De Kreun in Kortrijk liep aardig vol voor de passage van onze Admiraal aka Tom Van Laere, Admiral Freebee die goed scoort met de nieuwe plaat ‘The great scam’ en deze natuurlijk naast de festivalzomer in het najaar komt promoten.
Geen voorprogramma vanavond , waardoor het gezelschap er volledig kon tegenaan aan . Een uitgebreid ensemble weliswaar , want naast de traditionele opstelling was er nog een toetsenist en blazerssectie (sax , trompet) om het pop/rock’n’roll gehalte nog meer elan te geven . Onze Admiraal hoeft zelfs niet steeds in de spotlights te staan, hij liet ruimte voor z’n muzikanten en liet hen individueel schitteren.
Kenmerkend is en blijft die warme melancholie en levendigheid van z’n intens broeierige retrorootspop/folkamericana. Heel wat genres worden dus verweven in sterk materiaal.
Hij was in vorm, ging gretig te werk en liet dit mondeling ook horen met een reeks humoristische interventies. Hier was geen sprake van terughoudend - of ingenomenheid, wat we al dikwijls hebben kunnen zien . En hij wist het vanavond mooi solo uit te spelen in enkele sobere, gevoelig pakkende nummers .
De band was erg goed op elkaar ingespeeld , bewees een ferm gerespecteerde Belgische band te zijn , en zorgde anderhalf uur voor emotie en kleur door de toegevoegde blazers , wat richting dampende funk ging. Het publiek voelde zich nauw betrokken bij de set en onthaalde warm de favourits .
Na vijf platen is Admiral Freebee nog steeds de moeite. Een prima concert hoorden we van een aangenaam rockende band, met homogeen, evenwichtig gevarieerd, kleurrijk materiaal. Een must see dus!
Playlist : Litlle Village (Van Morrison cover), Always on the run, Last song about you, Land of lack, I don’t want to feel good today, Nothing else to do, Walking wounded, Get out of my life woman, Look at what love has done, Bad year of rock ‘n’ roll, oh darkness, Einstein Brain, Rags ‘n’ run, Home, Breaking away
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/admiral-freebee-19-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Marianne Faithfull - Heerlijk ondeugend besje met virtuoze band
Marianne Faithfull
PvsK
Brussel
2014-11-19
Lode Vanassche
Marianne Faithfull - Toen hét boegbeeld van de sixties het podium kwam op geschuifeld was het even schrikken. Ze vleide zich met wandelstok neer op een troonachtige stoel, met leesbrilletje in aanslag, als was het dat ze een of ander saai vak wou doceren. Bleek dat The Lady zware rugproblemen euh… achter de rug had en ze nog even moest revalideren, na de nodige dosissen morfine. Toen Madame Mars haar schuren keelgat open trok en de band inzette, kregen we een lel van jewelste.
Met een meer dan voortreffelijk overzicht van haar reeds vijftig jarige carrière kregen we een concert om nooit meer te vergeten. Ze speelde niet op veilig door gewoonweg een chronologisch best of aan te bieden maar doorspekte haar concert met ‘rareties’, anekdotes en een ongelofelijke no nonsense zelf relativerende humor. ‘ I’m not a young girl anymore, although I still act like one.’ Na “Witches” speelde ze, omringd door indrukwekkende muzikanten als Ed Harcourt en Rob Ellis, een naar de strot grijpende versie van “The Price Of Love” van Phil Everly. “Eat your heart out”, Roxy Music. Met de nodige vreugde kondigde aan dat Daniel Lanois in een vlaag van verliefdheid op Emilou Harris een song schreef: ‘I got the song, he’s got Emilou’. “As tears goes by” bezorgde ons het nodige kippenvel. Het besje probeerde ons dan te vervelen met een heuse passage uit junglebook om dan met het eigen “Mother Wolf” Nick Cave met Pink Floyd te laten kennismaken. ‘The junk part ot the show’ begon met een versie van Sister Morphine om U tegen te zeggen.
En zo werden pareltjes aaneengeregen. Het Koperen Keelgat kon uiteraard niet anders of “The Ballad Of Lucy Jordan” als dessert presenteren, gevolgd door alweer een zeldzaamheidje dat ze ooit in hogere sferen met Damien Albarn had opgenomen, toevallig “The Last Song”.
