Het gaat goed vooruit met het Kortrijkse SX rond Stefanie Callebaut, die al hun muzikale bagage en ervaringen staken in een overtuigende set. Het trio heeft na enkele opmerkelijke singles een sterk debuut uit . Ontdekt tijdens Westtalent en de vi.be on air van StuBru met “Black video” leverde een ‘boost’ op. Tja waren ze vorig jaar nog overal te zien als support , dan namen ze nu zelfzekere stap als mainact . Die single , al ruim anderhalf jaar oud,  is intussen in het geheugen gegrift. SX zit duidelijk  in de lift en hun optredens tijdens de clubtour zijn een uitverkocht succes.

In een kleine vijfenveertig minuten kregen we een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, dat bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klinkt. Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’, het debuut zien, en de handgebaren , het bekkentrekken en de etherische, onheilzwangere, hallucinante zang van Stefanie. Een sound gebaad in een mistig, feeëriek , sprookjesachtig als witchy decor . Haar bedwelmende zang hangt ergens in de sferen van Florence Welch , Roisin Murphy, Victoria Legrand van Beach House, Julee Cruise (Twin Peaks) en Kate Bush.
Vóór het optreden werd de aandacht al deels gescherpt door de krakende soundscapes die refereerden aan Spielbergs ‘Close encounters of the third kind’ . SX viel met de deur in huis met de grootse single “Gold” , die iets vetter , opzwepender en krachtiger klonk. Ook de titelsong “Arche” kreeg een extraatje door de aanzwellende opbouw, de elektronica en het tromgeroffel . Kernachtig en goed , waarbij de instrumentatie ruimte kreeg.
Ze werden sterk onthaald , en naast de elektronica , vulde o.m. op “Midnight hour” en “The discovery” (niet op hun cd) een uitwaaiende reverb gitaar en beat aan . De psychedelische tunes van “Aurora” voerden ons mee op de golven van de zee. “Pearls” , “Beach” en de huidige single “Graffiti” hadden een mysterieuze tint door de sfeervolle , donkere,  slepende tunes. “Black Video” sijpelde binnen, baande zich een weg in de hersenspinsels en werd (lichtjes) mee geneuried. Tot slot ging het opbouwende “The future” naar een climax, een broeierige spanning door de keys  en het  indringend gitaargetokkel , popwave die ademruimte kreeg, én trouwens het langste nummer van de set !

Kortom, SX - feeëriek met een donkere, apocalyptische ondertoon - Jong talent en een revelerend bandje! Nog o.m. te zien tijdens Instant Karma in Oostende (via de Zwerver) en in de AB, Brussel.

Mittland och Leo - Ze kregen al enige support op StuBru  door de Select van de Week van Eigen Kweek . Joke Léonare en Milan Warmoeskerken uit Antwerpen komen aandraven met een aparte , originele groepsnaam , een samentrekking van een Zweedse naam voor het land en elkaars namen . Het duo baadt in een nevelig, mistig landschap van instrumentale chillwave op z’n JM Jarre’s;  een rustgevend klanktapijt dat af en toe knappert, knettert en ijl, spooky durft te klinken. Gezellig, maar met een mate van spanning en onrust!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mittland-och-leo-28-02-2013/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-28-02-2013/

Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent  

De IJslandse Sigur Ros van Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co hebben een uniek optreden gegeven. Sigur Ros biedt een aparte trip, eentje die hemels , mystiek , spiritueel, mysterieus, dreigend en huiverend is, en talrijke emoties losweekt. In hun muziek horen we geen klassieke popsongs, maar een geluid van uitgesponnen klankstructuren en de hoge , indringende falset van Jonsi , in het IJslands , in het ‘Hooplands’ (een IJslands dialect en/of eigen ontwikkeld taaltje) en in het Engels .

