The Cult - Door merg en been, door hitte en zweet
Het Koninklijk Circus in Brussel barstte op woensdagavond bijna uit zijn voegen. Met iets meer dan 1400 verkochte tickets op een capaciteit van 1830 was de zaal nagenoeg uitverkocht – en dat was te voelen. Letterlijk. De warmte, de drukte, de sfeer: alles trilde mee op het ritme van een band die al 40 jaar haar publiek bij de keel grijpt. The Cult kwam, zag, en veroverde opnieuw.
De avond werd op gang getrapt door Kelsy Karter & The Heroines, een glamrockformatie die geen tijd verspilde aan subtiliteit. Met hun energieke presence en een ruige sound zetten ze de toon. Een hoogtepunt? Zonder twijfel hun gewaagde cover van “Cryin’” – een eerbetoon aan Aerosmith dat klonk als een liefdesverklaring met een scherpe rand.
Vanaf de eerste tonen werd duidelijk: The Cult speelt niet voor toevallige passanten. Overal in het publiek doken massaal Cult-t-shirts op – van net aangekochte exemplaren tot vaalgrijze relikwieën uit de jaren '80. En terwijl de temperaturen stegen, dropen fans en muren van het zweet. Toch leek niemand zich daar aan te storen. Dit was een ritueel, geen optreden.
De set opende met een reeks die meteen het vuur aanwakkerde. “Wildflower” was het eerste echte hoogtepunt – brutaal, groovy en onweerstaanbaar – gevolgd door een naadloze overgang naar het duistere “The Witch” en het introspectievere “Hollow Man”. Even later kreeg “Edie (Ciao Baby)” een licht aangepaste, ingetogen versie mee, waarbij het emotionele gewicht van de song extra naar voren kwam.
Zanger Ian Astbury, gehuld in een bandana die zijn ogen amper vrijliet, was de sjamaan van de avond. Hij dirigeerde het publiek.
Bij “Rain” leek het alsof de hele zaal deelnam aan een regendans – een bede om verkoeling in de zwoele hitte. “Spiritwalker” klonk als een oproep aan verloren zielen of een poging ze te verdrijven. En dan “She Sells Sanctuary”, een explosie van geluid, licht en collectieve extase. Alsof de jaren '80 plots terug in de zaal stonden.
De bisronde begon krachtig, maar het slotakkoord liep wat minder soepel. Tijdens “Fire Woman” raakte Astbury hoorbaar buiten adem; halve strofen verdwenen in de hitte of gingen verloren tussen de noten die nét te hoog zaten. Maar zelfs dat kon de magie niet breken. Met “Love Removal Machine” sloot de band af in stijl – als een herbevestiging dat de liefde tussen band en fans nooit verdwenen is.
The Cult in het Koninklijk Circus was geen klinisch perfecte show, maar wel een bezwerende beleving. Een avond voor de gelovigen, zweterig en luid, met momenten van pure extase en rauwe imperfectie. En soms is dat precies wat rock-'n-roll moet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kelsy Karter And The Heroines
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7680-kelsy-karter-and-the-heroines-25-06-2025?Itemid=0
The Cult
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7678-the-cult-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Trixie Whitley - Great Gigs in The Park 2025 – Intensiteit broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht
Een magische avond kregen we met de multi-instrumentaliste Trixie Whitley (*****), die intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht vooropstelt. In de instrumentatie is ze bedreven op gitaar, piano en drums en ze heeft een bijzondere indringende, heldere variërende stem, diep en hoog uithalend. "De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame." schreven we nog over haar optreden op Live/s Live vorig jaar. Een jaar later weet Trixie Whitley nog alle aspecten te overtreffen. Sjiek.
Vanaf de eerste tunes, gebaad in bloedrood licht, en geflankeerd door haar medemuzikant Bert Cools, ontpopt ze zich als een echte diva op het podium. Ze pakt iedereen moeiteloos in, krijgt het park muisstil en waar nodig, door de groovy sound, weet ze de dansspieren aan te spreken.
Een emotioneel beladen set, vormgegeven door haar herkenbare verhalen voor iedereen. Intiem, kwetsbaar klinkt het als ze aan de piano zit en de gevoelige snaar raakt. En de sound bouwt op , broeierig, intenser, spannender, extraverter. Het is een voortdurend balanceren hierin.
We worden meegesleept. We voelen het in die zachte streling op gitaar en de twinkelende pianoklank. Op drums durft ze hels tekeer gaan en ontketent ze al haar demonen.
Ze komt van de trappen en zoekt haar publiek op, de gedachten en emoties worden met hen gedeeld.
Een unieke sfeer in het park wordt gecreëerd. We waanden ons even in die mooie, aparte, weemoedige, sprookjesachtige wereld, ver verwijderd van de harde, alledaagse realiteit. Ontroerend, spannend, krachtig allemaal die muzikale droomwereld. Kortom, een indrukwekkend concert!
We waren eveneens diep onder de indruk van de support Iskander Moon (*****), eveneens een ware multi-instrumentalist; aan de piano of met elektrische/akoestische gitaar krijgt hij het park ook stil. De kristalheldere vocals zijn een meerwaarde in dit concept.