… Wijven met kloten, ze bestaan!
Organisatie: Live Nation
White Lung, een Canadese punkband met een bijna volledig vrouwelijke bezetting, stond in De Kreun geprogrammeerd in kader van het Autumn Falls festival. White Lung zijn al bezig sinds 2006 en komen er hun derde album ‘Deep Fantasy’ voorstellen. White Lung valt het best te vergelijken met een mix van Sleater-Kinney, The Men en een snufje Sex Pistols. Een echte punkband die dit ook live zo goed mogelijk probeert te bewijzen.
De avond werd geopend met Thee Oops, een Italiaanse Punkband met een stijl die het dichtst aanleunt bij Pulled Apart By Horses. Weinig mensen mobiliseerden zich van de bar naar de zaal om deze band aan het werk te zien. Wanneer de band verscheen viel meteen iets op, de zanger had iets mee van een kabouter. Toen hij echter begon te zingen was de kabouter-mythe meteen opgedoekt. Hij schreeuwde de longen uit zijn lijf met een drummer als razendsnelle metronoom. Uiteindelijk begon alles wat op elkaar te gelijken en toen ze “It’s Too Late” zongen was het al effectief te laat. De band ging rustig verder maar de aandacht van het publiek verzwakte alsook de muzikale vernieuwing. Teveel dezelfde intro’s, teveel hetzelfde tempo en teveel hetzelfde geschreeuw. Na een set van ongeveer 35 minuten te spelen verlieten ze het podium.
Daarna was het uitkijken naar White Lung, de band hield hoge verwachtingen bij het publiek want al even voor het begin van het concert stond de zaal vol. De charismatische zangeres ziet er uit als een lief meisje. Maar wanneer ze begint te zingen is het alsof ze bloed geroken heeft. Door hoge noten te halen met haar stem drukt ze haar eigen stempel op de muziek. Ze gedraagt zich als een tijgerin die klaar is om het publiek te bespringen. Noten worden perfect ondersteund door het enige mannelijke lid van de band, die deze noten met zijn gitaar behaalt. Niet bombastisch, gewoon zeer simpele riffs. Maar dit geeft de punkband net hun eigen karakter, het is een zware stem met scherpe uithalen.
White Lung brengt veel nummers uit hun recentste album met onder meer “Drown With The Monster” & “Face Down”. Wanneer het concert het halfuur nadert wordt het laatste nummer aangekondigd. Iedereen kijkt wat verbaasd wanneer dit ook effectief zo blijkt te zijn. Tevergeefs proberen enkele fans hen nog terug te roepen. Het concert eindigt na 25 minuten.
Het publiek druipt tevreden maar ook wel teleurgesteld af en stelt zich de vraag waarom dit concert zo vroeg moest eindigen. Had de band het niet naar hun zin? Is de tour al te lang bezig? Of wilden ze gewoon nogmaals bewijzen dat ze een echte punkband zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thee-oops-18-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lung-18-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
De opener van de avond was MAZE. Een Vlaamse postpunkband. Jong gitaargeweld van eigen bodem die ons een krachtig setje heeft voorgeschoteld. Zij wisten ons ongetwijfeld al in de juiste mood te brengen voor de hoofdact van de avond.
In de MOD- club wist het Amerikaanse trio Bass Drum of Death ons volledig van onze sokken te blazen. Verscholen onder zijn lange haren vuurde zanger/gitarist John Barret enkele stevige gitaarriffs op ons af. Een mooie mengeling van uptempo catchy rock’n’roll en grunge werd door de boxen gejaagd. Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken lieten zij ons een uur lang headbangen op hun stevige setlist.
Aan de juiste sfeer was er die avond alleszins geen tekort! De band die gevormd is in 2008 heeft ondertussen al 3 studio albums op hun naam staan, de debuutplaat ‘GB City’, het gelijknamige album ‘Bass Drum Of Death’, waarop onze persoonlijke favoriet “Crawling After You” terug te vinden is, en hun laatste nieuwe baby ‘Rip This’.