Sigur Ros bracht het verleden van hun eerste drie platen samen, een schim van de ambient geörienteerde soundscapes van de recente ‘Valtari’ en richtte zich naar de toekomst door elektronische ritmes en structuren .
Het optreden in OLT Rivierenhof vorige zomer , kan achterna gezien worden als een vingeroefening van wat we vanavond te horen en te zien kregen . Een magistraal concert van een sterk op elkaar ingespeelde band op scherp en de aandacht voor detail!
In de opbouw werd hun sound omgeven door de orkestraties van Amiina , de blazerssectie en de tierlantijntjes van toeters en bellen . Hun sound werd en is iets ongrijpbaar, voert, sleurt ons mee en ontroert ten top. Linken naar de  postrock , postmetal en  drone zijn op hun plaats . Contrasten jazeker , door een verstilde , elegante schoonheid en ingetogen pracht , die hartverscheurend , breekbaar , pakkend , dartelend , twinkelend klinkt. En hier is sprake van meer dan zomaar wat elfenpop door de keys , de klavecimbel , (elektronische ) drums , en die aanzwellende partijen van majestueuze en martelende strijkstokken op de gitaar, die  zorgen voor verrassende wendingen. En dan kom je op het gevoelsterrein van kippenvel en huivering dat ijzingwekkend en  zalvend is  .
Reportages over IJsland zijn altijd meer dan de moeite. Sigur Ros bood vanavond de soundtrack van dit ‘land of fire & ice’, een beleven van klanken en muzikale puzzelstukjes, die hun plaats vonden en beeldend waren door de projecties. We waren onder de indruk van natuur-, berg- en sneeuwlandschappen, gletsjers, geisers , robuuste rotsen, en hadden de opborrelende gedachtes van Jules Vernes 20000 mijlen , het genot van de hoogste, snelste en langste val van de Oostenrijker Felix Baumgartner , oceaanstormen , vulkaan uitbarstingen en lavastromen. Sigur Ros bracht het allemaal samen in indrukwekkende visuals , belichting en in een wall of sound van een reeks schitterende nummers. De eerste ‘Yfirboro” en “IGaer” werden achter een doorzichtig scherm gespeeld , waarop afwisselend de silhouetten van de muzikanten en natuurbeelden werden geprojecteerd, als op een 3d decor; subtiel uitgekiend, door de aanzwellende opbouw , de breekbare , onheilspellende tunes en de explosies. “Ny batteri” overmeesterde het publiek en was al gauw een hoogtepunt.
Af en toe konden we naar adem happen op een paar sferische songs van pure verstilling en soberheid, niet vies van een bredere omlijsting van koortjes en effects; zoals “Vaka” door de lichtvoetige eenzame pianolijnen, en “Varuo”, afkomstig van ‘Valtari’. Ook het sprookjesachtige, toegankelijke  “Hoppipolla” , omgeven van een sterrenregen, was een must to see en voelen.
In de rest van de twee uur durende set werden we volledig meegesleurd in hun epische, theatrale werkstukken als “Saeglopur” en “Glosoli”. Nieuwtjes “Brennisteinn” en “Kveilur” werden gekenmerkt van elektronica, knip –en plakwerk van industriële geluiden en gruizige, knetterende beats (knipoog Radiohead). Het geheel was wonderlijk overweldigend en overdonderend .
Het ‘waauw’ gevoel zette zich verder in de bis, een aaneenrijging van drie hoogtepunten trouwens ,die telkens sterk werden onthaald . Klassiekers “Svefn-g-englar” en “Popplagio”, die gierend en scheurend de set besloot, en  het nieuwe “Hrafntinna” waren een schitterende keuze . Iedereen werd gewoonweg omvergeblazen; wat een muzikale tsunami!

Sigur Ros liet zich niet onbetuigd en na ruim tien jaar toont de band aan er nog steeds te staan met hun unieke ‘progressive’ sound . Pure magie – een indrukwekkend , uitstekende set … “Thank you very much” mompelde Jonsi af en toe en met een welgemeende buiging namen ze afscheid.

Een IJslandse wind ervaarden we van Blanck Mass, prikkelende elektronica en ambiente soundscapes, en niet toevallig is hij diegene die meewerkt op het komende werk van Sigur Ros.

Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/

Videoplaylist Youtube (3 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyTaIKJiHyfPAogSsEYvBuQ

Organisatie: Live Nation

‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s,  mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …

Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten  mee, waarvan een Zuiderse  blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige  en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue  en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun  instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een  “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare  “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!

Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!

Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden  een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ ,  een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende,  broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/

Organisatie: Depot, Leuven  

Leuk meegenomen zo’n concert van Dan Deacon, een geniale elektronicanerd uit Baltimore, Maryland. Omgeven door een veelal analoge apparatuur en omringd door feestverlichting en een gloeiende doodskop, zien we hem als live band met een tweede knoppenfreak en 2 drummers, de zaal op z’n kop zetten.

