Mercury Rev Clear Light Ensemble -- Crossing Border 2010
Deze zomer zagen we Mercury Rev in de in de binnentuin van het M in Leuven, en de band paste wonderwel in die kunstzinnige omgeving. Hun laatste werk, ‘Snowflake Midnight’, dateert al weer van 2008, en het ziet er sterk naar uit dat Mercury Rev nooit meer de populariteit van ‘Deserter’s Songs’ of ‘All is dream’ zal bereiken. Waar Flaming Lips voluit de kaart van de spectaculaire en commerciële liveshows uitspeelt (wel in sterk contrast met hun compromisloze albums), kiest Mercury Rev voor de artistieke ontplooiing, weg van de pop en terug naar de psychedelica van hun eerste platen ‘Yerself is steam’.
We wisten niet wat we van het project waarmee Jonathan Donahue en co vanavond naar de Arenberg gekomen waren, Mercury Rev Clear Light Ensemble, moesten verwachten. Het zou een livebegeleiding worden bij een aantal avant-garde films, maar we hadden het raden naar hoe dat ingevuld zou worden. De naam Clear Light Ensemble, suggereerde een kamerorkest, maar wie met die verwachting naar de Arenberg gekomen was, kwam bedrogen uit: vanavond zou Mercury Rev een functionele set spelen, puur ter ondersteuning van de vier kortfilms die vanavond vertoond werden. Geen zang van Jonathan Donahue dus, geen bekende nummers van Mercury Rev, het viertal speelde de hele avond in het halfduister, met de rug naar het publiek, gericht op het filmscherm, om zo goed mogelijk te anticiperen op wat er op het witte doek gebeurde. De bezetting vanavond was er een zonder drums, maar wel met gitaren, keyboards en klarinet.
Als opwarmer kregen we abstracte beelden, de muziek die Mercury Rev speelde was elektronisch en donker, en deed ons op een bepaalde manier wel aan Wolfgang Voigt’s GAS denken, de producer en labelbaas van het Keulse Kompakt label.
Le Ballon rouge (1956) is een Franse kortfilm van Albert Lamorisse, over een jongetje (de zoon van de regisseur) die een rode ballon vindt. Als spelend ontdekt de jongen dat de ballon een eigen wil heeft, en hem volgt door de Parijse wijk Menilmontant. Als de jongen naar school moet, dan wacht de ballon geduldig aan de schoolpoort tot de les gedaan is. Er volgen grappige scènes met volwassenen die de ballon proberen te grijpen, en een poëtische ontmoeting met een meisje en een blauwe ballon. Uiteindelijk worden de jongen en de rode ballon achternagezeten door een bende boefjes, en wordt de rode ballon door een katapult stukgeschoten. Dit is echter niet het einde, want van overal in de stad komen gekleurde ballonnen naar het jongetje gevlogen, en stijgt de jongen de lucht in gedragen door een bos ballonnen. Het charmante aan deze film is dat hij een stukje Parijs uit de jaren vijftig toont, die voorgoed verloren gegaan is: je ziet mannen met alpinopetten, kinderen met gebreide broeken, de eerste versies van de legendarische 2 pk-tjes. Heel herkenbaar en nog altijd sprankelend, niet te verwonderen dat deze kortfilm met een Gouden Palm in Cannes onderscheiden werd.
Lucifer Rising (1972), is een kortfilm die wellicht interessanter is om wie er aan meegewerkt heeft of als tijdsdocument van de jaren zeventig dan om de inhoud van de film. Je moet al een volledig arsenaal aan hallucinogene middelen genomen hebben om iets van dit werkstuk te maken, en wellicht zat de regisseur en de volledige filmcrew ook aan de lsd of paddo’s. De film is een onsamenhangend geheel van vulkaanerupties, Egyptische goden, hier en daar een blote tiet, druïde Stonehenge referenties en satanische rituelen. Jimmy Page en Marianne Faithfull hebben een rolletje. De componist van de oorspronkelijke soundtrack, Bobby Beausoleil, maakte deel uit van de bende van Charly Manson, en zit een levenslange gevangenisstraf uit voor een moord die hij onder invloed van Manson pleegde.
Bij beide kortfilms bracht Mercury Rev een mengeling van elektronische beats, drones en psychelische gitaarstukken, waarbij de climax van de film en de muziek nauw bij mekaar aansloten. Bij momenten had het iets van Underworld, dan was het weer Pink Floyd, of Mercury Rev zoals we het van “Senses on fire” kennen. Luid was het zeker, niet iedereen in de grote zaal van de Arenberg kon die geluidsstorm appreciëren, maar ondergetekende lustte er wel pap van.
Nive Nielsen is de eerste Groenlandse eskimozangeres die ik ooit aan het werk zag, en ik zal wel niet de enige zijn. Geen folkoristische gezangen echter, en ook geen eigenzinnige rare folk zoals we die van IJslandse bands gewend zijn. Hier stond een uitgebreide folkrockband, qua instrumentatie ergens tussen Fleet Foxes en Arcade Fire, met sterke nummers, maar de zang van Nive was soms wat dun.
Organisatie: Crossing Border (ism Arenbergschouwburg, Antwerpen)
Het Zornik van Koen Buyse is tien jaar bezig. Ze kwamen toen in de Trix (Hof ter Lo) als groentje optreden op de Humo’s Rock Rally, maar hebben intussen een status opgebouwd in ons landje: Vier platen, tientallen radiohits en niet weg te slaan van de festivalzomers; ze tekenden al voor de grootste festivals, RW & Pukkelpop. Ze haalden talrijke awards binnen en hebben drie gouden platen verkregen.
Ze namen een break na de ‘Crosses’ cd van 2007, ondanks het feit dat deze vierde cd net de meligheid en bombast had weten op te vangen met frisse, aanstekelijke en energieke rocksongs. Intussen hadden we de electropoppende Nitebytes uitstap en heeft Buyse een vaste relatie met Hanne Troonbeeckx.
2010 - Zornik is helemaal terug als kwartet. Ze zijn toe aan de vijfde cd, ‘Satisfaction kills desire’. In het herkenbare rockconcept smeult ‘80s waverock. Je krijgt de indruk dat de elektronica op het achterplan is gedrukt, maar niets is minder waar want ook al zijn er geen synths op het podium, de elektro knalt wel uit de PA versterkers. Ok, dit namen we er live
bij …!
