Wij dachten altijd dat dit het nevenprojectje was van Stephen McBean, maar ‘Get Back’ is inmiddels het vierde album van Pink Mountaintops, terwijl hij er met Black Mountain nog maar drie uit zijn stoner-mouw heeft geschud, dus wat is nu eigenlijk het nevenproject ?
Eigenlijk maakt het niet zo veel uit, als hij op deze manier muziek blijft maken zit het goed. Terwijl McBean met Black Mountain eerder de stoner richting uit gaat, zitten The Pink Mountaintops wat meer in indie-rock land, en met de sterke nieuwe plaat ‘Get Back’ hebben ze daar ook nog een krautrock sausje over gegoten.
De keyboards die toch wel duidelijk aanwezig zijn op ‘Get Back’ hebben het niet gehaald tot op het podium, het krautrock sausje lag er deze keer dus niet zo dik op. De songs van ‘Get Back’ kregen een eerder back to basics benadering, maar dat kleedje paste hen wel. Bij “Trough All the Worry” gingen Pink Mountaintops wat aanleunen bij Neil Young & Crazy Horse, elders hing er dan wel een eighties geurtje in de lucht. Wij onthouden toch vooral bruisende versies van de sterkhouders van die nieuwe plaat, songs als “The Second Summer of Love”, “Ambulance City” en “The Last Dance”.
Met Pink Mountaintops heeft McBean een kloeke band rond zich verzameld die hier een aardige pot indie-rock stond te spelen. Niet zomaar een zijsprongetje dus. Wij kijken toch al graag uit naar McBean’s volgende passage in onze contreien, en dan met met Black Mountain, waar hij de stoner knop van zijn gitaar volledig kan opendraaien.
Maar met Pink Mountaintops heeft hij ons ook al bijzonder tevreden gesteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pink-mountaintops-06-06-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
De eerste keer dat ik David Eugene Edwards, de zanger van Wovenhand, zag trad hij op met 16 Horsepower op het Dour Festival in 1998. Ik werd ‘overweldigd’ door zijn unieke bezwerende, bijna mystieke stem. Hij speelde tribal folk-rock met Indiaanse geluiden. Niet voor niks dat er Cherokee bloed door zijn aderen stroomt. Op Wovenhand, sinds 2001 actief, heeft Edwards zijn muziek flink aangescherpt en speelt hij nu een meer 'stoner'-stijl, gedomineerd door elektrische gitaren.
In een bijna uitverkochte AB, presenteerde Wovenhand zijn nieuwste werk : ‘Refractory Obdurate’ ; het werd een inspirerend , intens emotioneel geladen concert. Het geluid was nog 'zwaarder' als ik vergelijk met het concert in Charleroi (2012). De ritmesectie bestaande uit Ordy Garrison op drums en Gregory Garcia op bas, is machtig en indrukwekkend. Garcia, in het bijzonder, heeft een laag zoemend geluid, met een lange 'sustain'. Op gitaar en 'backing vocals' had Chuck Frans zijn gebruikelijke Indianse look.
Maar alle ogen waren gericht op David Eugene Edwards. Met zijn hoed op en een heidens kruis op de borst, ziet hij er als een sjamaan uit. Als hij zingt, wisselt hij tussen een conventionele Shure-microfoon en een Neumann-microfoon , die een meer gecomprimeerd geluid heeft, zoals uit een megafoon. We weten het, de concerten van Edwards zijn veel meer dan concerten, het zijn rituelen. Zijn stem neemt je mee in een wereld doordrenkt van spiritualiteit. Zijn openlijk geloof in God transcendeert zijn muziek. Het doet denken aan Jim Morrison, maar ook aan Neil Young en Nick Cave.
De setlist bestaat uit songs van de laatste plaat en een reeks oudere nummers. Het eerste deel is meer ‘stoner’ en in sommige composities, zoals "Closer" of "Maize", wordt de muziek zelfs ronduit ‘psychedelisch’ met hypnotiserende accenten. We denken soms aan The Swans, want de sfeer is zodanig intens. Later verandert het tempo . Edwards interpreteert bijna a capella een schitterende cover van z’n vroegere 16 Horsepower « Horse Head Fiddle.
Het tweede deel van het concert was duidelijk meer mijn favoriet. David Eugene verliet zijn rode Gretsch Tennessee gitaar om op een zeer oude houten mandoline, daterend uit 1887, te spelen. Nu wordt het geluid helderder en minder luidruchtig. Zowel "Corsicana Clip" en "Oburate Obscura", uit de laatste CD, klinken perfect. Edwards zingt lange intro's met een mengeling van Engels en Lakota Indiaanse talen, wat wordt gehypnotiseerd door zijn gebaren en zijn betoverende stem.
Daarna hervatte hij met zijn elektrische gitaar en het derde deel van de show was, naar mijn mening, het minst interessante. De nummers waren minder sterk en zijn minder tintelend. De set eindigde echter krachtig met "Good Shepherd", die aan The Black Angels deed denken.