Laten we er nog maar even bij zeggen dat de band zijn naam zeker niet gestolen heeft en er voor kon zorgen dat we er maar niet genoeg van konden krijgen. Wij hopen alvast dat zij ook de Belgische Festivalzomer dit jaar even onveilig komen maken, dan zijn wij alvast terug van de partij.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Vooraf - De 69-jarige Bryan Ferry heeft het rocken nog niet verleerd. Omringd met een fantastische band (die uiteraard voor de helft uit prachtige vrouwen bestaat) palmde hij moeiteloos het Koninklijk Circus in. Een wervelende lichtshow maakt het spektakel af, niets is aan het toeval overgelaten. We vragen ons alleen of hoe lang de stem van de gentleman het nog zal houden. Anderhalf uur was meer dan genoeg voor de man met het sjaaltje om. Volgend maand nog eens in de AB. Wie al kaartjes heeft mag zich alvast verheugen op mooie ‘Best Of…’
Toen we eindelijk het balkon in het Koninklijk Circus betraden was Stef Kamil Carlens op zijn eentje zijn eigen ding aan het doen. Met gitaarklanken die hij uit ‘Wish You Were Here’ had geplukt of met een xylofoon en een klokkenspel breide hij een muziektapijt waar het publiek met wisselend enthousiasme op reageerde. Achter ons zaten jongelui te ginnegappen en beneden het balkon werd er (uit beleefdheid?) geapplaudisseerd. Waarom dan Stef als voorprogramma van Bryan? Hij sloot zijn set zelf af met de mededeling dat het voor hem een grote eer was om vóór zijn held op te treden. En dat was de meesten in de zaal ook in de headliner zagen.
Bryan Ferry - De oude rocker (NB. geboren enkele maanden na het einde van WO II) kwam strak in het pak het podium op. Hij voelt zich nog altijd kiplekker, bijgestaan door zijn fantastische band. Ze vlogen er meteen in met een medley van oud en minder oud werk: “Re-make/Re-model” van de eerste Roxy Music- schijf vloeide naadloos over in “Kiss and Tell” uit de late eighties. Een eerste herkenningsapplaus kwam er toen etherische klanken uitmondden in “Slave to love”. Voor het eerst maken we kennis met de sax en de hoge hakken van Jorja Chalmers. Ladykiller Ferry had slechtere keuzes kunnen maken om Andy McKay uit de oude Roxy te vervangen! Ze had het oude werk goed ingestudeerd: met “Ladytron” en “If There Is Something” stal ze opnieuw de show. De frontman liet zijn solisten graag schitteren en speelde langs de zijlijn mee op zijn Nord synthesizer.
De bij momenten nogal hese Ferry bracht een doorleefde versie van “Don’t Think Twice It’s All Right” (Dylan). We mochten aanschuiven bij het haardvuur met Ferry op mondharmonica. In “Stronger Through The Years” kwam de bassist op het voorplan met zijn heerlijke slap-techniek . De Deense gitarist Quist – aka Jacob Quistgaard – kan even legendarisch worden als Phil Manzanera! Met zijn gitaarsolo’s is hij één van de steunpilaren van deze band. Hij speelde ook mee op het nieuwste solo-album ‘Avonmore’ waaruit we “Loop de Li” hoorden. Een nummer dat zeker al op Radio1 te horen was.
Een schitterende instrumental is de slottrack van ‘Avalon’ (uit 1982) “Tara”. De tenorsax van de bevallige Jorja (geboren in hetzelfde jaar) galmde betoverend door het Circus. Veel te lang geleden dat we deze compositie van McKay nog hoorden! In een nieuw kostuum loodste de frontman ons naar de finale met zijn greatest hits: eerst “Take A Chance With Me” gevolgd door “More Than This”; opgedragen aan zijn grootvader die in Vlaamse velden sneuvelde in 1918. Met hese stem bracht Ferry een ingetogen versie. Een passend eresaluut aan de zoveelste gesneuvelde.
Daarna kwam “Avalon” met Bobbie Gordon die op het einde met die fantastische hoge noten de kristallen glazen kon doen springen. Via Casanova (what’s in a name nietwaar) denderden we met “Love Is The Drug” en een stomende “Let‘s Stick Together” naar het einde van een heuglijke avond. Jerry Hall hoefde het podium niet meer op te komen want de vrouw achter de cimbalen en troms had présence genoeg in huis: Cherisse Ofosu Osei zat headbangend de drums te bespelen. Zonder de show te willen stelen, trok ze toch onze aandacht. Een ritmische steunpilaar voor de band.
