Het is ondertussen bijna 30 jaar lang dat Dream Theater symbool staat voor het prog-rock genre. En deze eervolle aanvoerderstitel verdienen ze als geen ander. Bewijs hiervan een majestueus optreden in een onverklaarbare onuitverkochte Brielpoort.
“An evening with…” luidt ook nu weer de naam van deze tournee. Hier wordt natuurlijk verwezen naar het feit dat er geen openingsact meereist en dat de fans direct voorgeschoteld krijgen waarvoor ze zijn gekomen. Ook qua timing worden de fans niet in hun geduld getest, stipt om 20h gaat het licht uit en weerklinken de eerste noten van “False Awakening Suite” in een uitvoering van Eren Basbug. Dit alles tegen een achtergrond van fraaie videobeelden die de fans meenemen doorheen de tot leven komende artworks van hun voorbije albums.
Wanneer het doek valt, stappen we binnen in het eerste deel van de zorgvuldig opgebouwde show. Hier nemen Labrie en Petrucci ons mee doorheen een muzikale wandeling van songs uit de laatste 2 albums. Het podium baadt in hevig spotlicht als de band “The Enemy Inside” inzet. Het publiek is direct mee voor 3 uur muzikale perfectie! “The Shattered Fortress” en “On The Back Of Angels” houden ons in het verleden tot wanneer “The Looking Glass” wordt ingezet vanop het titelloze album dat in september 2013 verscheen.
Het drumzitje innemen van stichtend lid Mike Portnoy is niet bepaald een geschenk te noemen. Toch toont Mike Mangini ons dat hij niet voor niets sinds 2011 verscholen zit achter een drumkit waarvan de omvang en de structuur iedere drummer doen wegdromen. Tijdens “Enigma Machine” geeft Mangini een volgens sommige fans iets te korte drumsolo, maar toch krijgt de man van het publiek waar hij recht op heeft!
Ondertussen zijn we al bijna anderhalf uur aan het genieten geweest en geeft Labrie ons afspraak over een kwartier. De band verlaat het podium en de fans die niet roken of geen dorst hebben gekregen, kunnen ten tweede male genieten van een filmpje. Een rare zelfrelativerende knipoog van deze muzikale geniën naar zichzelf. Van action figures over wasmiddel…alle mogelijke licensing en merchandising producten passeren de revue.
En zo breekt het tweede deel aan van deze avond waarin het album ‘Awake’ centraal staat. Het is immers dit in 1994 verschenen album dat volgens de meeste fans beschouwd wordt als het beste album van de band. Hier is het vooral de song “Space Dye Vest” die eruit springt. Het is voor het eerst dat de band dit nummer live speelt en de fans wisten dat ze getuige waren van een legendarisch moment.
Aan de linkerzijde van het podium was het Myung op de 6-snarige basgitaar die toch wel wat in de schaduw bleef op vlak van performance in vergelijking met Jordan Rudess op de keyboard. Een ingenieuze technisch uitgedokterde constructie maakt dat de keyboard alle kanten op beweegt en zorgt voor fraaie taferelen.
Het laatste nummer van deze tweede act is het machtige “Illumination Theory” dat ons meer dan een kwartier laat aanschouwen hoe John Petrucci terecht beschouwd wordt als 1 van de beste gitaristen van dit moment. Live klinkt de afsluit-song van hun nieuw album nog perfecter en de fans beantwoorden deze perfectie dan ook niet voor niets met een daverend applaus en een terechte kreet naar “we want more”!!
En dan is het toch wel opmerkelijk te zien hoe sterren als Dream Theater hun fans respecteren en er direct tegenaan gaan met enkele bisnummers. Vooral het laatste nummer “The Dance of Eternity” blijft hangen en kenmerkt nogmaals de passie en virtuositeit van deze band.
Maar het is toch de welgemeende manier waarmee de fans bedankt en begroet worden die mijn respect nog doen toenemen. Nooit gezien hoe ’s werelds beste gitarist moeite deed om zijn plectrum te geven aan de ongetwijfeld grootste fan aanwezig die avond. Verdiend belandde dit museumstuk dan ook in haar handen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Live Nation
Het Engelse Traams is een aangename nieuwe naam in de wereld van de indie rock, met een fris maar soms donker gitaargeluid die we associëren met groepjes els Cloud Nothings, The Soft Pack en Parquet Courts. De grondbeginselen mag je gaan zoeken bij legendes als The Velvet Underground, Television en Wire.
