Het gezellige decor van de Gentse Minnemeers fungeerde afgelopen zaterdag als voorlaatste halte van de Europese tournee van Helmet. Deze invloedrijke band werd 20 jaar geleden opgericht in New York door zanger/gitarist Page Hamilton (inmiddels 48), nadat hij uit de noise-rock formatie Band of Susans was gestapt om jazz te studeren. Hij vond zijn inspiratie in bands en artiesten als Sonic Youth, Glenn Branca, Big Black en Killing Joke. Deze sound wilde hij combineren met jazz-achtige invloeden, resultaat hiervan was Helmet. Page werd in de uitverkochte club bijgestaan door dezelfde muzikanten die vorig jaar op Graspop voor één van de hoogtepunten zorgden: Dan Beeman op ritmegitaar, bassist Jon Fuller en drummer Kyle Stevenson.
Het concert werd afgetrapt met het sterke openingstrio “Role model”, “FBLA II” en ”Smart”. Meteen werd duidelijk dat de stop 'n go riffs en hypnotiserende staccatoritmes nog altijd hun effect niet misten. Het felle “Ironhead” en pompende “Unwound” volgden in sneltempo. De gitaarsolo's van deze meester bleken nog altijd uit duizenden herkenbaar, zeer straf! Met knappe vertolkingen van “Exactly what you wanted”, “It's easy to get bored with”, “Birth defect” en “Driving nowhere” werd hun vergeten meesterwerk 'Aftertaste' in de schijnwerpers geplaatst.
Page gaf een ontspannen indruk en sloeg sporadisch een praatje met het publiek. Hij was zichtbaar onder de indruk van de respons. Het rauwe “Swallowing everything” en het energieke ”Street crab” passeerden daarna de revue. Publieksfavorieten “Unsung”, “Wilma’s rainbow”, “Milquetoaste” en ”In the meantime” blijven moordsongs en deden de temperatuur nog wat stijgen. Standaardalbums als 'Meantime' en 'Betty' mogen dan ook niet ontbreken bij elke zichzelf respecterende rockliefhebber. Ook de classic “Just another vicitim” van de Judgement Night-soundtrack ontbrak niet. Dit is een song waar iedere dertiger wel eens uit de bol is op gegaan, onverslijtbaar spul!
Hekkensluiters van deze overtuigende set waren het monolitische “Tic” en het gortdroge “On your way down”. Enig minpunt was dat de vocals van Page Hamilton niet meer zo boos en krachtig klonken als tijdens hun hoogdagen in de '90's, maar dat was vonden de aanwezigen een kleine domper op de feestvreugde!
Sterke performance van deze alternatieve metalhelden. Much respect!!! Voor de diehard fans: dit jaar zou er nog nieuw werk verschijnen, ik kijk er alvast naar uit.
Supportact Totimoshi (gekke naam trouwens) uit Oakland, USA is een totaal onbekende voor de meesten van ons. Het trio, opgericht in '97, heeft reeds 4 albums op hun naam staan. Ze brachten een mix van alternatieve rock, grunge, punk en metal. Invloeden van Nirvana, Dinosaur Jr, Melvins, Mudhoney en Black Sabbath drongen door in hun sound. Spijtig genoeg was hun songmateriaal kwalitatief niet bijzonder hoogstaand en vrij inwisselbaar en sloeg de verveling nogal snel toe. Ook het monotone en trage tempo en irritante, schreeuwerige zanggeluid kon ons maar matig overtuigen. De muzikale kwaliteiten werden ons niet duidelijk. Hier was nog werk aan de winkel!
Opener van de avond was het Leuvense kwartet The Sedan Vault die hun tweede album 'Vanguard' kwamen promoten. Ook zij werden maar lauw ontvangen. Toch was dit een prima mengeling van indierock, emo, punk, progrock en electronica. Referenties naar The Mars Volta en At the Drive-in waren hoorbaar, maar ook echo's van The Blood Brothers, Sparta en Thrice klonken door. Dit was duidelijk geen hapklare brok muziek. De hoge vocalen, complexe songstructuren, onverwachte wendingen en elektronische effecten vergden een grote inspanning van de concertganger. Dit was geen spek voor ieders bek! Toch zijn we overtuigd van hun muzikale kwaliteiten en vonden we dit beslist de moeite waard!
Organisatie: Democrazy, Gent
Spinvis is het muzikale project van de liedjes- en woordenkunstenaar Erik de Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde in 2002 met ‘Spinvis’: herfstige, melancholische, sfeervolle, dromerige en intieme Neder(pop)landstalige songs. Moderne kleinkunst van een spitsvondig schrijverstalent, die goochelt met klanken en met woordjes en zinnetjes in z’n teksten. Al drie cd’s heeft hij ondertussen uit, want naast ‘Spinvis’ verschenen ‘Dagen van gras en dagen van stro’ en in 2007 ‘Goochelaars en Geesten’.
De Jong wil met deze -solo-clubtournee aan z’n fans tonen hoe hij z’n songs helemaal thuis alleen in elkaar steekt, knutselt en componeert. We waren alvast onder de indruk van de man als multi-instrumentalist en samplekunstenaar. Een arsenaal aan instrumenten op het podium, alsof hij met een heuse begeleidingsband voor de dag zou komen, vooraf opgenomen lofi geluidjes en ingespeelde stukjes, en op het moment zelf laag per laag gearrangeerde sounds, liet hij door z’n laptop afspelen.
Achter hem stonden drie kleine videoschermen, waarop getekende figuren, alledaagse gebeurtenissen en de ingespeelde stukken van z’n begeleidingsband of van hemzelf te zien en te horen waren. Deze aanpak kwam ideaal tot z’n recht in de Kleine Zaal van de Arenberg. Een broeierig , intiem sfeertje waar componist, kleinkunstenaar en z’n publiek met elkaar verbonden zijn.
