The Temptations & The Four Tops
Ethias Arena
Hasselt

Ik kom uit een gezin waar Motown een belangrijke rol speelde. Mijn ouders die shuffelden tot ze er bij neervielen en ons leerden hoe je dat nu precies moest doen, warme onvergetelijke momenten. Tegenwoordig dient het als ideale muziek om het huishouden te verzorgen of gewoon om eens fijn door het huis op te dartelen.

De kans om The Temptations en The Four Tops (beiden Motown artiesten) te gaan kijken, greep ik dan ook met 2 handen aan. Toegegeven, de originele leden zijn nog op twee vingers te tellen en er wordt geteerd op de successen van weleer, maar het is het gedacht wat telt.

In een volle Ethias Arena valt wel meteen op dat de leeftijdgrens ver boven de mijne ligt en het voelt een beetje dubbel aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder en stiefvader me deze muziek hebben bijgebracht, maar het is ook jammer te zien dat er niet meer jonge mensen zijn. Hoe dan ook, ik ben klaar om ondergedompeld te worden in muziek dat uit een tijd stamt waar het allemaal niet draaide rond visuals, show, enzoverder. Muziek pur sang, zoals het hoort.

The Temptations starten vanavond. Meteen bij de eerste noot word ik overspoeld met een gevoel van warmte en liefde. De mannen zijn wat ouder, de danspasjes een beetje krampachtig en de kostuums zijn niet bepaald flatterend te noemen, maar de muziek en zang blijven onveranderd. Enorm innemend, beter kan ik het niet beschrijven. Een stel lieve bompa’s met een hele hoop soul en ritme.
De zitplaatsen in de Ethias Arena zijn een jammer gegeven, blijkbaar voor velen, maar al shuffelend op mijn stoel geniet ik met volle teugen.
Wat ze ook doen of zeggen, The Temptations zijn entertainment van de bovenste plank en uiteindelijk geef ik het op. Ik sta recht en shuffle net zoals mijn mama mij dat geleerd heeft. Als ze dan afsluiten met “My Girl” is er geen twijfel meer mogelijk, de avond is geslaagd en The Temptations hebben het nog steeds.

Het publiek ain’t too proud to beg en The Temptations komen nog even zwaaiend afscheid nemen. Tijd voor een kleine pauze en ik kan niet wachten op The Four Tops. (zie foto homepag)
The Four Tops beginnen sterk en het op mijn stoel stil zitten heb ik na een seconde of 3 gelaten voor wat het was. Deze muziek is bedoeld om op te dansen en dat is net wat ik ga doen. In tegenstelling tot de Temptations zijn deze mannen iets beter gekleed en zit er geen sleet op de dance moves, maar de muziek en zang staan ook hier gewoon centraal. Tierlantijntjes zijn absoluut niet nodig en heel even ben ik jaloers op de generatie voor mij die deze periode van zalige muziek echt heeft beleefd.
Uiteraard wordt er hommage geleverd aan de overleden bandleden, waaronder de legendarische Levi Stubbs. Een van de meest memorabele stemmen die Motown ooit heeft voortgebracht. De energie en vrolijkheid die er net nog heerste verdwijnt door deze hommages wel een beetje en ik zit zelfs een beetje verveeld in mijn stoel.
Maar de mannen bewaren het beste voor het laatst en ik weet niet zeker hoe het gegaan is maar dit is alleszins hoe ik het mij herinner. Plots stond ik met een Four Top omarmd op het podium mee te dansen en te zingen, toevallig op mijn favoriet nummer van hun Tja, I can’t help myself, deze muziek brengt me terug naar mijn kindertijd.
Al losten de Four Tops niet alle verwachtingen in, voor de rest van mijn leven zal ik kunnen zeggen dat ik met hun een shuffle heb gedaan.

Een shuffle waar mijn ouders trots op kunnen zijn en dat maakt zo een avond helemaal de moeite waard.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temptations-18-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/four-tops-18-03-2014/
Organisatie: Gracia Live

Na beluistering van haar kersvers album ‘The Classic’ was het met een bang hart afwachten wat deze nieuwe, meer soulvolle Joan live zou geven. De vorige drie albums waren uitstekend en al zeker het laatste, ‘The Deep Field’. Telkens deed ze hier beroep haar melancholische fragiele stijl van zingen en arrangeren. Ook live waren het sobere, beklijvende concerten. Joan heeft ondertussen duidelijk wat meer levensvreugde teruggevonden na haar toch wel tragisch liefdesleven en dan denken we natuurlijk aan het verlies van haar geliefde Jeff Buckley.

