Green Milk From The Planet Orange - Avontuurlijke mix van postrock en psychedelica
Zelden een concertavond meegemaakt waarbij de twee groepen zo goed bij elkaar aansloten. Twee avontuurlijk ingestelde trio's waarin de gitarist de dans mocht leiden en zowel de bassist als de drummer telkens een even prominente rol opeisten. Het werd een avond vol niet voor de hand liggende muziek die helemaal niet van deze tijd leek, maar door het publiek gul werd ontvangen.
Muziek waarvan je je afvroeg: waar maken ze die nog? Zowaar in Oostende, zo bleek. Soy Fish, zo heette de band met Haroun Minhas aan het roer. Een gitarist die, wars van alle hypes, zijn eigen koers voer. Zijn avontuurlijke gitaarspel kronkelde zich een weg door het schemergebied van jazz, experimentele rock, psychedelica en progrock waarbij ik meende invloeden van Jimi Hendrix te horen en ook John McLaughlin even in gedachten kwam.
Ik kon niet altijd volgen maar dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn. Dat onvoorspelbare maakte het net zo mooi. Een volledig instrumentale trip, die één keer werd onderbroken door een soort monoloog die Minhas via zijn smartphone activeerde.
Dit had zwaar op de hand kunnen zijn, maar dat was het helemaal niet, mede door de twee al even intrigerende muzikanten naast hem. De pulserende bas van de bijzonder expressieve David Colameo en de bruisende drums van Louis Feys (zoon van Serge) zorgden ervoor dat alles licht verteerbaar en appetijtelijk bleef.
En dan waren er nog die Engelstalige bindteksten van Haroun Minhas, die hij af en toe wat opvrolijkte met een kwinkslag in het Oostends.
Kortom, een smaakvolle set waarbij ik Soy Fish die paar misstappen richting temerige jazzrock graag vergeef.
Groen en oranje zijn onverwacht wel heel actuele kleuren geworden. Gelukkig had Green Milk From The Planet Orange (GMFTPO) daar niets mee van doen en liet het trio uit Tokio ons zelfs even de dagelijkse realiteit vergeten.
GMFTPO tourt momenteel door Europa; dit was hun vierde van 27 shows, ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Hoewel dat laatste niet helemaal klopt.
De band werd 25 jaar geleden opgericht maar kapte ermee in 2008 om in 2016, met een nieuwe bassist, een comeback te forceren. GMFTPO noemt zichzelf een progrockband – ‘progressive rock never dies’, is de lijfspreuk van zanger-gitarist dead k - maar veel progrock heb ik niet gehoord. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Ik zou hun muziek eerder omschrijven als een avontuurlijke mix van postrock en psychedelica. Het was een mooi zicht: met zijn drieën zittend rond een denkbeeldig kampvuur. Althans voor wie vooraan stond, de mensen achteraan zullen daar wellicht een andere mening over hebben. Slechts een enkele keer verwaardigden ze zich om recht te staan, waarbij dead k dan ook meteen boven op zijn stoel klom.
Maar uiteindelijk ging het hem om de muziek en die mocht er verdomd wezen. Het lange openingsnummer ontvouwde zich vanuit een knap geboetseerde soundscape waarna het langzaam en bijna onopvallend in crescendo ging. Het had een hypnotiserend effect, maar dat werd plots bruusk onderbroken door de zang van dead k waarmee hij leek te solliciteren bij een hardcoreband. Die zang vormde niet echt een meerwaarde, tenzij de teksten relevant waren natuurlijk, maar daar heb ik geen fluit van verstaan. Nu bleef de zang vrij beperkt terwijl het instrumentaal voortdurend vingers en duimen aflikken was.
Hoewel het zeer zeker drie topmuzikanten waren, lieten ze zich niet betrappen op het etaleren van hun technische virtuositeit en gaven ze steeds voorrang aan de emotionele impact. De impulsieve gitaar van dead k baande zich een weg door de meest prachtige melodieën. Al even opmerkelijk was de solide en melodieuze bas van Damo, die soms leek te gaan zweven, balancerend op zijn stoel met zijn benen in de lucht. En dan had ik het niet eens over A (hoe kort kan een naam zijn?), de baarlijke snelheidsduivel achter het drumstel.