Om de opzet van Madensuyu niet in de war te brengen had het trio leukweg vóór het podium hun boeltje opgezet. Ze speelden pokkenluid hun strakke songs recht voor onze neus. Op voorhand hadden we al kennis gemaakt met hun voortreffelijke debuutplaat ‘Grin’. De verslavende werking die daar van uit gaat mochten we vanavond ook ervaren in de live uitvoering van de stevig opborrelende songs, met als absolute favorieten “Head Roll” en “Klaus” waarop het telkens heerlijk uitfreaken was.
Madensuyu is een band die zich enorm in zijn schik voelt in de Belgische underground scene. Het Gentse duo heeft op zijn kousenvoeten zomaar eventjes met ‘Stabat Mater’ de beste Belgische plaat van 2013 afgeleverd, maar haast geen mens die dat doorhad, behalve wij dan.
Die typerende eigenheid, dwarsheid en geheimzinnigheid van hun ingrijpende songs wisten ze perfect over te brengen op het podium van De Kreun. De knarsende, dreigende gitaar van Stijn De Gezelle bevond zich meermaals in Sonic Youth land zonder daarbij aan persoonlijkheid in te boeten. Het bezwerende karakter die De Gezelle samen met drummer Pieterjan Vervondel uit die grimmige songs naar boven haalde deed ons ook denken aan de bezetenheid van Dave Eugene Edwards.
Het nieuwe album ‘Stabat Mater’ liep als rode draad door het concert, verschroeiend en teder tegelijkertijd (“Crucem”), of slaand en zalvend (“Days and a day”). Tussendoor mocht natuurlijk ook dat geweldige pièce de resistance “Fafafuckin’” niet ontbreken, dit is en blijft een moordsong. Als extraatje haalde Madensuyu op het eind nog eens “Papa Bear” uit de kast, hun grillige bijdrage uit die al even waanzinnige ‘Ex-Drummer’ film.
Madensuyu zorgde voor een spannend uur van de meest frontale indie-rock die je dezer dagen in ons land kan aantreffen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/madensuyu-traams-07-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Moonface + Chantal Acda – Pure schoonheid
Op voorhand werd Moonface aangekondigd als headliner van de avond. Groot was dan ook mijn verrassing toen bleek dat Spencer als eerste mocht aantreden in de Magdalenazaal. Hij kreeg ook slechts één uur en blijkbaar ook geen bisnummers.
Maar niet getreurd, want Spencer kan in een uur meer dan één hart beroeren. Hij kreeg van de Cactus een prachtige piano ter beschikking, een vleugel deze keer. En daar was ik heel blij om, want een vleugelpiano geeft toch altijd een veel betere klank dan een buffetpiano.
Spencer Krug heeft zijn punten al verdiend in het verleden. Hij speelde eerder al bij Wolf Parade, Sunset Rubdown, …
Maar na al dit ongein heeft hij zijn pijlen gericht op een solocarrière. Hij heeft reeds 3 full-albums uit (en 1 EP) onder zijn solo-project-naam Moonface. Drie platen die zeer verschillend zijn qua muziek. Maar het dragende en verbindende element op al deze platen is zijn typisch stemgeluid. Voor de ene een zegen, voor de andere iets minder. Ik behoor tot de eerste categorie. Op zijn laatste plaat ‘Julia With Blue Jeans On’ kiest hij resoluut voor eenvoud: stem en piano. En meer moet het niet zijn.
Ook vanavond staat hij alleen op het podium, met piano dus. Hij start verrassend met een nieuw nummer maar nadien duikt hij met veel overtuiging in zijn laatste CD. Door de tijdsbeperking kan hij niet zijn volledige plaat spelen, maar toch krijgen we meer dan waar voor ons geld.
