2012 bood ook een reeks bands wiens sound op het verleden is geënt en op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie; Jack White, The Black Keys en iets verderop Band Of Horses en Alabama Shakes . Phantom Limb mogen we aan het rijtje toevoegen . Het uit Bristol afkomstige kwintet brengt rootstrock pur sang , en slalomt in country, soul en gospel . De band beschikt over de prachtige naturelle krachtige stem van Yolande Quartey en de keys, Hammond , piano geven elan, kleur en gevoeligheid aan het sfeervol , dromerige afwisselende  materiaal. Je komt dan uit op goede songs als “Tumbling down” , “It’s the only way”, “Laugh like you’re mad”, “Missy”, “Harder than stone” , een lekker uitgesponnen “High en dry” en de titelsong . Aangrijpend , emotievol , bezwerend, spannend en broeierig.

Een paar jaar terug werd het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons, onder Marcus Mumford , sterk onthaald en werden  ze gezien  als één van de ontdekkingen. Het debuut ‘Sigh No more’ werd een wereldgroot succes, en die opvolger ‘Babel’ zal niet hoeven onder te doen . Marcus Dravis stond in voor de productie, én was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’.
Van kroegbandje handhaven ze zich tot een met awards overladen headliner . Hun concert was in geen tijd uitverkocht . Muzikaal geen echte verrassingen, sing/songwriting meets folk en americana riedels . Mumford & Sons houdt van een sfeervolle, intieme aanpak , neigend soms aan  acapella, of ze gaan door de opbouw , de tempowisselingen , de dansspieren aanspreken en durven te exploderen  zonder de dramatiek uit het oog te verliezen.
Melodieus , toegankelijk klinkt het allemaal: onbevangen speelse, frisse genotvolle dromerige indiefolkende songs met die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht; songs die gedragen worden door een afwisselend instrumentarium en tintelen door banjo, mandoline, accordeon en blazersectie .
Handclaps, heupwiegen, springen en dansen., het komt allemaal goed samen bij het kwartet en levert een reeks sterke songs af als “Whispers in the dark”, “ I will wait”, “Holland road”, “Lover of the light” en de titelsong “Babel” .
De plaat wordt aangevuld met een paar extra’s waaronder een puike versie van Simon & Garfunkel’s “The boxer” . Het is razendsnel gegaan voor de heren , maar die wereldstatus verdienen ze !

Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra

Amanda Palmer kennen we van het ietwat te vroeg heen gegane The Dresden Dolls . Samen met Brian Voglione heeft ze een paar sterke platen afgeleverd en in hun opwindend, broeierig, en intens emotievol songmateriaal herkennen we een soort cabaret, een Brechtiaans cabaret, dat een referentie naar de jaren ’20-’30, zwart-wit kledij en de theatrale expressie en mime impliceerde.
De zangeres/pianiste en componiste Palmer is intussen al toe aan haar derde soloplaat . Het laagje bombast en theatrale kunstzinnigheid gaan niet verloren en blijft iets uniek in de sound. Een pak nummers vinden we terug , aangevuld met een achttal toegevoegde tracks . Een erg afwisselend album trouwens , van intens broeierige spannende songs , die behoorlijk druk, volgepropt zijn, pianoballads en enkele orkestrale uitspattingen .
Heerlijk luisterend materiaal , gedragen door haar heldere , krachtige indringende stem, met mooie songs als “Smile” , “The killing type”, “Do it with a rockstar”,  of een “Trout heart replica” en “The bed song”. Het cabareske  en de dramatiek blijven behouden . Een speciaal geval , maar eentje waarvan we houden!

Dave Eugene Edwards heeft al een rijkelijk gevuld carrière . 16 Horsepower blies de americana nieuw leven in en met de ‘folknoir’ van Woven Hand houdt hij er een nog langere albumreeks aan over.
De domineeszoon en religieus predikant Edwards biedt momenteel z’n geesteskind een verfrissende wind; hij beschikt praktisch over een nieuwe begeleidingsband (enkel de drummer is er nog bij) , en de donkere, dreigende, spannende songopbouw krijgt een fikse scheut rock toebedeeld . Weg zijn de barkruk,  de banjo en de bandoneon; elektrische gitaren prediken op bezielde wijze een  nobele zondagsmis in zwaarbewolkt weer.
Dit is toch wel één van de hardste albums van Woven Hand , heftiger en intenser dan voorheen. Rootsrockende indierock . Een onderhuidse spanning, onheilzwangere melodieën en declamerende voordrachten blijven aanwezig en dat levert sterke bezwerende en opzwepende songs als “Long horn” , “In the temple of the king” , “Coup stick” , “As wool” en de titelsong op. Natuurlijk blijft er de link met de vroegere gevoelige melancholie .
Een woeste , hechte , bezeten (harde) onheilspellende prairie sound, met momenten. Dave Eugene Edwards verbaast met z’n nieuwe band. - Muzikaal onweer! 