Net als bij Trixie is er hier sprake van diezelfde intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht, met een lach en een traan.
Hij onderhoudt het contact met het publiek; hij is aan een nieuwe plaat bezig en van wat we vanavond hoorden , is het iets om naar uit te zien. Een kleurrijke aanpak die siert en ons moeiteloos overtuigde.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Trixie Whitley
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7674-trixie-whitley-25-06-2025?Itemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7675-iskander-moon-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Alien Nosejob - Energieke punk met een feestelijke (sax) toets
Het bloedhete weer nodigde niet meteen uit om onder te duiken in een donker café en je daar bloot te stellen aan een portie punkgeweld. Maar diegenen die het toch riskeerden zullen het zich zeker niet beklaagd hebben.
De eerste groep heette Klutter, een naam die me onvermijdelijk deed denken aan The Clutters, een band uit Nashville die ik halverwege de jaren '00 erg hoog had zitten (check vooral hun nummer "Rock and roll").
Hoewel de spelling misschien iets anders laat vermoeden, haalde ook deze groep uit Brugge de inspiratie voor hun groepsnaam uit het Engelse woord Clutter, wat staat voor rommel of chaos.
Nu, wat dat laatste betreft viel het eigenlijk best mee. Nonchalant, dat wel. Het leek erop alsof de vijf rechtstreeks uit de surfclub op het podium stapten. Veel podiumstress leken ze niet te hebben, de meesten hadden dan ook al wat ervaring opgedaan bij gewaardeerde acts als Barno Koevoet & The Duijmschspijkers en Ricky Bekstok.
Klutter opende verrassend sterk met een nummer dat ik niet meteen van hen verwacht had en ik, dankzij de bijzonder fijne gitaren van Jelle Vos en Tibo Nassel, eerder als psychrock zou catalogiseren.
Even leken ze in die stijl te zullen doorgaan maar al vlug werd de toon donkerder en wendde Klutter de steven feilloos richting postpunk. Vooral door toedoen van die typische, wat monotone schreeuwzang maar ook de gitaren klonken nu hoekiger en venijniger. Het leek er ook op alsof de sound steeds harder werd en de groep uiteindelijk strandde in de buurt van de hardcore punk.
Zeker niet alle nummers waren even sterk maar de aanstekelijke drive bleef vlot overeind en zanger Arthur Langbeen had voldoende charisma in huis om me een volledige set bij de les te houden.
Alien Nosejob is de nom de plume voor Jake Robertson uit het Australische Geelong die zijn platen het liefst in zijn eentje in de slaapkamer opneemt. Dat leverde tot dusver een zevental platen op, samen met een kluwen aan singles en EP's, die onlangs gebundeld werden op de kloeke compilatieplaat ‘Forced communal existence’.
Alsof dat nog niet genoeg is, is Robertson naast dat eenmansproject ook nog eens in een tiental (!) andere groepen actief. Hij debuteerde in 2009 bij The Snoozefests, later volgden onder meer Ausmuteants, Hierophants, Leather Towel & SWAB. In 2013 kruiste hij mijn pad voor het eerst in The Pit's met The Frowning Clouds, een wonderlijk groepje dat me een jaar later met ‘Legalize everything’, een heerlijk psychedelisch garagerockplaatje, helemaal overstag deed gaan. Of The Frowning Clouds nog actief zijn is me niet helemaal duidelijk - in 2022 verscheen er nog een verzamelplaat - maar met Alien Nosejob hebben we in elk geval een sterk alternatief.
Alien Nosejob mag dan al een eenmansproject zijn, in Leffinge zagen we een zeskoppige liveband (drie vrouwen en drie mannen, goed voor twee gitaren, bas, drums, toetsen en sax). Hoewel ik mijn punk het liefst uitgebeend geserveerd krijg, kon ik me volledig vinden in deze volle sound. Vooral de sax en in iets mindere mate de keys maakten het verschil. Dat blazers punk verrassend feestelijk kunnen laten klinken wist ik al van die andere Australische band, The Systemaddicts, die het met een trombone doet.
Dat was hier niet anders met de sax van Alannah Sawyer, die soms aan enkele rake stoten genoeg had om op andere momenten het hele nummer enthousiast mee te toeteren.
Het werd zeker geen voorstelling van hun laatste plaat, de verzamelaar ‘Forced Communal Existence’, want die kwam nauwelijks aan bod. Er werd vooral geput uit hun voorlaatste plaat, ‘Turns the colour of bad shit’, waarop Jake Robertson teruggrijpt naar zijn punk roots. In het tweede, wat langere nummer, kwam zijn veelzijdigheid even bovendrijven en waagde hij zich aan wat traditionelere garagerock met een gitaar die van een prille Angus Young had kunnen zijn.