Moonface excelleert opnieuw in gevoelige, emotionele, mature nummers over liefde, afscheid,… Hij neemt ons mee doorheen zijn wereld. Zijn stem lijkt door de goden gezonden en vereert. De emotie die ervan uitstraalt gaat diep. Het publiek zit met open mond de genialiteit van Spencer te aanschouwen. De piano laat hij zingen. En tijdens de instrumentale stukken toont hij zijn kunnen. Niet altijd even perfect gespeeld. Maar het geluid en het gevoel dat van zijn pianospel uitgaat, verovert alle harten in de zaal. “Barbarian”, “Barbarian II”, “Dreamy Summer”,… Enkel “Black is Back in style” krijgen we niet te horen. Het ging een mooi bisnummer geweest zijn. Maar het was ons niet gegund.
Spencer overtuigd opnieuw, net als eerder in het Stuk in Leuven. Toen voor mij één van de beste optredens in 2013. Zou ik vandaag al het beste van 2014 gehoord hebben. Ik hoop van niet, maar ver zal dit optreden er niet van zitten.
Spencer, een grote meneer.
Nadien was het aan Chantal Acda. Ze is al lang geen onbekende meer in België. Ze verdiende eerder haar strepen bij bands als Sleepingdog, True Bypass en is momenteel nog altijd lid van Isbells. Maar onlangs heeft ze haar eerste album uitgebracht: ‘Let Your Hands Be My Guide’. Hierop kreeg ze de hulp van Nils Frahm (A winged victory for the sullen), Peter Broderick en Gyda Valtysdottir.
Geen van allen was mee deze avond. Wel had ze een drummer en een gitarist (Gaëtan Vandewoude van Isbells) mee. Wat we te horen kregen was hetgeen we van Chantal Acda zijn gaan verwachten. Zachte luisterliedjes die moeiteloos op Duyster kunnen gedraaid worden. De drummer deed ook iets moois met een xylofoon en delay. Gaëtan toonde zich een goede gitarist die perfect aanvoelt wanneer te spelen, maar ook wanneer niet.
Het blijft echter jammer dat de headliner van de avond als eerste moet aantreden. Ook het feit dat de zaal ondanks het toch niet zo groot publiek, volledig werd opengesteld en dat er op een groot podium moest gespeeld worden, maken dat dit nog veel beter kon zijn. Misschien volgende keer toch maar wat kleiner maken, die Magdalenazaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chantal-acda-07-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monface-07-02-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Kylesa - Subtiliteit en heaviness in evenwicht
Kylesa
Kreun
Kortrijk
2014-02-05
Sam De Rijcke
Metalbands met een vrouw in de rangen kom je niet zo vaak tegen, maar Bij Kylesa is zangeres en leadgitariste Laura Pleasants van absolute goudwaarde.
Metal is trouwens een te eng begrip om het geluid van Kylesa te omschrijven, en dat omdat vooral Laura Pleasants de groep regelmatig richting indie, post-rock of psychedelica stuwt. Uit de echo’s die ze uit haar gitaar en haar pedalen haalt komen bijvoorbeeld soms de indianenklanken van The Cult tevoorschijn.
Als zangeres scheert ze echter geen hoge toppen, en haar kompaan Philip Cope ook al niet. Daarom is bij Kylesa de zang wat naar de achtergrond gemixt en ligt de nadruk op een robuust, vol en pompend geluid dat gebouwd is op brute riffs en versterkt wordt door twee drummers. Power is het codewoord, maar er zit verduiveld wat muzikaal vernuft tussen. Kylesa laat zich niet verleiden tot overbodige uitweidingen en houdt de krachtdadige songs kort en efficiënt. Een resem welbedachte tempowisselingen zorgen echter voor de nodige subtiliteit en variatie. Kylesa baant zich zo met hun gevarieerde metal een weg tussen Baroness, Mastodon en Motorpsycho, allemaal bands die het genre naar een ander niveau getild hebben. Let wel, Kylesa is niet zomaar het kleine broertje want de band komt toch vooral met een eigen geluid over de eindstreep.
‘Ultraviolet’ is de nieuwe en alweer ijzersterke plaat maar de groep puurt hier amper vier tracks uit en besteedt daarnaast een pak aandacht aan de twee pronkstukken die eraan voorafgingen, ‘Static Tensions’ en ‘Spiral Shadow’. Het is dan ook met dit albumdrieluik dat Kylesa zich voorgoed op de wereldkaart van de robuuste rock heeft gezet, en live zorgt dit voor een absolute krachttoer.
Een geslaagde samenhang tussen heaviness en subtiliteit is niet iedereen gegeven, maar bij Kylesa blijkt het een handelsmerk.