De in maatpak en met das geklede veertiger toonde z’n geluidskunst in telkens een set van een vijftigtal minuten. Z’n akoestisch en elektrisch gitaarspel stond voorop, maar probleemloos stapte hij over naar minimale drums, een pocket vibrafoon, toetsen en harmonica of liet die versmelten met z’n voorgeprogrammeerde sounds op PC.
Hij ontpopte zich als een gesofistikeerde Boudewijn De Groot. Het ingetogen, innemende “Kindje van God” opende, “Ik wil alleen maar zwemmen” en het nieuwe “De grote zon” waren sober, net als de bekendste single “Voor ik vergeet”, dat gedragen werd door een snaarinstrument. “Wespen op de appeltaart”, die ergens middenin de set zat, was de meeste directe popsong. “Op het voordeel van Video” toonde hij z’n eerste ware gelaat in die samplekunst, wat in het eerste deel verder aan bod kwam met de radiohitjes “Aan de oevers van de tijd” en “Bagagedrager”, die een forsere beat meekregen.
De klemtoon kwam op een beeldrijk, dromerig en filmisch sfeertje in het tweede deel, wat tevens ook donkerder, gevoeliger en persoonlijker van aard was: de fijne gitaarloop op “De ogen van de bruid”, een minimaal geluid op het eerbetoon aan een overleden vriend die zelfmoord pleegde, het poppareltje “Ronnie gaat naar huis” en tenslotte de bevreemdende muziekkunst (diverse geluidjes en soundscapes) met grote K op o.a “Kus me dan, en bijt m’n tong af”: een repeterende sound, lekker groovende, soms neurotische, knisperende elektronica en beats of een rockende Spinvis.
Hij was onder de indruk van het warme onthaal en na lang aandringen speelde hij heel intiem, sober en kwetsbaar de titelsong van z’n laatste plaat.
Spinvis solo: een heerlijk overtuigende, weemoedige trip van mans spectrum en breikunst van geluid en woord.
De 16 jarige Jasper Erkens is telkens mee op de clubtournee van de Jong. Een leeftijdsverschil van dertig jaar, waarbij hij wel de zoon kon wezen van deze Nederlandse samplekunstenaar. Vorig jaar nog behaalde hij terecht een tweede plaats op de Humo’s Rock Rally. Een talentrijk singer/songwriter die attent, gevat en sympathiek uit de hoek kwam en boordevol verhaal was over z’n tot stand gekomen sfeervolle , dromerige ‘on the road’ akoestische gitaarsongs over verliefdheden, doordrongen van z’n heldere, doorleefde vocals (op die leeftijd!).
Binnenkort verschijnt z’n debuut. Gretig enthousiast stelde hij een handvol songs voor, waaronder de huidige single “Waiting like a dog”. De obligate Gnarls Barkley cover “Crazy” liet hij terzijde, maar geen nood, hij beschikte over voldoende puik materiaal, wat ons halsreikend doet uitkijken naar het debuut.
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
De 16 jarige Jasper Erkens is telkens mee op de clubtournee van de Jong. Een leeftijdsverschil van dertig jaar, waarbij hij wel de zoon kon wezen van deze Nederlandse samplekunstenaar. Vorig jaar nog behaalde hij terecht een tweede plaats op de Humo’s Rock Rally. Een talentrijk singer/songwriter die attent, gevat en sympathiek uit de hoek kwam en boordevol verhaal was over z’n tot stand gekomen sfeervolle , dromerige ‘on the road’ akoestische gitaarsongs over verliefdheden, doordrongen van z’n heldere, doorleefde vocals (op die leeftijd!).
Binnenkort verschijnt z’n debuut. Gretig enthousiast stelde hij een handvol songs voor, waaronder de huidige single “Waiting like a dog”. De obligate Gnarls Barkley cover “Crazy” liet hij terzijde, maar geen nood, hij beschikte over voldoende puik materiaal, wat ons halsreikend doet uitkijken naar het debuut.
Spinvis is het muzikale project van de liedjes- en woordenkunstenaar Erik de Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde in 2002 met ‘Spinvis’: herfstige, melancholische, sfeervolle, dromerige en intieme Neder(pop)landstalige songs. Moderne kleinkunst van een spitsvondig schrijverstalent, die goochelt met klanken en met woordjes en zinnetjes in z’n teksten. Al drie cd’s heeft hij ondertussen uit, want naast ‘Spinvis’ verschenen ‘Dagen van gras en dagen van stro’ en in 2007 ‘Goochelaars en Geesten’.
De Jong wil met deze -solo-clubtournee aan z’n fans tonen hoe hij z’n songs helemaal thuis alleen in elkaar steekt, knutselt en componeert. We waren alvast onder de indruk van de man als multi-instrumentalist en samplekunstenaar. Een arsenaal aan instrumenten op het podium, alsof hij met een heuse begeleidingsband voor de dag zou komen, vooraf opgenomen lofi geluidjes en ingespeelde stukjes, en op het moment zelf laag per laag gearrangeerde sounds, liet hij door z’n laptop afspelen.
Achter hem stonden drie kleine videoschermen, waarop getekende figuren, alledaagse gebeurtenissen en de ingespeelde stukken van z’n begeleidingsband of van hemzelf te zien en te horen waren. Deze aanpak kwam ideaal tot z’n recht in de Kleine Zaal van de Arenberg. Een broeierig , intiem sfeertje waar componist, kleinkunstenaar en z’n publiek met elkaar verbonden zijn.