Met “Jealous Guy” (Lennon) en “Editions Of You” als finale toegift gingen de generatiegenoten van Ferry uit hun dak. Hij bedankte hen met een revérence als een musketier en dankbaar konden ze naar huis om er nog eens van te dromen. Ondergetekende herbeleefde lang vervlogen hoogdagen…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stef-kamil-carlens-17-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bryan-ferry-17-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Na zijn succesvol debuut kwam Aaron Jerome, de gemaskerde man achter SBTRKT, dit jaar met 'Wonder Where We Land'. Een plaat die evenveel of weinig, zo u wil, techno, house, ambient, R&B als hiphop klinkt. Net zoals bij zijn vorige worp, maken ook nu weer de gastzangers en -zangeressen talrijk hun opwachting. Ezra Koenig van Vampire Weekend versterkt de ritmes op de kersverse hit “New Dorp, New York” en ook oude bekenden Sampha en Jessie Ware –intussen ook solo succesvol- maken het mooie weer op verschillende nummers.
Wie Jerome gisteren in de Vooruit zou vergezellen was een groot raadsel. Dat de dj met Keniaanse roots van een beetje mysterie houdt behoeft weinig uitleg, maar graag scherpte hij dat de afgelopen dagen nog wat aan door uitgebreid te verkondigen dat er heel veel kon mislopen omdat alles live zou zijn. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat SBTRKT geen van die grote namen bij had. Maar het kwam doen met twee –weliswaar enthousiaste- drummers en een podium vol knopjes.
Beginnen deed SBTRKT met enkele nummers vanop de nieuwe plaat. Onmiddellijk viel op dat die een pak experimenteler is dan zijn titelloze debuut. Het publiek reageerde dan ook opvallend gemengd. “New York, New Dorp” passeerde al snel de revue en had veel potentieel om het feest op te hitsen. Maar deed dat niet. SBTRKT hield het op een brave en volledig afgelijnde versie.
Op “The Light” kwam Denai Moore –eveneens het voorprogramma- even meezingen, om daarna even snel weer te verdwijnen. Op oude kleppers zoals ‘Never Never' en ‘Pharoahs’ werd wél stevig gedanst, maar viel toch vooral de afwezigheid van Jessie Ware en Sampha –wel present in 2011- op.
Net toen we dachten toch een beetje teleurgesteld naar huis te gaan, zette SBTRKT ”Wildfire” in. Geen gepoetste versie, maar een uitgesponnen live versie waarop iedereen alles losliet. Wat daarna volgende bewijst wat SBTRKT in zijn mars heeft. Energiek het podium overvliegen en bezeten aan 35 knopjes tegelijk draaien, twee micro’s en drie drumstokken tegelijk gebruiken om bij elk nummer zijn sound heel subtiel te laten aanzwellen tot de ultieme climax.
En dat gold voor alles wat daarna kwam. Absoluut hoogtepunt was een 10 minuten durende versie van “Lotusflower”, origineel een nummer van Radiohead. Hen coveren doe je niet straffeloos. Maar zet er een beat onder, drijf het nummer tot etherische hoogtes en maak er dansbare melancholica van zoals SBTRKT gisteren deed, en niemand zal het je nog kwalijk nemen.
Met amper tijd om nog naar adem te happen, werden daarna nog langgerekte en broeierige topversies van “Hold On” (ft. Sampha) en “Right Thing To Do” (ft. Jessie Ware) door een uitbundige Vooruit gejaagd. Als iemand bovenstaande stemmen in het begin van het concert nog miste, was dat met de ogen toe inmiddels heel snel vergeven.
Organisatie: Democrazy, Gent
Jack White mag dan al een vergevorderd stadium van het rocksterrendom bereikt hebben, op een podium harkt hij nog altijd stevig door alsof hij in zijn eigen garage van jetje staat te geven. Wij zien er nog altijd het equivalent van Jon Spencer in, maar dan met wat meer gitaarvernuft (en een grotere bankrekening). Jack White is wel degelijk een gitaarheld, maar dan eentje die niet kiest voor allerlei technisch ingewikkelde solo’s, wel een held die met brio zijn gitaar laat gieren, janken, huilen en openrijten.