Dan Deacon - Een apart, weirde figuur die  in de belangstelling kwam met de in 2009 ‘Bromst’ en de pas verschenen ‘America’ . Hij heeft eigenlijk al een pak  platen uit en hij knutselt, knipt , plakt, en brengt een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier. Indietronica, psychedelica en avant garde kruisen het pad , waarbij het materiaal op plaat wel goed klinkt, maar nu niet uitdrukkelijk ongelofelijk kleeft en inwerkt op de dansspieren; live krijgen ze een boost door energieke , hypernerveuze en beukende ritmes en een overstuurde zang.
De muziek wordt op het podium uit z’n context gehaald.  Zijn liveshow is overweldigend en hij zorgt voor een unieke interactie met z’n publiek; hij  maakt er een reality show van , die de massa aanspoort tot een harlem shake , een menselijke haag , een dance battle  of moshpits , waarbij men elkaar zalvend aanraakt.
Entertainment , kletterende elektronica en beats , opgezweept door harde, strakke synchrone drums … Ook vanavond wordt het publiek in de Kreun op sleeptouw genomen en beleven de aanwezigen een uniek topavondje van ‘geektronic’, zoals Deacon z’n muziek omschrijft van gekke, vrolijke en intelligente sounds ; en worden ze in een feeststemming ondergedompeld.

Een luide Queen’s “Bohemian rhapsody” en de countdown tot nul vormden de aanzet tot deze fijne , ontspannende , verrukkelijke trip van  lawaai, gekte, schoonheid en opgewondenheid !
Voor de afwezigen geen paniek, hij komt opnieuw naar de Bota tijdens Les Nuits . Check je maar in voor deze party!

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Neurosis - Al ruim 25 jaar bezig én uniek; Neurosis - post-, sludge en experimentele metal met een pak volgers in het genre . Invloedrijk dus! Neurosis biedt een filmische, huiveringwekkende trip door hun slepende en krachtige melodieën en grauwe vocals. Lang uitgesponnen stukken , grommend, slepend , opbouwend , exploderend waarin voldoende rustpunten te noteren vallen. We horen een aanhoudende spannende dreiging , verzengend hard , ingehouden mooi; de sound wordt op gepaste wijze omgeven van een strijkorkest en Oosterse flutes .
De band rond Steve Von Till en Scott Kelly hebben opnieuw een overtuigende plaat uit van 7 werkstukken , die niet direct het daglicht kunnen verdragen; ze zijn een intense (pijnlijke) ervaring en ze zijn net als Swans Isis, Sunn O))) en Amenra uniek in hun stijl.

Het Noord-Ierse Two door cinema club zit in het geheugen gegrift met dat aanstekelijke debuut  ‘Tourist history’ , een plaat om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, gekenmerkt van gillende gitaarlijntjes, en  gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert .  “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn”, mooie singles! Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven. 
En dan komt die opvolger op hun muzikale noemer van fris, twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock. Geen paniek , TDCC heeft een goede tweede plaat uit , ‘Beacon’,  volwassen en meer uitgebalanceerd , een album dat een meer gevarieerde, brede aanpak kent, meer diepgang , zonder z’n grooves , jeugdig enthousiasme en euforie te verliezen. De eerste reeks nummers “Next year”, “Handshake”, “Wake up” , “Sun” en “Someday” gaan de hoogte in die sprankelende ritmiek. Daarna vermindert de vaart, is er minder bubbelpop en zijn de nummers gebaad in een sfeervoller geheel , maar zijn nog steeds de moeite. Deze gerespecteerde band kan groots worden en optimisme en levenslust  spat er van !

Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu een tweetal jaar hun eigen weg. Iets wat er eigenlijk al was voordat het samen vonken spatte op de platen ‘A book like this’ en ‘Down the way’. Dromerige freefolky songs, die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Ideale onthaastingmuziek. Zowel als duo als solo zijn ze erg populair . Het optreden samen in het KC is in het geheugen gegrift en de aparte concertreeks zijn even succesvol, met het bordje uitverkocht .

