Glenn Branca is nog steeds een naam die klinkt als een klok (voor een beetje muziekliefhebber dan toch) en dat komt vooral door Thurston Moore en Lee Ranaldo van Sonic Youth die ooit onder zijn vleugels hun carrière begonnen en ook later hun bewondering voor de man niet onder stoelen of banken staken. Branca is tevens de avant-garde componist die niet om een stunt verlegen is. Zo componeerde hij een symfonie voor honderd gitaren, een werk dat in 2006 nog opgevoerd werd in de Vooruit. Ondanks die ferme reputatie was de belangstelling eerder matig en mogen we verdomd blij zijn dat een eerder bescheiden club als de 4AD hiervoor haar nek durfde uitsteken.
[Sic] Electric had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat voortreffelijk. Bassist Lieven Eeckhout en drummer Mattijs Vanderleen zorgden voor een bijzonder stuwende drive waarbij de 4 saxofonisten, die hun sporen reeds verdienden bij BL!NDMAN, vernietigend mochten uithalen. Het riep vergelijkingen op met X-Legged Sally of een euforische Morphine in het kwadraat. Alleen de (niet zo talrijke) solomomenten van de saxen vielen soms wat magertjes uit of lag het optreden van The Ex & Brass Unbound, waar de blazers zo superieur waren, nog te vers in het geheugen?
Dan staan alle muzikanten van het Glenn Branca Ensemble (gitaristen Reg Bloor, Evelyne Buhler, Eric Hubel en Greg McMullen, bassist Ryan Walsh en drumster Libby Fab) klaar om dan eensklaps het podium opnieuw te verlaten. En dan wordt het lang wachten (zouden enige sterallures meneer Branca niet vreemd zijn?) wat het publiek zonder morren aanvaardt. Wanneer ze zich een tweede keer hebben opgesteld, strompelt ook Glenn Branca zelf het podium op. Zelf speelt hij geen gitaar meer maar ‘dirigeert’, wild zwaaiend in het ijle met één hand terwijl hij met een bevend vingertje de noten volgt op zijn partituur. Rock-'n-roll is het absoluut niet en spelplezier is er al evenmin. De muzikanten proberen al zwetend tegelijkertijd hun ongetwijfeld ingewikkelde partituren en hun zwalpende maestro te volgen. Toch kon er tussen de stukken door al eens een glimlachje vanaf en speelde het kleine opdondertje Evelyne Buhler al eens gitaar in haar nek of klom ze op haar versterker. En de muziek? Avant-garde kon je dit bezwaarlijk noemen : het ging hier immers om ‘the sequel’ van een gitaarsymfonie van 30 jaar oud : ‘The Ascension’.
Repetitieve, dreigende en aanzwellende gitaarmuren die vaak nogal wiskundig aanvoelden. De wat stillere momenten vond ik een stuk subtieler dan die eeuwig staccato hamerende gitaren. Vooral "Lesson No 3 (a tribute to Steven Reich)" en het zeer lange, onvoorspelbare "The blood" bleven nazinderen. Een best intense belevenis maar het concert van het jaar, zoals iemand had voorspeld, werd het toch niet.
De 63-jarige Branca zorgde nog voor een chaotische exit waarbij hij zij statief omver wierp, zijn trappistenglas aan gruzelementen schopte en zijn drumster bijna molesteerde. Een grap of een poging om toch maar als een excentrieke kunstenaar over te komen? Je muziek volstond nochtans ruimschoots, Glenn!
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De Broken Glass Heroes, die naar aanleiding van het tv programma de Benidorm Bastards in het leven werd geroepen door Pascal Deweze en Tim Van Hamel, zijn bezig aan hun afscheidstournee … Voor één van hun laatste optredens hielden ze halt in de Kortrijkse Schouwburg. Dat optreden werd een intiem concert voor maximum 200 mensen… Mooi …Ze startten met “Happy” gevolgd door “Oh My Love” dat onmiskenbaar verbonden is aan de Beatles en de Beach Boys.
De 14 nummers van de cd ‘Grandchildren of the Revolution’ zijn niet allemaal pareltjes maar roepen een zomers gevoel op en geven de indruk dat je met gemak in een grote Amerikaanse wagen over een eindeloze vlakte bolt. Ze vuurden dan ook de ene melodieuze op de sixties en seventies geïnspireerde popsong na de andere af. We koesterden hierin songs als “Baby Don’t Worry” en “Let’s Not Fall Appart.
De problemen met de gitaar en de versterker van Sjoerd Bruil (gitaar/backings) verstoorde even de anders vlekkeloze set. Maar door de muzikale ervaring sprongen ze er erg professioneel mee om.
Na een goed uur heerlijk nostalgische popsongs , trakteerden ze nog met een bis, die in schoonheid eindigde met “As I Walk”.
We houden een fijne herinnering over aan deze band die barstte van het talent . Het was dan ook erg jammer afscheid te moeten nemen. Positief is dan wel dat de mannen terug keren naar hun vorige projecten als Eat Lions en Metal Molly.