Even later nam de gitariste de vocals van Robertson over voor een tegelijk verrassende als voor de hand liggende cover: "Idendtity" van X-Ray Spex. Verrassend omdat Alien Nosejob op zijn platen meestal kiest voor Australische en/of obscure covers. Enigszins verwacht omdat die sound met saxofoon onvermijdelijk herinneringen oproept aan de groep van Poly Styrene. Mooi, maar de eigen songs klonken minstens even energiek en adembenemend. We hadden er dan ook absoluut nog niet genoeg van toen Jake Robertson na amper 32 minuten de stekker eruit trok. Kort en krachtig zegt men dan maar het had toch ietsje meer mogen zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Tetrarch - Rauwe kost in een divers aanbod
De Amerikaanse nu-metal band Tetrarch tekende present in Asgaard, Gentbrugge. De band bracht begin mei hun derde album uit, 'The Ugly Side of Me' via Napalm Records en oogstte in Amerika al heel wat succes met hun vorige parel 'Unstable'. Met deze derde proberen ze nu ook Europa te veroveren.
We hadden recent nog een toffe babbel met de band. Lees gerust .
Tetrarch stond voor het eerst nu op een Belgische podium, meer nog ze hadden nog nooit in Europa opgetreden. Een unicum dus. Er kwam amper dertig tot veertig man op af, en dat lag niet aan de band of organisatie … Nee , we hadden net GMM achter de kiezen, en we hebben nog steeds examens voor het jongere publiek. Surplus dat het optreden midden in de week viel. Voor velen dus even op de pauzeknop qua optredens …Maar kijk, we kregen een sterk optreden.
De Antwerpse band WALLS (****) zette de avond in met de nodige pit. De band biedt een eclectische mix aan van pure hardcore, metalcore en moderne metal. De bandleden spelen al meer dan 15 jaar samen in bands als Perceptions, Different Stories & Moments, die op festivals als Graspop, Pukkelpop & Dour hebben gespeeld en door Europa hebben getoerd, o.m. met While She Sleeps (VK), Strains en meer. Ze hebben dus al heet wat ervaring en professie in het genre. WALLS ging al meteen fel tekeer en het gaspedaal werd ferm ingedrukt. De band kreeg het publiek mee , maar voor een moshpit was het nog iets te vroeg.
WALLS bewees een interessant energiek bandje te zijn , die het publiek moeiteloos meekreeg.
Een rauwe sound kregen we te horen met het Amerikaanse heavy Hitter (****), die ook hun allereerste show speelden op Belgische bodem. Een ondoordringbare muur van riffs, bonkende drums hoorden we , ondersteund van diep grommende vocals. De band haalde verpulverend uit, met enkele moshpits tot gevolg. Het klonk verschroeiend in de gezellige club van de Asgaard. Wat een uppercuts en wat een debuut in België. Een geslaagd optreden dus.
Ook Tetrarch (*****)moest niet onderdoen en speelde een rauwe set, die wat melodieuzer was. Een breder publiek is ervoor te vinden. De band wordt nogal snel in het hokje van de nu-metal geduwd, maar overstijgen dit. Op plaat als live.
De spraakzame frontman Josh Fore heeft een breed stemgeluid, rauw, clean, indringend, fel. De dame Diamond Rowe speelt enkele verbluffende solo’s op gitaar. Wat een intensiteit.
Het duo is wellicht de basis, ze kennen elkaar al sinds hun puberjaren en ze voelen elkaar blindelings aan. De andere muzikanten spelen er sterk op in, Ryan 'Doom' Lerner (bas) en Ruben Limas (drums); de scherpe bassriffs en het verpulverend drumgeroffel, onderstreept de diversiteit van Tetrarch.
“Anything Like Myself” was een eerste mokerslag. Het tempo bleef hoog en er ontstonden enkele moshpits. Op “Negative Noise” en “I'm Not right” ervaren we meer gevoeligheid en emotie. Door deze intensiteit biedt Tetrarch een teken van hoop in de sound.
Het puike “Unstable” vult aan , met de vuisten of handen in de luchtn die heen en weer gaan. Het hoorde erbij en het stoorde niet. Een kolkende finale kregen we met “Live not Fantasize”, “Take a Look inside”, die onderstrepen wat een gitaartalent Diamond wel is. Ook vocal moest ze niet onderdoen. De band haalde alles nog eens uit de kast haalt op het zinderende “Oddity”.
Tetrarch heeft zijn entree op Belgische podia niet gemist, en is duidelijk klaar voor het grote werk. Een talentvolle band. Hopelijk zien we hen terug, voor meer volk dan. Alcatraz is zeker een optie en Graspop the real stuff …
Setlist: Anything Like Myself - Stitch Me Up - Negative Noise - I'm Not Right - Cold - You Never Listen - Unstable - Live Not Fantasize - Take a Look Inside - Oddity
Organisatie: Return Bookings + Asgaard, Gentbrugge
Vive La Fête - Great Gigs in The Park 2025 – Balancerend tussen pop, elektro, wave en alternatief
Wat een divers aanbod op deze Great Gigs In The Park … Vanavond kregen we een wervelend dansfeestje van het Belgisch dance fenomeen Vive La Fête (****1/2), grootmeesters, die balanceren tussen pop, elektro, wave en alternatief.
Veel visuele effecten heeft Vive La Fête niet nodig, hun aanstekelijke set spreekt sowieso tot de verbeelding. Bindteksten laten ze aan zich voorbij gaan , hier tellen de opzwepende beats van hun elektropopgenre. We hebben hier nog steeds de wulps dansende, springende Els, die met haar hese, indringende nachtegaal vocals een meerwaarde biedt.