Deze unieke combinatie van drie muzikanten met elk een eigen, erg uitgesproken visie leverde pure schoonheid op. Na het bijzonder mooie "Tragedy Underground", de nieuwe, 22 minuten durende single maakte GMFTPO er ietwat onverwacht een einde aan.
Wat mij betreft had dit gerust nog een tijdje mogen doorgaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Siglo xx - try-out – Het coldwave vuurtje is terug aangewakkerd
Er zijn zo van die Belpop undergroundlegendes … Eentje was Siglo xx die begin jaren 80 furore maakte, dan ergens een kleine dertig op een waakvlammetje stond, om dan sinds 2018 nieuw leven te worden ingeblazen.
In 2021 was er ‘40 Y’ later, we tellen er nu 5 bij … Het combo klinkt nu de dag van vandaag intens, donker, rauw, grillig, strak, spannend, apart, eigenzinnig binnen die mooie noemer van new-/coldwave, kortom postpunk avant la lettre en na al die jaren sterk overtuigend!
In de originele bezetting vinden we ze niet meer, maar het is duidelijk dat Siglo xx in deze formule ‘alive & kicking’ is, scherp, gedreven, meeslepend, donker onderkoeld. Jeugdsentiment in een modern opgestoft zwart jasje, die er na al die jaren in slagen ons nog steeds bij het nekvel te grijpen. De songs kregen een broeierige injectie en spanning, er worden mokerslagen toegediend, zonder aan intensiteit en donkerte te verliezen. Zwartgallige, grillige zielsmuziek blijft de rode draad, die het nauwst beantwoordt aan een Joy Division en de eerste jaren van New Order. Toegegeven, we leefden toen in een andere tijd, waar de toekomst onzekerheden had met crisissen, zoekende was (is het nu beter?!), geen perspectieven bood, zeker in Limburg vanwaar deze band afkomstig was, met de sluiting van de mijnen, die de muziek beïnvloedde. We werden in die jaren overspoeld met enkele albums, single EPs, rarities, compilaties enz.
Het muzikaal waakvlammetje maakte dat Siglo xx kon overleven. De songs zijn deels meegegroeid met de tand des tijds, zoals postpunk nu wel klinkt. Met hen zie je waar bands als Editors, Interpol, White lies of dichter bij huis Customs, Whispering sons de mosterd vandaan haalden.
De donkerte van de Belpop siert met bands als deze (remember Aroma di amore, De Brassers of Red Zebra), ook al was het meer underground. Ze hebben nooit de erkenning gekregen in hun sterkste levensjaren. Op die manier bleef Siglo xx op de cultradar. Muziek die kon troosten en niet troosten en in die coldwave had het iets unieks, beetje rebels eigenwijs.
45 jaar later is het een uitgebreid combo geworden, met toevoeging van altsax, flute en een violiste in sommige nummers. En dat ze van zich afbijten, hoorden we met de gitaristen, de diepe basstunes, de keys, de opzwepende, bezwerende drums en allerhande muzikale tierlantijnjes tussenin. Het toont aan dat Siglo xx muzikaal niet heeft stilgestaan.
De huivering en protest voelde je in sommige video’s, tja hier schuilde ergens ook wel een Godspeed of Amenra. We werden in hun wereld gedropt met “Until a day”, “Endless corridor”, “Shadows”, “Guilt and desire” en “Silent house”, die diep terug groeven in hun archief. Ze intrigeerden door de donkere repeterende crescendo opbouw , de rauwe ritmiek en de balans introspectief- extravert, zonder het sfeervolle, dromerige, sombere, zwarte kader te verloochenen. En inderdaad , hier zorgde de bijhorende instrumentatie van altsax, viool en flute voor een kleurrijker geheel, met kenmerkende projecties op het achterplan.
