Lionel Richie – Say hello to the hits

Om 20h begon Iggi Kelly, telg uit de wereldberoemde Iers-Amerikaanse muzikale ‘The Kelly Family’, de zoon van Patricia Kelly, eraan. De zitjes waren op dat moment al vlot ingenomen en de afgeborstelde ballads werden gesmaakt door een publiek dat duidelijk zin had in een feestje, all night long ...
Toen Iggy en zijn band finaal nog vroegen of we met z'n allen op de foto wilden, klonk het volmondig ja, iedereen stak z’n hand op en de kliks waren het gevolg. Altijd sympathiek als afsluiter van een voorprogramma

En toen kon het aftellen beginnen want het was de man uit Alabama waar we toch voor gekomen waren. Geboren in Tuskegee en zinnens om dominee te worden. Maar zoals dat nu eenmaal gaat in het leven, heeft het lot vaak andere plannen, de muziekwereld zowaar. Met medestudenten uit zijn hometown startte hij de alom gekende band Commodores om dan later solo verder te gaan. Het is inmiddels alweer van 2016 (TW Classic) geleden dat deze legende voet zette op Belgische bodem.  We hebben het over de legendarische soulpopper Lionel Richie.
Aan de vooravond van zijn 76ste verjaardag (20/06) komt hij ons dus opnieuw verblijden met een resem hits, voorlopig blijft het althans nog wachten, het podium blijft akelig leeg, en het is inmiddels ruim 21h30. Het ongeduld van het publiek wordt op de proef gesteld, dat kan je merken aan de fluitconcerten, met “Hello ???”.

Uiteindelijk om 21h40 wordt ons geduld beloond en neemt het spektakel zijn aanvang met een videowall met al zijn ‘greatest hits, moments and elpee's’; wat een palmares, ééntje om 'U' tegen te zeggen, dat staat buiten kijf.
En dan gaan alle spotlichten aan en aanschouwen we eindelijk de legendarische singer-songwriter in al zijn glorie … Met welk nummer kan je beter starten, het lijkt ervoor geschreven. “Hello”, en dat wordt uit volle borst beantwoord en meegezongen. Na deze intro komen de excuses, we were stuck in a traffic jam, due to an accident. En het hielp hen geen meter vooruit door te melden dat hij zijn eigen concert zou mislopen. Nu ja, beter laat dan nooit, en laat de hits nu maar komen en dat doen ze ook. We krijgen een mooie mix van eigen nummers en de hits vande Commodores, zoals het prachtige “Easy” met ietwat speelse saxofoon begeleiding die niet helemaal liep zoals het hoorde en dus opnieuw moet. De vriendschap met de bandleden straalt ervan af, net als het plezier in het samen musiceren.
Al is het omzeggen bloedheet in de zaal, "I sweat to death, I'm all wet and you guys look so dry", en dat is te zien op de grote schermen, het zweet gutst hem van het voorhoofd. Iemand heeft duidelijk de knop van de airco nog niet gevonden en dan moet “Brickhouse” nog komen gelardeerd met streepjes “Fire”, vergezeld van hoe kan het ook anders vuurkanonnen.
We voelen die hitte tot in de tribunes, wat moet het dus niet zijn op het podium, laat staan de drummer & de keyboard speler, die staan midden tussen al dat vuurgeweld. Een spetterend applaus valt hen dan ook ten deel ingezet door de master himself.
Alle genres komen aan bod in de verscheidenheid van de gebrachte hits, soms ingetogen aan de piano afgewisseld met andere stijlen funk, soul, pop en zelfs een vleugje reggae, de meester beheerst het allemaal. Dansend, pianospelend en openhartig kletsend tussen de nummers door, deed Lionel zijn uiterste best om het publiek voor zich te winnen en applaus te scoren.
Waar de klank eerst nog niet helemaal op peil zat, lijkt dat euvel inmiddels opgelost en iemand gaf een draai aan de airco, dus occasioneel passeerde er al eens een koel briesje.
Nog een ultiem samenzang moment kwam er bij “Endless Love”, zijn enorme hit met mede-legende uit de muziekindustrie, Diana Ross. "Ik bel al 41 jaar met Diana om haar te smeken om Endless Love Together te doen," , zei hij. "Ze zegt steeds : “No”. Maar ik neem dit niet persoonlijk hoor ... Dus er zit niks anders op dan dat jullie het gedeelte 'Diana voor jullie rekening nemen, ok ? En ik doe dan,mijn deel, wat anders ?”.
Op “Dancing on the Ceiling” stond iedereen mee te wiegen en/of te swingen en vooral luidkeels mee te zingen, het nummer werd gelardeerd met een stukje “Jump” van Van Halen erdoorheen. Het volledige sportpaleis genoot, galmde na en was net als Lionel inmiddels bezweet maar wel volledig in feeststemming.
Nog even een moment van rust alvorens de finale wordt ingezet met “Still” en vervolgens “Say You, Say Me”, met Lionel die piano speelde op een verhoogd voetstuk, prachtig. Hij liet zijn stem horen, nog steeds zoetgevooisd, daar komt geen sleet op. 
“We Are The World”, het nummer dat hij samen met Michael Jackson schreef, introduceerde hij met een toespraak waarin hij opriep tot wereldeenheid. "Zou je 'die mensen' genoemd willen worden?" vroeg hij. “Natuurlijk niet, we zijn allemaal moeder, vader, zus, broer, neef, nicht, oom, tante ....Deze zaal is een doorsnede van de wereld hierbuiten, als wij de liefde hier binnen voelen, dan moet dat ook hierbuiten kunnen, leven zonder geweld en in liefde”, een mooie boodschap dus.

Veel te snel was het tijd om het feest te beëindigen. Toen de show ten einde liep met zijn grootste hit, “All Night Long”, maakten Lionel en zijn superstrakke band een welverdiende buiging, genoten van hun staande ovaties en vertrokken toen, het was inmiddels 23h20, vermoedelijk om te gaan genieten van een ijsbad voordat ze naar bed gingen … Een ‘all night’ op zijn plaats!

Setlist: Hello - Running With the Night - Easy like Sunday morning  (Commodores song) - Penny Lover - Se La - Stuck on You - Sail On (Commodores song) - You Are - Brick House / Fire  - Three Times a Lady (Commodores song) - Fancy Dancer / Sweet Love / Lady (You Bring Me Up) (Commodores medley) - Truly - Endless Love (Diana Ross & Lionel Richie song) - My Destiny - Dancing on the Ceiling - Say You, Say Me - Still (Commodores song) - We Are the World (USA for Africa song)
Encore:  A ll Night Long (All Night)

Organisatie: Live Nation