Niets van dit alles dus op het laatste album en het was dan ook in zekere zin een verrassing dat ze slechts begeleid werd door drie muzikanten. Uiteraard was haar drummer en partner in crime Parker Kindred ook weer van de partij. Hij zag er weer even stoned uit als altijd, maar de man kan nog steeds ongelooflijk strak drummen en was een plezier om bezig te zien. Verder nog een tweede keyboard/saxofoon en een uitstekende gitarist en het plaatje was compleet. Geen motown backing zangeressen te bespeuren dus.
Het eerste nummer “What Would You Do” klonk al meteen steviger dan vroeger met dan toch weer een fragiel einde in haar gekende stijl. Onmiddellijk gevolgd door het sterke “Holy City” en het uitbundig eindigende “Good Together”. Daarna viel het wat stil met een poging tot viool spelen in “Get Direct”. Misschien lag het aan de gouden glinsterlak op de viool, maar om één of andere reden kwam die er niet echt door.
Hoog tijd voor wat ouder werk met “The Ride”, maar ook dat kwam er wat routineus uit. Van dan af leek het wel een twijfelende zoektocht tussen Joan oude stijl en nieuwe stijl, waarbij geen van beide echt konden overtuigen. “New Years Day” werd bijna volledig gedragen door een zeer sterk drummende Parker. Enigszins geforceerde knipogen naar funk en reggae volgden en ook het ongelukkig gekozen oudere nummer “I Defy”, waar het gemis aan de zo typerende stem van Anthony Hegarthy pijnlijk duidelijk werd.
De band stond verrassend snel terug op de planken voor de bisronde van drie nummers “Shame”, “The Magic” en het titelnummer “The Classic”. Dit laatste werd a capella gebracht met alle muzikanten vooraan. Een formule die altijd – en ook nu – veel sympathie opwekt bij het publiek. Zeer goed gezongen, maar toch kon ik het gevoel dat Joan een beetje zoekende is naar een nieuwe stijl niet verdringen. Hopelijk vindt ze wat ze zoekt en volgen er nog vele kippenvelmomenten...

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joan-as-police-women-16-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

We hebben het met en voor de Kuti’s. En als zo’n Afrikaanse grootheid de Gentse Vooruit aandoet, dan moéten we erbij zijn. Maar dat we niet open-mondgewijs onze idolen aanbidden bewijst volgende statement: Seun Kuti bracht ons niet in vervoering. Slik.

Ooit waren we zelf in Nigeria en konden we bijna (nee, het is waar, ‘bijna’ telt niet) Femi Kuti in levende lijve aan het werk zien. Femi is de oudere broer van Seun (Oluseun Anikulapo) en vooral de zoon van Fela Kuti, dé grondlegger van afrobeat met een politieke/sociale boodschap en altijd geruggesteund door zijn even legendarische groep Egypt 80. Femi en Seun zijn de enigen die uit het Kutinest die de muzikale noten meegraaiden. En meer nog, toen papa Fela stierf, nam Seun – die al af en toe een nootje meezong op het podium – als amper veertienjarige de rol als leadzanger van zijn pater familias over.
Misschien waren onze verwachtingen door die mythische voorgeschiedenis té groot die vrijdagavond in Gent. Want Seun speelt nog altijd met de oude knarren van Egypt 80. En toch, we stonden open, want de jongste Kuti geniet een serieuze livereputatie en zijn muziek – echt een voortzetting van papa’s repertoire - steekt sowieso aan.

En nog een bewijs dat we openminded naar Gent afgezakt waren: de in laatste instantie aangevoerde support act beviel ons écht. Shakara United is een tien uitsluitend blanke koppen tellende Belgische band maar wat ze brengen is verrassend zwarte funk. Ze hebben net hun eerste plaat uit waaruit een in het begin halfvolle zaal een klein uurtje ‘Kuti’-muziek geserveerd kregen. Het smaakte naar meer. Naar nog beter ook, want authentiek.