Een band die zowel op Graspop, Roadburn als op Pukkelpop niet zou misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kylesa-05-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Eén van de hotte bands is het elektro/drum’n’ bass collectief Rudimental . Ze hebben al een paar aardige hits uit en in minder dan twee jaar tijd zijn zij een grote naam geworden . Niet voor niks staan ze na de AB en de overtuigende set op Rock Werchter al in de Lotto Arena!
Rudimental - Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar ze houden het ook op r&b, soul en hiphop. Een treffend eenvoudig als moeilijk muzikaal recept dat getuigt van smaak en finesse.
Live hadden we hier een heus combo, eigenlijk een viertal producers en songwriters, Piers Agget, Kesi Dryden, Amir Amor and DJ Locksmith, op het podium aangevuld met drie sterke vocals, die houden van pakkende zanglijnen. Ze slagen erin , waar nodig, de menigte op te zwepen . Verder nog kleurrijke keys, drums , gitaar en trompet . En hier komt nogal wat samen in een ‘mishmash’ , wat Rudimental toch wel enig en uniek maakt in het genre … En succes boekt !
Rudimental is nog geen Major Lazer, juist, gezien ze te veel ruimte laten voor hun uitgekiend materiaal en de kaart trekken van de sterkte van de indringende heldere zangpartijen, die ons deels terugbrachten naar de tijd van gastvocalisten bij bands als Groove Armada en Basement Jaxx.
En toch, ze zorgen voor een feestje. Het publiek ging voor de eerste maal uit z’n dak bij “Free”. “Not giving in” toont dan weer aan hoe dicht gevoelig- en uitbundigheid bij elkaar liggen .
“Feel the love” en “Waiting all night” zorgden voor adrenalinestoten, ze waren die ‘strakke hot-in-here’ kleppers die meer dan zomaar wat dance zijn, een kruisbestuiving van verschillende genres die ons tot het kookpunt brachten . Het publiek was uitbundig en zong lang na de nummers het refrein mee . Kippenvelmomenten dus ! Heel wat examenstress werd op deze manier doorgespoeld en … uitgeschreeuwd.
“Yes, we’ve feeled the Love of Rudimental”. Tot deze zomer op een festivalpodium!? Dan zijn we zeer zeker terug van de party(ij)!!
Organisatie: Live Nation
OvO - Aidan Baker & Felipe Salazar – Alone: Triplet in Magasin 4!
Industrieel geweld
Een triplet vanavond in Magasin 4. Iets later dan verwacht gaat AlonE van start. En hij staat, what's in the name, alleen op het podium., met niets meer dan een gitaar, effectpedalen en een samplebakje. Daarmee creëert hij landschappen van geluid. Hij haalt er ook nog een strijkstok bij, die hij eerder gebruikt als drumstok dan om zwevende melodieën te produceren. Ook zijn stem staat bol van de effecten waardoor het geheel heel mechanisch gaat klinken. Echte nummers maakt hij niet of legt er een zodanige laag noise over dat de basissong niet meer te horen is. Er zit wel ritme en melodie in, maar de laag erover is wat te dik en de variatie, ja, die is er eigenlijk zo goed als niet. Het is allemaal iets te weinig verrassend genoeg, behalen het stuk parlando in het Frans misschien.
Aidan Baker & Felipe Salazar kiezen er ook resoluut voor om landschappen te schilderen. Aidan Baker op gitaar (je kent hem misschien van Nadja) en Felipe Salazar op drum. Deze zijn met twee, at het geheel, in vergelijking met AlonE, toch veel voller doet klinken. Als het ware een extra (2e) dimensie. Hier evenwel geen noise maar gepolijste, ijle gitaartonen die door de lucht lijken te zweven en die beelden oproepen van verre oorden in de mist (doet mij spontaan aan Noorwegen denken).
Muziek dus die je doet wegdromen. En net daar ligt het gevaar. Soms verslapt de aandacht wat en dwaalt de geest wat af, weg van de muziek en terug naar je eigen gedachten. Maar of dat nu een slechte zaak is? Ik vind alvast van niet.
Wanneer het ritme van de drum de hoogte ingaat worden we weer brutaal de zaal ingetrokken. Het repetitie blijft, maar door de extra vaart wordt het toch een pak boeiender. Ook al blijft de gitaar haar ijle tonen loslaten op de zaal.