Zoals gebruikelijk verliet Wovenhand het podium onder Indiaanse gezangen ; het publiek schreeuwde in tempo om de band te laten terugkomen. Ze keerden terug om "Glistening Black" en vooral een verrassend sterke versie van "Kicking Bird" (uit ‘Ten Stones’) te spelen.
Wovenhand bevestigde de evolutie naar meer 'stoner' en 'psyche' muziek. Op een zekere manier genieten ze van die 'revival'. Hun concerten zijn lumineuze, onvergetelijke ceremonieën, uitgevoerd met een soort unieke intensiteit . Wovenhand profileert zich als één van de meest authentieke bands in de alternatieve muziek scene... Tatanka!
Net als twee jaar geleden in Charleroi, speelde The Flying Horseman als support, de groep van singer-componist Bert Dockx uit Antwerpen. Hun muziek is in perfecte overeenstemming met Wovenhand. Sommige nummers doen ook denken aan And Also The Trees, Joy Division, Nick Cave en zelfs The Velvet Underground. Hun stijl ligt dicht bij post-folk en blues, met een ontroerend emotionele diepgang. Bert Dockx zingt en speelt gitaar, en zijn band bestaat uit twee zangeressen / toetsenisten, een gitarist, een bassist en een drummer.
Philippe Blackmarquis vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
(Pics homepag @ Pieter Verhaeghe - MotherLoveMusic)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Spectrum en Wooden Shjips - Krautrock en psychedelica zweven driftig over Magasin 4
Spectrum en Wooden Shjips
Magasin 4
Brussel
Spectrum is nog steeds de band waarmee Pete ‘Sonic Boom’ Kember zijn dagen na Spacemen 3 slijt. De hoogdagen van de legendarische cultgroep Spacemen 3 liggen al jaren achter ons, maar Sonic Boom is met Spectrum trouw gebleven aan dat typische verzwelgende psychedelische shoegaze geluid die zich manifesteert in bijzonder lange songs die steeds dieper in de geest binnendringen. Nogal wat Spacemen 3 adepten zijn speciaal voor Sonic Boom naar hier gevlogen en krijgen waar ze voor gekomen zijn, een laag broeiend, zweverig en sonisch geraas waarmee ze in uiterste vervoering geraken. Sonic Boom kan het nog.
Wooden Shjips uit San Francisco heeft inmiddels al drie indrukwekkende platen gemaakt, maar de band is er niet mee uit de undergound geraakt. Maar goed ook, laat dergelijke bands maar ver van de mainstream op ontdekking gaan, er komen steeds bijzondere creaties van. Wooden Shjips heeft The Velvet Underground, Suicide, Crazy Horse en The Doors in een krautrock bad ondergedompeld en is uitgekomen bij een verslavende sound met psychedelische trekjes, repetitieve ritmes en heerlijke gitaaruithalen. Het is net die sound die live zo overrompelend werkt, althans voor zij die hierin enthousiast willen meegaan.
Op het podium van het donkere luizige kot Magasin 4, een concertzaaltje die een onvervalste punkspirit uitademt, heeft de muziek van Wooden Shjips een verslavende kracht. Hoe meer de songs op hun repetitieve ritmes blijven verder borduren, hoe meer wij er in vervlochten geraken.
Ze slorpen ons als het ware op en brengen ons in een soort van roes die in andere gevallen alleen maar door een hoop geestverruimende middelen kan bewerkstelligd worden. Wooden Shjips als legale en gezonde drug, zeg maar.
De kunst zit hem vooral in het verkrijgen van een zinderende sound via subtiele in fuzz verdronken gitaarpartijen, sluimerende orgeltunes en niet opdringerige vocals die zich Alan Vega-gewijs als een verdwaalde geest doorheen de songs wroeten. Zich volledig laten meevoeren in deze meeslepende trip is de boodschap, en dat doen wij dan ook graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/spectrum-05-06-20014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wooden-ships-05-06-2014/
Organisatie: Heartbreaktunes + Magasin 4, Brussel
Midlake komen uit Texas. Afhankelijk van je instelling en kennis kan je daar Armstrong en Bush aan verbinden, of woestijnhitte die door het soort chili con carne dat je bloedneuzen en een verdenking van emotionele onrust oplevert, verhevigd wordt. Maar er is dus ook een ander Texas waar het wel eens regent en er een gemoedstoestand door de straten waart die je eerder in de korstmoswouden van de Pacific Northwest dacht aan te treffen. Uit die wereld, mijn beste lezer, komt Midlake vandaan. Al een 10 jaar intussen timmeren ze aan de weg en met hun laatste creatieve uitbarsting ‘Antiphon’ solliciteren ze weer heel hard naar een plek op menig zomerfestival, of nog beter, naar een podium in een rokerig zaaltje waar iemand per ongeluk beland, dat alles in een achterafplek.