We hoorden tijdens de maar uur durende set een soort ‘Best of’, met een glimp naar de pas verschenen plaat. Als Belgische band mochten ze gerust langer gespeeld hebben om het nieuwe materiaal een kans te geven, naast de pak herkenbare songs.
Wel is het zo dat Zornik een breed publiek weet te bereiken, zo zagen we jonge gasten als dertiger en veertigers al of niet met hun zonen & dochters. Zornik speelde op veilig en liet een geoliede indruk na; de vocalen van Buyse zijn door de jaren wat beperkter geworden. Het decor op z’n beurt was om U tegen te zeggen. De versterkers leken gekluisterd aan roosters waardoor donkere spotlights floepten. Mooi gevonden en een mooi effect!
In het begin zorgden technische problemen voor roet in het eten. Zornik wist zich te herstellen na de matige start van “I want it all”. Een Scabs beeld drong zich eerder op in het poprockende concept van songs als “Believe in me” en “It’s so unreal”, die talrijke energiestootjes opgezadeld kregen en voor de eerste ambiance zorgden. Het opbouwende “Something in the way” klonk krachtiger. Het nieuwe werk piepte even met een puike “Babylon” versie en de single “Satisfaction kills desire”, die een kleurtje kreeg door de vooraf opgenomen synths en orkestraties. Buyse was op dreef gekomen, was stemvaster en ontpopte zich als een Billie Joe Armstrong van Green Day: letterlijk een duracell konijn, waarbij het podium bijna niet groot genoeg bleek voor al z’n looppassen. Net als je dacht hier krijgen we meer van het nieuwe materiaal, schakelde de band over op de ‘Best of’, kracht bijgezet door gitaren, opzwepende drums en vuurwerkbommetjes, namelijk “The backseat”, “Walk” en “Scared of yourself”, dat eerst solo werd ingezet om dan intenser, voller en harder te klinken. Het rijtje werd nog vervolledigd met “Destination zero”, “Black hope shot down” en de bruisende en huidige Afrekening hit “The enemy”; met een uitgesponnen “Goodbye” bereikten ze het hoogtepunt: een schitterende opbouw, gepaste gitaar - drum galm en een refrein dat luidkeels werd meegezongen.
Zornik bracht geen verrassingen, waren wel een hit - boliede en tekenden voor een leuk ontspannend avondje zonder al te veel moeilijke wendingen.
Het Britse vijftal Strange Death of Liberal England zal bij de doorsnee Zornik liefhebber niet veel lichtjes hebben doen branden; het gezelschap filterde hun vroeger rammelend folkrockende sound in een subtieler gepolijst geluid, kleurrijk ondersteund en gedragen door een puike, heldere, indringende samenzang richting Arcade Fire en The Decemberists, zonder echt de punkattitude te verliezen. Ergens te situeren tussen The Clash, The men they could’t hang en The Replacements.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Einstürzende Neubauten bestaat dertig jaar. 3 decades, Zes uur over de twee avonden, Totaalspektakel, Uitverkocht; de die-hard fans kregen hiervoor een goedkoper combiticket, wat uitermate chique was! Blixa Bargeld en z’n kompanen onderstreepten de speciale band die ze, door de jaren heen, hadden met de AB en zetten dan ook hun beste beentje voor om de onlangs nieuw verschenen compilatie ‘Strategien against Architecture IV’ glans te geven.
Observatie van de twee avonden leerde ons het volgende:
“ Einstürzende Neubauten - een stevig en nog steeds actueel klinkend muziekspektakel in een industriële atmosfeer. Genieten van oerklanken, beats en een industrial setting : tonnen, pvc buizen, kortom een hele ijzerwinkel, creatief samengebracht tot één muzikaal geheel; explosief als intimistisch klinkend, impressief als expressief aanvoelend. Wat verwacht je anders van the older & new Blixa die de paradox niet schuwt, wiens muziekaffiniteit reikt van rock, avant garde tot werk van Sjostakovitsj. En wiens waardering uitgaat naar de klank, het geluid in z'n naakte schoonheid (of afstotelijkheid), alsook de stilte in al z'n erotiek (of ‘on’ erotiek) en het contrast (of net niet) tussen beide: sound / no sound ...” Indrukwekkend dus wat de vijftigers op gemoedelijke wijze wisten verwezenlijken …
De eerste avond was een short cut Einstürzende in de AB Box in drie stukken : ze gaven zichzelf vrij spel in een short performance en performances van de individuele EN - leden – ‘Die Körper Ohne Uns’ en ‘Beating the drums’.
The short performance was materiaal (maar vier nummers btw!) - dat ze nog maar bitter weinig op hun setlist hadden staan. Een uitzonderlijk parcours van een uur die alle elementen van hierboven samenbracht in uitmuntende, bezwerende versies voor oog en oor bestemd en vol verrassende wendingen: «Sonnenbarke» van ‘Silence is sexy’, «Seele brennt», van de collector item van ‘Yu-Gung’ medio de jaren ’80, plus de cover «Stranger in the sand» van Lee Hazlewood vulde aan. «Grundstuck», was het meest diverse en spectaculaire nummer, die ze al eens speelden tijdens hun 25st Anniversary Tour.
In dit concept koesteren we «Pelikanol» en « Perpetuum mobile», die we waarschijnlijk nooit live zullen horen …
‘Die Körper Ohne Uns’: Hier kon gitarist Jochen Arbeit even z’n ding doen met moderne dans, video, weirde knisperende elektronica, soundscapes en vervormde gitaarloops en – experimentjes. Boodschappen van treurnis & blijdschap, met een link naar de Residents was hier op z’n plaats met absurd theater!
Het derde stuk was het project van NU Unruh, ‘Beating the drums’’; overal op het podium en in de zaal werden tafels met drums en cymbalen geplaatst en iedereen werd uitgenodigd om eens lekker & naar hartelust met de gekregen drumsticks erop te slaan; chaos - uit de maat en op maat, door de tunes van enkele trance aanzwellende instrumentale soundscapes en electrobeats. Genot en frustratie kenden de vrije loop op de bezwerende ritmes. Een uurtje interactief spektakel op z’n Safri Duo’s “Played a live gogo”, z’n Liars’ “Let the drums speak” en het straatspektakel van Les Tambours du Bronx.