Playlist: 1: Happy 2: Oh My Love 3: Baby Don’t Worry 4: poor little rich girl 5: winter of love 6: gft high 7: billboards 8: stop & think it over 9: luv 10: delphonic 11: it won’t be much longer 12: these grounds 13: I just don’t wane feel better 14: let’s not fall apart 15: I don’t need a woman 16: whole wide world 17: you becomes you 18: time to travel
Bis: 1: Don’t deserve this feeling 2: wild wild life 3: as I walk
Organisatie Cultuurcentrum, Kortrijk
Als opwarmer brachten The Horrors de jonge straffe kerels mee van Cerebral Ballzy. Een voorprogramma met een stevig Hardcore gehalte. Nummers over 'the cops' die ze liever zien gaan dan komen, 'chicks', bier, skateboarden,… beschreven zowat het leven dat zij in Brooklyn kennen. De groep liet ons, typerend voor dit genre, krachtig korte nummers horen, weliswaar onverstaanbaar maar toch gesmaakt door menig publiek.
De groep The Horrors liet zich in 2007 vaag opmerken met hun debuutalbum ‘Strange House’. In 2009 werden ze gespot door hun nieuwe cd ‘Primary colours’ en singles als "Sea within a sea" en "Who can say" klonken. Het uitbrengen van hun 3e cd ‘Skying’ werd door velen goed bevonden en zal vermoedelijk in de toekomstige charts goed scoren. Dit deed uitkijken naar hun geplande shows in België. De plannen voor Pukkelpop keerden met de wind, dus konden we deze avond net over de grens- in Le Grand Mix- niet zomaar laten voorbijgaan.
Gelijk hadden we… Een show met op stevig staande voet gebrachte nummers . Het donkere in hun muziek werd gekleurd met de aangename stem van frontman Faris Badwan en verlicht door een goedbevonden sterk staaltje lichtshow. De elektro/new wave klanken die Rhys 'Spider' Webb door zijn vingers liet glijden, zorgden voor een aangenaam afwisselend beatgehalte. Hoorden we daar in ons verre achterhoofd niet Goose of eerder INXS en invloeden van The Cure? Een show waarvan we de invloeden van buitenaf en de stijlen van binnenin The Horrors niet kunnen bundelen in 1 genre. Het eighties gehalte stond strak ,was aangenaam voelbaar en tevens te merken aan de gemiddelde leeftijd van het niet overdreven enthousiaste publiek!
Hun opener "Changing the rain" werd aangenaam onthaald en de eerste vuisten balden zich boven de hoofden. Algauw werd iedereen meegezogen in het mysterieuze zelfs psychedelische, waarbij we konden genieten met de ogen dicht. Doch werd ons netvlies getrakteerd op fijn belichte schimmen tegen een donkere 'wall of sound' waarbij de gitaar van Joshua Third vrij spel kreeg in onder andere "Who can say" en de drums van 'Coffin' Joe Spurgeon zich lieten gelden.
Hun eerste single "Still Life" van het album "Skying" nam het publiek mee. Andere songs zoals "Sea within a sea" werden iets te lang uitgerokken waardoor de aandacht wegebde. Van het inspelen op het publiek konden ze het ook niet hebben. Faris , verschuild achter zijn weelderige haardos liet het bij een voorname "dank je wel"! Alhoewel hij dan toch de fans meekreeg met 'de handen in de lucht' uitdraaiend in crowdsurfen en hevig hoofdgeschud!
De set duurde iets te kort om goed te zijn, na 50 minuten was deel 1 afgerond! Die mannen hebben toch meer in hun mars? Hun terugkomst bracht meer…én beter! De beats deden je hartslag dubbel slaan, de gitaarriffs gingen door merg en been en de combinatie bas van Tomethy Furse en de basdrum hier bovenop zorgden dat "Mirror's image" een hoogtepunt in de avond werd. De laatste nummers bleven scoren, alhoewel de stem van Badwan wat kracht verloor. Wat show met de micro en de afsluitende serious beats zorgden voor een mooie afsluit.
Kortom een hoogstaand muzikale avond waarin The Horrors lieten horen en zien hoe 'groots' ze reeds zijn. Groeien doen ze zeker, binnenkort veroveren ze de grote podia. Ik kijk uit naar de zomer van 2012 waar we ze vast en zeker zullen te zien krijgen op verschillende festivals.
Setlist: Changing the rain, Who Can say, I can see through you, Scarlet fields, Dive inn, Endless Blue , Sea within a sea, Still life
Mirror’s image, Three decades, Moving further away
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-horros-10-12-2011/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ism Grand Mix, Tourcoing
Als opwarmer kregen we ‘Vintage Trouble‘ voorgeschoteld. Deze Amerikaanse band uit LA trad reeds op bij Jools Holland en in het voorprogramma van ‘Bon Jovi’. Je brengt een funky zanger, een heavy sologitaar, een bonkende bas en een stevig houthakkende drummer bij elkaar, en wat krijg je? Juist. Een mengelmoes van stijlen, maar geen eigen sound. Af en toe slaagden ze er in echt goed te klinken, maar nooit een ganse song lang. Voor mij een overbodige act. Ik heb iets tegen voorprogramma’s. Nog nooit hoorde ik een support act waarvan ik later nog veel vernomen heb. Behalve natuurlijk die ene keer, in 1986, toen een Australisch groepje in het voorprogramma van Queen echt een grote indruk maakte. Hun naam, INXS, heb ik later nog wel eens horen vernoemen.