Angus is solo al een tweede keer te gast ; na de Bota, vanavond in de AB, vinden we overwegend een jong publiek voor die dromerige, retro nostalgische sound . Met z’n band manifesteert Angus zich als de ultieme hippie voor wie het leven bestaat uit de eenvoud , stilstaan bij de dagdagelijkse dingen, de natuur , mijmering , samen-zijn , genot en leuke en trieste lovestories , waarin vooral ‘afscheid nemen van’ aan bod komt . Het zijn ontroerende , emotievolle hippies , mannen met baarden , lang (en vet) haar , een vestje en een pluim in de hoed. Droom, psychedelica en een zorgeloos bestaan kruisen het pad . En why not ? het zijn elementen in deze stresserende, opgefokte maatschappij, die ons even doen stilstaan.
We kunnen niet omheen een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal op Angus’ soloplaat ‘Broken brights’, in de beste Amerikaanse folk en country traditie van Crosby, Stills & Nash , The Eagles , The Band, Dylan en het werk van Devandra Banhart. Toegegeven, niet alle songs overtuigen in het rustige genre , “The wolf & the butler” en “Be what you be” , wat z’n weerslag had op het concert, dat wat sloom, braaf , voortkabbelend ervaren wordt . Maar geen nood , hij en z’n band konden rekenen op een sterke respons en werden op handen gedragen .
Er vielen uitmuntende momenten en pareltjes te noteren als “River love” , “It was blue” (met een “I wanna be your dog” slowcore riff) , “Clouds above” en “Hard to let go” , die variëren in akoestische , elektrische gitaren , mandoline en banjo, een repetitieve tune hebben , aanzwellen en forser durven klinken door de toetsen en de percussieve ritmes , gedragen door de nasale dromerige stem van Angus en een kleuren palet van cello en meerstemmige zang.
We hielden meer van het intense materiaal van het opbouwende type ,die hier op het eind werden gespeeld ,  met enkele verrukkelijke broeierige en potige (akoestische) grooves , galmeffects  en een knipoog naar een Steve Miller, John Cougar Mellencamp, Velvet Underground , The Doors of een ingehouden Crazy Horse, als “End of the world”, “Yellow brick road” (van hen beiden) en een eigen oudje “Jewels & gold” . Sterke songs die ons wisten  te raken .
En die intensiteit hielden ze vast , want in de bis hadden we “Smoking gun” , eentje nog van z’n pseudoniem Lady of the Sunshine , dat overtuigde door de rauwe schoonheid en de slepende opbouw; het obligate boeiende “Big jet plane” , de hit van broer en zus , werd eerst minimaal ingezet en dan omgeven door een mooie, bredere instrumentatie; een terugkeer naar die oude situatie van broer en zus moet niet levenslang uitblijven in de toekomst.

De kampvuur vertelverhalen,  de “I love youuhhs” , de ‘peace’ lofbetuigingen, de smileys en de ontroering , het loslaten  vormen de cultuur bij een gig van het soort van Angus Stone . Hun hoopvolle rootsrockende indiefolk toont een helderblauwe hemel met enkele schaapjeswolken . Een goed optreden zondermeer , maar niet direct verrassend , beklijvend of memorabel als de magische sound van broer en zus samen.

Ook de support Tom Freund kon sterk performen; nu zeker gezien sing/songwriter duidelijk in de lift zit , werden de nummers solo goed en warm ontvangen. Op het eind boeide hij al een goed volgelopen AB met een uitstekende uitgeklede versie op ukelele van “Let my love open the door” van Pete Townshend!

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Nineties revisited? Als we het over The Scene hebben flitsen meteen de beelden van The Lau en de zijnen , waaronder Emilie Blom van Assendelft,  ons voor de ogen , die in elke feesttent van het plaatselijk buurcomité  optraden ; met albums als ‘Blauw en ‘Open’ waren zij in de early nineties één van de meest geziene en begeerde artiesten . Iedereen had wel eens The Scene gezien. En de Nederlandstalige pop kende hoogdagen met o.m. Trockener Kecks, Mam en hier bij ons met Noordkaap en Gorki .
Rond 2000 werd de band op non actief gezet en  in 2007 de eerste stappen gezet naar een comeback in de originele bezetting . Een succesvolle return , waarbij het publiek oud en nieuwer werk sterk onthaalden . The Scene werd nieuw leven ingeblazen . ‘Liefde op doorreis’ in 2009 was de eerste comeback plaat, deels geïnterpreteerd als een soloplaat van The Lau.
‘Code’ die in het voorjaar 2012 verscheen, is The Scene ‘pur sang’ , ‘old skool’: heerlijk rauwe , intens broeierige, gevoelige pop , van pulserende , stekelige ritmes en herkenbare, meezingbare refreinen, aangevuld met toetsen en gedragen door die karakteristieke brommende stem van The Lau . Ze hadden een aantrekkelijke plaat uit en sloten terug aan waar ooit hun succesvolle carrière ophield, alleen is iedereen, band als fans,  ruim vijftien ouder …