Wij herinneren ons nog klaar en duidelijk onze eerste kennismaking met dit talent, de legendarische doortocht van de jonge White Stripes in de AB Club in 2001. Jack White bleek nu 13 jaar later nog niets van die jeugdige gretigheid verloren te zijn. Integendeel, met zo een uitgebreid arsenaal aan prachtsongs en een stel gedreven muzikanten in de rug kon hij de teugels in Vorst nog veel rijkelijker loslaten.
De splijtende instrumental “High Ball Stepper” was de oerknal die de set opende, het was meteen duidelijk dat vuile rock’n’roll en ontvlambare blues vanavond de hoofdrol zouden opeisen. Daarnaast toch ook een behoorlijke scheut country, de ene keer sober en eerlijk (“Temporary Ground”), de andere keer geniaal ontspoord (“Wheep Themselves To Sleep” en een zeer fijne country versie van “Hotel Yorba”). Jack White groef ook gretig in zijn White Stripes catalogus met onder meer een schuimbekkend “Dead Leaves and The Dirty Ground” en met de gortige blues van “Cannon” en “I Fought Piranhas”.
White’s stem haalde geregeld het bereik van de jonge Robert Plant, in combinatie met dat heerlijke gitaargeweld waren de Led Zeppelin referenties dan ook niet uit de lucht gegrepen. White leek trouwens het soort gitarist die voortgaat op de ingevingen van het moment, een rocker die spontaniteit hoog in het vaandel draagt en zijn songs vaak als ruwe brokstukken aan elkaar lijmt met geïmproviseerde pattex (zo begrijpt u ook waarom wij in onze gedachten geregeld bij Jon Spencer aankomen). Hij maakte het op die manier zijn begeleidingsmuzikanten niet altijd even makkelijk, maar de ervaren rotten waren verdomd goed bij de les. Het klonk vanavond dan ook allemaal ongeremd, snedig en vooral rauw, en zo hebben wij de rock’n’roll nog altijd het liefst op onze boterham.
Dit avondje top rock’n’roll van de meest driftige soort kreeg een overrompelende bisronde met een bruisend “Icky Thump” (de zoveelst White Stripes klassieker), een denderend “Steady As She Goes” (het Raconteurs paradepaardje) en een alleraardigst duo uit de nieuwe plaat “Would You Fight For My Love” en “That Black Bat Licorice”. Natuurlijk mocht de uitbundige finale ”Seven Nation Army” niet ontbreken, het was dan ook uitermate fantastisch dat een rockgrootheid als Jack White zo een krachtige set kon afsluiten met iets wat inmiddels uitgegroeid is tot een internationale hymne. En het doet toch zoveel meer deugd om “Seven Nation Army” samen met the man himself in levende lijve te mogen meemaken dan ergens op een idiote voetbalmatch. By the way, hier een paar kilometer verder stonden diezelfde avond De Rode Duivels in een kil Koning Boudewijnstadion een zielloze vertoning te geven, wij wisten wel beter.
Jack White is een held…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://jackwhiteiii.com/live-photos/ (@ David James Swanson)
Organisatie: Live Nation
Voor wie houdt van de dancepop/elektronica /synthpop van het Britse Hot Chip komt aardig aan zijn trekken op wat New Build te bieden heeft . Hot Chip is nauw verbonden , gezien Felix Martin en vooral Al Doyle van de band er deel van uitmaken; deze laatste staat dan ook in voor 2 Bears.
Soms zijn ze zelfs met zes maar vanavond waren ze te zien als trio die nu net hun tweede plaat uithebben . ‘Pour it on’ volgt ‘Yesterday was lived & last’ op , een heerlijke portie electropop , die op dampende , zeemzoete, hypnotiserende en aanstekelijke wijze jaren 80 Eurotrance en house integreert.
Een goede 45 minuten werden in dit dancebad ondergedompeld . De aanwezigen in de pittoreske Witloof Bar , konden het zaterdagavond gevoel ideaal inzetten. Het materiaal werkte op de dansspieren , trancegerichte , bezwerende , opbouwende , groovende, pompende beats op z’n Underworld en de opzwepende percussie maakten songs als “Different kind” en “The sunlight” nog hitsender. Wat gas terugnemen kon geen kwaad op enkele sfeervolle , zalvende sounds . Het luchtig , ontspannende , dansbare gehalte bleef hier zelfs meer dan overeind; het publiek kon meteen de realiteit loslaten en zich laten gaan op het klankpalet . Iedereen genoot ervan en het trio werd dan ook sterk onthaald .