Maar om half tien was het dan echt tijd voor ‘The Golden Earring’. De groep bestaat al vijftig jaar en speelt al veertig jaar in deze bezetting. Wie kan dat zeggen? Ze hadden beloofd er iets speciaals van te maken in de Lotto Arena en speelden daarom een aantal nummers die ze anders nog zelden live uitvoeren. Ook verklaarde zanger Barry Hay dat ze zich bijna thuis voelden in Antwerpen (zoals de meeste Nederlanders blijkbaar). Vooral gitarist George Kooymans, die in Rijkevorsel woont, natuurlijk.
Normaal kan je als organisator kiezen tussen een akoestisch en een elektrisch concert van de band. Dit was heel duidelijk een elektrisch optreden, dat was onmiddellijk duidelijk.
Ze hadden blijkbaar ook hun speciale versterkers meegebracht en opengedraaid tot op standje 11. Het klonk veel te luid, zodat ik op bepaalde momenten (oordopjes vergeten) mijn oren met de vingertoppen moest beschermen. Onverantwoord in deze tijd, waarin zoveel sprake is van tinnitus en gehoorschade. Daardoor kregen we ook geen zuivere klank te horen en liep alles wat door elkaar. Spijtig, want dit kon het perfecte concert geweest zijn. Zeker met Barry Hay en George Kooymans die goed bij stem waren vanavond. Ik heb het ooit wel eens anders geweten.
Na de starter “Going Somewhere” werd er onmiddellijk plankgas gegeven met achtereenvolgens “Another 45 miles”, “Buddy Joe” en “The Twilight Zone”, die erg lang uitgesponnen werd. Met de komst van saxofonist Bertus Bongers was het tijd voor “She Flies On Strange Wings” en “The Devil Made Me Do It”. En nog was het niet gedaan. Een lange versie van “Back Home” zette de zaal in vuur en vlam, zeker toen daarna ook nog achtereenvolgens “Going To The Run”, “Vanilla Queen”, “When The Lady Smiles”, “Liquid Soul” en “Johnny Make Believe” hun opwachting maakten.
De klassieke lange versie (bijna 16 minuten!) van “Radar Love” besloot het reguliere gedeelte van het concert. Bassist Rinus Gerritsen deed zijn bassolo op zijn speciale dubbele bas en drummer Cesar Zuiderwijk mocht bijna vijf minuten lang zijn uitgebreid drumstel geselen.
Als bis kwamen daarna ook nog “Long Blond Animal” en “Holy Holy Life”, zodat wij na bijna twee uur optreden met tuitende oren en gemengde gevoelens rustiger oorden konden gaan opzoeken.
Organisatie: Live Nation
Eerder waren we al bijzonder onder de indruk van Austra toen ze optrad op Leffingeleuren . Samen met EMA was zij één van de revelerende acts op die bewuste zaterdag . Inderdaad , dit was een optreden in ons geheugen gegrift … We hoorden een spannende, broeierige, hypnotiserende, dansbare set door synths, drumbeats en repeterende opzwepende basses … Maw een opwindende, bruisende gig dus! De songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis plaatst zich muzikaal als vocaal naast een Fever Ray (The Knife), Loreena McKennitt, en met haar danspasjes, heupwieg en draaiende handjes komt ook Natacha Atlas ( ex Transglobal underground) aandraven, en ze voegt er opera vocalen aan toe . Ze wordt geflankeerd door twee dansende, bijna even ijl zingende engelen .
Een magisch, broeierig sfeertje wordt gecreëerd in de nokvolle Charlatan . De debuutcd ‘Feel it break’ werd in de spotlights geplaatst . Langzaam hotsten we mee in die bezwerende, bedwelmende trance , waarbij het tempo subtiel opgeschroefd werd met songs als “Lose it” en “The choke”; en met de singles “Beat and the pulse” , “Sparkle” en “The future” had de beloftevolle Austra het publiek volledig in haar greep. De etherische zang en de dansvibes van electrowaves, wereldse tribal sounds en beats prikkelden en kleurden!
Een paar weken terug werden we ook al in zo’n web gebracht door het NYse Gang Gang Dance en vanavond moest het Canadese Austra niet onderdoen om een prikkelende, hitsende spacejam te ontwikkelen … Een restant en kenmerk van de ‘90s Transglobal Underground en Zion Train.
De aanstekelijke live gaf hun debuut ‘Feel it break’ nog meer elegantie en durfde te exploderen en te knallen . ‘Positev energy’ kwam vrij en zorgde voor een bezwerende, meeslepende, overtuigende set!
Wat een aangenaam, leuk , ontspannend , dansbaar feestje hier! Austra dragen we vanaf nu nauw aan het hart. Benieuwd hoe zij zich verder zullen ontplooien . Al tweemaal schoten ze alvast raak met hun gigs !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-09-12-2011/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Toutpartout)
Franky De Smet-Van Damme en de zijnen van Channel Zero waren in Luik begonnen aan hun 16-delig ‘In the City 2011’-tour programma, en lasten een tussenstop in op 09 december in de Factor (vroeger gekend als Entrepot) te Brugge.
Als voorprogramma was het voor mijn onbekende, en later onbeminde Maudlin vastgelegd om de zaal op te warmen. Een klein halfuurtje mochten deze mannen hun best doen, maar het hoogtepunt van deze avond was uiteraard CZ, dus volgens de meeste aanwezigen mocht Maudlin het beste uit hun sloffen halen, veel verschil zou het toch niet maken.