De in maatpak en met das geklede veertiger toonde z’n geluidskunst in telkens een set van een vijftigtal minuten. Z’n akoestisch en elektrisch gitaarspel stond voorop, maar probleemloos stapte hij over naar minimale drums, een pocket vibrafoon, toetsen en harmonica of liet die versmelten met z’n voorgeprogrammeerde sounds op PC.
Hij ontpopte zich als een gesofistikeerde Boudewijn De Groot. Het ingetogen, innemende “Kindje van God” opende, “Ik wil alleen maar zwemmen” en het nieuwe “De grote zon” waren sober, net als de bekendste single “Voor ik vergeet”, dat gedragen werd door een snaarinstrument. “Wespen op de appeltaart”, die ergens middenin de set zat, was de meeste directe popsong. “Op het voordeel van Video” toonde hij z’n eerste ware gelaat in die samplekunst, wat in het eerste deel verder aan bod kwam met de radiohitjes “Aan de oevers van de tijd” en “Bagagedrager”, die een forsere beat meekregen.
De klemtoon kwam op een beeldrijk, dromerig en filmisch sfeertje in het tweede deel, wat tevens ook donkerder, gevoeliger en persoonlijker van aard was: de fijne gitaarloop op “De ogen van de bruid”, een minimaal geluid op het eerbetoon aan een overleden vriend die zelfmoord pleegde, het poppareltje “Ronnie gaat naar huis” en tenslotte de bevreemdende muziekkunst (diverse geluidjes en soundscapes) met grote K op o.a “Kus me dan, en bijt m’n tong af”: een repeterende sound, lekker groovende, soms neurotische, knisperende elektronica en beats of een rockende Spinvis.
Hij was onder de indruk van het warme onthaal en na lang aandringen speelde hij heel intiem, sober en kwetsbaar de titelsong van z’n laatste plaat.
Spinvis solo: een heerlijk overtuigende, weemoedige trip van mans spectrum en breikunst van geluid en woord.
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
Kulturama was er in geslaagd een primeur voor België te verkrijgen met het eerste concert van GAS, het soloproject van Wolfgang Voigt. De man die samen met Jörg Bürger het Kompakt runt, houdt zich op zijn solo-project bezig met ambient-landschappen, die hij op ondertussen vrij legendarische platen als Königsforst of Zauberberg ten volle laat ontplooien. Nu weet ik niet of je er een verwijzing naar Thomas Mann in hoort te zien, maar het is in ieder geval muziek die bij de roman past.
De release van een box-set vorig jaar heeft dit project weer onder de aandacht gebracht en was wel handig om de overigens best wel zeldzame platen in een keer aan te schaffen. Voigt koppelt de ‘krautrock’traditie aan recentere experimentele elektronica zoals die van Chain Reaction. Het is heel sfeervolle muziek die ergens tussen Manuel Göttsching en Basic Channel ligt. Headphone-muziek dus, waarbij de omstandigheden waarin je er naar luistert een extra dimensie kunnen geven. Dat is exact wat met deze concertreeks geprobeerd wordt. De muziek wordt visueel begeleid door zich langzaam ontplooiende droomlandschappen. De zaal in het Stuk is daar op zich geen slechte zaal voor, maar als je dan leest dat het concert in Barcelona in het Park Güell plaats vond, moet dat toch nog even een andere dimensie geven.
Voigt gaf de muziek de kans tot volle ontplooiing te komen en hield zich niet met mixen of het moduleren van het geluid bezig. We hoorden stukken uit Pop en Königsforst maar het is uiteindelijke de totaalervaring die telt.
Gas is muziek om in onder te duiken, als een bijziende vis, zo ongeveer. Naarmate het concert vorderde speelde hij de iets dynamische stukken tot hij uiteindelijk een wel erg spectaculaire auditieve climax wist te bereiken. Mind boggling is het adjectief dat mij te binnen schoot en betere kandidaten hebben zich nog niet gemeld. Wat mij betreft hebben we hiermee al een kandidaat voor concert van het jaar, en je zal van goeden huize moeten zijn om Voigt naar de kroon te steken.
Organisatie: STUK, Leuven ikv Kulturama 2009
Het Britse Bloc Party beheerst samen met samen met The Killers, Kaiser Chiefs, Editors en Franz Ferdinand het huidig rockpatrimonium. Bloc Party bracht in een kleine vier jaar tijd drie cd’s uit: de energieke, frisse, sfeervolle postpunk op het debuut ‘Silent alarm’, een bedachtzame aanpak op ‘A weekend in the city’, wat verfijning en subtiliteit bood en het vorig jaar verschenen ‘Intimacy’, waarop de band al met de single “Flux” een muzikaal bredere richting insloeg, want naast de hoekige ritmes hoorden we een harder industrieel en meer gebald elektronisch geluid.
Net als Kaiser Chiefs hadden ze besloten er een tweedaagse stop van te maken in telkens een uitverkochte AB! De groep lijkt wel onophoudelijk te toeren. In 2007 kwamen ze drie keer langs: een optreden in de AB, Werchter en in de Lotto Arena; en vorig jaar op Pukkelpop klonk het kwartet gesmeerd, messcherp en genadeloos.
De ‘motor’ draait nog steeds, want de band blijkt nog even fris, aanstekelijk en opwindend te klinken. Ze zijn hun fans uiterst dankbaar en speelden een broeierige, snedige en krachtige set. De paar mindere momenten, het meeslepende “Biko” en “Letter for my son”, ving Bloc Party op door hun ongekende spontaniteit, speelsheid en enthousiasme.
De vernieuwende aanpak op de laatste plaat van gelaagde elektronica binnen hun postpunk stond live duidelijk overeind: “One Month Off”, “Mercury”, in de uitgebreide bis “Talons” en “Flux” (wat een bonkende beats), en tenslotte “Ares” (bepaald door scherp gitaarspel, stevige drumloops en beats).