De concerttent is ingeruild … Van september 2012 tot in april 2013 is The Scene op tournee in clubs en theaters. Met trots brachten ze nieuwe songs van ‘Code’  maar vanzelfsprekend passeerden ook de klassieke Scene-hits volop de revue . Vanavond kregen ze een warme respons in een uitverkocht OC De Kleine Beer, Beernem . Voer voor nostalgici , een heropleving van het oude werk en een kennismaking met het nieuwe . En het was goed verdeeld ; in het eerste kwam de klemtoon op wat ze recent hadden uitgebracht , aangevuld met enkele classics en in het tweede stuk kwamen de verzoeknummers aan bod. The Lau deed een rondje en selecteerde vijfenveertig minuten op en top Scene klassiekers. Een troost in de koude winterdagen en lange –nachten.
Broeierige , sfeervolle pop van een charismatische band en hun zanger, die observaties , indrukken, ervaringen, gevoelens linkte aan politieke geladenheid . Uniek zijn de slepende, licht exploderende ritmes en boeiende wendingen, als bij “Overal” en “Water & Vuur” . Verder een sfeervol gespeelde “Rivier” , tekstvellen van “Waar mensen wonen” en de titelsong “Code”,  ingeleid door een tape van acteur Robert Mitchum, een interview uit de jaren 50-60 over de oorlog in Vietnam. De oudjes “Geloof”, “S.E.X.” en de kraker “Blauw”, waarvan de tekst al werd mee geneuried en de luchtgitaar naar boven kon worden gehaald,  zaten mooi verweven in het materiaal . Sjiek!
Na de pauze kon ieders gevoelig rockend hartje bovenhalen en sfeerbeelden oproepen; een trein van bekende songs hoorden we , “Samen”, “Wondermooi” , “Rigoureus” , “Maan” , “Rij rij rij” , “Vrienden” , “Zuster” , “Romantiek” en “Open” . Songs die zinderden door de zalvende , slepende en forsere ritmes ,  de rock-ballad aanpak, de melodieuze structuur en de verrassende wendingen, die ruimte lieten voor de instrumentatie .
Een medley van het extraverte , uitbundige “ Iedereen is van de wereld” en het aangrijpende “Feest”, wat nog maar eens de wisselende stemming, een sterkte van The Scene, wist te onderstrepen .  Toegegeven , ze konden er nog een paar tussengooien als “Brand” , “Schaduw van het kruis” , “Rauw hees teder” en Madonna’s “Borderline”,  maar kijk iedereen was er ondertussen instemmend, The Scene is back en in één woord ‘Tijdloos Mooi’

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scene-09-02-2013/

Organisatie: Dienst Cultuur , Beernem 

De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”,  “Graphic nature”  en “Goon squad”.

Godspeed You! Black Emperor - da’s Postrock , avantgarde buiten categorie – Na een sabbatical van 2003 – 2010 is dit Canadese collectief er terug met nieuw werk. Hun radicaal politieke en maatschappelijke idealen zetten ze om in instrumentaal intense , grillige , beeldende , emotionele , grootse , meeslepende muziek .  Mysterieuze beeldtaal siert het decor.
Hier spreekt de muziek en op de nieuwe plaat zijn er twee lang uitgesponnen en twee ‘gewoon’ lange stukken. Op het eerste en laatste nummer  “Mladic” en “Strung like lights at thee printemps erable” wordt een spanningsboog opengetrokken, bouwt op , neemt monumentale proporties aan ,  houdt de aandacht vast en weet al of niet rustig te ontladen, om tot slot dan naar een indrukwekkende finale te gaan . Ook de twee andere nummers moeten niet onderdoen qua intensiteit want hier horen we delirante filmisch bezwerende soundscapes. Een muzikaal spanningsveld is aanwezig in het breed instrumentarium .
Vijfsterren plaat van een ongewone en eigenzinnige cultband .