Egypt 80 werd door de toetsenist één voor één on stage geroepen. Dat zal zowat de meest intensieve beweging geweest zijn die de ouderen van de originele band die avond deden, want in tegenstelling tot de vrouwelijke ass vibrating and shaking backing vocals ‘stonden’ de artiesten er vooral bij. Maar ook dat is verre van een bezwaar om een vervoerend concert te brengen.
De 14 muzikanten zetten in en pas na het eerste nummer kwam Seun himself met een sax in de hand on stage gewandeld. Opgewekt, in vorm, met goesting. Het beloofde. Maar het bleef vooral steken in zwoegen, hard werken, zwaar opbouwend vaak, maar naar ons gevoel met te veel kabbelmomenten.
En wellicht speelde ook de minder geslaagde geluidsverdeling in de zaal een bepalende rol daarin. Het zat zelden écht goed, Seun was op verschillende plaatsen niet goed te begrijpen. Dat zijn boodschap (“Africa, protect our children”) daardoor wat verloren ging, tot daar aan toe, maar het primaire van de muzikale passie bleef ook hangen aan de balkons.

Jammer, want er zaten wel knappe momenten in en in se had de 15 man op het podiumervaring en knowhow genoeg om de Vooruit even in het donkere Nigeria te droppen. Niet dus en dat vonden we zelf echt spijtig. We waren immers graag nog eens in Nigeria geweest, maar Seun had het thuis gelaten.

Playlist 1. Ohun Aiye 2. VIP 3. African Airways 4. IMF 5. Black Woman 6. Africa Smoke 7. Higher Consciousness 8. Kalakuta Boy 9. You can run

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent

Lavvi Ebbel , Flesh & Fell
4AD
Diksmuide


Al wie zin had in een rondje Belpop nostalgie moest afgelopen vrijdagavond afzakken naar de ruimdenkende 4AD club voor een unieke dubbelaffiche. Met Lavvi Ebbel en Flesh & Fell deelden twee ronkende namen uit de vaderlandse muziekgeschiedenis medio de jaren ‘80 het podium in Diksmuide, met als ultieme opdracht te bewijzen dat nostalgie geen moeilijk woord is voor oubollig.

Van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke dat Flesh & Fell eerst in heimat Oostende en vervolgens vanuit Brussel op de muzikale kaart zette blijft anno 2014 enkel de mannelijke helft over. In de nieuwe zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden om new wave festivals en muziekclubs mee af te schuimen.
Het muzikale handelsmerk van Flesh & Fell is en blijft geschoeid op een combinatie van donkere electro en ijle gothrock, een formule die aanvankelijk met de openers “Tipsy” en “Something In Between” amper boven de middelmaat uit stak en wat ons betreft wat verkeerdelijk knipoogde naar Vive La Fête. Toen Goudesone tijdens “LSD” een hippe trancebeat uit zijn beatbox opdiepte en Castelain hard haar best deed om een ‘femme fataleke’ neer te zetten waren we plots wel bij de les. Dit klonk als The Knife zonder stemvervorming maar met ballen, meteen een bewijs dat de intussen rotervaren producer Goudesone zich wel bewust lijkt van wat de hedendaagse acts in zijn actieradius allemaal uitvreten. Het kon ook echt traag met het naar chanson neigende “Suicide Hero”, waar Castelain de beste personificaties van Siouxsie Sioux en Jo Lemaire naar boven haalde.
Naast nummers uit hun pas vorig jaar (!) verschenen titelloze debuut zijn er drie songs uit de 80ies waar Flesh & Fell live niet omheen kan. Met de pittige electronic body music van “Hunger” en “The Wind” heeft de groep destijds zonder het goed en wel te beseffen een embryonale versie van new beat ingeblikt, met dat verschil dat die singles toen voor geen meter verkochten. Het bijna-radiohitje “Emma”, een fraaie industrial remake van de Hot Chocolate tearjerker, heeft intussen toch eerherstel gekregen op de ‘Belpop 1986’ compilatie en werd ietwat voorspelbaar tot op het eind van de set opgespaard.
Ondanks het feit dat vele van hun songs erg verankerd zitten in de 80ies bleef Flesh & Fell v2.0 stevig overeind, en kan de band wellicht nog wel een paar jaartjes verder aan de bak in het revival en rewind circuit.