We waren al onder de indruk , een paar jaar terug van de unieke stijl van het Londense The xx. Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound. En die het live perfect konden uit voeren …

En kijk , opnieuw verbaast The xx , met de tweede ‘Coexist’. Ze hebben een passend vervolg uit , en gaan iets dieper door de subbassen , soundscapes en synthsamples  van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Het aparte sfeerbeeld blijft behouden, die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept.
Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op  … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt  … Spitsvondige variaties , met finesse uitgewerkt en die een meerwaarde bieden.
Met precisie allemaal . En sommige minimale onheilzwangere melodieën hebben een lichte swing en groove , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf en triphop hoog in het vaandel houden!, waardoor een heupwieg en de dansspieren zowaar worden aangesproken . Op die manier heb je van hen een reeks hoogtepunten als “Angels” , “Chained”, “Fiction” , “Reunion” en “Tides”. Ook de andere nummers die lomer , trager, slepender zijn, moeten niet onderdoen. Hun onderhuidse spanning is meesterlijk .
Resultaat : opnieuw een kwalitatief hoogstaand album, die in het geheugen is gegrift! Live is het trio er nog op vooruit te gaan!

Het uit NY, Brooklyn opererende Here we go magic van Luke Temple, brengt spannend meeslepende zweverige poppsychedelica en indiefolk door de veelheid aan zalvende melodieën en een gelaagd kleurenpalet van synthgeluidjes, fijne gitaarlagen, kronkelende ritmes en een dromerige zang .
Net als op de vorige cd ‘Pigeons’ sieren de repetitief opbouwende broeierige tracks, die wat ambiente soundscapes oproepen en ergens onderhuids een link maken naar de indie van de ‘80s the Feelies; een balans hebben ze tussen toegankelijkheid en eigenwijsheid en zijn hierdoor uitermate boeiend.
De afwisselende tracks hebben iets magisch, ‘een oceaangevoel’ zoals in één van de songs omschreven . Here we go magic heeft alvast z’n naam niet gestolen !

Bombastische romantiek is de noemer van het muzikaal project van  songwriter en multi-instrumentalist Konstantin Gropper . Hij is al toe aan de derde cd , en hier vinden we sfeervolle, dromerige, filmische minutieus uitgewerkte theatrale composities .
De dertien songs zijn mooi opgebouwd , boeien door de variëteit aan instrumenten en verrassende wendingen . Ze worden gedragen door z’n diepe,  indringende stem en hebben onderhuids een melancholisch karakter .
Op uitnodigende wijze stap je in de aparte muzikale leefwereld van Get Well Soon, en deze wereld zal nog niet direct vergaan , sie.

De Ierse folkzangeres Lisa Hannigan is toe aan haar tweede cd . We horen materiaal bepaald door het vioolspel , piano en haar heldere , indringende stem. Ze verwerkt country, jazz en rock en durft op die manier breder te gaan , vooral op de eerste helft van de cd , waaronder de sterke single “What I’ll do”. Op de tweede helft klinkt het ingenomen , spaarzamer en komt de folky sing/songwritster meer bovendrijven .
‘Passenger’ is duidelijk een gevarieerde plaat , die een intiem en veelkleurig geluidspalet bevat, met pareltjes van songs als resultaat .

Tindersticks weet zichzelf steeds uit te vinden , want opnieuw horen we een reeks romantische, bitterzoete luistersongs , onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Staples.
De songs klinken broeierig , intens spannend en zitten ingenieus in elkaar. Emotioneel geladen materiaal dus.
Al meteen worden we verrast met een negen minuten “Chocolate” , gekenmerkt van een  repetitieve structuur , spaarzame toetsen en piano, aangevuld in het tweede  stuk met blazers en drums, en parlando voorgedragen door groepslid Boultner.
Binnen hun ‘vaudeville’ klinken ze uitermate gevarieerd en kan er naast het melancholieke, dramatische materiaal zelfs een lichte swing van af als op “Slippin’ shoes”. Muzikaal valt alles op z’n plaats , klinken de songs rustig , aangenaam, sfeervol , filmisch, is er de repetitieve basis , bouwen ze op , zwellen aan , en kunnen ze iets breder zijn.
‘The something rain ‘ is een sterke Tindersticks plaat!

Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. Ze hebben al een paar creatieve platen uit, en hun vorige ‘Saga’ was een artistiek eentje, die richting cabaret, vaudeville, opera  en barok uitging .
Rode draad in de Dez Mona platen is gevoeligheid en ontroering. Ook op ‘A gentlerman’s agreement’ hebben de kameleons een nieuw muzikaal hoofdstuk toegevoegd. Er is de sfeervolle, vaudeville pop met o.m. “The passing”, “Fool’s day” en “Funny games” . Daarnaast overtuigt Dez Mona met een handvol broeierige rockers , al of niet ondersteund van zwaardere, grootse en bredere arrangementen : “Soon” ,  “We own the season” en “The back door”  of je smelt voor hun ingenomen titelsong waarbij piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen. Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht.
Dez Mona heeft een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke melodieën, gevoeligheid en met weerhaken . Ze gaan origineel te werk en verdienen nu zeer zeker een ruimere erkenning. De productie was in handen van Jo Francken.