New Build - Interessante zijproject of is het meer dan dat …
En intussen konden we verder nagenieten van de man –girl bandje, de Ting Tings die in de Bota Rotonde nog wat bezig waren . Zij hebben al fors moeten inboeten in populariteit … Een opkomend talent en hitbandje rond 2010 , die van de Bota naar de AB gingen en nu bij de nieuwe plaat ‘Super critical ‘teruggeschroefd zijn tot de Rotonde .
Tonnen charisma straalt het duo Jules de Martino en de bevallige Katie White nog steeds uit; ze zijn aangevuld met een derde aan de knoppen en de keys . Een speels , frisse , sprankelende aanpak toch wel, waarbij we nog even konden nazinderen op de tunes van “That’s not my name” en de pompende electro funky beats van waarschijnlijk “Impacilla carpisiung” . Een leuk dansfeestje op het eind dus , na New Build …
Organisatie: Botanique , Brussel
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Er waren een goede zeven jaar terug een pak opkomende bandjes in het genre , nu schieten er maar een handvol meer over , waaronder ook Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje.
Eén plaat is zeerzeker in het geheugen gegrift , ‘Myths of the near future’ met de huppelende songs “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers” . Ze zaten dan ook op het eind van de set en zorgen nog steeds voor dat ietsje meer . Eigenlijk moeten ze het hebben van single werk, want de temperatuur steeg en de aandacht verscherpte bij een “Echoes” en de huidige single “There is no other time” uit ‘Love frequency’, sterkhouders om het ander mainstreamwerk (zeker in het midden van de set) wat op te vangen .
Aan dynamiek ontbrak het zeker niet . Het kwartet , onschuldig wit gekleed , ging gretig te werk . De eerste songs “New reality”, “Atlantis to interzone”, “Gravity’s rainbow” en “Valley of the calm trees” klonken snedig ; hier gaven de samenzang en de wisselende zangpartijen zeggingskracht.
Een uitverkocht Bota onthaalde z’n band erg warm . Net als de andere concerten die vanavond in de Bota geprogrammeerd stonden , werkten de songs aanstekelijk dansbaar. In de bis werden eerst alle rockregisters opengetrokken en kwam zelfs een Iggy om de hoek kijken. De frisse, twinkelende grooves hadden we dan opnieuw met “Children of the sun” en het afsluitende “It’s not over yet”.
The Klaxons kunnen hun materiaal op plaat wat aan het herkauwen zijn , live zijn en blijven ze leuk en opwindend.
Organisatie: Botanique , Brussel
Het heeft eventjes geduurd voor de hype het Kanaal overgewaaid was, maar nu is Royal Blood ook heet aan deze kant van het zeitje. Met enkel een debuutalbum op het conto de grote zaal van de AB in recordtempo uitverkopen, faut-le-faire. Wij hadden ons voorgenomen om zo onbevooroordeeld mogelijk dit powerduo te evalueren, en aangezien we enkel de single “Figure it out” kenden, zou dit geen onoverkomelijke opdracht zijn. Rockduo’s maken meestal heel veel lawaai, dat is nooit het probleem, de vraag was of dit Zuid-Engelse duo ook de songs had om ons te overtuigen. Deze zomer zagen we Drenge op Pukkelpop, en dat was vooral veel lawaai, maar weinig memorabele songs.
Tijdens het voorprogramma, waarover hieronder meer, zagen we al dat er een beest van een drumstel links op het podium stond, het beloofde te gaan knallen. En dat werd al direct bewaarheid in de opener, “Hole”, een openingssalvo alsof Rage Against the Machine uit de doden was opgestaan. Bassist en zanger Mike Kerr weet met effectpedalen en verschillende basgitaren een ruige en energieke gitaarsound te imiteren, met veel stonerrock en bluesinvloeden. De man klinkt als Josh Homme die de helft van zijn band buitengesmeten heeft en voor de afwisseling eens wil bewijzen dat je ook op vier snaren de blues kan spelen, zoals in “Come on over”. “Cruel” kon best een smartlap van onze eigenste Ruben Block zijn, zodat de aanwezige West-Vlaming met de Triggerfinger T-shirt goedkeurend kon headbangen.