Okay, metal was nu aan de beurt, en de openingstonen van “She Watch Channel Zero” van Public Enemy opende de helse rit van de avond…
“Fool’s Parade” werd direct daarna aan de man gebracht, en vooraan spatte het eerste gezellig samenzijn los! Franky DSVD, opnieuw met een zwarte handschoen en zijn haar rommelig op het eerste gezicht speelde een thuismatch, en dit was er aan te zien. Gepassioneerd, vol overgave en genietend van iedere crowdsurfer die op zijn podium belandde haspelde hij de songs op een uitstekende manier af.
Uiteraard stonden de shows in het teken van hun recentste album ‘Feed ‘em With a Brick’ en alle nummers, uitgezonderd “War is Hell” kwamen aan bod. Tracks als “Ammunition”, het 1e liedje van de nieuwe plaat die op de setlist stond, het krachtige “Angel’s Blood”, het niet zo uitstekende “Hammerhead”, “Capital Pigs”, het ultra hitnummer “Hot Summer” die luidkeels werd meegezongen, “Ocean”, het melodische “In the City”, de met stop-start riffs volgepropte track “Guns of Navarone” en de logische afsluiter “Electric Showdown”. Alle nummers werden op een goeie manier gebracht door de bandleden, en het publiek had klaarblijkelijk deze songs al ettelijk keren meegebruld in hun zetel of slaapkamer! Dat het nieuwe album aanslaat als een bom moge hierbij duidelijk zijn.
Er werd uiteraard ook gegrabbeld uit de oude doos, een must voor de die-hard fans, en het oude materiaal zorgde voor het meeste animo mijn inziens bij het publiek.
Uit hun debuutalbum ‘Channel Zero’ werd gekozen voor het nummer “ No light (at the end of their tunnel)”, uit hun plaat van 1993 “Unsafe” werden krakers als “Suck My Energy”, het harde “Dashboard Devils”, “Bad to the Bone” die beenhard werd gebracht en een ware crowdpit uitlokte, het titelnummer “Unsafe” zelf, en de meest gekende hit “Help” (tevens een bis-nummer) door de boxen geblazen.
Het album ‘Black Fuel’ mocht zeker niet ontbreken waardoor “Fool’s Parade”, “Call on Me” en “Black Fuel” de setlist vervolledigden! Van het album “Stigmatized for Life”, tevens hun 2e plaat die het levenslicht zag werd helaas niets gespeeld, en hiervan had ik toch ook wel degelijk een track willen horen. Tja, sommige keuzes zijn hard, en moeten aanvaard worden.
Het was een heftig feestje in de Factor, en tijdens het laatste bisnummer “Black Fuel” werden alle aanwezigen aangepord om de muzikanten te vergezellen on stage, een aanvraag die door de meesten met plezier werd ingewilligd, waardoor het leuk vertoeven was voor én achter het drumstel van Phil Baheux!!!
Nagenieten met de bandleden was nog mogelijk, want in het Brugs metalcafé ‘The Crash’ trakteerden de mannen nog enkele liters bier om hun show in schoonheid te eindigen. Uiteraard was ik aanwezig, een recensent moet nu eenmaal ook de euhm… minder leuke dingen ondergaan haha …
Pics van hun gig in Depot, Leuven http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-08-12-2011/
Organisatie: Heartbreaktunes
Caribou aka Dan Snaith scheerde vorig jaar hoge toppen met zijn album ‘Swim’ en dwong hiermee heel wat respect af in de scene van elektronische dansmuziek. Dit jaar stond hij met zijn Vibration Ensemble slechts drie maal op een podium in Europa, waarvan twee keer in UK en één op het vasteland. Wij hadden het geluk dit exclusief gebeuren, met heel wat schoon volk op het podium, in onze Vooruit te mogen aanschouwen.
Als voorgerecht kregen we het kleurrijke en op zijn minst licht gestoorde Orchestra of Spheres voorgeschoteld. Een muzikale topavond vol hoge verwachtingen die voor ons ongetwijfeld werden ingelost.
Het futuristisch uitgedoste Nieuw Zeelandse viertal van Orchestra of Spheres brachten het publiek met een aantal bizarre instrumenten zoals de tin buiscuit guitar, gamelan en de theremin in een ander universum waar ze zelf ook leken vandaan te komen. In een half uurtje wist deze formatie ons toch te overtuigen met hun wel heel funky set. Echter spijtig dat ze niet meer gebruik maakten van het prachtige instrumentje, de theremin. Visueel en muzikaal, een heel verwarmend collectiefje dat zeker niet gemist mocht worden.
Dan Snaith kwam met zijn elfkoppige band Caribou Vibration Ensemble op het podium, allen in het wit gekleed, met daarbij heel wat bekende namen. Kieran Hebden van Four Tet (elektronica) en James Holden (synth) fleurden de formatie op met hun analoge instrumenten, John Schmersal van Enon op gitaar en Dan Snaith himself op keybords, percussie en gitaar. Dit allegaartje werd nog aangevuld met twee fantastische drummers en een groepje blazers onder leiding van Marshall Allen (Sun Ra Arkestra).