Er schuilt ook een zeker escapisme, het willen ontsnappen in hun materiaal, maar met een lichtje in de verte. We behielden het aparte, unieke karakter met een “After the dream” en “Sister suicide”. Meegaand met de tand des tijds durfde het combo gaandeweg forser, krachtiger, feller te klinken, zoals op “The pain came”, “Sister in the rain”, “End of the night” (met een industrial tintje) en het gekende “Individuality”, die nu terug in de belangstelling komt door een promoclipje. Niet verwonderlijk eigenlijk, hun sound is ook filmisch en lijkt wel getekend voor een soundtrack van allerhande mistroostigheid. “No one is innocent” is er dan eentje met weerhaken, die dreigend, triest als alternatief, explosief, noisy klinkt. Een snedig waverockende “Factory” en “The beginning” sloten de set overtuigend af.
Nee, we kregen spijtig genoeg in de bis geen depri-gevoelige “The naked and the death”, die de aanzet vormde van hun carrière, wel het gekende “Dreams of pleasure” en “The act of war”, die moeiteloos op een album van Joy Division terecht konden. Schitterend hoe deze twee intense, opbouwende, broeierige, boeiende nummers een stevige touch kregen. Wat een sterke afsluiters. De C-Mine in Genk kon hier een warme gloed krijgen.
Het muzikaal concept van Siglo xx is nog niet ten eind, het vuur is terug aangewakkerd. Na de try-outs was er hun optreden in een uitverkochte AB.
Ze hebben nog een rits concerten in het vizier, het komende najaar, een rewind zeker waardig. Postpunk avant la lettre, of hoe onderkoelde wave, punk, somberheid, duisternis en spanning elkaar vinden …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut at AB, Brussel op 17 januari 2026
Siglo xx
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8948-siglo-xx-17-01-2026?Itemid=0
Rehash neu klang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8947-rehash-neu-klang-17-01-2026?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Little Kim & Friends - A Dolly Day to remember - Voor één avond lag Dollywood aan de Leie
Little Kim (Kimberly Claeys) is een bezige bij. Als ze niet op tournee is met haar solo-materiaal, met Kadril of met Guido Belcanto, dan verzint ze nog wel iets anders. Ze zat bijvoorbeeld al mee in een John Prine-tribute en we mochten eerder ook al genieten van A Country Night To Remember, een ode aan het genre. Met A Dolly Day To Remember bracht ze die twee formules samen: een eerbetoon aan haar heldin Dolly Parton, met een uitgebreide bezetting. Dat zorgde deze maand voor een reeks volle zalen. Wij gingen luisteren op de slotavond van de tournee, in een uitverkocht Leietheater in Deinze.
Het moment van deze korte tournee was raak gekozen, zo net voor de 80ste verjaardag van de Amerikaanse country-diva. Eind vorig jaar leek het er overigens even niet goed uit te zien voor haar, toen ze werd opgenomen in het ziekenhuis, maar enkele dagen later kon ze haar fans en de rest van de wereld geruststellen. We zijn nog niet van haar af. En de taaie tante treedt overigens nog steeds op, ondanks haar 80 lentes.
In de bezetting op het podium van het Leietheater zagen we vooral bekende gezichten van bij eerdere Little Kim-concerten, met onder meer Bruno Deneckere en Andries Boone. De uitbreiding kwam van het Belgische countryduo Eriksson-Delcroix en van verteller Christophe Vekeman. Toegegeven, vooraf vreesden we een beetje dat een verteller de vaart uit de voorstelling zou kunnen halen. Maar die vrees was onterecht, want hij kan perfect doseren in zijn wist-je-datjes en anekdotes over het leven en de muzikale loopbaan van Dolly Parton. En geboeid vertellen is een kunst op zich. En, in Deinze kunnen ze geboeid luisteren. Ook niet onbelangrijk.