Le Grand Mix kan daar voor doorgaan, ware het niet dat er best veel volk was, en het assortiment bieren toppers als Kapittel en Watou bevatte. U begrijpt wel dat dit een niet onbelangrijk deel van de sfeer kan uitmaken. Opwarmer Cavemen komen uit Brooklyn, spelen iets wat je dan maar emo zal noemen. Ze slagen er met hun geluidsmuur in meer dan voldoende sfeer op te roepen, maar in hun korte concert kon ik niets ontdekken wat op een sterke song leek. Een verder oordeel wordt voorlopig in beraad gehouden.
Midlake trapte af met “Ages” van hun laatste plaat, en de hele set bestond voornamelijk uit nummers van hun laatste plaat, en vrij vroeg passeerden de voor mij meest opmerkelijk nummers van die plaat, met name “Provider”, dat in andere tijden een single had kunnen zijn, en “Antiphon”, wat blijkbaar een actie-respons samenzang is, wat ze dan op niet alleen dat nummer deden. Iets van lang geleden, zoiets tragisch Grieks, wat in deze tijden weer helemaal in is. Verder in de set passeerden nog “Vale” en “Aurora Gone” , maar het gaat bij Midlake vind ik haast altijd meer om de sfeer die uit een hele oude plek lijkt te komen, met de samenzang die zo organisch klinkt in deze digitale tijden, en het ook is dat je echt wel moet denken dat je door het spiegelglas gestapt bent, en ergens, je weet nog niet helemaal waar, maar in ieder geval ergens anders beland bent. Dat, en baarden, en flanellen hemden, u vat de sfeer wel.
Weinig werk uit hun onvolprezen eerdere platen, of het moest “Roscoe” uit ‘The Trials of Van Occupanther’ dat laat in de set voorbijkwam, en er zijn slechtere keuzes.
Niet zo’n lang concert, maar ik vertrouw erop dat deze heren binnenkort wel weer onze contreien aandoen, en ze zijn meer dan welkom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/midlake-04-06-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De zomer liet het even afweten vanavond, maar dat lag zeker niet aan de zomerse pop van het Amerikaanse viertal Real Estate, die hun nieuwe album ‘Atlas’ kwamen voorstellen in de Rotonde. Die plaat wordt overal goed onthaald, en het was dus geen verrassing dat de kleine Rotonde uitverkocht was. Deze nerds uit New Jersey sloten hun Europese tour af in Brussel, en waren onder indruk van de zaal waar ze mochten spelen. Real Estate speelt zomerse, op de jaren zestig geënte gitaarpop, met lichte psychedelische invloed. Zanger en gitarist Martin Courtney heeft een heel erg Engelse zangstem, denk aan Ian Brown, het zijn dus altijd dromerige zanglijnen.
De band begon er aan met “The bend”, onmiddellijk gevolgd door de single “Crime” met zijn twee door mekaar wevende melodieën. De rest van het concert ging op hetzelfde stramien door: ietwat kabbelende, maar toch sprankelende sixtiespop, de landerigheid van een zomerse vakantiedag in de verkaveling oproepend, en dat was misschien ook wel het zwakke punt van de set: alle songs waren mooie miniatuurtjes, kunstig gecomponeerd en uitgevoerd, maar ze leken ook allemaal op mekaar en de live uitvoering benaderde de plaat wel heel erg nauw: het was alsof je een hele fles ice-tea uitdronk: het eerste glas was lekker, maar de rest van de fles smaakte hetzelfde.
Naar het einde van de set kwam er wat meer psychedelica en dynamiek in de nummers, vooral dan door de inbreng van de drummer, die er net dat beetje peper in stak dat de nummers nodig hadden. Oudje “It’s real” was een van de hoogtepunten, ook door de koortjes met ‘oohs’ en ‘aahs’, en ook de zomerse droompop van “Had to hear” kon op ruime bijval van het publiek rekenen, en had ook een aantal interessante tempoverschuivingen die ik wel kon smaken.
Real Estate speelde een heel mooie set vanavond, wel iets te kabbelend bij momenten, schipperend tussen droompop, surfrock en psychedelica, en zo de lijn verder trekkend die voorgangers als Galaxie 500, Pale Saints, Yo La Tengo en The Chills al eerder uitgezet hebben.
Playlist: The bend/ Crime/ Easy / Past lives / Fake blues / Green aisles / Backwards / Horizon / Hmil / Muni / Real / Primitive / Dogs / Had to hear Bis: 2 part / all the same
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/real-estate-03-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Plaid - gebalde verschijning en fris uit de hoek komend
Plaid + Fin
Ed Handly en Andy Turner is Britse duo dat al meer dan een kwarteeuw met het alter ego Plaid podia overal ter wereld platspeelt. Deze onvervalste IDM-iconen zijn naast geestesgenoten Autechre en Aphex Twin een van paradepaardjes uit de legendarische Warp-stal.
Op 19 mei vierde het duo dat ook furore maakte met The Black Dog de uitgave van hun tiende langspeler op het immer invloedrijke hogekwaliteitslabel uit Sheffield. Plaid levert met ‘Reachy Prints’ opnieuw een elektronisch meesterwerk af dat niet de bedoeling heeft baanbrekend te zijn. Toch slagen ze er telkens in om zowel op plaat als op het podium bijzonder fris uit de hoek te komen. Het bewijs hiervan werd maandagavond geleverd in de compacte AB box.