Bloc Party palmde moeiteloos z’n publiek in. Uitzinnige reacties op praktisch elke song deed Kele Okereke en de zijnen besluiten dat dit wel hun avondje was tav het optreden de dag voordien in de AB. Iedereen zat dus in de juiste stemming wat zorgde voor het tandje bij om het beste van zichzelf te geven en zich te amuseren, ondanks dat in het begin van de set de zang nog wat moest worden bijgesteld.
Maar OK, naast het nieuwe materiaal speelden ze snedige versies van “Hunting for witches”, “Positive tension”, “Waiting for the 7.18” en “Song for Clay”, die een broeierige opbouw hadden, diverse tempowisselingen ondergingen en waarvan de pedaaleffects regelmatig eens fors werden ingedrukt. “Banquet” werd luidkeels meegebruld en velen konden niet meer inhouden om eens te skydiven.
Die intense spanning en frisheid behielden ze tot op het eind; “This modern love” en “The prayer” (waarbij drummer Matt Tong van achter z’n drums Okereke een duw gaf en als eerste de zang inzette) besloten dan ook overtuigend het eerste deel van de set, want de band breidde er nog een uitgebreide, feestelijke bis aan. Bonkend met de eerder vernoemde nummers uit de laatste plaat, werd “Sunday” bepaald door dubbele drums, en konden de gekende krachtige oudjes “Helicopter” en “Like eating glass” onze belaagde oren eindelijk rust gunnen. Graag hadden we nog een “I still remember” of “So here we are” erbij gehad, maar wat we totnutoe kregen, klonk al afwisselend en sterk genoeg! Zonder er vooraf bij stil te staan, heeft Bloc Party al aardig wat potentiële hits uit, die mooi in de set verweven zaten.
Bloc Party zorgde - opnieuw - voor een groots concert en zal dit proberen te herhalen op Rock Werchter om zich dan een tijdje terug te trekken en te genieten van een welverdiende rustpauze. Franz Ferdinand deed het hen voor en zie wat voor resultaat ze achterna er mee geboekt hebben voor hun nieuwe werk …
Van de support act Delphic zagen we nog een glimp en op het eerste zicht hadden ze alvast die springerige sound mee van het debuut van Bloc Party.
Neem gerust een kijkje naar de pics.
Organisatie: Live Nation
Friday the 13zal voor velen nog lang herinneringen oproepen. Niets heeft te maken met wat er allemaal wel eens zou kunnen mislopen op zo’n memorabele dag maar wel het feit dat er opnieuw een topavond geprogrammeerd stond voor al degenen die de R&B- en dance sound een warm hart toedragen. De rode loper werd uitgerold voor 6 glamour-babes die de hedendaagse ultratop kleur geven. De Pussycat Dolls met in hun (voorprogramma) Lady Gaga.
Voorprogramma zetten we tussen haakjes omdat Miss Lady Gaga op dit moment hoge ogen opwerpt met haar singles in diverse hitparades. Natuurlijk heeft ze nog een lange weg voor de boeg om te bevestigen en/of ze over het talent beschikt zoals haar grote voorbeeld ‘Madonna’. Graag vergelijken we deze wilde, jonge dame met Britney Spears. Aanstekelijke catchy dancenummertjes die het goed doen in de hitlijsten. Nemen we daarbij dat deze 20jarige zangeres er ook niet mis uitziet en dat uitstekend weet duidelijk te maken tijdens haar optreden. Ze heeft er dan ook geen probleem mee om haar show op te voeren in strakke lingerie. Een aanstekelijke opwarmer die werd afgesloten met haar debuutsingle “Just Dance” en haar huidige top3 single “Pokerface”.
De wereldtour van 5 zangeressen die samen de Pussycat Dolls worden genoemd, startte op 18 januari in Aberdeen en zal eindigen op 30 mei in Perth, en dat zou ergens in Australië moeten zijn. Zij hielden deze avond vrij voor een uniek concert in Vorst Nationaal. Wat in 1995 begon als een bescheiden dansgroepje is de jongste jaren uitgegroeid tot een niet te missen vrouwelijk gezelschap in de hedendaagse R&B-scene.
Ondertussen zijn er al een aantal aanpassingen doorgevoerd wat de bezetting betreft en zijn de mensen waarmee ze samen werkten al lang niet meer op twee handen te tellen. Je hoeft maar aan showbizz, glamour & glitter en de ultratop te denken of je komt terecht bij dames die ooit wel eens optraden met PCD, van Avril Lavigne, Britney Spears, Christina Aguilera, Gwen Stefani en Fergie, en zo kunnen we wel nog een tijdje doorgaan.
Na het succes van heel wat singles waren we benieuwd naar de bevestiging op het podium. En daar knelde het schoentje! Danspasjes die de mist ingingen, saaie livepercussies, de té opvallende aanwezigheid van een aantal breakdansers ,… allemaal zaken die je wel kan vergeten als de songs super worden gebracht. Maar dan ging het ook niet zoals verwacht, zoals op een “Taking over the world” en “Beep”. Te vaak werd het ritme uit de show gehaald door langdradige solonummers. Als je weet dat elke Pussycat er één voor haar rekening nam, was dat er toch nét iets over. Natuurlijk is het een goedkoop excuus om de tijd te nemen om van outfit te veranderen maar het visuele kon de balans met het muzikale nooit in evenwicht brengen.
Gelukkig waren ook hoogtepunten met de songs “ I hate this part”, “I don’t need a man”, “Wait a minute”, “Buttons”, “Don’t cha” en hun laatste nieuwe single “ When I grow up” in combinatie met geregeld een pijltje vuurwerk die voor wat afleiding zorgde.