Dat deden de twee dulle teefjes die voor mij in de zaal stonden ook bij “Figure it out”, alsof ze door een zwerm Afrikaanse bijen aangestoken waren. Geen idee wat Tim Vanhamel tegenwoordig uitspookt, maar toen we onze ogen sloten bij “You want me”, leek het of hij over het podium kronkelde. Zo halfweg hadden we ons oordeel klaar, Royal Blood heeft niet alleen een vette, bluesy sound, maar ook een goeie reeks songs. Het publiek kende duidelijk nog niet alle nummers, want anders zou het dak er al vroeg afgegaan zijn, nu moesten we wachten tot bij de finale bij de opeenvolging “Ten ton skeleton”, een meezinger in QOTSA-traditie, “Loose change” , Jack White op zijn sexiest ,en de knaller “Out of the black”.
Aan de band zal het niet gelegen hebben, want drummer Ben Thatcher ging op zijn drumstel gaan staan terwijl zanger Mike Kerr met zijn bas het publiek indook. Geef het publiek nog een paar maand, en in maart zal het koken in de AB.
Waar Royal Blood heavy, maar ook heel toegankelijk was, was het voorprogramma heel andere koek. Bad Breeding was schreeuwlelijke pokkeherrie, echte punk in de stijl van Dead Kennedys. Heel toepasselijk brengen ze hun singles uit op ‘Hate Hate Hate records’, er zit inderdaad veel woede in deze Engelse band. De zanger zat het grootste deel van de set voorovergebogen zijn songs uit te spuwen. Punk die klinkt als bijtende soda, dat was het. De meelopende geluidsfragmenten op de achtergrond deden ons denken aan de guerrillapunk van Vandal X zaliger. In ware punktraditie was het na 25 minuten over en uit.
Royal Blood setlist: Hole / Come on over / Cruel / Figure it out / You want me / Better strangers / Little monster / Blood hands / Careless / Ten Tonne Skeleton / Loose change / Out of the black
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Paolo Nutini heeft met ‘Caustic Love’, zijn laatste worp, een veelzijdige plaat gemaakt die veel verder reikt dan de lichtvoetige popsongs die velen van hem verwachten. Dat was gisteren ook te zien aan het publiek in Vorst Nationaal. Niet alleen vrouwen kwamen luisteren –en ook goed kijken- naar de 27-jarige Italiaan, ook de mannen waren stevig vertegenwoordigd.
Nutini trapte zijn set onmiddellijk af met de twee grootste hits op zijn recentste plaat. “Funk My Life Up (Scream)” toonde meteen wat Paolo en zijn 9-koppige band die avond voor ons in petto hadden. Perfecte popsongs overgoten met een flinke dosis soul en een vleugje bigband. De muziek –en de zwarte achtergrondzangeres- mochten ons dan onmiddellijk aan het wiegen brengen, het was Paolo’s rauwe, korrelige stem waar het publiek al na één kreet voor bezweek. Zwoel, perfect in evenwicht en groovy. Een gouden combinatie die onmiddellijk herhaald werd tijdens “Let me down Easy”.
Jammer genoeg koppelden Paolo en zijn band daarna een versnelling terug naar de iets makkere lovesongs en zakte de set een beetje ineen. Waar de suikerzoete lyrics anders vermomd zitten onder dat schorre stemgeluid, werden ze hier gevoelig zichtbaar. Bij het van alle overbodigheid gestripte “New Shoes” en “Looking For Something” steeg Nutini dan ook niet uit boven de gemiddelde popzanger.
De kentering kwam er toen de industriële koplampen plots verduisterd werden en kleine witte lichtjes een eenzame Paolo en zijn gitaar verlichtten. Toen “Better Man”, akoestisch en solo werd ingezet werd er collectief en hoorbaar naar adem gesnakt. “Diana”, een song die ook door Jeff Buckley gezongen had kunnen zijn, ging op hetzelfde elan verder.