De sound klinkt zachtmoedig verscheurend, de luisteraar verliest de realiteit en belandt in een droomwereld, met deze 'vamp' voor de ogen.
De emotievolle, vlijmscherpe, pompende sound wordt aangevuld door Danny, die snedig kan uithalen. De kern van Vive La Fête bestaat nog steeds uit Danny Mommens en Els Pynoo; ze hebben sterke liveband achter zich, die met dezelfde ingesteldheid een broeierig, dansbaar klankentapijt aanbieden om de sound nog voller te maken. De teksten in het Engels-Frans, al meer dan 25 jaar een pluspunt bij Vive La Fête.
De diversiteit in klankkleur, taal en dans in een wervelende elektropopwave sound vormt de rode draad. Bijna anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in dit ontspannend kenmerkend, bepalend geluid, die de dansspieren triggert. tussen kitsch en bitter ernst. Ze zorgen voor een boost, een adrenalinestoot om er terug tegenaan te gaan.
In het voorprogramma stond een interessant duo, Affaire (****); in de biografie op de website van de Casino lezen we: ''Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou klinken als David Byrne en Alan Vega samen jamden in James Murphy's studio? Dan komt Affaire verdomd dicht in de buurt! Michiel Ritzen en Nick Caers combineren dravende drumcomputers, een assemblage van vintage synths, stuwende gitaren en stuipende vocalen tot een dansbare offbeatmix van elektronica en artrock, doordrenkt met Belgisch surrealisme en echo's van Neon Judgement, Talking Heads en de Commodore 64.''
In een stuwende set van aanstekelijke beats en kliks, tast het duo de grenzen af elkaar tot op het absurde af. Helaas kregen ze het publiek niet volledig mee, al zagen we mensen lekker heupwiegen op die aanstekelijke sound.
Affaire weet subtiel scherp elektronische muziek en rock met elkaar te vermengen door de gitaar riffs en de stuwende beats uit de keys.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Robert Cray Band - Great Gigs in The Park 2025 - Robert Cray brengt de 'Soul' into the 'Blues'
Een compleet vol gelopen park én een opvallend iets ouder publiek voor twee blues gerelateerde acts, die zorgden voor een avond gezellig samenzijn. Een topavond pur sang. Met The Robert Cray Band (****) had de organisatie een klepper van format. De ondertussen 71jarige virtuoos maakt het zijn publiek echter niet altijd even gemakkelijk, maar het is zo’n typisch kenmerk aan de man en zijn capriolen op gitaar. Hij weet op alle vlakken te imponeren, integer als extravert, binnen een gezapige 'soulvolle' context en sfeer.
Hij kon putten uit een arsenaal herkenbare nummers en hits, eigenwijs toegankelijk.
In eerste instantie waren vooral voorwie houdt van avontuur en de 'die hard' fans op hun wenken bediend.
De solo's voelen misschien slordig aan , maar niets is minder waar , gezien het uitgekiende spel . Een song als “Phone Booth” - omgedoopt naar “voor Siant Nicholas” in plaats van Chicago wist iedereen te bekoren. “You're Everything” en “Two steps from the end”- geschreven door Jim Pugh – waren de eerste hoogtepuntjen.
Cray en C° zijn virtuozen in hun vak , die hun instrumenten voldoende ruimte laten Ook vocaal intrigeert de man. Op “I don't Care” kwam de klemtoon op zijn prachtige soulvolle stem; hij is nog niet versleten als prille zeventiger. “(Won't Be) Coming Home" was muzikaal een glorieus moment en had een kwinkslag naar zijn bassist, die al vier echtscheidingen achter de rug heeft. "Right Next Door (Because of Me)" - de grootste hit van de Robert Cray Band, palmed het publiek totaal in. Hier wachtten ze op.
We kregen anderhalf uur lang een uiterst genietbare set, die soms een meezingkarakter had. En er werd wel eens een dansje geplaceerd. Mooi. In de bis volgden nog “Shiver All Over" en het bijzonder groovy "This Man". Wat een emotievol, ontroerend, broeierig optreden door die charismatische soulvolle aanpak !
‘Robert Cray puts the 'soul' into the 'Blues'' schreven we. Het daverende applaus was hoedanook gemeend!
De support was vanavond 'net iets meer' dan Robert Cray. Fred & The Healers (*****) dompelt ons onder in een bluessfeer, die de dansspieren aanspreekt. Deze muzikanten zijn op elkaar afgestemd, de soli klinken scherp, energiek en gedreven . De band, meesters in het genre, wist het publiek warm te maken op Robert Cray en palmt het gaandeweg volledig in.
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Slackers - Great Gigs in The Park 2025 – Zwoele en opwindende ska-reggae
The Slackers – Terugblik: We herinneren ons levendig nog hun passage op Pukkelpop in 1999. Meer nog, ze waren naast The Specials één van de redenen, die me lieten houden van het genre. The Slackers bouwden toen een feestje die verschillende genres met ska-reggae moeiteloos vermengen.