De tweede avond was een reguliere Einstürzende Neubauten show , nou ja ’t is te zien hoe je het wil interpreteren, maar hier heb je visueel spektakel gecombineerd met stahlwerk (staven, staalplaten, buizen, wielschijven), allerhande percussie materiaal (van plastic, pvc buizen, veren, tonnen, blikken, bekers, belletjes, glas, slangen van compressoren en andere ‘garbage materiaal) en de traditionele instrumenten, die wel uit de bocht gingen, gedragen door de Duits/Engelse fluister -, krijsende gil/ praatzang van Blixa.
Termen als chaos, melodie, kabaal, schoonheid, toegankelijkheid, experiment , creativiteit, spitsvondigheid en klasse zijn hier op hun plaats. Geluid, oerklanken, avantgarde, industrial, pop en rock die zalvend, zacht, sfeervol, gebald, krachtig, dansbaar en explosief klonken, gaan hier samen.
Daarnaast werd traditietrouw de gig opgenomen en kon je iets na het optreden de USB aankopen als herinnering van 30 jaar Neubauten.
Elke song had z’n eigen structuur en verhaal. Hoe ze het op het podium uitvoerden, was steevast de moeite. Duidelijk was dat de songs een intrigerende en mooie opbouw hadden, vervat van een dosis experiment. Verbluffend en indrukwekkend hoe de staalpercussionisten NU Unruh, Rudolf Moser, gitarist Jochen Arbeit, bassist Alexander Häcke en de toetsenist met de instrumenten konden omspringen. De (krijsende) zegzang, soms hoog uithalend, van Blixa gaf dan nog een extra tintje.
De klemtoon van de set focuste zich vanaf de cd ‘Tabula rasa’ (’93). De toegankelijke melodieën en zalvende beats puilden uit van creativiteit, avontuur, subtiliteit, finesse en de praatbabbels van Blixa. Al meteen kregen we enkele uitgebreide versies te horen van “Befindlichkeit des landes” (‘Silence is sexy’), “Die interimslieben” (‘Tabula rasa’) en uit de recente plaat ‘Alles wieder offen’ (uit 2007), “Von wegen” en “Unvollständigkeit”, die een closing final hadden door metalen buizen en glaswerk uit een laadbak te laten vallen. We kwamen even op adem en konden wegdromen op een ingetogen, donker, sfeervol pakkende “Nagorny karabach” van dezelfde plaat en “Dead friends around the corner” uit ‘Perpetuum mobile’.
We konden ons ‘nostalgisch’ hartje ophalen met oudjes “Installation” en “Jeder satz mit ihr halt nach (rampe)”; verbaasd en met wijdopen mond stonden we te genieten, te kijken en te luisteren naar de repeterende aanzwellende ritmes en de explosieve stootjes. Opnieuw werd recent materiaal aangehaald met “Ich hatte ein wort” en “Let’s do it dada”, die een zalvende melodie en industrial wave tint hadden, durfden te ontsporen, en waarop creatief omgegaan werd met staalpercussie en een vinylplaat. Verbluffend crimineel gedaan!
Een snedige “Haus der Luëge”, een gevoelige “Sabrina (I wish this could be your colour)” volgden. “Susej”, al van in de beginjaren ‘80 in de gedachtespinsels van Blixa, maar pas recent vaste vorm gekregen, besloot de set. Hier grapte hij over een jonge vs oude vs nieuwe Bargeld …. Na een kleine pauze volgde nog een uitgesponnen bis ronde van bijna een uur. De kers op de taart was een staalharde versie van “Headcleaner”, die ontaarde in noisegolven; een glansrol was weggelegd voor Häcke, die uit de kabel van z’n bas allerhande dreunende geluiden haalde, en daaropvolgende z’n bas pijnigde.
Tot slot hadden we nog het erotiserende “Silence is sexy”, met de niet weg-te-slane postcoïtale sigaret, die enkele vrouwen op de eerste rij naar een hoogtepunt bracht … Op de opbouwende songs “Youme & Meyou” en “redukt” vloeiden staalpercussie en orkestraties samen. En de link met klassiek schuilde om de hoek in het wonderschone “Total eclipse of the sun”, die na ruim 2 ½ uur de ‘last decade’ van Einstürzende Neubauten besloot.
Kijk, Einstürzende Neubauten is een invloedrijke band, is z’n naam meer dan waardig en is de band voor wie graag slalomt tussen avantgarde en toegankelijkheid, én geluid, lawaai tot schoonheid en kunst verheft …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Vk* had vrijdag de eer om het Californische DevilDriver te verwelkomen. Ze stonden al enkele jaren op Graspop en nu was Sint-Jans Molenbeek aan de beurt om de groep rond Dez Fafara (ex-Coal Chamber) live aan het werk te zien. De avondklok werd ingesteld.
Eerst kregen we nog 2 guests voorgeschoteld: het tevens uit Californië afkomstige Vengince bracht een experimentele mix van metal, hardcore en Bay Area thrash overgoten met een electronisch sausje, terwijl het vanuit Londen opererende maar oorspronkelijk vanuit Gibraltar afkomstige Breed 77 (dat we vroeger al eens mochten aanschouwen als support act voor Prong) nog een stapje verder gaat door nog vlagen flamenco aan hun alternatieve metal te durven toevoegen.
Beiden kregen een groot halfuur om het publiek op te warmen en aan de temperatuur van de – ook qua akoestiek schitterende – zaal te voelen, slaagden ze met glans.
Rond 22h00 was het de beurt aan support 36 Crazyfists om het kwik in de thermometer nog een beetje de hoogte in te jagen, wat voor deze Canadezen, afkomstig uit het berenkoude Alaska een welkome afwisseling was. Met al 6 albums achter de kiezen zijn de mannen van 36 Crazyfists reeds ouwe rotten in het vak. In 1994 opgericht brachten ze in hun begindagen een soort nu-metal in navolging van deze opgekomen muziekstroming in de VS. Later schakelden ze over op metalcore en post-hardcore. En het was in die stijl dat we van bij de start van de set rake klappen rond onze oren kregen.