Tijdens die ingetogen nummers viel hard op hoe Paolo niet de Italiaanse macho is die we op Rock Werchter over zijn zonnebril zagen loeren. Het is pas ruim over de helft van zijn set dat de schuchtere frontman –met onbegrijpelijke bindteksten- écht los kwam. Dat hij even het haar uit zijn ogen schudde, de onwennige heupbewegingen achter zich liet en de ziel uit zijn lijf brulde. Zonder echt moeite te moeten doen. Achtereenvolgens sneden en zalfden “Cherry Blossom”, “Pencil Full of Lead” de ziel van een uitzinnig Vorst. Als er nog een eenzame ziel in het publiek niet overtuigd was, dan ging die bij “Iron Sky” volledig overstag. Een perfect opgebouwde song die stap voor stap opbouwt naar de perfecte climax en -na een gesampeld stukje Charlie Chaplin uit ‘The Great Dictator’- volledig uiteenspat.
‘We’ll rise’, het gebrulde mantra tijdens dat nummer, geldt als de perfecte profetie. Dat hij na zo’n plaat en nog een paar van die optredens, naar de top klimt, daar bestaat geen twijfel over.
Organisatie: Live Nation
John Garcia verdiende zijn steenharde rockstrepen in de jaren 90 bij Kyuss. Hij kan gezien worden als één van de belangrijkste aanstekers van het desert- en stonerrock genre. Zijn laatste plaat met Vista Chino, de nieuwe naam voor Kyuss Lives! na een gerechtelijk geschil met oude vriend Josh Homme, dateert van vorig jaar en mag zeker gehoord worden. Nu doet Garcia het alleen en om zijn eerste soloplaat (zie review) op te nemen nodigde hij schoon volk uit. Robbie Krieger (The Doors) werd opgetrommeld en Danko Jones schreef een nummer. Het werd in de Trix nogmaals duidelijk dat een oude woestijnvos zijn stonerstreken niet verleerd is.
Om de boel vooraf op te leuken was Steak meegekomen. Het viertal uit Londen bracht enkele maanden geleden Slab City (zie review) uit, een zeer degelijk en veelbelovend debuut. Ook live werden er stevige lappen uitgedeeld. Onze zintuigen werden op scherp gezet met snedig snaarspel en een fris ogende frontman die veel meehad van Jon Snow uit ‘Game of Thrones’, maar we wijken af. Er werd simpelweg een ijzersterke set naar voor gebracht. Songs als “Coma”, “Liquid Gold” en “Roadhead” gingen er bij de liefhebbers van het genre in als gegrilde stonersteak. Spek voor onze bek en nu maar hopen dat er in de toekomst bevestiging komt.
Daarna was het tijd voor de man of the evening om het beste van zichzelf te geven. Garcia bewees wederom dat hij niets meer hoeft te bewijzen. Het optreden kwam strak op tijd als een zware dieselmotor op gang. De frontman van menig desertrockband zag er een beetje moe uit en had waarschijnlijk wat last van toursleur. Nieuwe nummers zoals “My Mind” en “Rolling Stoned” werden prima ten berde gebracht door de ervaren achterhoede die meegekomen was en gaandeweg raakte den John in form. “Pilot Of The Dune” uit zijn periode bij Slo Burn en het snelle “Saddleback” werden licht headbangend en met een brede smile op het gezicht door de fans in ontvangst genomen.
Garcia zong zich op den duur bijna te pletter en met een doorweekt hemd ging de vertoning gestaag naar zijn hoogtepunt.
Na een oorverdovend applaus kwam het viertal terug voor een ronkende bisronde die wel heel Belgisch getint was. Garcia riep met twinkelende oogjes zijn goeie vriend Bruno Fevery (Arsenal, Kyuss Lives, Vista Chino) op het podium en met een extra gitaar erbij was het feestje compleet. “Supa Scoopa And Mighty Scoop”, die al een prijs verdient als origineelste songtitel, en “The Green Machine”, die min of meer gezien kan worden als the international stoneranthem bij uitstek, grepen ons vastberaden naar de keel en de Trix Club werd vakkundig ingepakt.
Door al het moois dat we mochten aanhoren waren we zelfs vergeten dat we niet gegeten hadden voor avond en dat is een hele prestatie, geloof me. We reden gelukkig en voldaan huiswaarts want we hebben onze portie rock met heel veel goesting en graagte naar binnen gespeeld!
Organisatie: Trix Antwerpen ism Heartbreaktunes
Nederlands 
Français 