De combinatie van speelse melodieën en soms complexe ritmepatronen genereren een twinkelende magie dat in deze live setting een perfect gedoseerde lijvigheid meekrijgt. De opgewektheid van bijvoorbeeld “Hawkmoth” is een welgekomen verademing na het dreunende geweld van Plaid’s opwarmer Fin. Dit eenmansproject, residerend onder de vleugels van het vooruitstrevende Tri Angle Records, doet ons wel vaker denken aan labelgenoten zoals The Haxan Cloak. Het boe-geroep van sommige bezoekers verraadt dat zijn aanvallende, doch intelligente drones een onnoemelijk agressief laxerend effect hadden. De pijnlijke aars van de boe-roepende enkelingen werd na de darmdrainage door Plaid op vakkundig verfrissende wijze gezalfd. Hun jarenlange ervaring maakt hen een lekker geoliede machine dat perfect weet hoe ze een publiek moet laten schommelen tussen verschillende emoties. De uitbundigheid van bescheiden danspasjes en meeknikkende hoofdjes werd gevoelig opgedreven bij het zeer dansbare “Tether”. Dit nummer kwam tot stand via T.E.T.H.E.R, een interactieve webapplicatie dat de mannen van Plaid in samenwerking met Jono Brandel hebben ontwikkeld. Deze applicatie stelt gebruikers in staat geluid te manipuleren door een simpele klik of sleepbeweging met de muis. Het open karakter van “Tether” zorgt ervoor dat dit nummer trouwens uitstekend voer voor remixes vormt.
Plaid’s gebalde verschijning valt op geen enkel moment te onderwerpen aan kritiek. Het recept van intelligente ritmes gecombineerd met olijke melodietjes wordt enorm gesmaakt en spreekt enorm tot de verbeelding.
Wie hun passage in Brussel heeft gemist, krijgt een nieuwe kans op de finale editie van het Gentse 10DaysOff festival! Daar prijken zij op de affiche naast Carl Craig en Axel Boman. Een aanrader van formaat! Mis deze kans niet!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn van die bands die 'alive and kicking' blijven …die live nooit ontgoochelen en spelen alsof hun leven ervan afhangt. Ik hoor jullie al zeggen tja, ik ken er wel een paar... Juist, als je weet dat deze heren 30 jaar 'on the road ' zijn, dan weet je het wel: We hebben het hier over Bad Religion! Een net niet uitverkochte AB had er duidelijk zin in op deze zaterdagavond.
De support-act Broadway Killers waren een goede opwarmer. Maar rond 21u voelde je dat de zaal snakte naar het vijftal uit LA, Bad Religion! Hier in Brussel was het slechts hun 3de stop van een korte Europese tour. Onder leiding van Greg Graffin kwamen de veteranen het podium op in hun kenmerkende stijl.
Direct hadden we een verschroeiende start , “Fuck you”, “Supersonic” en “Prove it” waren 'ijsbrekers' en veranderden de zaal in een explosieve 'old scool punkrockshow'.
Met hun 16de! album ‘True north’ werd de tourbus opgerakeld en waren de heren opnieuw ‘on the road’.
Als vanouds speelde de band strak, snedig en vol passie de gekende 'punkrockanthems'. “Stranger than fiction”, “LA is burning” of “Do what you want”, de backcatalogue is onuitputtelijk … De punkrockjukebox zou deze avond nooit stoppen.
De razendsnelle agressieve, korte punksongs vol venijn en sociale kritiek -sinds jaar en dag het visitekaartje van de band - knalden door de speakers. Weinig rustpunten tijdens het optreden wat resulteerde in 29 nummers op 75 minuten.
In de bisronde kregen we met “Along the way”, “Generator” en “American Jesus” de apotheose van alweer een uitmuntende passage! De melodieuze, catchy punkrock vol aanstekelijke harmonieuze koortjes inclusief die heerlijke 'ooohs' en 'aaaahs' galmden na .
Bad Religion zette een prachtige broeierige rockshow neer en bewees opnieuw hun hoog aangeschreven live-reputatie!
Wij kijken alweer uit naar de eerste namen van Groezrock '15 en hopen deze godfathers van de melodieuze punkrock daar terug te zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van vorig jaar , in de 013, Tilburg
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-religion-23-08-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar stond dit Amerikaanse wonderkind nog in de AB Club, vandaag kwam hij in de grote zaal zijn opwachting maken. Geen probleem, na zijn succes in de States en gastoptredens met o.a. Eric Clapton en The Rolling Stones, is Gary Clark Jr. al heel wat grotere zalen gewend.
Wij durven er onze volledige Jimi Hendrix platencollectie op verwedden dat al wie hier vorig jaar bij dat memorabele AB Club optreden van de partij was, ook nu weer als de bliksem naar de AB was gerend. Wederom kwamen wij tot dezelfde conclusie : supertalent, wonderlijk gitarist, verloren zoon van Hendrix, geboren met goud in de vingers, liters soul in het bloed en tonnen blues in de genen.