Het optreden gaat naar een hoogtepunt, een crescendo, zowel qua tempo als betrokkenheid. Het zuigt je mee naar onverklaarbare hoogten. Om dan, bij het laatste nummer opnieuw zachtjes met de voeten en je droomwereld te landen. Of iS het hùn droom? De scheiding is moeilijk te leggen.
OvO bestaat uit 1 man en 1 vrouw. De mannelijke helft neemt de drum voor zijn rekening. Een mix van elektronische drum en akoestische. De vrouw staat in voor zang en gitaar. De mix van elektronisch en akoestisch is de dragende kracht van de band. Het geeft de muziek iets industrieels alsook organisch. De stem wordt vervormd op alle mogelijke manieren, maar dat ze kan zingen, daar bestaat geen twijfel over. OvO gaat voor niets minder dan de totale vernietiging. Trommelvliezen, gedachtenstromen, gevoelens. Waar je mee achterblijft is een schim van jezelf. Kompleet platgebombardeerd onder de dreunen van OvO. Haar oerschreeuw dringt door merg en been. OVO is meer dan alleen maar muziek. Het is een totale belevenis die lang aan het lijf blijft kleven. Muziek die je in een trance brengt, bezwerend zoals de betere voodoospreuken. Gevaarlijk voor toevallige voorbijgangers.
Een heel optreden op de gaspedaal blijven duwen is misschien iets te lang. We bleven wachten om af en toe naar adem te happen, maar een rustpunt kwam er niet. Knal rechtdoor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/aidan-baker-and-felipe-salazar-05-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alone-alienz-05-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ovo-05-02-2014/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Al twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en 2x kon fier het bordje uitverkocht prijken.
Mogwai werd warm onthaald en dat ving de kleine Stuart Braithwaite mooi op met een “Thank you very much, cheers”!
De vulkaanuitbarstingen spatten nu minder, maar Mogwai weet nog steeds een broeierige spanning en intensiteit te creëren in het genre , daarvan overtuigt het recentere werk als ‘The hawk is howling’ , ‘Hardcore will never die , but you will’ en het pas verschenen ‘Rave tapes’.
Opnieuw dompelen ze ons onder in die intrigerende dromerige , filmische, zwevende aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen .
De groep houdt er een wisselende setlist op na , wat de ‘Mogwai’ avonden avontuurlijk en spannend maakt .
Twee uur lang hielden ze het publiek in hun greep waarbij natuurlijk het laatste werk in de spotlights stond . Wat betreft die spotlights, de vier opgetrokken lichtbruggen, die eindigden in een zeshoek , net als de hoes van de laatste cd ‘Rave tapes’, gaven hun quasi-instrumentale sound elan, die kon huiveren en kippenvel kon bezorgen. Tja, niet voor niks werden ze aangesproken voor de soundtrack van de griezelreeks van ‘Les Revenants’.
Oudje “I’m a long way from home” was meteen raak . Ook verderop hadden we die intense spanning en extravertie van kalibers “Master card”, “How to be a werewolf” en “San pedro”. Tussenin ruimte voor de zacht- harde aanpak; het gekende, ingetogen “Haunted by a freak”, het ruw knallende “Itheca 27 -9” werd zelfs van onder het stof gehaald , waarbij de stroboscoops de song kracht bij zetten.
“The lords out of control” deed door de fluister-vocoderzang melancholie en emoties opborrelen . Of “Autorock”, die na die pianoriedels terug opbouwde . Het tempo werd forser door “Deesh” en “Remurdered” , twee om in te lijsten en die een schitterende, sterke finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag , soms aangevuld met een zesde man; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas.
Postrock overstijgend klonken ze op de mooi uitgediepte “Xmas steps” en “Mogwai fear Satan” ; alle duivels werden hier ontbonden en ze kregen een apocalyptische tendens door de lightshow en de stroboscoops .
Mogwai staat nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. Het gehalte feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects is door de jaren wat gematigd. De keys en de percussie durven hun stempel te drukken.