Zanger Brock Lindow had zijn naam niet gestolen: één brok energie in de vorm van een reus van 2 meter (hetzelfde petje op als AC/DC-frontman Brian Johnson) die de longen uit zijn lijf schreeuwde en onophoudelijk alle hoeken van het podium opzocht. Ook het publiek was opgehitst en de eerste molenwiekende armen, gevolgd door kicks ter hoogte van het hoofd werden gesignaleerd in de moshpit. De agressie was af te lezen van de personen die zich in dit tumult durfden begeven en het overgrote deel van het publiek werd noodgedwongen richting zijkanten van de zaal gestuwd. Dat er geen gewonden vielen, blijft een raadsel. De Canadezen kregen een uur de tijd om het publiek op boiling point temperatuur te brengen en slaagden daar met verve in.
De exorcisten van DevilDriver namen om 23h15 het podium van de Vk* in beslag. Een directe kopstoot “I Could care less” zou het begin worden van een groot uur duiveluitdrijving. De groep ontstond in 2002, nadat Dez Fafara genoeg had van de ingeslagen weg met Coal Chamber en besloot om uit deze groep te stappen na een ontmoeting met de andere bandleden op één of andere typische Californische BBQ. En dat er een groep op het podium stond, was al van bij de aanvang van de set duidelijk: de twee gitaristen Mike Spreitzer en Jeff Kendrick pijnigden hun gitaren alsof het slachtoffers waren in Guantanamo Bay en de ritmesectie Jon Miller (bas) en John Boecklin (drums) waren één brok graniet die deze groove metal ondersteunden.
Dez Fafara ging tekeer alsof hij dringend zelf een duiveluitdrijving nodig had. Zijn lange haar vloog alle kanten op en nu en dan zagen we een staaltje windmilling of circle headbanging om U tegen te zeggen. Aan beweging op het podium geen gebrek en ook in het publiek was er geen seconde tijd om rustig dit tafereel te aanschouwen.
Tweede hoogtepunt was “Forgiveness is a 6 gun” dat met de snelheid en de kracht van een machinegeweer in het publiek werd afgeschoten. Fafara is de ideale frontman om er nog een schepje bovenop te doen en het publiek op te hitsen naar ongekende hoogtes. Geen ellenlange bindteksten maar kort en krachtige vragen aan het publiek of ze het naar hun zin hadden, etc. Hierdoor bleef de ganse set doordenderen als een ‘TGV on speed’, waarbij DevilDriver gretig putte uit hun 4 reeds uitgebrachte albums: ‘Devildriver’ (2003), ‘The Fury of our Maker’s hand’ (2005), ‘The last kind words’ (2007) en ‘Pray for the villains’ (2009). En die TGV nam bruusk halt kort na middernacht met de krachtige encore “These fighting words”.
De avondklokaan de Vk* kon opgegeven worden. De demonen waren uitgedreven en de kalmte keerde terug over het talrijk opgekomen publiek. Mission accomplished! Het is ongeduldig wachten op het nieuwe album ‘Beast’ waarvan de release voorzien is begin 2011. Dit wordt zeker terug een beestig album van het beestige Devildriver!
Setlist DevilDriver
[1] I could care less [2] Hold back the day [3] Pray for villains [4] Head intot headache (let ‘em rot [5] Clouds over California [6] Fate stepped in [7] Forgiveness is a 6 gun [8] Not all who wander are lost [9] It’s in the cards [10] Nothing’s wrong [11] Impending disaster [12] End of the line [13] Meet the wretched // [encore] These fighting words
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Binnen de ‘80s wave en Belpop kunnen we niet omheen een Anne Clark en Luna Twist, iconen waar we al fan van waren in onze tienerjaren. De Amusez-Vous organisatie wist beiden te strikken op 1 avond … En met gerust hart kunnen we zeggen, na de twee concerten hadden we er een gevoel van overgehouden én blijven we fan!
De Belgische waverock van Luna Twist rond Alain Tant en Dirk Blanchart, heeft amper 2 jaar bestaan maar bracht enkele memorabele songs uit. Om 20h30 begonnen zij aan hun gig. Tja, Alain Tant heeft de oude trucs nog niet verleerd, want als een slangenmens bewoog hij zich op het podium. Blanchart en de drie andere muzikanten genoten zichtbaar van de respons, het was de kick voor een snedig setje … Ze gaven alvast het beste van zichzelf. We werden moeiteloos meegezogen in de muzikale golf van de bekende “Decent Life”, “Look out (you’re falling in love again)” en de classic ”African time”, die de set besloot. Ook de minder bekende songs als “Oh,Oh,Oh” , ”So danceable”, ”Backbeat” en “Life during wartime”, een cover van Talking Heads, werden gesmaakt. Het mocht zeker ‘meer van dat zijn’. De ouwe muzikale grijze ratten speelden een uur, maar waren lang nog niet versleten! 28 jaar was het geleden dat ze hier hadden geconcerteerd, maar ze bewezen op scherp te staan!
Voor de doorsnee wave liefhebber kwam om 22h00 hun Queen dichteres aandraven, Anne Clark. De reeds 50-jarige Anne zag er nog altijd heel bekoorlijk uit. Ze had zich omringd met 5 enthousiaste muzikanten (cellist, gitarist, drummer en 2 keyboardspelers). Ook zij heeft hier nog in een ver verleden opgetreden (27 jaar terug!).
Het concert begon een beetje in mineur met microproblemen tijdens het eerste nummer. Toen de problemen opgelost waren, hoorden we de fantastische stem van Anne die nog niets in kracht en timbre had ingeboet.
Ze betoverde de zaal met haar bezwerende, dikterende praatzang. Het rustige materiaal werd af en toe verstoord door het geroezemoes, alsof men aftelde naar haar grootste klassiekers. Toen ze echter afsloot met “Our Darkness” was alle aandacht er, en veranderde de zaal in één dansende, pogoënde massa. Toen “Sleeper in Metropolis” volgde in de bis, kon iedereen tevreden naar huis.