De toon wordt meteen gezet met het nummer “Hannibal” dat net als alle andere nummers heel breed werden uitgesponnen, op het psychedelische af. Gedurende hun performance werd er merkbaar heel wat ruimte gemaakt voor improvisatie en wordt er wel eens overgeschakeld op een ‘offbeat’ ritme. We hoorden vooral nummers van het laatste werk, zoals “Bowls”,
“ Leave House”, maar het nummer “Barnowl” uit het oudere album ‘The milk of human kindness’ kan wel het hoogtepunt van de avond worden genoemd. Dit prachtige nummer werd prachtig gearrangeerd met extra bleeps en beats.
Tot slot werd het publiek op zijn wenken bediend met de twee grote hits “Odessa” en “Sun” die alweer breed werden uitgesmeerd met psychedelische jams. Dan Snaith lijkt niet meteen de grootse zanger te zijn, maar dit stoorde ons helemaal niet gezien wij helemaal werden opgezogen door het zeer sterk opgebouwde visuele en muzikale totaalpakket.
Na “Sun” bleven we wat verweesd achter, snakkend naar meer van dit overweldigend spektakel. Spijtig genoeg geen ruimte voor een extra nummer, maar we konden terugblikken om op een geweldige en unieke avond die zeker nog even bleef nazinderen. Dit smaakt naar meer en we kijken nu al reikhalzend uit naar een vervolg hierop!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Caribou (en van Orchestra of Spheres)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/caribou-08-12-2011/
Organisatie: Vooruit Gent (ism Democrazy en Toutpartout)
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. Van het debuut ‘Strange house’ is geen splinter meer over op de setlist … Spijtig, want we hielden van die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze , psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects. Een mistig rookgordijn werd opgetrokken en een brabbelende, overstaanbare galmstem van Faris Badwan zweefde erover heen … Lekker rauw en rommelig ... Exit, in de prullenmand dus, wat betekent dat het materiaal afkomstig is van de vorige cd ‘Primary colours’ en het vrij poppy ‘Skying’, een logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden. Op die manier werden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het graragerockende aspect is ook subtieler en gestroomlijnder geworden. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en “Endless blue” , een warmer geheel dan hun vroegere kille sound.
Stijlcitaten storen niet want we zagen een overtuigend straf optreden van de heren. Wat een broeierige intensiteit!
Als schimmen traden ze eerst aan , gehuld in een rookgordijn in een omgeving van spaarzaam gehouden blauwe, rode en paarse spotlights. Vroeger gunden ze hun publiek praktisch geen blik, nu porden ze hun publiek aan en bedankten hen voor de support.
We waren al meteen in de muzikale leefwereld met de aanstekelijke “Changing the rain” , ”I can see through you”, “Scariet fields” en “Who can say”. Beheerst starten “Dive In” en “Endless blue” , bouwen op, zwellen aan en raken diep. “Sea within a sea” volgde, een lange bezwerende, verslavende psychotrip, die alle wavestijlen in melodie en fuzz maar kan kruisen. Intrigerend en Adembenemend …Eén van de beste Horrors songs! Over naar de huidige gevoelige single “Still life”, een eerbetoon aan ‘From the lion’s mouth’ ( remember “Winning , “Sense of purpose”) van Adrian Borland en de Sound, die verrassend de laatste song was na vijfenveertig minuten .
Maar ze hadden nog een kerstcadeau klaar , want na het electro-minnende “Mirror’s image” en het snedige “Three decades”, overweldigden ze met “Moving further away” , één van de sterkhouders van de recente cd , die hier lekker 15 minuten zweefde . Als vanouds gingen ze op het eind eens totaal loos, Sonic Youth meets My Bloody Valentine, heerlijk, horrorpunk als op de eerste plaat … om ons dan verdwaasd achter te laten .
The Horrors bevestigden en behoren tot één van de meest interessante en creatieve club van de ‘80s heruitvinders .
Support was Cerebral Ballzy , een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Ze refereerden aan de oude Horrors , injecteerden het met flink wat hardcore/punk en zorgden voor een rauwe, rammelende, energieke, chaotische sound …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-horrors-08-12-2011/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Belgische gezelschap The Sedan Vault mocht donderdag de feestavond in de Kreun openen. De groep bestaat uit drie broers en een dichte vriend wat voor een bloedband zorgt die net iets meer diepgang biedt dan een gewoon ‘onderonsje’. De heren brachten al twee albums uit: ‘Mardi Gras of the Sisypha’ (2006) en ‘Vanguard’ (2008) en zijn momenteel druk bezig aan een nieuw album. Sinds hun doorbraak op Eurosonic 2009 kregen ze ook de kans om op grotere podia hun eigenzinnige ding te doen: ze stonden al op Pukkelpop, Dour en Lowlands (Nl.). Hun muziek omschrijven, valt niet gemakkelijk: het leunt nog het dichtst aan bij The Mars Volta.
The Sedan Vault is ook gegroeid met de jaren waardoor hun geluid nog rijker werd met groovier beats, gevarieerder gitaarwerk en slimmere arrangementen. En dat kwam donderdag live zéér tot uiting. Een stevige band met een eigen geluid, dat allesbehalve Belgisch klinkt en live swingt als een tierelier. Een unieke aanwinst voor het al te homogene (Belgische) rocklandschap en ideale opener voor Battles!