De wisselende stemmingen aan de postrock is en blijft iets Mogwai unieks overstijgend …
Organisatie: Live Nation
Opnieuw een prachtig uur in Lille voor een optreden. We worden om 18u in La Péniche verwacht. De Fransen weten klaarblijkelijk goede muziek te appreciëren want de boot is volledig uitverkocht. ASIWYFA heeft mij al enkele malen weten te overtuigen. Deze zomer speelden zo op Leffingeleuren en daar werd lat al hoog gelegd. Benieuwd dus of ze dit kunstje nog eens koud zullen overdoen. Geen voorprogramma, wat een mooi uur beloofd om terug thuis te zijn. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Misschien ook een ideetje voor in België?
Maar dan nu, muziek! ASIWYFA gaat hard, heel hard. Van bij de start gooien ze alles open en gaan ze door, zonder omkijken. Na 1,5 uur is de trein voorbij gedenderd en is het alweer achter de rug. Met een orkaankracht gaat alles naar de vernieling. We krijgen wat we van hen verwachten: snelle, agressie post-rock, die de melodische stukken die zo eigen zijn aan het genre zeker niet vergeten. Maar ze zijn beperkter, korter, gevatter,... Op de juiste momenten worden deze rustpauzes ingebouwd om even naar adem te happen.
Maar lang duurt het niet. Want het grootste deel van de tijd gaan ze gewoon hard. De sologitarist verzorgt het melodische gedeelte. Mijn zijn, aan math-rock ontleende solo,'s geeft hij de nummers een catchy laagje. Op die manier worden de nummers (voor het grootste gedeelte instrumentaal) bijna meezingbaar. De drummer, bassist en gitarist zorgen dat de funderingen goed staan. Met de juiste breaks, op het juiste moment, de juiste versnellingen, de juiste toon, verandert de Péniche in een stomende ruimte waar al snel het kookpunt wordt bereikt. Waar ik bij hun vorige optreden mij nog wat stoorde aan de nieuwe nummers, blijken die nu wel heel goed aan te slaan. Waarvoor veel toeren allemaal al niet goed is. Maar de oude nummers blijven voor mij toch het sterkst. Daar gaat de meest pure muziek van uit. Geen tierantijntjes, geen gedoe.
Gewoon rechtdoor gaan met stevige riffs, het betere drumwerk en mooie melodieën. Al diegene die roepen dat post-rock dood is, zouden beter eens hier naar komen luisteren. Want zij weten dit genre weer attractief en interessant te maken. En daar was de rest van de boot het volmondig mee eens. Een zeer goede prestatie en de lat is weeral een heel stuk hoger gelegd.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Customs
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek stelden hun net verschenen derde plaat ‘The Market‘ voor in een goed gevulde AB Box .
Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol.
De sterke singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” waren opnieuw sterkhouders in een set waar het nieuwe materiaal duidelijk de ruimte kreeg. Het zijn songs die strak melodieus klinken, nu meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”.
Samen met de andere gitarist Jelle Janse werden de uptempo songs naar een hoger niveau gebracht en naast die verschillende singletracks trok het kwintet even fel van leer met “Love to the lens”, opener van de plaat én van de set . De in maatpak geklede heren gingen gretig , gemotiveerd te werk en wilden de nieuwe songs als “She is my mechanic”, “Are you with me” en “Gimme entertainment” een extravert soms rauw tintje geven, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg bracht.
Niet steeds ervaarden we of hadden we die vroegere broeierige (wave) spanning. Customs ging niet echt buiten de lijntjes , maar met “Velvet love” , “Violence” en “Toupee “, kwam de band toch aardig weg. Hun gevoelig materiaal kon minder raken , maar toen ze sober, ingehouden met twee de bis startten , waren ze emotioneel sterk.
Kortom, Customs is aanstekelijker met de nieuwe tour en wil met ‘The Market’ minder wave, meer kleur bieden . Duidelijk is dat ze wat meer schwung en show trachten te steken in hun set , waar ze vroeger terughoudender waren. We zijn alvast benieuwd hoe ze het in hun verdere clubtour zullen vanaf brengen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Falling Man - Pop.1280 - Het stralende donker
Magasin 4
Brussel
Falling Man is al lang geen onbekende naam meer in België. Al enkele jaren timmeren ze op hun eigen manier aan de weg naar muziekminnend Vlaanderen. En dat resulteert in een steeds grotere bekendheid.