De bijna twee uur durende show was misschien iets teveel, toch overtuigde deze grootse, kleine dame met een zeer geslaagd (her) optreden in Gent
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Amusez-Vous
Plan B is het alter ego van muzikant en acteur Benjamin Drew die eerder onopvallend in 2006 al een rapalbum maakte. De opvolger ‘The defamation of Strickland Banks’ haakt in op de huidige soulrage. De nieuwe Britse rapper/sing/songwriter brengt Motownsoul, sixtiesfunk, rock en hiphop samen, soms aangevuld met brede orkestraties en bepaald door een zoetgevooisde, zalvende zangstem en een rauw Brits ‘East-End’ accent, wat hem refereert aan Mike Skinner van The Streets. Hij debuteerde met de singles “She said” en “Prayer” en kreeg al hoge noteringen in de Engelse charts. Hij wordt nu ook met mondjesmaat binnengehaald in ons landje.
De muziek klinkt half zwart, half blank …‘Blue eyed soul’ noemt zoiets ... De plaat vertelt het fictieve verhaal van soulzanger Strickland Banks die, na aanvankelijk succes, ten onrechte in de bak belandt. Er komt hieromtrent nog een gelijknamige film.
Hartverscheurende en trefzekere soulpop met een voorliefde aan Smokey Robinson, Michael Jackson, Charles & Eddie, Terence Trent d’Arby, Eminen, The Streets en de huidige vrouwelijke soul van Amy Winehouse en Duffy.
De soul rockende sensatie Plan B houdt halt in de AB, maar moest het met een matige belangstelling doen in de Splendid in Lille.
Eerst werden we opgewarmd door een beatboxer die erin slaagde een resem instrumenten na te bootsen; opmerkelijk en intrigerend waren de vioolpartijen hierin; dan slingerden een paar explosievere klanken en beats van een paar clubdancehits ons om de oren. In geen mum van tijd had hij het publiek naar zijn hand …
Drew alias Plan B kwam, mooi uitgedost, met een heuse begeleidingsband van synths, gitaar, bas, drums en twee uit de kluiten gewassen zwarte ‘twin’ backing vocalistes het podium gewandeld.
Laat ons eerlijk zijn, niet elk nummer was boeiend, maar hij wist een klein uur lang overwegend aanstekelijke, smakelijke en gedegen soul en hiphop ineen te knutselen, en steeds waren er de overgangen van zang naar rap en weer terug. Hij schuifelde praktisch aanhoudend zijdelings op het podium.
Plan B ging van start met de sfeervolle “Writings on the wall” en “Free”, gekenmerkt van een lichte swing. Het frisse “Praying” volgde al snel en was het eerste uptempo nummer. Vóór het krachtiger klonk en de soulrock het voortouw nam, hadden we de loungy, dromerige, licht heupwiegende “Welcome 2 hell” en “Love goes down”, ideale candlelightsongs met Valentijn, die breder georkestreerd werden.
Onmiskenbaar kwam het rapverleden van de man naar boven op “The recluse”, “Every rule” en “Coming up easy”, die aan elkaar geregen waren.
Leuk allemaal, maar zoals eerder gezegd, wist niet elke song binnen de stijl te raken. De soulpopgroove intrigeerde op het afsluitende ”She said”, Plan B’s nummer one hit, die door vingertics en handclaps elan kreeg.
In de bis volgde een soulmedley van Bill Withers’ “Somebody to lean on” en “Ain’t no sunshine”, Ben E Kings “Stand by me” en “My girl” van The Temptations.
Het werd nog heter; een partycocktail volgde door beatbox, raps en gespeelde rhymes waaronder een “Alors on danse”. De leden ging zelf even uit hun dak, pogoëden en duwden tegen elkaar op een stampende “Stay too long” uit de eigen stal.
Plan B gaf een leuk concert, maar of het een blijvertje zal zijn, is een andere zaak … Intussen kan er nog een artiest worden toegevoegd bij de huidige soulrage …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Een mens heeft tegenwoordig mogelijkheden te over om zijn of haar geest te verruimen. Afgelopen woensdag kozen we eens niet voor een goed boek maar wel voor een avondje Monster Magnet. Wie zich verdiept in het oeuvre van deze Amerikaanse zware jongens komt immers al gauw op een andere planeet terecht waar niets is wat het lijkt en je van de ene in de andere hallucinatie verzeilt raakt. Bovendien lijkt de typische sound van de band wel voor eeuwig en altijd geassocieerd met de beruchte slik-, spuit- en snuifexploten van frontman en opper spacelord Dave Wyndorf die het aantal net-niet-fatale overdosissen en ‘near death experiences’ al lang niet meer op één hand kan tellen.
Ook op muzikaal gebied moet zoiets onvermijdelijk zijn tol gaan eisen. Terwijl hun live shows ongeëvenaard blijven hinkt Monster Magnet’s jongste album materiaal stevig achterop en zijn de memorabele stonerriffs van weleer toch wat ver te zoeken.
Na Wyndorf’s zoveelste afkickavontuur is er nu het nieuwe en verrassend sterke ‘Mastermind’ waarop de groep uit zijn eigen as verrezen lijkt. De groep kreeg dan ook moeiteloos de Gentse Handelsbeurs uitverkocht waar het anders zo nette stadspubliek plaats moest ruimen voor zwart leder, lang haar en sloten bier.
De bescheiden heropstanding van Monster Magnet was op de planken van de Handelsbeurs vooral te merken aan de kleine details. Wyndorf ziet er bij aanvang fris en monter uit, en neemt opvallend uitgebreid de tijd om zijn fans te begroeten alvorens de eerste noot gespeeld is. Terwijl een Monster Magnet optreden gewoontegetrouw start met een sonic bang van jewelste kondigt Wyndorf schijnbaar verontschuldigend aan dat het eerste nummer gewoon heel rustig zal beginnen om daarna alleen maar crescendo te gaan.
Met het bijna 20 jaar oude “Nod Scene” houdt de groep woord: een lichtvoetig psychedelisch nummer dat eindigt in een ongenadig gitaargevecht tussen Wyndorf en diens gitaristen Phil Caivano en Garrett Sweeny. Deze laatste is trouwens Monster Magnet’s jongste aanwinst nadat sterkhouder Ed Mundell vlak na de opnames van het nieuwe album plots zijn biezen pakte om een solo carrière te ambiëren.
Mundell wordt live echter niet gemist: het heerlijk brutale “Tractor” lonkt nog steeds naar het beste van Motörhead, en met “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige doorbraakopus van midden jaren ’90 wordt al vroeg het kookpunt een eerste keer bereikt.