De set – deze keer zonder Nederlandstalige interpretaties - was minutieus opgebouwd. Na opener “My Tennessee Mountain Home” werd al verrassend snel “Coat of Many Colors” weggegeven. Die hartverscheurende en heel autobiografische song hadden we misschien eerder in de finale verwacht, maar dit werkte ook goed. In de eerste helft zaten voorts nogal wat nummers uit de periode dat Dolly Parton aan deze kant van de oceaan nog niet zo bekend was.
Niet alle gebrachte nummers van A Dolly Day To Remember zijn door Dolly Parton geschreven, maar er was altijd een link met de verhalen die Vekeman bracht of met de mensen op het podium. Zo is “If Teardrops Were Pennies” het eerste lied van Dolly Parton dat Bruno Deneckere en Little Kim ooit samen brachten, in de Missy Sippy. En zo is “Islands In The Stream” het ‘trouwfeestlied’ van het duo Eriksson-Delcroix, maar op hun trouwfeest zelf is het nog even wachten. Iets met een op café verloren verlovingsring nog voor de aanzoek kon gebeuren. Het komt allemaal ooit wel goed.
Een selectie maken voor één avond is altijd een beetje verliezen. Want Dolly Parton heeft zowat 3.000 eigen nummers geschreven en opgenomen en ze was/is ook niet vies van een cover. In de verhalen komt een stukje over Elvis Presley en dan wordt ‘zijn’ “In The Ghetto” ingezet. Van dat nummer heeft Dolly Parton dus ook ooit een cover uitgebracht als single.
Uiteenzetten wie welke song of welk deel van een song gezongen heeft, dat zou ons te ver leiden, maar laat het ons erop houden dat misschien vooral de twee zingende dames fel uitblonken, elk in hun eigen stijl en timbre. Wel leuk is dat een nummer uit één van de Trio-albums (van Dolly Parton met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, drie dames dus) in het Leietheater gezongen werd door Bruno en Bjorn, de twee zingende mannen op het podium. Voorts zat ook bij de muzikanten iedereen perfect in zijn rol. Het spelplezier spatte van het podium af.
De duiding van Vekeman gaf de songs wel vaak nog een extra laagje. Zijn inleiding zorgt mee voor het eerste echte kippenvelmoment bij “I Will Always Love You” en zo volgden er nog wel een paar. “Down From Dover” is op zich al geen vrolijk lied, maar als je dan te horen krijgt wat op de achtergrond speelde bij Dolly Parton, dan snijdt die song nog harder door je ziel. Dan zitten we al aan het kantelpunt van de avond en gaan we naar de grotere hits. Allemaal kwamen ze aan bod in Deinze, van “Jolene” tot “9 To 5” en “You Are”.
Persoonlijk had ik nog graag “Heartbreaker” op de setlist zien staan, maar zo zal wel iedereen in de zaal er één of meer hebben die hij nog graag eens had teruggehoord. Uit de concerten van A Country Night To Remember had Little Kim nog “Blue Bayou” meegebracht en ze bracht die song alweer met heel veel passie.
Na de staande ovatie van een uitverkocht Leietheater moest er snel nog een toegift gekozen worden en dat werd uiteindelijk een swingende herneming van “My Tennessee Mountain Home”.
Little Kim en haar vrienden hebben een gouden formule in handen. Er zijn vast nog wel een paar interessante aanleidingen te vinden om nog meer bij een breed publiek bekende country-artiesten te eren met een avondvullend programma. Dat allemaal terwijl we geduldig wachten op nog een nieuw album van haar.
Organisatie: Cultuursmakers ism Leietheater, Deinze
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98580-little-kim-ademhalen-is-een-veel-persoonlijker-album-dan-moederland
https://musiczine.net/index.php/nl/item/92708-little-kim-friends-a-country-night-to-remember
Briqueville - Zwarte kerst
Briqueville, Divided & Bloed
Een affiche met drie hardvochtige bands was het perfecte tegengif voor al dat kleffe kerstgedoe. Dank u wel, Popallure!