Ruim 25 jaar laten moeten ze niet onderdoen en klinkt het nog steeds meer dan de moeite. Er wordt wat soul, r&b toegevoegd , wat de temperatuur deed stijgen. Een erg goed gevuld park hield van hun zwoele en opwindende muziek.
The Slackers (*****) overstelpten het publiek met deze zomerse levendige sound, de oorstrelende blazers en de soulvolle vocals dompelden ons in een warm badje. Het klonk allemaal lekker groovy , van "Keep him away' naar “Nowhere” tot “Watch this” prikkelden het publiek en zorgden voor de nodige danspasjes. Heerlijk genietbaar met enkele obligate mokerslagen in het genre.
Geen enkel rustpunt in deze set. Ervoor gaan dedenVic Ruggerio en C°. Ietwat gevoeliger klonk het eerder akoestische “Sarah” . De man is een echte entertainer, een charismatische volksfiguur. Hij spreekt voortdurend het publiek aan en zoekt hen steeds op. Wat een adrenaline en uitvoering hadden we hier op de meeslepende melodieën, de aanstekelijke ritmes en de onweerstaanbare grooves. We kregen nog een paar kleppers als “My last star”, “Happy Song” en het prachtige “Make me Smile”. Een wervelende finale tot slot met het onweerstaanbare “This is the night”, “What went wrong en “Wasted years”. “Have the time” gaf er nog wat zwier aan met een chaotische brij aan de traditionele instrumenten, sax, trompet, enz. Entertainment, jolijt en smileys. Het maakt het ska-reggae feestje compleet. Missie geslaagd. The Slackers zijn een band in topvorm.
Setlist: Keep him away //Boogie nowhere// Watch this// Tell Them No //And I wonder //Cooking // You Must Be Good// Prophet //Boll Weevil // Acoustic - Sarah //My last star //Happy Song// Make me smile// Old Dog //Shameboy// Married Girl //This is the night //I still love you// What went wrong ///Encore: Wasted days //Have the time
Opwarmer was het gekke combo Antwerp Gipsy-Ska Orkestra (****). Deze band heeft een pak doorwinterde muzikanten. Gaandeweg kwamen ze op dreef, vonden het juiste ritme en trokken ze alle registers open. De enthousiaste muzikanten en de charismatische frontman – een waar entertainer – maakten er als support-act een leuk feestje van, een ska jamsessie, die iedereen aan het dansen bracht, heerlijk genietbaar net als de Slackers, later de avond …
Voor wie hen nog niet aan het werk zag, er volgt een herkansing op de Fonnefeesten in Lokeren deze zomer, tijdens de Lokerse Feesten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tami Neilson - Great Gigs in The Park 2025 – Rakende en levendige country-folk
Tami Neilson (****1/2) is een uit Canada/ Nieuw-Zeeland afkomstige country zangeres die al heel wat heeft meegemaakt. Binnen de scene wordt ze hoog aangeschreven. Haar solo werk wordt geprezen en er was nog de samenwerking met een grootheid als de ondertussen 92 jarige Willie Nelson, met de plaat 'Neilson sings Nelson'. Ze is tevens beroemd als een van de leden van de familie country band 'The Neilsons'. Met die muzikale ervaringen als rugzak zagen we haar op de 'Great Gigs in The Park' voor een redelijk gevuld enthousiaste Casino.
Het optreden was een opeenvolging van songs binnen een gezapigcountry-folk sfeertje. Met sappige verhalen over o.a. haar deelname aan de TV serie 'The Brookenwood Mysteries'. De diepe, sterke band met Willie Nelson kwam ook ter sprake, al dan niet met grappig anekdotes. Muzikaal kregen we een bloemlezing van haar pad doorheen de jaren.
Ze haalt met haar band alles uit de kast, spreekt de dansspieren aan en heeft een sterke overtuigende stem. Er is een fijne interactie met haar publiek. Het valt trouwens op hoe Tami die persoonlijke verhalen laat weerklinken , verhalen voor iedereen toepasbaar. Een mooie connectie.
Als een ware 'Cowgirl' toont ze de kracht van een vrouw binnen het mannen bastion van de country. Ze is één van die van die sterke vrouwen binnen de scene. Een gebalde vuist dus , met wat humor bovenop.
Ze weet heel wat emoties los te weken met haar muziek en haar bepalende vocals. Rakende en levendige country-folk dus, die een magisch, emotioneel gevoel geven.
Billie Congé (****), het indie/folk project rond Indra De Bruyn, bracht ons in een pakkend folky sfeertje. Thema's als genderongelijkheid, sociale onderdrukking en klimaatverandering komen aan bod, met een dosis humor. Het was haar eerste passage hier, ze prees de mooie locatie in het park. Samen met haar band ging ze ervoor. Ook zij heeft een warme stem, die het folky karakter kleurt. Er is voldoende interactie met het publiek, o.m. haar keyboardspeler kan elk moment papa worden, dus als hij midden de set zou vertrekken, je weet de reden … We kwamen hem nog tegen bij het optreden van Tami Neilson, dus die avond nog geen gezinsuitbreiding…
Billi Congé is een jonge, enthousiaste folk band. Net als bij Neilson was er sprake van rakende, levendige folk, die het publiek kon bekoren en ontroeren. Mooie opener.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Pokey LaFarge - Great Gigs in The Park 2025 - Een aanstekelijke, breed klinkende 'roots' avond
We maakten ons op voor een swingende ‘roots’ avond, wat paste in deze warme temperaturen. De zandstormen die opborrelden in onze fantasie tijdens het optreden van Pokey LaFarge (*****) namen we er al te graag bij.