De grote naam binnen de groep is Sam Louwyck, die niet zozeer bekend is om zijn zangtalent, maar wel om zijn acteerprestaties. Zijn stem doet vermoeden dat hij heel wat naar Arno heeft geluisterd . En hoewel ik Arno een beter zanger vind, doet hij het zeker niet slecht. Maar de echte sterren van de band zijn de muzikanten. Ze produceren met hun 2 gitaren en drum een zeer strakke sound, die de nodige groove bevat om wat op te dansen, maar ook stevig genoeg om op te headbangen.
Ze halen het beste uit stoner, surf, rock, post-punk en ook wel TC Matic (weeral). Maar dan in een modern jasje. De zanger draagt met zijn markant voorkomen (wit geschminkt gezicht, verward haar) perfect de muziek. Een ingehouden geschifte pose. Falling Man brengt hun muziek perfect en maken er een sterke show van.
Muzikaal zitten er genoeg twists en turns in om heel de tijd te boeien. Ze zijn er heel sterk op vooruit gegaan sinds de laatste keer ik ze enkele jaren geleden in mijn favoriet jeugdhuis zag. Een mature prestatie van een jonge band met mature muzikanten.
Het contrast kan niet groter zijn tussen hen en de hoofdact vanavond, Pop.1280 (zie pics homepag) toch qua uiterlijk. 3 jonge snaken en 1 jongedame met de juiste attitude. Mijn aandacht werd naar hun getrokken toen hun album dat vorig jaar uit kwam en een tijdlang gratis te beluisteren was op luisterpaal. Een overtuigende lap muziek en één van de vele toppers in 2013.
Ze komen voor de eerste maal overgevlogen uit Amerika en Magasin 4 krijgt de eer ze als eerste Europese zaal te mogen ontvangen. Post-punk/New-wave, dat was wat ik verwachtte en dat was ook hetgeen we voorgeschoteld krijgen. Denk aan Joy Division, maar dan op heden ten dage, in een modern kleedje. Geen flauw afkooksel, maar een eigen smoel om u tegen te zeggen. De zanger straalt agressie, zelfvertrouwen en punk uit. Dat hij misschien niet de beste zanger is nemen we er met alle plezier bij.
En de energie van de zanger straalt doorheen de hele set heen en geeft de band de oempf die het zeker nodig heeft. Staalharde en agressie dansmuziek voor depressieve zielen die eigenlijk willen stil staan.
Het hele publiek wordt zonder enig probleem ingepalmd, zelf al laat de microfoon in het begin van het optreden de zanger in de steek. Gewoon voort doen en zonder omkijken alles kapot spelen. Dat moet toch zalig zijn, en dat is het ook. Weer al een ster aan het firmament rijker of is het eerder een zwart gat? Stralend donker, laat ik het daarbij houden.
Kijk zeker ook eens naar de foto's en laat je verleiden (zie later!) . Door de charme van Magasin 4 en de bands die er een mooie avond van maakten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/falling-man-30-01-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pop-1280-30-01-2014/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça had een sterke indruk nagelaten op Pukkelpop; we hoorden toen al enkele nieuwe tracks van de onlangs verschenen ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Poliça gaf het sfeervolle materiaal meer diepgang en een voller geluid.
Uitermate benieuwd waren we dus naar dit clubconcert . En ja, Poliça slaagt er opnieuw in hun songs meer elan te geven door de dubbele percussie , de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop kwam sterker uit de verf en werd nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang en de gracieuze bewegingen en danspasjes van Channy Leaneagh . Een intrigerend boeiend concert dus die het muzikaal talent van het intussen tot een kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigde.
Meteen op scherp speelden ze met een paar gejaagde, gedreven, spannende nummers “Spilling lines” , “See my mother” en “Very cruel” , die crescendo aanzwollen , en het donkere sfeertje en de lichte dreiging behielden. De spaarzame belichting kon maar het triphop karakter ondersteunen . De daaropvolgende songs “Amongster”, “Smug” en “Tiff” waren sfeervoller, hadden een intensere opbouw en balanceerden tussen droom en zwaarmoedigheid. De aandacht kon hier wat verslappen , maar naar het eind kregen we van de ruim uur durende set enkele kopstoten met de broeierige “Chain my name”, “Basketball”, “Wandering star” en “Dark star” , die meer push, vaart en groove hadden.