Wie dus hoopte op een denderende liveshow, special effects en originele choreografieën was eraan voor de moeite!
Een supergroep op cd maar live is er nog werk voor de boeg. De termen die we in ons achterhoofd hadden voor de Pussycats van bloedgeil, superhot en lekkere vibes, werden dus gauw bekoeld …Een plaatsje van kitsch, fake, playback en te gewoon werd al gauw ingenomen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide artiesten
Organisatie: Live Nation
Friday the 13zal voor velen nog lang herinneringen oproepen. Niets heeft te maken met wat er allemaal wel eens zou kunnen mislopen op zo’n memorabele dag maar wel het feit dat er opnieuw een topavond geprogrammeerd stond voor al degenen die de R&B- en dance sound een warm hart toedragen. De rode loper werd uitgerold voor 6 glamour-babes die de hedendaagse ultratop kleur geven. De Pussycat Dolls met in hun (voorprogramma) Lady Gaga.
Voorprogramma zetten we tussen haakjes omdat Miss Lady Gaga op dit moment hoge ogen opwerpt met haar singles in diverse hitparades. Natuurlijk heeft ze nog een lange weg voor de boeg om te bevestigen en/of ze over het talent beschikt zoals haar grote voorbeeld ‘Madonna’. Graag vergelijken we deze wilde, jonge dame met Britney Spears. Aanstekelijke catchy dancenummertjes die het goed doen in de hitlijsten. Nemen we daarbij dat deze 20jarige zangeres er ook niet mis uitziet en dat uitstekend weet duidelijk te maken tijdens haar optreden. Ze heeft er dan ook geen probleem mee om haar show op te voeren in strakke lingerie. Een aanstekelijke opwarmer die werd afgesloten met haar debuutsingle “Just Dance” en haar huidige top3 single “Pokerface”.
De wereldtour van 5 zangeressen die samen de Pussycat Dolls worden genoemd, startte op 18 januari in Aberdeen en zal eindigen op 30 mei in Perth, en dat zou ergens in Australië moeten zijn. Zij hielden deze avond vrij voor een uniek concert in Vorst Nationaal. Wat in 1995 begon als een bescheiden dansgroepje is de jongste jaren uitgegroeid tot een niet te missen vrouwelijk gezelschap in de hedendaagse R&B-scene.
Ondertussen zijn er al een aantal aanpassingen doorgevoerd wat de bezetting betreft en zijn de mensen waarmee ze samen werkten al lang niet meer op twee handen te tellen. Je hoeft maar aan showbizz, glamour & glitter en de ultratop te denken of je komt terecht bij dames die ooit wel eens optraden met PCD, van Avril Lavigne, Britney Spears, Christina Aguilera, Gwen Stefani en Fergie, en zo kunnen we wel nog een tijdje doorgaan.
Na het succes van heel wat singles waren we benieuwd naar de bevestiging op het podium. En daar knelde het schoentje! Danspasjes die de mist ingingen, saaie livepercussies, de té opvallende aanwezigheid van een aantal breakdansers ,… allemaal zaken die je wel kan vergeten als de songs super worden gebracht. Maar dan ging het ook niet zoals verwacht, zoals op een “Taking over the world” en “Beep”. Te vaak werd het ritme uit de show gehaald door langdradige solonummers. Als je weet dat elke Pussycat er één voor haar rekening nam, was dat er toch nét iets over. Natuurlijk is het een goedkoop excuus om de tijd te nemen om van outfit te veranderen maar het visuele kon de balans met het muzikale nooit in evenwicht brengen.
Gelukkig waren ook hoogtepunten met de songs “ I hate this part”, “I don’t need a man”, “Wait a minute”, “Buttons”, “Don’t cha” en hun laatste nieuwe single “ When I grow up” in combinatie met geregeld een pijltje vuurwerk die voor wat afleiding zorgde.
Wie dus hoopte op een denderende liveshow, special effects en originele choreografieën was eraan voor de moeite!
Een supergroep op cd maar live is er nog werk voor de boeg. De termen die we in ons achterhoofd hadden voor de Pussycats van bloedgeil, superhot en lekkere vibes, werden dus gauw bekoeld …Een plaatsje van kitsch, fake, playback en te gewoon werd al gauw ingenomen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide artiesten
Organisatie: Live Nation
Het Depot in Leuven was gastheer voor de WorldWide-radioshow van Gilles Peterson, die met zijn hoogst persoonlijke eclectische mix van wereldmuziek, soul en funk en verder van zo’n beetje alles wat dansbaar is op de BBC Radio 1 tot een monument is uitgegroeid. Hij DJ-de zelf zijn gasten muzikaal-gewijs aan elkaar en deed dat met veel Braziliaanse ritmes die naarmate de avond vorderde steeds steviger en aanstekelijker werden.
Het Depot was uitverkocht, maar die indruk gaf het niet echt. Vooraan stonden de dansers, maar veel mensen hielden het bij een lounge-sessie in de stoeltjes of bleven aan de bar plakken, wat soms zelfs wat stoorde. Als eerst gast had Peterson de Pugliezen Nicola Conte en band naar Leuven gehaald. Zij speelden erg aanstekelijk een soort new-jazz. Enthousiasme was er genoeg, maar veel songs waren er niet te bespeuren. Het was meer een soort uitgerekte jazz-jam-sessie, en nou ja, dat wordt soms een beetje eenvormig. Leuk was wel de Hongaarse zangeres met haar verhaal over de bloedende maan, zodat een ‘encore’ er nog wel bij mocht. Maar ondertussen had iedereen wel zin om wat te dansen, wat de heer Conti dan weer niet zo leek te appreciëren.