Maar het was meer dan een rootssound; door de muzikale diversiteit swing, western, country, blues kregen we hier een breed klinkend spectrum. En met wat voor een muzikanten … We waren we onder de indruk van de warme contrabas en het gitaarspel van Andrew Heissler, alias Pokey LaFarge, die zich vooral uitte als een klasse entertainer pur sang. Het publiek werd aangepord, de armen zwiepten heen en weer en er waren meebrulmomenten.
Pokey LaFarge weet op speelse wijze te bekoren en prikkelt door de brede, aanstekelijke sound. De dansspieren werden aangesproken , heupwiegen werd een must. Wat een muzikale verrassingen steeds … Al meteen met het verbrijzelend mooie “Chicken Shack”. Dat opzwepende karakter ging in een rollercoaster, o.m. op “So Long Chicago”, “Don't let it Go” en “For a Night”.
Dit elan hielden ze moeiteloos aan. “Run Run Run” en “Tonk Game” volgden. De eindspurt werd ingezet met een “La La Blues”, voorzien van een lekker groovy bluesy geluid.
Met een “Goodnight , Goodbye” voel je de adrenaline doorheen je lichaam. Een muzikale friste en wervelstorm binnen die roots. Mooi.
Setlist: Chicken Shack - So Long Chicago - Don't Let It Go - One You, One Me - End of My Rope - Rotterdam - For a Night - Rent Money - Central Time - It's Not Over - Judge A Book By It's Cover - Run Run Run - Tonk Game - Get It 'Fore It's Gone - Fine to Me - Jericho - La La Blues (Pokey LaFarge and the South City Three song) - Something in the Water - Goodnight, Goodbye
In het voorprogramma kregen we helaas een beetje voorgekauwde country van de Hadacol Tremblers (***). Leuk, niet slecht, maar niks echt bijzonders. Mannen met grote witte hoeden, de gitaren en de viool gaven zwier en dynamiek. Een western vibe die tot de verbeelding sprak. Maar pit en originaliteit van het genre ontbrak ten dele, om ons volledig te overtuigen . Hoedanook deugddoend om op temperatuur en in de mood te geraken door hun niet aflatend enthousiasme en de aanstekelijke gemoedelijk- en speelsheid eigen aan het genre.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Nikaas
Lionel Richie – Say hello to the hits
Om 20h begon Iggi Kelly, telg uit de wereldberoemde Iers-Amerikaanse muzikale ‘The Kelly Family’, de zoon van Patricia Kelly, eraan. De zitjes waren op dat moment al vlot ingenomen en de afgeborstelde ballads werden gesmaakt door een publiek dat duidelijk zin had in een feestje, all night long ...
Toen Iggy en zijn band finaal nog vroegen of we met z'n allen op de foto wilden, klonk het volmondig ja, iedereen stak z’n hand op en de kliks waren het gevolg. Altijd sympathiek als afsluiter van een voorprogramma
En toen kon het aftellen beginnen want het was de man uit Alabama waar we toch voor gekomen waren. Geboren in Tuskegee en zinnens om dominee te worden. Maar zoals dat nu eenmaal gaat in het leven, heeft het lot vaak andere plannen, de muziekwereld zowaar. Met medestudenten uit zijn hometown startte hij de alom gekende band Commodores om dan later solo verder te gaan. Het is inmiddels alweer van 2016 (TW Classic) geleden dat deze legende voet zette op Belgische bodem. We hebben het over de legendarische soulpopper Lionel Richie.
Aan de vooravond van zijn 76ste verjaardag (20/06) komt hij ons dus opnieuw verblijden met een resem hits, voorlopig blijft het althans nog wachten, het podium blijft akelig leeg, en het is inmiddels ruim 21h30. Het ongeduld van het publiek wordt op de proef gesteld, dat kan je merken aan de fluitconcerten, met “Hello ???”.
Uiteindelijk om 21h40 wordt ons geduld beloond en neemt het spektakel zijn aanvang met een videowall met al zijn ‘greatest hits, moments and elpee's’; wat een palmares, ééntje om 'U' tegen te zeggen, dat staat buiten kijf.
En dan gaan alle spotlichten aan en aanschouwen we eindelijk de legendarische singer-songwriter in al zijn glorie … Met welk nummer kan je beter starten, het lijkt ervoor geschreven. “Hello”, en dat wordt uit volle borst beantwoord en meegezongen. Na deze intro komen de excuses, we were stuck in a traffic jam, due to an accident. En het hielp hen geen meter vooruit door te melden dat hij zijn eigen concert zou mislopen. Nu ja, beter laat dan nooit, en laat de hits nu maar komen en dat doen ze ook. We krijgen een mooie mix van eigen nummers en de hits vande Commodores, zoals het prachtige “Easy” met ietwat speelse saxofoon begeleiding die niet helemaal liep zoals het hoorde en dus opnieuw moet. De vriendschap met de bandleden straalt ervan af, net als het plezier in het samen musiceren.