Doch, er sluipt één klein maar gevaarlijk probleempje om de hoek, er huist ergens ook een kwaadaardig r&b virus in Gary Clark Jr. en dat mag er gerust uit wat ons betreft, maar wij vrezen dat Amerikaanse platenbonzen en managers er anders over denken. Daarom houden we een beetje angstvallig de adem in voor zijn volgende plaat. Dat virus heeft er immers eigenhandig voor gezorgd dat de debuutplaat ‘Blak and Blue’ net niet de status ‘legendarisch’ heeft gehaald, er staan wat ongepaste gladgestreken r&b songs tussen het fantastische bluesrock-geweld, en dat is des te jammer. Op de cd kan men handig gebruik maken van de skip toets, live gaat dat natuurlijk niet.
Maar goed, Gary Clark Jr. had het werk zelf al voor de helft gedaan bij het uitkiezen van de setlist. Hij trok, net als vorig jaar in de AB Club, resoluut de kaart van de doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en stevige Hendrixiaanse loeiende rock.
Voor ons was het likkebaarden wanneer Clark zijn gitaar overvloedig liet spetteren in de vlammende bluesrockers “When My Train Pulls In”, “Numb” en “Bright Lights Big city”.
De liefde voor de blues weerklonk in het spelplezier van deze jongeman (met zijn 30 lentes is hij nog een regelrechte snotneus in blueskringen), het was genieten met de ogen dicht van een koppel lange en bloedmooie delta-bluesballads waarvoor Clark leentje buur is gaan spelen bij grootheden BB King (“3 O’clock Blues”) en Albert Collins (“If Trouble Was Money”), twee pure kippenvelmomenten die nog naar hogere sferen werden getild door een stel sublieme fijnbesnaarde gitaarsolo’s. Eén ding was wel zeker vanavond, wie het niet zo begrepen heeft op gitaarsolo’s was maar best thuis gebleven. Wie daarentegen verlekkerd is op Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy en Jimi Hendrix kon zijn geluk niet op.
Met “Travis County” tapte Clark zijn rock’n’roll uit een oud Chuck Berry vat en met een flink rollend “Don’t owe you a thing” zat ie gretig aan de Bo Diddley fles. Tussendoor kwam hij er ons nog eens fijntjes op wijzen dat hij ook nog gezegend is met een soulvolle stem. Een paar blokken verder in Brussel stond ene Prince een verrassingsoptreden te geven, en wij meenden die kleine grootheid als het ware te horen, te ruiken en te voelen in het sensitieve “Please Come Home” dat met een extreem hoog stemmetje en nog maar eens een briljante gitaarsolo de hoogste Prince normen probleemloos haalde. Eén keertje maar sloeg Gary Clark Jr. de bal een beetje mis, dit met een vrij overbodig ‘You Saved Me’, zo eentje van die r&b vehikels die nergens naar toe ging. Met ‘Blak and Blu’, dat op plaat overigens ook maar wat slapjes klinkt, pakte hij het dan weer een stuk beter aan, de track was hier omgebouwd tot een soulvolle intieme song die als prachtige intro fungeerde voor de geweldige afsluiter ‘Bright Lights, Big City’.
Een enthousiaste menigte moest het helaas stellen met amper één bisnummer, maar wat voor één. Gary Clark Jr. liet zijn band achter in de coulissen en deed het in zijn wonderlijke eentje, met gitaar en mondharmonica. De integere, vertederende blues ‘In the Evening (when the sun goes down)’ deed ons de krop in de keel krijgen.
Vanavond kregen we helaas geen nieuw werk voorgeschoteld. Het bleef bij een flinke greep uit ‘Blak and Blue’, een album dat toch al dateert van 2012, aangevuld met een stel covers. Geen idee dus hoe de nieuwe plaat zou kunnen klinken en wanneer die er zit aan te komen, maar als ze in het verlengde ligt van zijn spetterende live set, dan hebben we er het volste vertrouwen in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wat een primeur voor de Kreun, Milow (Jonathan Vandenbroeck) één van de bekendste singer-songwriters uit Belgïe komt in try-out zijn nieuwste album in Kortrijk spelen. Vooral als je weet dat hij deze pas zondag (1 juni) deze komt voorstellen in Hotel M bij Marcel Vanthilt in Roeselare. Daarna zal hij pas op 11 juni optreden in de AB, Brussel en eerder nog op 5 juni in de club 69 van Studio Brussel.
Milow was natuurlijk zeer trots om zijn nieuwste album ‘Silver Linings’ voor te stellen, hiervoor spendeerde hij zijn tijd bijna 2 jaar in California (US) waar hij veel inspiratie vond.
Het valt enorm op dat deze Leuvense artiest hier bij ons enorm populair is, de mensen stonden namelijk al een uur voor de opening aan te schuiven en dit op een enorm zonnige dag waar de terrasjes op andere plaatsen vol zaten. Ook trekt Milow een zeer gevarieerd publiek aan, jong en oud was aanwezig.