Voor zijn tweede DJ-set haalde Peterson batucada-ritmes boven en de handjes mochten de lucht in toen hij het verder overliet aan Jazzanova met Nuyorican Souls Black Gold of the Sun. Leuke set maar te kort om de zaal naar een hoogtepunt te sturen en bij Peterson gaat het altijd om de eclectische platenkeuze. Hij had deze keer eigenlijk niet voldoende tijd om een verhaal te vertellen, hoewel de platenkeuze op zich onberispelijk was
Daarna was het de beurt aan de carioca-Duitsers van Jazzanova om een DJ-set te draaien. Bij Jazzanova verwacht je Braziliaans getinte lounge, maar deze keer was de vrees dat een DJ-set wat al te kabbelend zijn gangetje zou gaan ongegrond. Hij draaide voornamelijk stevige vocale house met een erg gevarieerde platen- en stijlkeuze, tot en met een Eurodisco-klassieker als de “Glow of Love”. Kort gooide hij het over een soort neo-disco-not-disco die James Murphy jaloers zou maken. Het was genoeg om het publiek aan het dansen te krijgen. Verder hoorden we een hele mooie “Nervous Track” en dus nog eens de “Masters at Work”. Voor ons was de afsluiter “Chics I Want Your Love” die al heel mooi was geïntroduceerd door Moodymanns “I Can’t Kick This Feeling When It Hits”. Kwestie van even te tonen dat je je klassiekers kent. Erg mooi. Tegen dan was het uitverkochte Depot al flink leeggelopen…
Organisatie: Depot Leuven ikv Kulturama 2009
De Duits /Nigeriaanse zangeres Nneka (Egbuna) heeft alle troeven om een grootse doorbraak te forceren:
- oprechtheid en authenticiteit houdt ze hoog in het vaandel, want ze is een dame met een boodschap, die recht vanuit haar hart spreekt
- het ‘bewust zijn’ van jezelf in relatie tot de andere, maw kijk naar jezelf in de spiegel van wat je bent en van wat je doet
- een scherpe maatschappijkritische kijk; terecht scandeerde ze ‘Take & spread love’ en ‘Vagabound In Power Rules’ tgv de corruptie in haar land.
Muzikaal horen we op haar twee platen, ‘Victims of truth’ en ‘No longer at ease’ een heerlijk eigenbereide cocktail van r&b, hiphop en reggae met een funky groove, gedragen door haar prachtige, indringende en warme stem. Songs met een hitpotentie zoals haar “The uncomfortable truth”, “Heartbeat” en “Walking”.
Nneka is een dame met een heel sterke uitstraling, die ergens doet denken aan Neneh Cherry, Lauryn Hill, Leela James en Kelis. Ze kan één van de ontdekkingen worden dit jaar; live on stage bewees ze dit overduidelijk. Ze plukte afwisselend materiaal van haar twee platen en wist moeiteloos enkele songs uit te spinnen door een groovy beat of door soulfulle toetsen.
’Africa is the future’ zagen we op haar t-shirt. Ze zette met “Africans” haar licht exotische sound in, opgezweept door toetsen, percussie en softe beats. Meteen kon ze rekenen op een sterke respons en in geen mum van tijd slaagde ze erin het publiek in te palmen met meezingbare refreinen, enkele ‘Yeaheahs’ en wakkerde aan tot handjeszwaaien. Na de intense singles “Walking” en “Uncomfortable truth”, koos het kwintet voor een ingetogener aanpak op “Confession” en “Come with me”, semi-akoestisch toongezet, bepaald door dubbele percussie en gedragen door haar overtuigende vocals. Om kippenvel van te krijgen! Haar streven naar en de droom van een betere wereld kreeg kleur.
Vingerwijzend kwam ze voor de dag met “Torture (VIP)” en “Deadly combination”, die overspoeld werden door krachtige beats en voicesamples. Even sterk op de dansspieren werkte het meeslepende en bedreven klinkende “Beautiful”.
Het opbouwende “Suffri” en het sfeervolle “God of Mercy” gaven nogmaals haar intense bekommermis mee van de uitbuiting van de olieontginning in haar land.
Ze breidde er nog een ongelofelijke bis aan; ze zorgde voor broeierige temperaturen met uitgesponnen versies van de single “Heartbeat” (wat een huiveringwekkende tekstvellen!) en “Focus/Noger delta” die subliem in elkaar overgingen en een rockend tintje meekregen.
Ze hield het publiek mooi in haar greep door die aanpak en spontane contactnames!
Nneka: statement van een dame die het verdient een breed publiek aan te spreken, zowel qua muzikale aanpak als qua inhoudelijk belangvolle teksten. Is de nieuwe Neneh Cherry opgestaan binnen dit muzikaal patrimonium? Volmondig ja, mij hoef je niet meer te overtuigen . Dit jaar op Couleur Café of mogen we dromen van nog méér tijdens de zomerfestivals …?
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
We kunnen volmondig na de bijna anderhalf uur durende set van deze jonge Serge Gainsbourg, Sébastien Tellier, zeggen dat hij wel “nen speciale kadet” is. Inderdaad, de man in wit pak en das, een grote zonnebril op, met fikse baard en lang wapperende haren achteraan, was die avond op het podium zowel zanger, acteur als performer.Tussen de nummers liet hij een verwarde indruk na en charmeerde hij - al of niet halfdronken – met veel flair z’n publiek, brabbelde hij er maar op los in het Engels en in het Frans, maakte grapjes, liet ontstemde tunes horen en leek wel in contact met een hogere macht. Hij jaagde er een pakje sigaretten en een fles wijn door. De luttele aanwezige Vlamingen fronsten even de wenkbrauwen van wat hij daar uitspookte op het podium, voor de doornsnee Franstalige leek dit alledaagse koek.