Die afwisseling gaf kleur en emotie aan de songs, wat een overtuigend concert bood! Met de gevoelige , integere “I need money” en “So leave” werd besloten; in de bis werden we getrakteerd op het sober gehouden “Leading to death stripped down” - enkel stem en akoestische gitaar -, en het donkere “You don’t own me”.
Poliça - Band die gerespecteerde aandacht verdient. Het materiaal bengelt tussen introspectie en extravertie, die verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Sterk!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Son Lux leverde vorig jaar zijn veelbelovende ‘Lanterns’ af. Het album werd overal geprezen om zijn unieke sound, maar we hoorden toch te weinig goede songs en te veel onafgewerkte ideeën om echt overtuigd te geraken. Maar omdat de sound van de beste man ons toch intrigeerde, wilden we wel eens gaan zien wat dat op een podium zou geven.
Singer-songwriter Arne Leurentop, alias And They Spoke In Anthems, mocht het voorprogramma verzorgen en maakte van de gelegenheid gebruik om zijn debuutplaat ‘June’ voor te stellen aan het Gentse publiek. Leurentop trok onlangs gedurende veertien maanden als straatmuzikant doorheen Australië en Nieuw-Zeeland en terug in België voelde hij plots de drang om een soloplaat te schrijven. Dat de man veel muzikale bagage heeft, – hij speelde onder meer al bij Liesa van der Aa, Sir Yes Sir en Helder - was in de Vooruit overduidelijk. Op zijn eentje wist hij veertig minuten lang te boeien. De sterke songs, zijn goede podiumprésence en het gebruik van loops en een voetdrum hielden het publiek het hele optreden bij de les. Dat hij daarnaast er ook in slaagde om succesvol “Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again” van Bob Dylan te coveren, bewees dat we hier met een rasmuzikant te maken hadden. We misten enkel een paar uitschieters, songs die echt bleven nazinderen.
Daarna was het tijd voor iets helemaal anders. De muziek van Son Lux klinkt enorm vernieuwend en dat kwam ook in de Vooruit tot uiting. Nog duidelijker dan op plaat hoorden we duidelijk de invloeden van verschillende genres; gaande van klassiek tot mathrock en van barokke pop tot hiphop. De muziek van Son Lux is rijk aan contrasten en klonk minimaal en pompeus tegelijkertijd.
Zanger en frontman Ryan Lott had twee muzikanten meegebracht naar Gent en ondanks dat het zijn bedoeling was om de songs live te laten klinken zoals op plaat, ondergingen de meeste nummers tot een fameuze metamorfose.
De muziek mocht al eens ontsporen en ook de handen mochten af en toe op elkaar. De groep ging overtuigend van start met “Alternate World”, een spannend nummer vol plotwendingen, dat klonk als een perfecte symbiose tussen James Blake en Sufjan Stevens. Betoverend mooi. “No Crimes” kreeg daarna een stevigere uitvoering en de gitarist leek even uit de bocht te gaan, maar wist zich toch knap recht te houden.
Er hing duidelijk elektriciteit in de lucht en “Easy” bevestigde dat vermoeden. Ontdaan van allerlei muzikale franjes, die sommige andere songs van Son Lux weleens in de weg durven zitten, is “Easy” met gemak de beste song van het debuut. Ook live was “Easy” in al zijn minimaliteit perfect voedsel voor getormenteerde zielen. De breekbare zang van Lott ging een perfect huwelijk aan met een (vooraf opgenomen) saxofoon en een zwoele, dansbare beat. Helaas hadden we na een halfuur dan al het beste achter de rug, en zakte het optreden daarna wat in. We misten – net zoals op plaat – echt goede nummers, maar bleven toch geboeid luisteren naar de verschillende muzikale uitstapjes die de band ondernam. Tijdens “Ransom” kregen we zowaar een house-intermezzo voor de kiezen en bij de afsluiter “Lost It To Trying” balanceerde de groep gevaarlijk tussen kitsch en schoonheid.
We waren blij dat de band live het experiment verder durfde door te drijven dan op plaat. Geen enkele song kwam er slechter uit, en het toonde aan welk potentieel de band bezit. Een eigen, unieke sound heeft de groep al en als Lott in de toekomst nog wat groeit in het songschrijven, staan ons ongetwijfeld nog mooie dingen te wachten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