Al is het omzeggen bloedheet in de zaal, "I sweat to death, I'm all wet and you guys look so dry", en dat is te zien op de grote schermen, het zweet gutst hem van het voorhoofd. Iemand heeft duidelijk de knop van de airco nog niet gevonden en dan moet “Brickhouse” nog komen gelardeerd met streepjes “Fire”, vergezeld van hoe kan het ook anders vuurkanonnen.
We voelen die hitte tot in de tribunes, wat moet het dus niet zijn op het podium, laat staan de drummer & de keyboard speler, die staan midden tussen al dat vuurgeweld. Een spetterend applaus valt hen dan ook ten deel ingezet door de master himself.
Alle genres komen aan bod in de verscheidenheid van de gebrachte hits, soms ingetogen aan de piano afgewisseld met andere stijlen funk, soul, pop en zelfs een vleugje reggae, de meester beheerst het allemaal. Dansend, pianospelend en openhartig kletsend tussen de nummers door, deed Lionel zijn uiterste best om het publiek voor zich te winnen en applaus te scoren.
Waar de klank eerst nog niet helemaal op peil zat, lijkt dat euvel inmiddels opgelost en iemand gaf een draai aan de airco, dus occasioneel passeerde er al eens een koel briesje.
Nog een ultiem samenzang moment kwam er bij “Endless Love”, zijn enorme hit met mede-legende uit de muziekindustrie, Diana Ross. "Ik bel al 41 jaar met Diana om haar te smeken om Endless Love Together te doen," , zei hij. "Ze zegt steeds : “No”. Maar ik neem dit niet persoonlijk hoor ... Dus er zit niks anders op dan dat jullie het gedeelte 'Diana voor jullie rekening nemen, ok ? En ik doe dan,mijn deel, wat anders ?”.
Op “Dancing on the Ceiling” stond iedereen mee te wiegen en/of te swingen en vooral luidkeels mee te zingen, het nummer werd gelardeerd met een stukje “Jump” van Van Halen erdoorheen. Het volledige sportpaleis genoot, galmde na en was net als Lionel inmiddels bezweet maar wel volledig in feeststemming.
Nog even een moment van rust alvorens de finale wordt ingezet met “Still” en vervolgens “Say You, Say Me”, met Lionel die piano speelde op een verhoogd voetstuk, prachtig. Hij liet zijn stem horen, nog steeds zoetgevooisd, daar komt geen sleet op.
“We Are The World”, het nummer dat hij samen met Michael Jackson schreef, introduceerde hij met een toespraak waarin hij opriep tot wereldeenheid. "Zou je 'die mensen' genoemd willen worden?" vroeg hij. “Natuurlijk niet, we zijn allemaal moeder, vader, zus, broer, neef, nicht, oom, tante ....Deze zaal is een doorsnede van de wereld hierbuiten, als wij de liefde hier binnen voelen, dan moet dat ook hierbuiten kunnen, leven zonder geweld en in liefde”, een mooie boodschap dus.
Veel te snel was het tijd om het feest te beëindigen. Toen de show ten einde liep met zijn grootste hit, “All Night Long”, maakten Lionel en zijn superstrakke band een welverdiende buiging, genoten van hun staande ovaties en vertrokken toen, het was inmiddels 23h20, vermoedelijk om te gaan genieten van een ijsbad voordat ze naar bed gingen … Een ‘all night’ op zijn plaats!
Setlist: Hello - Running With the Night - Easy like Sunday morning (Commodores song) - Penny Lover - Se La - Stuck on You - Sail On (Commodores song) - You Are - Brick House / Fire - Three Times a Lady (Commodores song) - Fancy Dancer / Sweet Love / Lady (You Bring Me Up) (Commodores medley) - Truly - Endless Love (Diana Ross & Lionel Richie song) - My Destiny - Dancing on the Ceiling - Say You, Say Me - Still (Commodores song) - We Are the World (USA for Africa song)
Encore: A ll Night Long (All Night)
Organisatie: Live Nation
Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog
Het was een beetje bang afwachten, Jente van Portland (****) heeft een intense periode achter de rug. In 2023 werd bij hersenkanker vastgesteld, een intensieve behandeling volgde. Jente heeft dus een heel lange weg afgelegd, nu alles gestabiliseerd is, zien we iemand met vechtlust in een positieve ingesteldheid, wat hem siert. Op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas deed Portland een try-out show als support van hun volgende album.
De vrij korte set bestond dus een mooie afwisseling van oud en nieuw, met aandacht naar de vrij nieuwere songs , die erin gingen als zoete broodjes.
Jente schittert steeds, maar geeft moeiteoos een plaats aan zijn muzikanten. Meer nog, Portland is duidelijk een sterk geheel aan vrienden geworden die elkaar muzikaal aanvullen en ondersteunen.