Met gepaste trots eiste Wyndorf ook wat aandacht op voor Monster Magnet’s jongste album. Veel drang om te vernieuwen valt er op deze nieuwe worp niet te bespeuren, gretigheid om hun vroegere niveau te benaderen des te meer. Met nieuwe nummers als de epische stonerrock sleper “Hallucination Bomb” en het lang uitgesponnen “Dig That Hole” vindt de groep dan ook moeiteloos aansluiting bij de topplaten ‘Superjudge’ (’93) en ‘Dopes To Infinity’ (’95). Uit die platen worden met respectievelijk “Dinosaur Vacuum” en “Look To Your Orb For The Warning” twee uit graniet opgetrokken spacerockers opgediept die het publiek langzaam maar zeker in ademnood brengen.
Wyndorf heeft van dat laatste alleszins geen last; als een onbezonnen jonkie met een nog intact paar trommelvliezen keert hij zijn versterker net niet binnenste buiten terwijl zijn makkers het strakke tempo erin houden. Met “Spacelord”, de enige Monster Magnet single die er ooit echt in slaagde om de mainstream te bereiken, gaat het dak van de Handelsbeurs er uiteindelijk volledig af. Alhoewel meer meezingpop dan stonerrock lijkt dit anthem niet kapot te krijgen, en is het voor de groep keer op keer zichtbaar genieten. Het optreden was toen eigenlijk al af, maar toch hoopte iedereen stiekem op meer.
Veel tijd om een jointje op te steken gunde Wyndorf zichzelf echter niet. Na een korte adempauze hadden hij en zijn kompanen nog een viertal uppercuts in petto met de huidige single “Gods And Punks” en het eveneens nieuwe “Bored With Sorcery” voorop. Met de snedige slotakkoorden “Crop Circle” en “Powertrip” ging de zaaltemperatuur nog één keer pijlsnel de hoogte in. Met deze anderhalf uur durende powertrip bewezen Wyndorf & co op verbluffende wijze dat het goddelijke monster in Monster Magnet eindelijk terug is van eventjes weggeweest. Of hoe lelijke muziek toch zo mooi kan zijn...
Organisatie: Democrazy,Gent (ism Handelsbeurs)
Dankzij de mensen van de Democrazy werd de Gentse binnenstad de laatste weken, en ook de daarop volgende, omgetoverd in een soort van Camden Town waar je naast bekende namen ook tal van onbekend talent kon gaan opsnuiven.
Voor het project The Big Next Thing waarbij het Nederlandse concept van London Calling als spiegel diende is de concertzaal van Café Charlatan de trouwe speelplaats geworden. Het lijkt ondertussen bijna routine geworden maar ook deze keer koos men weer voor wat binnenlands talent als opener, ook al kun je Elko Blijweert niet echt meer als een beginneling gaan bestempelen. Deze sympathieke mens werkte eerder reeds met mensen als Rudy Trouvé en Daan Struyven maar de laatste tijd voelt hij zich veilig aan de zijde van Saar Van Der Leest met wie hij tegenwoordig het duo Tip Toe Topic vormt. Een speelse naam die meteen ook veel over de muziek vertelt want van bij de start is het duidelijk dat we hier te maken hebben met een allesbehalve ordinair popbandje.
Terwijl Saar zich over haar klarinet en Casio buigt, brengt Elko die omgeven is door een gigantische muur van effektpedalen gitaargeluiden die gaan van distortion, garagerock, funk tot zelfs een zomers surfgitaartje.
Gisteren bracht dit duo een leuke set ook al is een nummer als “The King” waarbij een gooi gedaan wordt naar het werk van The Residents iets te hoog gegrepen maar Tip Toe Topic is zonder een twijfel een groep die Vlaanderen een meerwaarde kan bieden ook al hebben we niet echt iets radiovriendelijks gehoord, maar soms hoeft dat ook niet.
Wie zonder probleem wel op de radio kan is het nieuwe wonderduo The Hundred In The Hands. Nu ja, de dagen dat Warp aanzien wordt als het hippe label ligt blijkbaar ook al ver achter ons want wat de Britse pers ook mag beweren, van een overrompeling in de Charlatan was er jammer genoeg geen sprake. Zoals je kon vermoeden wederom ten onrechte want ook al klinkt hun debuut best leuk maar net iets te poppy, bewezen gisteren Eleanore Everdell en Jason Friedman dat ze heel wat meer in hun mars hebben dan zomaar een verzameling leuke popliedjes.
Meteen ontpopte de bloedstollend mooie Eleanore zich tot een rockdiva met een act die verduiveld veel leek op die van Crystal Castles terwijl de dandyesque Jason voor de nodige geluidsmuur zorgde. Inderdaad, op cd zijn deze Amerikanen slechts een doorslagje van Dubstar maar op een podium zijn het twee gedreven rockers die evenveel respect hebben voor de fuzzgitaar van The Jesus & Mary Chain als voor de drumbeats van de vroegere New Order.
Na een uur wees Eleanore ons terug de weg naar de dichtgetrokken mist maar we waren ook weer getuige geweest van een groep die je binnenkort ongetwijfeld terug zult zien en mits wat nodige airplay zal het hoogstwaarschijnlijk een groter podium zijn.
Zij die er gisteren wel bij waren kunnen het misschien ooit aan hun kleinkinderen vertellen dat zij ooit op een mistige dag tot die happy few behoorden, misschien …
Organisatie: Democrazy, Gent
Twee bands die ik graag in één adem opnoem, én die beiden staan voor ijzersterke optredens zijn het Canadese instrumentaal spelende Holy Fuck en het uit Oxford opererende Foals. Vanavond stonden Foals in de spotlights … Een groot spandoek met de letters van de band werd achteraan het podium gehangen.
Het publiek ging prat op deze beloftevolle band, die aan hun tweede plaat ‘Total Life Forever’ toe zijn, die het in 2008 verschenen ‘Antidotes’ opvolgt; een uitverkochte Splendid in Lille was dan ook het resultaat.
Het kwintet van zanger/ gitarist Yannis Philippakis speelt een boeiende combinatie van postpunk, punkfunk en postrock en refereert aan bands als Talking Heads, Bloc Party, !!!, Friendly Fires en Battles. De songs worden gekenmerkt van een intrigerende, opzwepende opbouw, hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie, hoekige strakke riffs en ondergaan verrassende wendingen. De toegevoegde elektronica geeft een eigen specifieke toets en de zang van Philippakis waait over de songs heen.