Bij het optreden zelf viel het op dat het decor en lichtspel enorm sober waren, op de achtergrond stonden enkel wat boomschorsen, dit deed natuurlijk het optreden meer tot zijn recht komen. Ook de zanger zelf stelde zich eenvoudig op tot het publiek. Hij maakte alles zeer persoonlijk en bracht wat humor in zijn vertellingen. Hij vertelde ook hoe hij op de nummers kwam en waar hij zijn inspiratie vond; ook zijn bij familie en zijn jeugd blijven belangrijk.
De nieuwe nummers waren redelijk gevarieerd, soms raakten ze de gevoelige snaar, zo waren er stille momenten en ontroerde blikken in het publiek, vooral bij “Learning how to dissapear” en “Echoes in the dark”. Ook had ik soms een klein country gevoel zoals bij “Blue skies” en “You’re still alive in my head”. En dan kwam hij speels uit de hoek met “Against the tide”, maar het grootste deel waren eigenlijk vooral gevoelige snaarmomenten. Tussenin speelde hij nog eens wat oude gekende waarmee hij iedereen meekreeg , vooral met “You don’t know” en “Ayo Technology”.
Als afsluiter kregen we er nog 3 cadeau, “Born in the eighties”, “My mothers house” en “Waste the dawn”. Deze waren erg gevoelige én persoonlijk.
Dit is zeker een aanrader voor wie er een gezellig, rustig en vooral romantische avond wil van maken.
Setlist: “Learning how to dissapear”, “Echoes in the dark”, “You’re still alive in my head”, “You don’t know”, “Sons of our fathers”, “Blue skies”, “Against the tide”, “Cowboys pirates musketeers”, “Building bridges”, “She might she might”, “Mistaken”, “We must be crazy”, “Wind me up”, “Ayo Technology”, “You and me”
Bis; Born in the eighties, My mothers House, Waste the dawn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milow-29-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
King Hiss, een band met een grote mond en met bandleden uit alle uithoeken van rock & metal, heeft een nieuwe plaat uit, hun tweede intussen, en dat komen ze vieren in Kortrijk.
Ze laten zich vooraf gaan door Grizzlyncher en Sons of Disaster maar om iets na 10 is het uiteindelijk zover. De lichten dimmen en een pulserende intro start. De heren komen op, en zonder aarzelen wordt “La Haine” ingezet. We weten meteen waar we aan toe zijn. Nog veel meer dan bij de eerste twee bands worden we weggeblazen door een muur van geluid. Jan Coudron en C° zijn duidelijk in vorm en de klank zit meteen goed. We krijgen na “La Haine” meteen nog “Bite the Bait” en het moest er van komen, bij “Serpentagram” rijst de eerste crowdsurfer op uit het publiek. Na “Rollergirl” bewijst drummer Jason Bernard dat hij een absoluut beest is met een korte maar behoorlijk indrukwekkende drumsolo. Er wordt ge-headbanged, gedanst, gesprongen en bij “Vigilante” en “King Hiss” wagen enkele aanwezigen zelfs aan een mini-moshpit.
Dan gaan de lichten weer uit en krijgen we bezwerende strijkers rond de oren. Tijd voor “Snakeskin”, de titeltrack uit hun eerste plaat, gevolgd door de pompende drums van “Mountains”. De hele zaal staat in brand en zelfs op het balkon van de Kreun is er niemand die stil staat.
De mannen van King Hiss staan er als een blok, maar dat is zeker ook een stuk de verdienste van de geluidsman. De klank is super en elk effectje, elke echo zit waar hij moet zitten, en dat zorgt dat de nummers klinken zoals ze bedoeld zijn: steengoed!
Tijdens “Guilty Pleasures” is het hoogtij voor crowdsurfers, maar door de beperkte afmetingen van de Kreun, blijven ze zelden langer dan een paar seconden hangen. Met titeltrack “Sadlands” komt er een einde aan hun setlist, maar de crowd gaat daar niet echt mee akkoord, en om te voorkomen dat het hele gebouw afgebroken wordt, kunnen de heren niet anders dan ons trakteren op een extra. We krijgen nog “World Made Flesh” en King Hiss sluit af met “Future Ex” uit hun demo.
Voldaan, verzadigd, onder de indruk. De mannen van King Hiss weten waarmee ze bezig zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/king-hiss-28-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Bij Prince weet je altijd wel en tegelijk niet wat je mag verwachten. Zijn songarsenaal is zodanig groot dat hij keuze te over heeft, en dan verwacht je toch sowieso een hoop hits uit al te lang geleden vroeger tijden. Maar altijd zijn er meer dan genoeg hits om het publiek tevreden te houden, en een feestje met de al dan niet lang uitgesponnen funk’james’ en pyrotechnisch gitaarwerk zit er ook altijd bij. Het nieuwe werk mag, maar daar zit zoals oeverloos door fans en critici besproken, weinig in dat de vergelijking met de gouden jaren tachtig kan weerstaan.