We kregen een weemoedige klankentapijt van Portland, met naast Jente de muzikanten Bram Vanhove, Sebastian Leye en Boris Van Overschee. De vocals van Jente zijn melancho breekbaar, broos, diep intens en komen tot z’n volle recht in de sound.
Hij is een klasse entertainer die er een dosis humor aan toevoegt om al die demonen te bestrijden.
We vergeten mede vocaliste en op keys Nina Kortekaas niet. Haar stem klinkt breekbaar krachtig en is een sterke aanvulling die mysterieus warm aanvoelt. Het doet Jente na alles deugd dat hij opnieuw een sterke rechterhand heeft die Portland voorheen groots maakte.
Kleur krijgt met materiaal door de extraverte uitstraling van Jnete en C°. De huidige emotionele pakkende poprocksingle “Lay Me Down' meet zich meteen met de classics; de GSM-lichtjes raken vele harten. Er is verder het meezingmoment als Jente intiem, solo enkel met gitaar iedereen diep ontroert op “She really means it”; de muzikanten pikken iets later in.
Een geweldige, snedige outtro als wervelwind sluit de set af.
Portland is terug van nooit echt weggeweest, de doorzetter wint. Op basis van deze try-out kijken we uit naar die nieuwe plaat, een pareltje in spé voor wie houdt van intense, dromerige weemoedige pop songs met een groot hart!
In het voorprogramma stond een band die aan een sterke groei naar de top toe bezig is. TJE (****), met de bijzonder beweeglijke zangeres Lindy Versyck. Zij heeft een puike, variërende stem, hartverwarmend krachtig. De muzikanten Melvin Slabbinck (gitaar) en Klaas Leyssen (bas) vullen aan.
In de intieme momenten bezorgt TJE een krop in de keel, de zweverige, dromerige, mooie muziek doet ons zweven. Ondanks het geroezemoes op de background, wist TJE ons te overtuigen. Er werd zelfs een gloednieuwe single voorgesteld, die op veel enthousiasme kon rekenen.
Hoedanook een puike set. TJE is er eentje die we best in het oog houden.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
C.O.F.F.I.N. - RAWWWK’N’ROLLL !!
C.O.F.F.I.N. + Dion Lunadon
Dion Lunadon kenden we nog van The D4, een rechttoe-rechtaan gitaarrockband die in 2002 met ‘6Twenty’ een lekker stomend plaatje maakte dat uit het betere Stooges-, New York Dolls- en MC5 hout was gesneden. Nadien werd Lunadon ingelijfd als bassist bij de geweldige noise-rockers A Place To Bury Strangers om vervolgens vanaf 2017 zijn eigen ding te doen in een underground wereld van smerige garage-rock, getuige de albums ‘Dion Lunadon’ (2017), ‘Systems Edge’ (2023) en de EP’s ‘Schreien’ (2021) en ‘Memory Burn’ (2024).
Vanavond serveerden Dion Lunadon en zijn snedige band een portie ranzige garage-punk in de stijl van Jon Spencer meets Ramones meets Stooges. Splijtende punk’n’roll songs werden in een hels tempo aan mekaar gelast, riffs en puntige solo’s gierden door de bochten, de decibelmeter ging meermaals over de rooie en Lunadon’s gitaar werd met een ketting gegeseld om uiteindelijk nog met één snaar te finishen.
40 minuutjes rauwe rock’n’roll van het meest vunzige soort, zeg maar.
Aan C.O.F.F.I.N. (voluit Children Of Finland Fighting In Norway) om dat vuurtje brandende te houden, en dat mankeerde er niet aan. Dit was het zoveelste uiterst opwindende Australische bandje dat grossiert in vettige punk-hard-rock’n’roll.
Deze gasten onderscheidden zich via een immer fantastische drummer/zanger Ben Portnoy als frontman en showbeest. Het drumstel was dan ook frontaal opgesteld op het podium, zo wisten we direct waar de klepel hing. Portnoy schreeuwde zich de longen uit het forse lijf terwijl hij zijn trommels naar de pleuris mepte en ondertussen de zaal opzweepte tot het kookpunt werd bereikt.
Met “Cut You Off” als stevige opener op speedtempo gingen de poppen al meteen aan het dansen. Het duo “Lover’s Leash” en “Done By the Dogs” goot nog meer kolen op het vuur, pure ram-rock uit het grote Motorhead boek. Met “Beasts” werd er een klomp gemene stoner-blues naar binnen geloodst en via een splijtende versie van “Riff Raff” bracht C.O.F.F.I.N. hulde aan hun legendarische landgenoten AC/DC (Bon Scott periode uiteraard), we hebben AC/DC zelf die song nooit zo opwindend weten spelen.
De opgehitste atmosfeer steeg naar een hoogtepunt met punkbommetjes als “Cum In The Street” en “Through The Sewer” om er dan met het rammelende Stooges-achtige rockbeest “Give Me A Bite” een geweldige finale lap op te geven.
Wederom een bijzonder hitsige, hardvochtige en driftige Australische band die de brokstukken uit de muren rockt. Van dit soort groepjes kunnen we nooit genoeg krijgen.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