Een feest was de set van Flesh & Fell niet, maar dat hoefde ook niet wanneer je als opwarmer dient voor een prettig gestoorde partyband als Lavvi Ebbel. Tussen 1977 en 1983 groeide deze tienkoppige bende uit Aalst met steeds groter succes uit tot één van de meest originele en spraakmakende new wave bands te lande, met als kers op de taart een plaats op de affiche van het Seaside festival editie ’82 aan de zijde van o.a. The Sound en Simple Minds.
Na 30 jaar freewheelen op een hectisch parcours als acteur, journalist, politicus, reportagemaker en docent riep de welbespraakte frontman Luckas Vander Taelen vorig jaar zijn voormalige troepen terug bijeen voor een nieuw offensief langs Vlaamse culturele centra en clubs. Nog voor er één noot uit de speakers knalde was het overduidelijk dat de flamboyante zanger/entertainer en zijn zeven metgezellen er verschrikkelijk veel goesting in hadden. ‘Eigenzinnig’ en ‘tegendraads’ waren drie decennia terug al adjectieven die Lavvi Ebbel als gegoten zaten, en dat blijft zo anno 2014. Tegen alle ongeschreven regels van elke setlist in gooide de groep reeds vanaf het eerste nummer al haar troeven op tafel met hun all-time classic “Victoria”. De temperatuur in de aardig gevulde maar verre van uitverkochte 4AD ging prompt een pak sneller dan voorzien de hoogte in. Stilstaan was dan ook geen optie toen bleek dat de kenmerkende cocktail van een strakke funkbeat, averechtse gitaren, een goedkoop orgeltje en een roodgloeiende eenmansblazerssectie na al die jaren nog geen nood heeft aan welke smaakversterkers dan ook.
Doorheen de set zou het trouwens steeds duidelijker worden dat de lichtontvlambare potpourri van punkfunk, ska en new wave moeiteloos aansluiting vindt bij een pak bands die nog niet zo gek lang geleden als ‘the next big thing’ werden bestempeld: LCD Soundsystem of The Rapture anyone? Meer gedateerd zijn wellicht een paar van de ideologieën die Lavvi Ebbel ooit in songs hebben gegoten. Grappig genoeg lijkt de immer gevatte Vander Taelen de eerste om dat toe te geven door welgemikte oneliners kwistig in het rond te strooien. Als inleiding voor het slepende “No Place To Go”, het eerste serieuze visitekaartje dat de groep in ’80 afleverde voor de intussen legendarische Belpop verzamelaar ‘Get Sprouts’, herinnert hij het publiek ludiek aan de tijd dat banken als BNP Paribas (in die tijd vermomd als de ASLK) nog platen uitbrachten. Als inspiratiebron voor dat nummer ging de groep toen overigens muzikaal te rade bij de al even politiek incorrecte Gang Of Four. Het kon veteraan en multi-instrumentalist Kloot Per W als vervanger van wijlen Francis Gheys wellicht allemaal worst wezen; de ‘keizer van Tervuren’ toverde met sprekend gemak een gortdroge baslijn tevoorschijn alsof hij die ter plaatse zelf had uitgevonden.
Lavvi Ebbel mag dan wel zijn opgegroeid in jaren van sociale onrust, toch werd het leven doorgaans door een roze bril bekeken. Tijdens uptempo songs als “Out Of The Blue”, “On The Telephone”, “Desire” en “Stand Up And Fight” leunde de groep dicht aan bij de party vibe van The B-52’s, inclusief de bijhorende spastische danspasjes en Mr. Bean-achtige mimiek van Vander Taelen. Weinig democratisch verkozen parlementsleden zouden er mee wegkomen, maar slotnummer “Give Me A Gun” klonk in Diksmuide warempel even naïef en oprecht als de versie die 32 jaar geleden op de nietsvermoedende jeugd werd losgelaten.
Het feestje was toen eigenlijk al compleet, en tijdens de encores leek niemand uit het publiek dan ook bezwaar te hebben tegen een reprise van “Victoria” en de punky reggae van “U And Me”. Een overtuigender bewijs van het feit dat Lavvi Ebbel een paar tijdloze nummers op haar geweten heeft die je nooit beu wordt kunnen we momenteel echt niet verzinnen.

En wat de toekomst van deze dolle bende vijftigplussers betreft zien we echt geen reden waarom Luckas Vander Taelen zijn groen pluche parlementszetel niet stante pede zou inruilen voor een tweede jeugd op de planken. Het mensdom zou er even wel bij varen.

Organisatie: 4AD, Diksmuide