De Amerikaanse experimentele rockgroep Battles uit New York City draait al bijna 10 jaar mee in het alternatieve circuit en bracht naast enkele EP’s, een compilatie-cd en een eerste full-album ‘Mirrored’, recent het schitterende album ‘Gloss Drop’ uit. Ze schitterden deze zomer al op LeffingeLeuren en moesten noodgedwongen hun optreden op Pukkelpop cancellen (we weten allemaal maar al te goed waarom). De groep moet het al een tijdje zonder Tyondai Braxton (gitaar, keyboards, zang) doen, daar hij vorig jaar besliste om zich op een solocarrière te richten. Bijgevolg is Battles een trio geworden met centrale kracht John Stanier (ex-Helmet, Tomahawk) op drums, Ian Williams (ex-Don Caballero) op gitaar en keyboards en Dave Konopka (ex-Lynx) op gitaar of bas.
En dat de heren ‘hot’ zijn, bewijst de vraag om medecurator van dienst te zijn van het prestigieuze ATP (All Tomorrow’s Party) festival in Minehead (Engeland) dat dit weekend (09-11 december) plaats heeft. Samen met de andere curatoren Les Savy Fav en Caribou halen ze daar onder de noemer ‘Nightmare Before Xmas’ bands als The Ex, Bitch Magnet, The Dodos, Silver Apples en legende Gary Newman naar het lokale Center Parks.
Dat deze laatste op de affiche staat, is duidelijk het werk van Battles, daar op hun nieuwste single “My Machines” uit hun laatste album, Gary Newman prominent aanwezig is. Live in de Kreun zagen we hem dan ook op een videowall meezingen met het drietal.
Een liveconcert van Battles is honderd maal intenser dan hetgeen we op hun platen te horen krijgen. Het werd dan ook van de eerste tot de laatste noot een memorabel concert. Aanstekelijke songs, die laag per laag werden opgebouwd en voorzien van driftig gesamplede tunes en een gemanipuleer van jewelste via de bakken effectenapparatuur, zorgden ervoor dat er in het publiek een dansstemming ontstond, die het ganse concert zou blijven hangen.
Ook de koelste kikker in de zaal kon onmogelijk onbewogen blijven bij dit geweld van swingende songs met rots in de branding drummer Stanier, die de songs telkens de ideale groove meegaf. We konden de beentjes op een bepaald moment ook niet meer stilhouden. Naarmate de set vorderde, ging het publiek volledig uit zijn dak. Het werd een dansfestijn met uitschieters “Atlas” uit het Mirrored-album en het opgefokte “Ice Cream” uit hun recentste cd.
Battles wonnen het publiek voor zich en kunnen tevreden terugkijken op een meer dan geslaagd concert. Het werd een ideale warm-up party voor hun doortocht op ATP. We gingen dansend en euforisch de Kortrijkse nacht in.
Wil je eens meedansen op de aanstekelijke muziek van de heren, check dan deze clip http://www.dailymotion.com/video/xin011_battles-ice-cream-featuring-matias-aguayo_music en gooi alle remmen los: I scream - You scream - We All scream for Ice Cream!
Organisatie: Kreun, Kortrijk)
Wu Lyf is een viertal uit Manchester, die er van houden om een waas van geheimzinnigheid rond hun band op te trekken. De bandnaam staat voor World Unite Lucifer Youth Foundation, en ze koketteren met de beeldentaal van een satanische sekte (het Y-vormige kruis als logo voor de ingewijde fans). Hun debuutplaat ‘Go tell fire to the mountain’, namen ze op in een kerkgebouw, en ze verkozen dit album in eigen beheer uit te brengen. Eigenzinnige mannekes dus, we waren benieuwd of er ook muzikaal iets te beleven was bij deze Mancunische sektebroeders.
Na een eerdere passage op het Domino Festival, speelde Wu Lyf zijn exclusief concert voor België... in Tourcoing, Frankrijk. Achter het podium hing een WU Lyf-kruis, waarop het hele concert video-projecties getoond zouden worden. Toevallig stonden we naast de PA, en zo zagen we dat de geluidsman een micro nam en zo het concert aftrapte met een spookachtig gehuil.
Frontman Ellery Roberts eiste al van het eerste nummer de aandacht op: hij zette “LYF” majestueus in op zijn orgeltje, bijna een kerk-hymne zoals we die van Arcade Fire ten tijde van ‘Neon Bible’ kennen, die weldra overging in een van Tortoise geleende gitaarmelodie, om dan een wel heel merkwaardig stemgeluid uit zijn strot te persen: een abrasieve keelzang, ergens tussen Tom Waits en Stef Kamil Carlens, alsof hij zijn stembanden een beurt gegeven had met terpentijn en staalwol. Die grofkorrelige stem bracht dan ook nog dwingende zanglijnen voort zoals “ We can’t live this way” en “You know I love you forever”.
In “Cave song” was het Engels van Roberts onverstaanbaar, het klonk mij meer als Canadees-Frans in de oren, een beetje zoals de zangstem die Arno de laatste jaren live etaleert, om maar te zeggen dat je toch wel moet wennen aan het aparte stemgeluid van de man. Na een verwarrende bindtekst, waarin hij het Noord-Franse publiek opriep te blaffen als jonge hondjes, zette Roberts “Such a sad puppy song” in, een kubistische ballad zoals alleen Tom Waits die kan schrijven, en nu dus blijkbaar ook Wu Lyf.