Live klonk het materiaal doeltreffend, pakkend, dartelend en twinkelend. De energie was gebald, hoekig, snedig, scherp, en kende intense uitspattingen en explosies. Het jonge publiekje was meteen weg van die aanstekelijke ritmes en sprong op en neer. Sommigen skydive-den en rolden naar het podium op de repeterende, opbouwende en ophitsende ritmes en op de aanzwellende, krachtiger wordende melodieën van “Olympic airwaves”, “Cassius”, Balloons en de titelsong “Total Life Forever”.
Eerder zetten ze al de toon met een uitgesponnen “Blue blood”, opener van de recente plaat en van de gig. Hier viel de zweverige, soms (hogere) galmzang van Yannis en de beheerste instrumentatie op van de bandleden, die elkaar perfect aanvoelden. Een band op kruissnelheid! Inderdaad, anders kom je er niet toe het publiek zo snel in te palmen.
Maar dit hou je natuurlijk niet de ganse tijd vol. Wat we op plaat hoorden, hoorden we ook live, namelijk middenin de set kwam de klemtoon op en de meer epische, sfeervolle, aan math/progrock verwante stukken: een zalvende, gelaagde opbouw, zachte en strakkere motieven en jams van “Miami”, “What remains” en “Spanish Sahara”. Iedereen genoot wel van het meeslepende materiaal en de band werd dan ook terecht warm onthaald. Het triggerde de band om af en toe een forsere kopstoot toe te dienen. Een mooie afwisseling die indrukwekkend was. Tussenin imponeerden ze nog met het langgerekte “After glow”.
Tot slot lieten ze hun fans niet meer los en kwamen ze met een sterke ‘final touch’ en bis door een concept van hypnotiserende ritmes, stuwende baslijnen, frisse, slepende en strakke gitaren en bezwerende, opzwepende drums: “Red socks pugie”, “The French open” en de prijsbeesten “Electric bloom” en “Two steps , twice”. Yannis was niet meer te houden, sprong op de boxen, pijnigde z’n gitaar, was met drumsticks bezig en liet de eerste rijen z’n bezwete lichaam bepotelen …
Kijk, dit was een concert ‘pur sang’ … Yannis en Foals zijn niet de grote sprekers, maar lieten net de muziek voor zich spreken in zulke structuren. Ze herinnerden zich hun optreden nog van twee jaar terug in datzelfde pittoreske zaaltje van tijdens het Festival les Inrocks toen ze samen met Holy Fuck de anderen het nakijken hielden.
Foals is een unieke live ervaring en wij hebben het geweten, dedzju! Schitterend dus! ‘Foals - Total Live Forever’!. Binnenkort in de Bota!
Eveneens uit GB is het trio The Invisible. Deze support creëerde een apart sfeertje, een soort rocklounge door de repeterende songopbouw, de bezwerende trancy ritmes, de lichte grooves, een beheerste dosis elektronica en overwaaiende vocals; een handvol langgerekte songs in een combinatie van postrock, punkfunk en wave elektronica intrigeerden …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Als vrouwen al ballen zouden hebben, dan is M.I.A. toch wel van een serieus klokkenspel voorzien. Haar stijl, attitude en muziek is een welgemeende ‘fuck you’ naar marketinggestuurde plastieken poppen als Lady Gaga, Beyoncé of Rihanna (zet uw tv op TMF of MTV en vul naar believen het lijstje verder aan). Qua rebellie, boosheid en ‘fuck you’ gehalte is er maar één madam die een beetje in M.I.A. haar buurt komt en dat is Peaches, maar dat is dan weer een zodanig manwijf dat we een sterk vermoeden hebben dat ze wel echte ballen heeft …
Het concertje van M.I.A. kon je op zijn minst ophitsend noemen. De beats en raps mistten hun doel niet, ze waren luid, explosief en messcherp. De algemene teneur was nogal militant en pompend. Een drum, een knallende beatbox (met samples van onder andere scheurende racewagens en luid knallende geweerschoten) en een paar onstuimige dansers in combat outfit waren de perfecte begeleiding voor de snauwende en knarsende raps van M.I.A.
Een uiterst agressieve song als “Born Free”, gebouwd op die beukende Suicide sample uit “Ghost rider”, was een regelrechte aanval richting onderbuik. Die knaller (en nog steeds onze favoriet) zat trouwens vroeg in de set, maar het explosieve en bitsige sfeertje werd nadien wel sterk aangehouden met opjuttende dance tracks als “Story to be told”, “Bamboo Banga” en “Boyz”… tot een stroompanne roet in het eten kwam gooien.
Doodjammer en de nachtmerrie van iedere band of artiest, maar iedereen heeft er vroeg of laat wel mee te maken. Bij M.I.A kwam die technische panne dan nog net op het moment dat de dame (met knalgele pruik nota bene) haar publiek al danig had opgejut en er een gloeiend temperatuurtje in de zaal hing. Balen is dat.
Maar kom, na de veel te lange onderbreking hitste M.I.A. de gemoederen alweer op en bij “Paper planes” (voortdrijvend op het prachtige Clash nummer “Straight to Hell”) gingen de poppen alweer aan het dansen en kookte het potje algauw weer over.
Helaas was het kort daarop al gedaan. Veel te kort dus. Ook daarom hadden wij de indruk dat het op de Lokerse Feesten misschien allemaal iets beter en heter was, maar daar had dan ook niemand de stekker uitgetrokken. Is de Kreun in Kortrijk gewaarschuwd volgende week?!
Desalniettemin toch weer een stomend potje dance, rap en jungle van het betere soort.
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Noord-Ierse teenagers van Two door cinema club slaagden er bijna in een Aéronef te laten vollopen. De jonge ‘college’ gasten hebben nog maar 1 plaat uit, ‘Toursist history’, tien frisse, lieflijke, fijne, catchy, dansbare indiepopsongs die kort, vaardig en kernachtig klinken. De springerige gitaarsongs zitten knap in elkaar, hebben opbouwende, aanstekelijke melodielijnen en meezingbare, soms neuriënde refreinen. Synths en beats spreken de dansspieren aan en een gillende gitaarpartij zit er mooi tussenin verweven. Een eenheid vormen ze, hebben de juiste drive en worden gedragen door de jonge, hoge, dromerige stem van zanger Alex Trimble.