Het was alweer lang genoeg geleden dat er een Prince-passage in België was zodat de schare fans die hij in de loop der jaren opgebouwd heeft weer hongerig genoeg is om de lemmingen zo hij wil de afgrond in te krijgen. De hits waren er van in het begin met een stomend “U Got the Look” en “Raspberry Beret” als publiekslieveling. “Kiss” uiteraard en een hypnotisch “Sign o the Times”. Het eerste deel bestond bijna uitsluitend uit hits en pas in de latere delen van het concert kwamen recentere – en mindere – nummers aan bod, maar ook pareltjes als “Endorphinmachine” uit het zwaar onderschatte ‘Emancipation’ (maak daar één plaat van en je hebt een klassieker).
Echt lange funkjams zaten er niet in deze keer, en er was voor mij iets te veel wat te fallisch gitaarspel en zijn begeleidingsband is al ooit sterker geweest, maar wat hij dan weer met de solo van “Purple Rain” deed was verbluffend.
In het eerste deel vond ik vooral “Alphabet Street” en de ritmesectie op dat nummer en een heel klassieke “I Would Die for U” de hoogtepunten. “Nothing Compares 2 U” ontbeert op die manier gespeeld dan weer de rauwe emotie en majesteit van Sinead’s versie.
“Purple Rain” sloot het eerste hitgedeelte van de avond af, en met name het intermezzo dat er net na kwam met een versie van “Sometimes It Snows in April” die je rillingen bezorgde was knap. April is inderdaad de wreedste maand. Enkel piano en een stem die nog altijd de concurrentie moeiteloos verslaat en dat bewees hij met een schitterende “The Beautiful Ones” waar hij de hoge noten krijsend en moeiteloos haalde. Zonder meer het hoogtepunt van het concert. Intussen kon het publiek er niet genoeg van krijgen en kwam er een prachtige “She’s Always In My Hair” achterna, wat weer zo een nummer is dat alleen Prince achteloos op een B-kantje kon droppen.
Het publiek wordt vakkundig opgehitst maar eet sowieso al wel uit zijn hand. De verschillende reprises zijn stilaan een traditie geworden. Het gaf ons nog minder bekende en eerlijk gezegd ook mindere nummers, maar zo tegen kwart over elf hadden we al meer dan genoeg lekkers gehad om tevreden, in eerdere meerdere mate high de regen in te lopen. Purpere, dat spreekt.
Organisatie: Greenhouse Talent
Eagles - 'History of de Eagles' te intiem voor Sportpaleis?
Eagles
Sportpaleis
Antwerpen
Op verkiezingsavond 2014 stond niet Bart De Wever maar wel de heren van de Eagles in een uitverkocht Sportpaleis. Eagles zijn nog steeds één van de meest succesvolste rockbands aller tijden en zijn anno 2014 nog steeds 'alive & kickin''. Momenteel zijn de heren nog steeds bezig aan lange concertreeks onder de titel: 'The History Of The Eagles'. Deze tour startte in de V.S. op 6 juli 2013 in Louisville, Kentucky en na 70 shows in Noord-Amerika is Europa nu ook eindelijk aan de beurt. Wereldwijd verkochten de Eagles ruim 150 miljoen albums, terwijl ze in vier decennia slechts 7 studioalbums maakten.
Ook in Europa kan de band nog steeds op een grote belangstelling rekenen, vandaar dat het Sportpaleis dan ook uitverkocht was. Een voornamelijk zittend publiek van 'middelbare leeftijd' was klaar voor de meer dan 3 uur durende Eagles show, misschien wel de allerlaatste Eagles show in hun leven!
Onder dat 'middelbare leeftijd' publiek, enkele rijen voor ons, de band Vive La Fête. Blijkbaar zijn Danny en Els ook grote Eagles fans....benieuwd of ze hier inspiratie uithalen voor hun nieuwe plaat. Voor het concert begon kreeg dat publiek ook nog een ernstige boodschap te zien op de grote Led-screens. Er werd een videoboodschap getoond waarop werd gemeld dat het verboden was foto en video's te nemen, inclusief het verbod op het gebruik van smartphones. Ook werd vriendelijk gevraagd om niet recht te staan tijdens het concert om het zicht van de toeschouwer achter je niet te belemmeren. Een boodschap die eerder thuis hoort in een theater en schouwburg maar toch moeilijk te implementeren valt in een grote arena. Ook de Amerikaanse dame naast me begreep er niets van:"What?.....you are not going to dance". De verontwaardiging werd alleen maar groter toen er tijdens de show heel erg streng werd gecontroleerd. Een uitgebreid security team zag toe dat het verbod opgevolgd werd. Toegegeven, zo'n anti-smartphone concert heeft natuurlijk ook wel zijn voordelen. Doch de storende controles en het voortdurend heen en weergeloop van security mensen zorgden voor een bizar sfeertje. Een toch wel vreemd en uniek statement en in deze multimediale tijd.