In “Summa’s Bliss” klonk dan weer het geluid van Foals door: orgel, vloeibare gitaarloopjes en drumsalvo’s wisselden elkaar af, en het viel op hoe slim de composities van Wu Lyf wel in elkaar zitten: ieder instrument mag eventjes in de schijnwerper staan, en gaat dan van het toneel af, om een ander aan de beurt te laten, waarna alles weer samen komt in de grote finale, waarin Roberts zijn zanglijnen blaft en spuwt, vanuit een vuur en overtuiging alsof het Wu Lyf’s laatste optreden ooit was.
“Spitting Blood”, dat je nog het best kon omschrijven als punk meets Stef Kamil Carlens meets Afrika, ging op dit dynamisch elan door: de rocksong als intentieverklaring : “volg ons of er zullen klappen vallen …”.
De absolute meezinger vanavond was de hymne “We Bross”, dat begon als een nummer van Mogwai of Explosions in the sky, maar dan op een of andere manier transformeerde tot iets heel anders, veel meer up-tempo, met percussie en Afrikaans aandoende gitaarriedeltjes a la Foals of Vampire weekend, en eindigde als een voetbalsupporters hymne: mochten ze bij KRC Genk “Bro Hymn” van Pennywise beu zijn, dan kunnen ze misschien dit nummer in de spionkop aanleren.
Was het dan een schitterend concert vanavond? Dat ook weer niet, de drummer gaf niet altijd een even soliede indruk, het drumgeluid zat af en toe te prominent in de mix, en na een tijdje klonk de schuurpapierzang van Roberts wel heer erg eenvormig. Laten we het er op houden dat het een goed concert was van een super gedreven band die duidelijk uit de band wil springen, maar die die tegendraadsheid nog beter moet kanalizeren.
Voor iedereen die ze in België aan het werk wil zien: volgende kans is begin maart (7 maart 2012!) in de Rotonde van de Botanique.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Great Mountain Fire – Brussel Feest!
Great Mountain Fire en Brns
Botanique (Orangerie)
Brussel
2011-12-02
Johan Meurisse
Brussel Feest! met twee opkomende bands , Brns en Great Mountain Fire …
Great Mountain Fire ging vroeger door het leven als Nestor! Aan dynamiek en optimisme heeft het kwintet niks ingeboet . Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten. Referenties: Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand en Phoenix en een knipoog naar de KLF en het Brusselse Telex . De cd ‘Canopy’ moet de definitieve doorbraak betekenen, en moet een insteek zijn naar Vlaanderen. Tja, ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! In de zomer was de band al op Les Ardentes en op Dour en in de Botanique speelden ze een thuismatch, want de zaal zat afgeladen vol om hen en hun muzikale vriendjes Brns aan het werk te zien .
Een ontvlambare show wilden ze presenteren, en dat werd het ook! De groep toonde een sfeervolle, bitterzoete kant en kon prettig gestoord klinken, met opzwepende ritmes. Er werd lustig heen en weer geswitcht. Onze Franstalige vrienden droeg de leden een warm hart toe, wat hen een tandje deed bijsteken …
De broeierige “Swans” , “Breakfast” en “If a kid” borrelden en de synths vulden mooi het indierockende geluid aan . De single “It’s allright” en “Jeopardise” ( btw een oud nummer voor hen!) zijn toegankelijk en klonken sfeervol , zweverig en psychedelisch. Een band met vele gezichten, want na een ingetogen versie van “Late light” trokken ze in het tweede deel van de set de kaart van een poppy punkfunk party . “Rrose sélary”, “Sudden hush” en de bijdrages van enkele guests (o.m. Alke, Les Japonaises, Dan Laxman en JP) op de opzwepende versie van “Late light”, “Devo”(?) en Telex’ “Moskow Diskow” . “The ark” kon dan concurreren met een Goose nummer door de swingende, gestoorde, neurotische synthloops . Een hoop attributen staken gaven nog wat meer show.
De andere single “Cinderela” en een meeslepende “Temporarty secretary”, op z’n beurt lekker uitgesponnen, kleurden de leuke, fijne set. Brussel en Wallonië zijn alvast gewonnen … Het kriebelt alvast over de taalgrens …
Het Brusselse feestje kwam op gang met Brns , spreek uit Brains , met twee percussionisten. Een harmonieuze samenzang sierde de stevige, dansbare indierock met tropische beats , catchy hooks, gepresenteerd met een zekere spontaniteit en coolness . Ook zij hebben een handvol optredens klaar in Vlaanderen en verdienen door te breken aan de andere kant van de taalgrens !
Neem gerust een kijkje naar de pics van Great Mountain Fire (en deze van Brns)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/great-mountain-fire-02-12-2011/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het is het overgrote deel van het (Vlaamse) muziekpubliek ontgaan dat ene Benjamin Luterde, een Fransman van 27, begin december Vorst aandeed. U ook wellicht? Geen probleem, maar als u volgend jaar op een of andere affiche Ben l’ Oncle Soul ziet prijken, check it ! En stap een show binnen die je zo meetroont naar de zalige ‘fifties of soul’.
Het begon al lekker met het voorprogramma ofte ‘la première partie’. Hoe aanstekelijk grappig en opgewekt, die FM Laeti. Een witte man met een gitaar op een barkruk, een zwart vrouwtje achter een microfoon. Met leuke (soul) nummers als “Rise in the sun”, maar even goed covers als “Give me a ticket for an aeroplane” (Jefferson Airplane), gebracht met zwier en stijl en bijwijlen wat Sellah Sue-geluidjes. ‘Je reviendrai, het is hier gewoon zo tof’, kirde het zangeresje. ‘Maar nu maak ik plaats voor Ben l’ Oncle Soul.’