In deze hoogtijden van de meligheid was een beetje tegenstroom immers zeer welgekomen. Die van Bloed hadden dat goed begrepen, met een frontale portie agressieve industrial-metal werd de menigte hardhandig uit zijn kerstmodus gerukt. Bloed klonk bij momenten misschien een beetje te schreeuwerig, maar de broers en zus waren wel in hun opzet geslaagd, namelijk de boel keihard door mekaar rammelen tot alle kerstballen volledig aan diggelen waren geslagen.
Divided heeft met ‘Light Will Shine’ alvast een sterk album achter de kiezen, maar live zat nog niet alles op de juiste plaats. Hun hardvochtige metal klonk soms te chaotisch om echt te overtuigen. Aan de songs lag het nochtans niet, want met “Cinder”, “Days Undone” en “The Vicious Loop” hadden ze bijzonder sterk materiaal in de aanbieding, maar er zaten nog iets te veel barsten en gaten in het pleisterwerk. We twijfelen er echter niet aan dat het met deze jongens goed komt, want hier zat verdomd wat agressie, power en branie achter.
Nog wat oefenen om volgende zomer volop te schitteren op Alcatraz, moet zeker kunnen.
Hoofdgerecht van de avond was natuurlijk de mysterieuze post-metal van Briqueville. Na al die jaren is de identiteit van de groepsleden nog steeds geheim en blijven ze gehuld in maskers en donkere gewaden. Het houdt alleen maar de magie en het mysterie dat rond hun persoontje hangt, in stand en het komt de muziek zeer goed uit. Want hoe meer waas en geheimzinnigheid er rond deze band hangt, hoe intenser en boeiender ze klinken.
De sound van Briqueville was ook vanavond weer gedreven, atmosferisch en immer dreigend.
Met als aftrap een bezwerend en lang uitgesponnen “Akte VI” zat het al meteen goed, er hing een bruisende en duistere atmosfeer in de lucht die voor de rest van de avond niet meer zou verdwijnen.
Briqueville schakelde geregeld over van innemende post-metal naar snoeiharde doom-metal en weer terug. De vocale prestaties bleven beperkt tot enkele profetische uitroepen van de keyboardspeler, voor de rest was dit een magische instrumentale trip langs monumentale riffs, epische en onheilspellende uitweidingen en verslavende drums.
Briqueville bracht wederom een begeestering teweeg die ze de ganse de tijd wisten aan te houden en helemaal op het einde naar een climax stuurden met een verschroeiend “Akte IV”.
We werden een dik uur en een kwart meegezogen in hun mystieke, donkere en bevreemdende wereld en hadden het daar volledig naar onze zin.
Dat ze nog maar een tijdje die kappen en maskers blijven ophouden, het zit hun muziek als gegoten.
Maar wordt het nu niet stilaan tijd voor nieuw werk? We zijn immers benieuwd naar het vervolg van dit avontuur, er mogen nog een stel nieuwe aktes in dat epische boek vastgelegd worden.
Organisatie: Popallure
Kerstmis met Christoff - Een zalige muzikale tijd tijdens de kerst, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid
Intimiteit en Verbondenheid, Terugblikken en Vooruitkijken, het zorgt muzikaal dat de kerst concerten ‘Kerstmis met Christoff’ iets amicaals, bijzonders, magisch zijn. Inderdaad Warme Gezelligheid is de troef van ‘Kerstmis met Christoff’, al jaren dé onbetwistbare kerstkoning!
Christoff trekt traditiegetrouw in december op tournee met zijn band en vier getalenteerde zangeressen. De sympathieke Oost-Vlaming maakt de sombere, donkere dagen in een uitgebreide kersttour iets gemoedelijker, draaglijker, intenser, sympathieker, letterlijk ‘licht’-er zelfs, waar hij zijn favoriete kerstklassiekers brengt.
Een muzikale kameleon in het genre is hij, van singer, schlager tot theaterconcerten van ‘Christoff zingt Tura’, weet hij moeiteloos de focus te verplaatsen naar één van zijn meest geliefde tradities: zijn reeks kerstconcerten.
