Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard.  Ook  ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam.  Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.

Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt.  Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt.  Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding  mee naar dat troebel Lynchiaanse universum.  Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond.  “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft.  Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen.  Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.

Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.

Organisatie: Democrazy, Gent