Ben l’ Oncle Soul : Voor ons een (nieuwe) ontdekking op Dranouter vijf maanden eerder, maar voor het overwegend Franstalige publiek in Vorst een gevestigde waarde, een datum die wellicht al lang aangestipt stond. Soul, mijn god! Nu nog? Soul in 2011?
Ja, toch wel, de zwart-Amerikaanse muziekstijl uit de jaren vijftig en zestig, geprocreëerd uit rhythm-and-blues en gospel maar door Ben opengetrokken naar nieuwe(re) muziek. Ja, toch wel, met grote namen als Ray Charles, Sam Cooke, James Brown, Aretha Franklin en Stevie Wonder maar nu ook met The White Stripes en Prince. Ja, toch wel, het groepsgevoel met ondersteuning van achtergrondzang en een band met ritmesectie en koperblazers, een wervelende retroshow als muikaal kapstok in een verzengende 21e eeuw.
En dat alles door een Fransman in een uitgeregend Brussel? Ja, toch wel ! Nonkel Ben kleedde het hele concept aan en bracht een aanstekelijke show, al hadden wij het – als Nederlandstalige Anglofiel – iets moeilijker met de Franse nummers, zoals bijvoorbeeld “Petite Soeur”. Niet dat we meer dan 530 dagen nodig hadden om in te zien dat het best te pruimen was, of lag dat aan het vrolijke vlinderdasje van de Nonkel?
Wervelend en overdonderend, zo was de hele show en een show was het. Het deed ons – en dat verraadt meteen onze leeftijd – denken aan Henk ‘Hallo met Henk’ van Montfoort van de seventies. Een beetje kitscherige bühne met verlichte trapjes en dieprood-bordeaux gedrapeerde hanggordijnen. En met het o zo klassieke rood toneelgordijn dat open en dicht gaat bij de aanvang en het slot van de voorstelling. Show dus in de ruimste betekenis van het woord. Met een overdaad van stapjes en dansjes die erbij horen.
Zo raasden Ben en co over en door Vorst heen. Eén brok energie waar de mannetjes van Nuon een lichtpunt kunnen aan zuigen. Lang geleden dat we zoveel beweging op een podium zagen. Hij stak als opener “Seven Nation Army” (The White Stripes) in een nieuw soulpakje en kleedde het meteen ook helemaal uit.
De Fransman zocht ook direct contact met zijn fans. Nadat hij zichzelf en zijn band (drie blazers, twee backings, één drummer, twee gitaristen en twee toetsenisten allemaal in perfecte outfits) voorstelde en de fans deed meebrullen dat bassist Olive (Olivier Carole, red) funky is, liet hij het publiek elk zijn eigen naam roepen. Voilà, de introductie zat erop, ‘on était amis’.
Ben l’ Oncle Soul is een grappige vent, die naar verluidt vroeger gepest werd om zijn uiterlijk, maar nu in zijn optredens zelfs imitatiefans met pruiken ziet opduiken. Hij heeft een sterke stem, het juiste (energetische) gevoel om een show neer te zetten en naast humor toch wel een heel sterk soulbuikgevoel. Resultaat: hij versierde na het eigen ‘Soul Wash’ (2009) een eerste studioplaat op Motown Records (2010) die simpelweg ‘Ben l’ Oncle Soul’ gedoopt werd.
En muzikaal zit het goed, al is er live tien keer meer te beleven dan op zijn schijf. Naast het visuele aspect wisselt hij bekende met – voor ons - minder bekende nummers af. En hij schrikt er niet voor terug om nieuw stuff in dat retro-soul-rokje te stoppen. Zo ging heel Vorst uit zijn dak toen hij “Crazy” van Gnarls Barkley helemaal uitspon. De blazers zijn nadrukkelijk aanwezig om zijn sterke stem te ondersteunen, maar alles hangt samen, ook de twee superenergetische backingmannen en die kregen op het einde ook hun eigen podium met “My Girl” van The Temptations en “Kiss” van Prince.
Toen zaten we al een stuk in de bisronde die haast even lang duurde als zijn eigenste set. Niet verwonderlijk, want daarin vertelt hij hoe hij ooit met soul in aanraking kwam. Dat zijn moeder een penpal had in de States en dat die toen op bezoek kwam en een hoop geschenken in de vorm van muziekplaten mee had: Marvin Gay, Sam Cooke, Billy Holiday, Ray Charles, The Temptations, Sly and The Family Stone, Aretha Franklin.
Pure Soul dus. Hij is er vol van, zijn publiek (en wij ook wel) evenzeer. We genoten van zijn knallende party waarin hij niet enkel met zijn orkest speelt, maar het orkest ook met hem. En met het publiek. Hij kreeg ‘les mains’ in heel Vorst vaak heen en weer en op en neer. Ook op “Superstition” van Stevie Wonder, ja. Toepasselijk eigenlijk, zo’n blind (bij)geloof in de Nonkel, zeker omdat hij er enkele keren de overdreven wereldboodschap ‘Peace, Love and Soul’ aan toevoegde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-loncle-soul-01-12-2011/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