Tellier heeft al vier platen uit en werd een paar jaar geleden ontdekt door de heren van Air; z’n laatste worp ‘Sexualtiy ‘ was in productie van Manuel de Honem-Christo van Daft Punk. Met het nummer “Divine”, de uitverkoren song op het Eurovisiesongfestival 2008 voor Frankrijk, wist hij ons te raken. Tellier schreef alvast geschiedenis, want voor de eerste keer in deze selectie waren vele Fransen ontgoocheld omdat het nummers niet in de eigen taal werd gezongen.
We hoorden een kosmische trip van lichtvoetige synthipop en Franse chanson, die door de schitterende lichteffects een extra dimensie kreeg. Op het podium zagen we synthesizers, drumloops en een grote piano. In het midden van deze apparatuur en tussen z’n bandleden deed Tellier - soms met de armen wijdopen – denken aan de wereldberoemde ‘Cristo Redenter’, de Verlossende Christus, die z’n discipelen schouwde.
Ondanks z’n soms schamele vertoning en onvaste toonzang, klonken de nummers op zich wel goed. Warm, sfeervol dromerig materiaal zoals de opener “Kilometer”, “Roche”, “Une heure” en “Fingers of steel”. De single “Divine” en het ingetogen “Broadway” (prachtige pianotoets!) overtuigden sterk. De band speelde een rauwe “Robot Rock” op synths als eerbetoon aan Daft Punk. En af en toe hoorden we een krachtige groove en beat, haalden ze eens fors uit en werd het tempo omhoog; “l’Amouret et la violence” en “Sexual sportswear” (in de bis) intrigeerden door de broeierige opbouw en repeterende ritmes. Het filmische “La retournelle” deed mijmeren naar die leuke ‘70’s Franse films.
Maw ‘Enfant terrible’ Tellier en de zijnen brachten voldoende afwisseling binnen deze elektronische pop, maar ritme, vaart en droombeelden werden té veel doorkruist door Tellier’s storende soms pijnlijke performance. Terecht hoorde ik dat Daan en Vive la Fête er het in Vlaanderen nog beter van afbrengen binnen deze muzikale stijl!
Het jonge Franse duo Housse de Racket ging stevig tekeer op gitaar, drums en synths. Als een kleinzoon van Angus Young hield de ene z’n gitaar vast, terwijl de andere hard tekeer ging op z’n drums. De synthibeats, wave, disco en de snedige, nerveuze gitaarpartijen vlogen ons om de oren, met een knipoog naar onze Soulwax/Goose en het Franse Yelle.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was aan de Brusselse Bai Kamara Jr. om de avondkoelte in de Magdalenazaal te Brugge met een klein half uurtje op te warmen. Deze in Sierra Leona geboren singer-songwriter/activist bracht een knus huiskamer gevoel in zijn solo optreden goed weer, net zoals dat op zijn eerste plaat 'Living Room' bedoeld was. Het was dan ook muisstil in de zaal en het publiek beluisterde zijn zowel politieke als gevoelsliederen als ware hij bij hen op de canapé ter analyse lag, om nadien wakker te worden in een hartverwarmend applaus. Bai bracht een mengeling van gospel, soul, jazz, funk en blues als een echte klassebak. Wie even de moeite neemt om naar zijn site te surfen zal zien dat hij dan ook al heel wat op zijn kerfstok staan heeft. Bai speelde zowel songs uit 'Living Room', 'Urban Gipsy' als het nog te maken album 'Disposable Society' en startte zijn performance met gepassioneerde soul, kwam met “Think Of You” dicht in de buurt van een Ben Harper, evolueerde in zijn show naar meer funky songs als “Some Days” en het magnifieke “Substitute” en schudde daarmee de muzikale hand met de man voor wie hij vanavond het voorprogramma mocht verzorgen.
Keziah Jones is niet zomaar een muzikant. Hij is er een met een verhaal. Geboren in Lagos, Nigeria, migreerde hij als kind naar Londen, verkoos musiceren op straat en in clubs boven studeren, schipperde later als vluchteling tussen Londen en Parijs en begon zoals in elk peperkoekensprookje, onderaan de ladder in de gangen van de metro en werkte zich op tot een funky grootheid met zijn eigen blu(es)funk stijl. Razend populair in Frankrijk, nam KJ even de tijd om met dit exclusief concert in Brugge te stoppen en maakte daarbij zijn verloren tijd op het Cactus Festival van 2004 ruimschoots goed.
Met “Blufunk Is Alive!” kon KJ geen betere opener vinden, en in een klein spektakel bespeelde hij zijn gitaar, platliggend op een stoel, percussief als een tamboerijn met snaren. De hyperkinetische Jones haalde van bij het begin het onderste uit zijn goochelfunkdoos en probeerde het publiek interactief mee te trekken met heel wat "Hey's en how's" om, zoals hij later expliceerde, de afstand tussen het warme Lagos en koele België te vernauwen en poogde zo de zaal tot een echte danstent om te bouwen.
Zich nog niet ten volle bewust van deze zeer moeilijke queeste smeet Jones zich op het podium als een volleerde showman van het eerste uur. Volledig in het kanariegeel gekleed bracht Jones vermoedelijk de gedachten van veel vrouwen naar de gedroomde punica oase, en de man straalde met het aura van James Brown en de swoeng van een Prince, pure seks uit. Met “Million Miles From Home”, “Kpafuca” (met een geweldige drumsolo!), “Beautiful Emilie” en “Afrosurealishfortheladies” liet KJ zien dat hij meer in zijn vingers heeft dan enkel het promoten van zijn laatste dubbelspeler 'Nigerian Wood'. “Lagos Vs New York”, “My Kinda Girl”, “1973” en het solo gebrachte “My Brother” uit deze recente plaat werden door het trio even retestrak en opzwepend gespeeld als het oudere werk, en klonken rauwer en scherper dan de versies op plaat, iets wat we alleen maar met smaak en dank konden aanvaarden.