Hij geeft het zelf aan "Kerst is een heel belangrijk feest voor mij. Ik vind het zalig om kerst te vieren met alleen maar mensen die je graag ziet”. Een sfeer die hij maar al te graag dootrekt in zijn jaarlijkse kerstconcerten. Het zijn woorden die we ook horen van een Andre Rieu.
Christoff draagt de titel ‘Kerstkoning van Vlaanderen’ met recht en plezier. Alles wat Kerstmis zo bijzonder maakt – de gezelligheid, de lichtjes, de lekkere gerechten, de muziekjes.
En die muziekjes konden we een goed anderhalf uur horen van dit kersticoon, die vertrouwd eigentijds de kerstnummers aanpakt. Tussenin konden de vier dames met hun prachtige indringende, heldere, dromerige stemmen, die hem met zijn warme stem op het podium vergezelden, zelf hun momentjes pakken. Een mooie afwisseling, net als de ruimte die z’n twee muzikanten aangeboden krijgen. De fonkelende kerstlichtjes aan de kerststal durfden nog feller te fonkelen.
We werden geloodst in deze kerstsfeer met nummers als “Kerstmis met jou”, “Witte kerstmis”, “Sneeuwtapijt”, “Als een vlinder”, “Een ster die voor ons schijnt” en de christelijke touch van “Onze Vader”, “De ster” , “Gloria Hallelujah” en “Engelbewaarder”.
Of van anderen als “De roos (Ann Christy), “Rode rozen in de sneeuw” (Marva), “I have a dream” (Abba), “De kleine trommelaar” (‘little drummer boy’) én met een schouderklop aan wat goede vriendin Belle Perez overkwam, met het plotse overlijden van haar man.
Een mix van eigen kerstnummers, traditionals en covers kregen we, soms wel in alle talen, van Nederlands, Engels, Frans en Duits. Ze werden meegeklapt, -geneuried, -gezongen in deze prachtige locatie, de OLV Ter Duinenkerk. De gezangen en de echoes zinderden na. Mooi om even stil bij te staan en even te bezinnen. Als je ziek bent heb je maar één wens, als je gezond bent, kun je verder dromen. Rouw en verdriet, maar dankbaar zijn dat iemand om je geeft, van je houdt. Terugblikken van wat gebeurd is én vooruit kijken wat de toekomst brengt, met bovenal een goede gezondheid en een samenhorigheidsgevoel, blijven geloven in een mooie wereld. En deze sfeervolle muziek, die ontroert en verblijdt. Da’s het vurig verlangen en de ultieme wens van Christoff.
Je kon genieten van een zalige muzikale tijd van ‘Kerstmis met Christoff’, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid door z’n warmhartige songs en warme stem. Zondermeer een vroijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar op zijn plaats…
Organisatie: Concertevents ism House Of Entertainment
Abel Ghekiere - Emoties verbonden met het leven
Abel Ghekiere (*****) is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze.
Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Dat merkten we eerder dit jaar op het festival BRDCST, waar we hem zagen optreden in de Kerk. "Samen met z'n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip."; schreven we.
In een goed vol gelopen De Casino zou hij dat ‘trucje’ in een intimistisch kader nog eens overdoen.
Doordat de band heel dicht bij zijn publiek zat, konden de heren en dame nog intensiever tewerk gaan. Door de toevoeging van die ‘field recordings’, ontstond sowieso een vaak bevreemdend mooie aanvoelende verhalenlijn. Die op zijn beurt mooi werd uitgebeeld door breed, kleurrijk klankentapijt. Abel Gekiere zit samen met zijn muzikanten op het pad van de intimiteit, maar soms wordt het gaspedaal wat ingedrukt, wat zorgt voor een emotioneel beladen climax. Net dat, die golvende beweging, voortdurend schakelen zorgt ervoor dat dit geen hapklare brok is, maar goed is voor de avontuurlijke jazzliefhebber.
