feel my love” maakte ze het uiterst romantisch en intiem ; iedereen werd aangepord de zaklamp op z’n smartphone aan te zetten. Een zee van lichtjes overspoelde ons.
Het tweede podium werd evenzeer benut . Adele stond in een voor haar omringende regenval op “Set Fire to the rain”. Schitterend.
Afsluiten deed ze na één uur driekwart met een meebruller van formaat “Rolling in the deep”. Onder een staande ovatie, verdween ze van het podium. Een ware triomftocht!!!
Adele brengt veelzijdige treffende , gevoelige pop … Songs met een knuffelgehalte en een eeuwigheidswaarde … En dat hebben we letterlijk ondergaan!
Organisatie: Gracia Live
Het Amerikaanse Puscifer is het experimentele geesteskind van Maynard James Keenan, beter bekend als de zanger van Tool en A Perfect Circle. De band die het licht zag in 2007, kan men gerust beschouwen als het soloproject van Keenan: hij is het enige vaste lid van de band en de samenstelling ervan is onderhevig aan zijn creatieve hersenspinselen.
Met de ‘Money Shot Heard ‘Round The World’ tour doet Puscifer voor het eerst Europa en bijgevolg België aan. Een bijna uitverkochte AB bewijst dat dit nieuws echter niet in dovemansoren terecht kwam.
Dat Keenan en co een blijvende indruk willen nalaten, mag al blijken uit het voorprogramma dat deze tour vergezelt: Luchafer, een collectief dat een ware lucha libre worstelpartij (lees: Mexicaans worstelen) levert. Een puike zet want Puscifer weet blijkbaar wat een volk op een zondagavond wil: (vloeibaar) brood en spelen. Het duurt dan ook niet lang alvorens de AB luidkeels kamp rood of blauw toejuicht.
De worstelpartij die bij momenten wat aangebrand is, kan duidelijk de zaal bekoren. Wij onthouden vooral dat vrouwelijke genitaliën ook letterlijk een man op de knieën kunnen dwingen en dat een verzorgde ‘neck twister’ qua spektakel de hoogste decibelcijfers haalt.
Na een half uur Mexicaans vertier van de bovenste plank, wordt het licht gedoofd. Op twee lichtschermen, strategisch gepositioneerd aan de zijkanten van het podium, verschijnt Major Douche, één van de alter ego’s van Keenan. Douche deelt het volk op een militaristische toon mee wat en niet kan tijdens het optreden. Ondertussen wordt het decor opgesteld en krijgt de worstelring een prominente plaats als geïmproviseerd podium.
Het optreden is net zoals een theaterstuk (of worstelwedstrijd) opgedeeld in verschillende ‘acts’, vier in totaal. Opener van de avond is “Simultaneous”, gevolgd door “Galileo”. Tijdens deze tweede song komen de worstelaars opnieuw op het podium en om het ganse optreden te figureren als acteurs en als dansers. Act 2 begint met het logge “Vagina Mine” en wordt gevolgd door het verzachtende “Horizons”.
Tijdens de set probeert Puscifer het evenwicht te behouden tussen industriële en pyschedelische rock, en dit lukt hen wonderwel. Het optreden is zowel muzikaal als visueel van hoogstaand niveau: Keenan en zangeres Carina Round zijn goed bij stem en de band speelt strak. Op een grote lichtmuur worden ondertussen B-filmdecors en andere sfeerscheppende beelden geprojecteerd, die het ganse optreden een andere dimensie geven.
Bij momenten is het wel zoeken naar Keenan die zich graag op de achtergrond begeeft. De twee uur durende set wordt ten slotte afgekruid met “The Humbling River” en “Autumn”.
De reacties na het optreden liegen er niet om. Puscifer kwam, speelde en verwonderde. De heldenstatus van Tool werd nog niet bereikt, maar bij veel aanwezigen stijgen ze ongetwijfeld een trede in de juiste richting.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/puscifer-12-06-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald. Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.
Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.
Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.
Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Nederlands 
Français 