Met zijn harde funky gitaaraanslag, de met wahwah-pedaal ingedrukte Jimi Hendrix-achtige solo's en zijn zuivere stem met breed toonbereik, speelde Jones de pannen van het dak. Alleen begon het vrij zondagmakke publiek dat pas te merken eenmaal hij het gele jasje wegzwierde en daarmee zijn afgetrainde torso ontblootte. Ook in Brugge liet Jones met zijn handelsmerk het vrouwelijk schoon achter met een heus "Wauw!"- effect.
Incluis een bijhorende bis (met oa een Bob Marley cover “War”) sloot KJ af na een dikke honderd minuten durende show, en met een setlist - ondanks het ontbrekende “Where Is Life?” en “Nigerian Wood” - die stoomde en bruiste van energie.
De vele - en op den duur tegenstekende - interactief meezingende "Wow's, Hey's en Dadada's" niet meegerekend, was dit een KJ concert waarbij ze hun uitstekende live reputatie waar maakte. Laat ons hopen dat Jones en kompanen in de warme zomermaanden ons landje weer binnenspringen en de winterkoelte met meer gemak kunnen overmeesteren!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Afgelopen zaterdag kreeg het 4AD publiek een unieke affiche voorgeschoteld. Als hoofdact stond de Nederlandse woordenkunstenaar Eric De Jong aka Spinvis geprogrammeerd. Spinvis liet pas na 40 levensjaren een eerste album op de Lage Landen los, en is inmiddels uitgegroeid tot één van de meest markante figuren uit de Nederpop scene. Hij toert momenteel langs het Vlaamse clubcircuit met als support de amper 16 lentes tellende Rock Rally finalist Jasper Erckens. De zonderlinge laatbloeier versus het vroegrijpe jonkie: een unieke muzikale combinatie op de planken van een goed gevulde 4AD te Diksmuide.
Wie het arsenaal aan instrumenten op het podium zag staan kon moeilijk vatten dat Spinvis wel degelijk solo zou aantreden. Ofwel zou er alsnog een begeleidingsgroep vanachter de gordijnen worden getoverd, ofwel zou Spinvis zich ontpoppen als een multi-instrumentalist die bovendien handig gebruik maakt van de nieuwste generatie digitale podiumsnufjes. Het bleek uiteindelijk de laatste optie te zijn: het begrip ‘solo act’ werd door De Jong immers ter plaatse van een nieuwe definitie voorzien door diverse live ingespeelde stukjes op te nemen, en laagje na laagje te arrangeren tot een volwaardige ritmesectie. Op de planeet Spinvis zijn echter drie dimensies aanwezig, dus naast geluid voorzag De Jong zijn samplekleinkunst tevens van woord en beeld. De visuele dimensie werd ingevuld door ook een gezicht te plakken op de leden van zijn denkbeeldige begeleidingsgroep via drie smalle videoschermen achteraan het podium. De unieke woordenkunst, tenslotte, vormt het sluitstuk van elke Spinvis compositie. De Jong observeert en registreert alledaagse gebeurtenissen, en vertaalt ze op onnavolgbare wijze naar een schijnbaar onsamenhangende beeldspraak.
Het publiek werd door een innemende De Jong meteen in het Spinvis universum geprojecteerd met ”Kindje van God”, een unieke remake van Maria’s onbevlekte ontvangenis. Of het nu ging over de stalker in elk van ons (“Het Voordeel van Video”), het gevoel van onverschilligheid in een wereld vol geweld (“Ik Wil Alleen Maar Zwemmen”), de scherpe observaties tijdens een schijnbaar doodgewone zomerdag (“Wespen op de Appeltaart”) of levenslange herinneringen aan Utrecht (“Voor ik Vergeet”), keer op keer wist de innemende noorderbuur op een geheel eigen manier cynisme aan melancholie te koppelen.
Na een indrukwekkende reeks radiohits tijdens het eerste deel van de set en een uitgebreide rookpauze trok Spinvis voor het vervolg van de set eerder de kaart van het donkere sentiment. Met minder gekende nummers als “De Ogen van de Bruid”, “Ik Ben je Man” en “Ronny Gaat naar Huis” wist hij niettemin moeiteloos de aandacht van het beleefde publiek te behouden. Het aan The Notwist refererende electropoppareltje “(Kus me dan en) Bijt Mijn Tong Af” besloot een bevreemdende trip heen en terug naar het Spinvis universum.
Jasper Erckens mocht zoals gezegd de avond openen. De stem van deze sympathieke krullebol werd reeds meermaals vergeleken met deze van Scott Matthews, Damien Rice, Nick Drake en de jonge Jeff Buckley. Tijdens de korte live set kwamen de invloeden van elk van deze muzikale helden hier en daar inderdaad om de hoek kijken. We onthouden vooral een doorleefde versie van de obligate Gnarls Barkley cover en Rendez-Vous classic “Crazy” en de knappe nieuwe single “Waiting Like a Dog”. Beide nummers zullen ongetwijfeld op Erckens’ volgende maand te verschijnen debuutalbum prijken. De hoge aaibaarheidsfactor van Erckens doet vermoeden dat U daar binnenkort in De Rode Loper meer zal over vernemen...
Organisatie: 4AD, Dikslmuide
Nederlands 
Français 