Iedereen genoot op zijn eigen wijze, de muzikanten gingen speels met elkander en het publiek om. En dit ondanks de ernst van sommige songs, die vaak pijn en vertwijfeling omvatten. Maar overal zie je een lichtje aan het einde van de tunnel.
Net wanneer je een lijn meent te ontdekken, verandert het gezelschap weer van versnelling. En laat je verweesd achter.
Meer dan een uur lang deelt Abel Ghekiere prikkels uit, waarbij je best je fantasie de vrije loop laat. Het publiek reageert enthousiast en Abel krijgt voor zijn inzet een verdiend daverend, rechtstaand applaus.
Meer nog, het publiek roept hem terug voor een bisnummer waardoor hij met zijn band moet improviseren want dat was blijkbaar niet voorzien binnen hun set. Als volleerde jazz muzikanten kan dit geen probleem zijn, dus werd nog een laatste keer muzikaal alle emoties losgelaten.
Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn. Elke song heeft z’n persoonlijk verhaal, en je voelt aan of het ook van jou kan zijn.
Die uitgekiende muzikale wijze van Abel Ghekiere brengt ons als persoon tot een soort gemoedsrust. In die circa 90 min wist Abel Ghekiere iedere aanwezige heel diep te raken, een zalving voor de ziel? Knap!
Pics homepag @Piet Breda
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13
In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.
Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.
Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.
Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0
The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing
The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos
The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.
Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.
Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.
Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.
The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0
The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix , Antwerpen
Gnome - Trollenmetal in Stonerland
Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.
Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.
Pics homepag @Jens Roels
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Maanzaad – Een muzikale diversiteit
Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.
Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?
Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.
Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****) zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.
Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!
Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Arsenal - De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen. Arsenal plaveit de weg naar een goed en beter leven!
Arsenal en Vitja Pauwels
Arsenal is er eentje die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Een band rond de tandem John Roan - Hendrik Willemyns, 25 jaar bezig, spreekt alle leeftijden aan en probeert zichzelf steeds opnieuw te vernieuwen. Het samenbrengen van verschillende stijlen en culturen in een gevoel van samenhorigheid blijft en staat hoedanook centraal .
Kortom, een versmelting van oud en nieuw in een spannende, broeierige, aanstekelijke groove die iedereen een gelukzalig gevoel geeft…
In die 25 jaar brachten ze twee handvol platen uit, die een warme , kleurrijke touch hebben. Een heerlijk klankenpatroon, balancerend tussen een sprankelende, dynamisch sound met een dansbaarheidsfactor en weemoedige dreampop, die een donkere, dreigende tune durft te hebben. Het gaat dus van een aangenaam zomers gevoel, onthaasten tot een gevoel van exotisme naar een vasthouden in onze dagdagelijkse realiteit.
De eerste tien jaar van hun carrière , het oudere werk dus, is alvast goed in het geheugen gegrift met talrijke goed in het gehoor liggende singles.
Innovatie hebben de twee nooit uit de weg gegaan, het werk van de laatste tien jaar is, buiten de single opnames wat aan ons voorbij gegaan, maar ze verloren nooit die unieke combinatie van synthpop, percussie en exotische invloeden. En het zorgde zelfs voor een bredere context, waarbij hun combinatie de brug sloeg met poprock, indie, afro, etno en world.
Het nieuwe album ‘Okan okundun’, in het voorjaar uitgebracht, bouwt verder op hun ‘Rush of shaking shoulders’ en ‘The rhythm of the band’ en de cinematografische compilatie ‘Jungle hotel’; het omarmt net hun kenmerkend warm, kleurrijk geluid in dynamiek en introspectie. Toegegeven , er valt hier wat meer indie op in een wisselende stemming en tune, door intrigerende, boeiende, aanstekelijke en ingenomen gitaar- en baslijntjes.
Al die jaren hebben de twee gewerkt met gasten. Een onnoemelijke aantal zelfs.
De try-outs, net voor de grote vakantie in de Roma en de zomerfestivals, waren zoals verwacht terug een succes en het kon dan ook niet anders dat enkele clubconcerten volgden. De Vooruit was dan ook moeiteloos tweemaal uitverkocht. En in 2026 wordt het uitkijken naar de Lotto Arena.