Ze zitten duidelijk in de lift bij het jonge volkje. Doe het hen maar na om al meteen zoveel ‘jonge’ mensen op de been te krijgen. Chique! De popmelodietjes bleven in het hoofd hangen. Zwierig, leuk en opzwepend allemaal wat het kwartet presteerde … “Cigarettes in the theatre”, “Do you want it all”, “Hands off cash, monthy” en de bruisende singles “Undercover Martyn”, “Something good can work” waren de sfeermakers van in het begin. Boeiend hielden ze het door de tempowisselingen, de forse injectiestoten, de gitaarriedels en de herkenbare tunes van o.m. “This is the life”, “You’re not stubborn” en “What you know”. Ook de nieuwe “La novelle chanson”, “Kids” en “Costume party” moesten niet onderdoen en konden exploderen met dansbare grooves. Telkens werden de jonge wolven sterk onthaald.
Drie songs gooiden ze nog te grabbel in de bis, “Eat that up, it’s good for you”, “Come back home” en “I can talk”.
Die kerels zijn net als Air Traffic, een paar jaar terug, klaar om het grote publiek te bereiken. Ze hebben de kunst om toegankelijke, speelse en intense goede popsongs te schrijven! Dit popvaatje kan een mooie toekomst bieden …
Supports waren het Franse Teenagers en Florrie. Teenagers speelden doorsnee poprock, waarvan de melodieën nu niet direct bleven hangen. Ze voegden er een vleugje ’80s wave en punkfunk aan toe. Charmeren konden ze wel maar muzikaal had het niet veel om handen …
Florrie bracht het er beter van af. Ze verdiende haar strepen al als drumster van Girls Aloud en Pet Shop Boys en die electro en dansbare tunes voegde de jonge Britse singer/songschrijfster uit Bristol, die nu in Frankrijk verblijft, met plezier toe aan de eigen broeierige, funkende electropop. Toegegeven, niet alle songs waren spannend, maar ze hadden de juiste groove en heerlijke overgangen. Watch that lady …
Organisatie: Aéronef, Lille
De AB werd in gang gereden met de poppunkertjes van Sharks, zo een groepje van dertien in een dozijn. Piepjonge kereltjes die helemaal nog niet rijp waren voor een concerttempel als de AB. Hun geslaagde cover van de onsterfelijke Clash klassieker “I fougth the law” was het enige vermeldenswaardige momentje.
Een stuk beter was de doortocht van Chuck Ragan, in een vorig leven nog frontman van emo-punkers Hot Water Music. Het bleek een goedgemutste struise kerel te zijn met een doorleefde, rauwe en naar Springsteen neigende stem. Hij vertolkte, vergezeld van een naarstige violist, op akoestische gitaar zijn songs met veel bezieling en kon op nogal wat respons van het publiek rekenen.
Wij wensen de man nog een glorieuze toekomst, maar een beetje meer variatie in de songs zou hier wel op zijn plaats zijn. De chuck mocht later trouwens met The Gaslight Anthem nog een potje komen meespelen en zingen, hij bleek een vertrouwde makker te zijn.
The Gaslight Anthem stond vanavond garant voor een aardig staaltje powerrock met de spirit van The Clash, de passie van The Replacements en de schwung van -we kunnen er echt niet omheen- Bruce Springsteen. Er zijn immers te veel raakpunten (die stem, die gedrevenheid) om The Boss niet te vermelden, maar laat toch duidelijk zijn dat The Gaslight Anthem niet zomaar een bandje zijn die hun grote voorbeelden naspelen, ze hebben wel degelijk een eigen geluid ontwikkeld, en wat voor één.
Je voelde en hoorde dat de heren een punk verleden hebben, en daar hebben ze de juiste drive aan overgehouden. Songs als “1930”, “Stay lucky” en “The backseat” waren er het levende bewijs van, dingen die zonder omkijken rechtdoor stormden en niet te veel omwegen opzochten.
De kracht van The Gaslight Anthem zit hem trouwens in de puntigheid van de steeds kort gehouden efficiënte rocksongs die met zijn allen sterk op hun poten staan. Maar liefst 24 nummers kregen we voorgeschoteld in anderhalf uurtje. Geen ruimte voor solo’s of onnodige muzikale opschepperij dus. Heel even nam frontman en uiterst sympathieke peer Brian Fallon de tijd om de zaal toe te spreken, maar voor de rest gaf de groep er zonder veel commentaar een geweldige lap op met gebalde rocksongs voorzien van ijzersterke melodieën, zoals de uiterste knappe en goudeerlijke “Diamond church street choir”, “The Queen of lower Chelsea” en “Miles Davis and the cool”, om er maar een paar te noemen.
Eigenlijk zat het vuur er al van bij de aanvang goed in, maar toch bleek de band naarmate de set vorderde meer en meer onder stoom te komen en ontmondde het hele optreden in een heuse climax. De jonge wolven speelden met een ongedwongen drive en passie en zonder enig zweempje van arrogantie. En om te tonen dat er ook een portie soul door hun bloedvaten stroomt, brachten ze een knappe eigen versie van de onverslijtbare Wilson Pickett kraker “In the midnight hour”.
Trouwens een bijzonder goede inval van Fallon om zonder het podium te verlaten al meteen de bisronde aan te vangen. “Laten we hier gewoon blijven staan en die overbodige pauze overslaan, zo kunnen we meer songs spelen”, zei Fallon. Groot gelijk had ie en daarop zette The Gaslight Anthem al van ver de eindspurt in met een splijtende demarrage met pure Philip Gilbert allures. Het dak ging er af met de gloeiende knalpotten “Great expectations” en “The ’59 sound” (hebben ze elders al een paar keer met nonkel Springsteen hemzelve tot een spetterend vuurtje uitgebouwd) en het almachtige “American slang”. Dan werd er heel eventjes gas teruggenomen met een mooi “Here’s looking at you, kid” om vervolgens finaal te ontploffen met de felle punkrocker “The backseat”.
Kijk, The Gaslight Anthem was nu een groepje volledig naar ons hart …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