Toen de lichtten doofden verschenen enkel Glenn Frey & Don Henley van achter het zwarte gordijn. Intimistisch werd "Saturday Night" ingezet, wat ook op deze zondagavond een geslaagde opener was. Aanvankelijk werd het geluid wat scherp de zaal ingestuurd maar al heel vlug kreeg de geluidstechnieker ook dat onder controle zodat we de ganse avond konden genieten van een kristalheldere sound. Voor "Train Leaves Here This Morning" kwam bandlid van het eerste uur Bernie Leadon ten tonele, een bracht op de banjo een Eagles song die hij zelf componeerde. Bij "Peaceful Easy Feeling" verscheen een vierde bandlid op het podium. Bassist Timothy B. Schmit zorgde met zijn hoge falsetstem ervoor dat we een eerste keer echt konden genieten van de typische meerstemmige zangstijl die toch wel het belangrijkste kenmerk is van de Eagles sound.
De songs werden aaneengepraat met leuke anekdotes uit de geschiedenis van de Eagles ... nu eens live en andere keer via een grappig filmpje. Tijdens "Witchy Woman" had Don Henley ondertussen plaats genomen achter de drumkit en was onaangekondigd en dus bijzonder onopvallend Joe Walsh er op het podium bijgekomen. De grote vier stonden nu samen op het podium en het viel op dat de heren fysisch toch heel wat ouder waren geworden. Joe Walsh zag er tot mijn grote verbazing nog het minst veranderd uit. Gelukkig klonken de zangstemmen van de heren nog steeds even loepzuiver.
Set 1 werd een echt luisterset. Al kreeg de intieme setting een wat breder kader vanaf de "Doolin-Dalton". Toen viel het zwarte doek en verscheen een podiumbrede videowall waar af en toe sfeervolle beelden en clips werden opgetoond. Ook alle backingmuzikanten verschenen nu op het podium. De Eagles waren nu een tienkoppige band. Andere hoogtepunten van deel 1 waren zeker de countrysmartlap "Tequila Sunrise", de stuwende bas van Timothy tijdens "Lyin' Eyes" en afsluiter "Take It To The Limit, een staaltje van perfecte close harmony!
Hierna volgde een korte pauze. Jammer dat de aanvang van Set 2 niet werd aangekondigd. Gelukkig was het instrumentale "Wasted Time (Reprise)" net lang genoeg om de mensen terug naar het plaats te leiden. Want met "Pretty Maids All In A Row", gezongen door Joe Walsh kwam er al meteen een hoogtepunt. Timothy B. Schmit mocht ook even aandraven als volksmenner door elk blok afzonderlijk te laten rechtstaan en te doen juichen. Het publiek reageerde erg uitbundig maar ging erna al vlug weer braafjes zitten. "I Can't Tell You Why" & vooral "Love Will Keep Us Alive" werden magistraal door Schmit vertolkt......maar het echte showgedeelte moest dan nog komen. Niemand minder dan 'The Master Blaster Of The Stratocaster', mister Joe Walsh werd opnieuw het excentrieke showbeest van de avond. Het ironische en knotsgekke "Life's Been Good" was voor velen het hoogtepunt van de avond. Persoonlijk vond ik het Joe Walsh stuk iets minder interessant en net iets te apart in vergelijking met andere delen in de show.
"Hotel California" was de eerste voorspelbare toegift maar ook na deze oerklassieker kwam de band nogmaals terug om nog eens drie songs te spelen. Op het menu stond nog de klassieker: "Take It Easy" en ook superman Joe Walsh mocht zich nog eens voluit geven tijdens "Rocky Mountain Way". Don Henley nam dan weer de hoofdrol op zich om in ultieme schoonheid af te sluiten met "Desperado".
"The History Of The Eagles" werd een leerzame, lange en zeer boeiende muziektrip! Uit de carrière van de band kregen we zowel minder bekende songs, alsook ultieme klassiekers. Er werd nog steeds gemusiceerd op het hoogste niveau en ook de samenzang van deze Amerikaanse countryrock band is nog steeds verbluffend te noemen. Petje af voor deze 'golden oldies'! Helaas sloeg de vlam nooit echt over en bleef het dak van het Sportpaleis dan ook mooi op zijn plaats zitten. Dit was een puur luisterconcert (zeker Set 1!) dat een intiemere setting verdiende....en laat dit nu net het punt zijn waar het Sportpaleis niet bijzonder hoog op scoort.
Setlist: Set 1: *Saturday Night *Train Leaves Here This Morning *Peaceful Easy Feeling *Witchy Woman *Doolin-Dalton *Tequila Sunrise *Doolin’-Dalton/Desperado (Reprise) *Already Gone *The Best Of My Love *Lyin’ Eyes *One Of These Nights *Take It To The Limit
Set 2: (*Wasted Time (Reprise)) *Pretty Maids All In A Row *I Can’t Tell You Why *New Kid In Town *Love Will Keep Us Alive *Heartache Tonight *Those Shoes *In The City (Joe Walsh Song) *Life’s Been Good (Joe Walsh song) *The Long Run *Funk #49 (James Gang cover) *Life In The Fast Lane
-----------------------------------
*Hotel California
-----------------------------------
*Take It Easy *Rocky Mountain Way (Joe Walsh song) *Desperado
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-eagles-25-05-2014/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