Samenhorigheid is het sleutelwoord bij John Roan en Hendrik Willemyns, die nu terug op het podium staat ipv aan de knoppen. Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Willemyns is de techneut, die alles in elkaar knutselt.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net dat multi-culturele herbergt die Arsenal net zo speciaal, uniek maakt en houdt.
Nu bij deze tour waren Felix mMachtelinckx (Tin Fingers) en Lindy Versyck (Tje) van de partij. Met negen in totaal dus op het podium nu, waarbij de sound een vollere insteek kreeg door de twee gitaristen, de twee percussionisten en niet te vergeten de ondersteunende samenzang van de twee dames .
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het album ‘Okan okunkun’ en “Amplify” uit 2018 openden de set. Het toont Arsenals creativiteit, brede insteek en het vernieuwende gezicht. Zondermeer ok en goed klinken ze, maar je hebt het gevoel dat deze nog wat meer ingeburgerd hoeven te geraken. Maar met een performer als Roan vormt dit geen enkel probleem, om iedereen te prikkelen en in beweging te brengen.
Een eerste echte herkenbaarheid volgde na deze twee met een “Switch” en “Saudade”. Het sterke samenspel, de zangpartijen en de afgewerkte lightshow bieden friste en tillen de nummers naar een hoger niveau. Mooi in z’n totaliteit.
Nog even wat recent materiaal in de spots met een “Moonlight calls”, “Hey ghost” en “Animal”. “Temul “en verderop in de bis het recente “Swim by” laten triphop in z’n beste traditie horen met een Scandinavische, ijzige en een licht swingende inslag. Een hoofdrol is hier weggelegd voor Versyck, die zich profileert als een nieuwe Robyn, Aurora, Sigrid of oldie Robin S …
We grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre van Arsenal met een “Estupendo”, “Lotuk” en “Longee”, die Gysel terecht en overtuigend in de spotlight plaatste met een begeesterende smachtend-zwoele soulfulle zangpartij, wat sterk werd onthaald.
Intussen was het publiek als band goed warm gedraaid, handclaps, handjeszwaaien en de ‘oohooh’ meezingmomenten waren elementen die dit materiaal en de set nog mooier, schoner maakten.
“”Longee” was er al eentje om in te lijsten, de versmelting van “Melvin” en “A volta” was het volgende. Schitterend hoe deze twee songs in een zomerse vibe klonken. Oudje en doorbraaknummer “Mr doorman” kreeg een nieuw kleedje van diepe basstunes, repeterende dreunende (hiphop) ritmes en werd gezongen in een rapstyle.
En tussenin vergaten ze groeisongs als “Black mountain” en “One day at a time” niet. Het meer recente werk sijpelde met mondjesmaat door.
Arsenal is, net als de Engelse voetbalploeg, bijlange nog niet uitgespeeld, integendeel ze shotten nog doeltreffend genoeg om iedereen bij de leest te houden in het brede oeuvre van heerlijk groovende melancholische en dansbare synthpop. De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen.
‘May the force be with u’, Arsenal is nog steeds die band die de weg plaveit naar een goed en beter leven. Verlies hen maar niet uit het oog. Volgend jaar in de Lotto Arena te zien! En een tweede muziekzomer lonkt.
Support was Vitja Pauwels die solo enkele songs voorstelde met een intens, spannend virtuoos gitaarspel van dromerige rootspop, americana, Touareg en knisperende elektronica. Ze ademen een zeker soundtrackgevoel.
Het geroezemoes in het begin van de set was een smet, maar gezien het dan wat forser, krachtiger klonk, smolt dit makkelijk weg. Een getalenteerd, interessant sing/songwriter die in kleine zaaltjes z’n dada kan vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Arsenal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8902-arsenal-01-12-2025?Itemid=0
Vitja Pauwels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8901-vitja-pauwels-01-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
