Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra - Jools Holland, een entertainer in hart en nieren
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra
Depot
Leuven
2018-04-13
Jan Vanaken
“Ladies & Gentlemen, are you ready for some music tonight?! We’ve brought some special guests with us for this evening.” Hij is één van de meest invloedrijke blues- en boogiewoogie pianisten van het heelal, presenteert zijn eigen muziekshow, en wordt achtervolgd door een professionele blazersorkest, ritmesectie en backings. Ik heb het dan natuurlijk over Jools Holland, of eerder Jools uit Engeland, want daar liggen de ‘roots’ van deze Britse artiest. Tonight, It’s time to swing, to boogie, to jazz, to rock ’n roll.
‘Later…With Jools Holland’, één van populairste muziekshows in het Verenigd Koninkrijk. En gelukkig terug te vinden op YouTube, want zo heb ik deze maestro ontdekt. Toen ik hem hoorde spelen, was ik helemaal verkocht. En wanneer men dan zegt, “Jools Holland komt naar België”, bestel ik uiteraard een ticket.
Gezellig op terras aan het Martelarenplein zagen we de wachtende menigte voor het Depot. Het was duidelijk dat de jongere generatie minder was vertegenwoordigd, maar dat schrikte mij niet af. In de verte hoorde ik zelfs een paar lokale Britten die graag een glimp van Jools Holland show wilden bijwonen. Eens binnen, zag je duidelijk dat het Depot over een goede organisatie en infrastructuur beschikt. Alles verliep vlot en de lockers aan de ingang zijn een mooi pluspunt. De concertzaal oogt niet ‘heel’ groot, maar heeft wel een capaciteit van +/- 850 personen. Overigens beschikt het over zit- en staanplaatsen.
En dan le moment suprême, Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra! Hij startte zijn set met een leuke boogiewoogie, wat natuurlijk een smile brengt bij velen. De band is vertegenwoordigd door +/- 16 muzikanten, wat zeker en vast de moeite is om te bewonderen. Je hoort duidelijk dat dit professionele artiesten zijn, die ook om beurten hun skills laten tonen. De solo’s van de blaasinstrumenten waren zalig om naar te luisteren. En dan zijn er ook nog de rootsmuzikanten, zoals gitarist Mark Flanagan, en de Rhythm of Swing, Gilson Lavis. Zalig om deze mannen aan het werk te zien. Bovendien is de toevoeging van de backings een absolute meerwaarde. Beide dames brengen meer finesse in de sound met een mooie balans.
Jools Holland bracht een mix van jazz, blues en rock’n’roll. Zelfs hoorde je bij bepaalde nummers een klassieke tune, wat het ludiek maakt. Helaas was de muzikale vibe niet constant. Bij bepaalde momenten was het eerder een beetje saai en was ik blij dat het volgende nummer begon. De gastartiest, Marc Almond, was overigens niet echt een meerwaarde. Deze ‘Tainted Lover’ kwam een beetje te hyper op het podium, wat ook vreemd overkwam. Zijn stem was zeker en vast in orde, al wist de band zijn enthousiasme niet wederzijds te volgen. Zo leken er bepaalde aspecten niet gerepeteerd. Daarbij schat ik dat de Belg deze artiest kent, enkel en alleen door zijn hit “Tainted Love”, wat wel terug meer sfeer bracht bij het publiek. De tweede gastartiest daarentegen, was een absolute must. Ruby Turner bracht een goede performance met haar fantastische stem. Nummers als “Let the good times roll” brachten terug ritme in de zaak, wat ook nodig was. De soul en blues die zij brengt, samen met de professionele begeleidingsband, is heerlijk om te zien.
Tot slot kan ik Jools Holland en zijn band alleen maar toejuichen. Het zijn één voor één topmuzikanten, met Jools Holland in het bijzonder. Hij heeft zalige skills op de piano en is daarbij ook nog een goede zanger en entertainer. Zijn set was zeer gevarieerd, al had ik meer rock ’n roll verwacht.
Wel jammer van de prestatie van Marc Almond, aangezien dit de sfeer omlaag bracht. Hij was namelijk ook niet meer te bewonderen tijdens de bisnummers, wat misschien wel zijn reden had. Gelukkig bracht Ruby Turner terug leven in de zaak en dat als een echte Rhythm & Blues lady.
Ik heb er zeker en vast van genoten en zou Jools Holland in de toekomst terug overwegen. Overigens beschikt het Depot van een zeer aangename concertzaal met een goede geluidskwaliteit. Een aanrader!
Organisatie: Depot, Leuven
Fall Out Boy - Mooi geserveerd, routineus gemaakt
Fall Out Boy
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-12
Niels Bruwier
Begin dit jaar bracht Fall Out Boy zijn zevende album ‘MANIA’ uit. Een plaat waarin de nieuwe richting van de band nog maar eens duidelijk werd. Weg gitaren en hallo synths en bombast. Een wijziging die nodig is om zalen zoals Vorst Nationaal geboeid te laten luisteren. We gingen dus sceptisch naar de zaal op 12 april, maar kwamen terug met een goed gevoel. Het showgehalte was gigantisch, de muziek was oké en de setlist was perfect in evenwicht. Hierdoor kregen we een ganse show waarin we nostalgisch werden terug geslingerd en evengoed helemaal mee konden zingen op de nieuwe popgerichte songs van de band, die live iets ruwer klinken dan op plaat.
We kregen twee openers te horen. De eerste was MAX. Muzikaal is het even plat als The Chainsmokers, maar zijn stem is er wel eentje die heel straf is. Toch kregen we het op onze heupen van het overmatig gebruik aan covers en drops. Gelukkig is de frontman in zijn geel glitterpak heel opgewekt en kreeg hij de zaal helemaal mee. De keytar die ook een rol in de show kreeg, was ook soms wel plezant. Meer viel er eigenlijk niet te zeggen over deze show. Muziek gemaakt voor de massa, platter dan dit kon het niet worden.
Platter werd het inderdaad niet, want met Against The Current kregen we echte muzikanten op het podium. Vier om precies te zijn, en een frontvrouw die heel uitbundig haar nummers zingt. Muzikaal doet de band heel hard denken aan The 1975, Chvrches en Paramore. Hierdoor was er ook totaal niets uniek aan de muziek, wat op zich jammer is. De zangeres heeft wel een leuke stem en weet aanstekelijke nummers te maken, maar memorabel was het allerminst.
De lat lag dus niet al te hoog en voor Fall Out Boy was het slechts een fluitje van een cent om er over te geraken. Dat deden ze meteen door met “The Phoenix” te openen en meteen te tonen dat hier een grootse show zou passeren. Prachtige visuals met stukken film, weidse natuurlandschappen en geschiedkundige evenementen zorgden er voor dat het oog zeker verwend werd.
Daarnaast kregen we al van bij het begin vuur, vuurwerk en confetti rond onze oren. Kosten noch moeite werden gespaard om het publiek van bij het begin mee te krijgen.
Nu, met enkel spektakel krijg je een publiek niet mee. Er moet ook muzikaal goed gespeeld worden. Met “The Phoenix” kwam de band maar matig binnen. Pete Wentz deed ook niet eens de moeite om eens te lachen, het leek hem precies allemaal niet te interesseren. Dat was de hele set eigenlijk zo en daardoor kwam de muziek niet altijd even geloofwaardig over. Gelukkig is er nog steeds de immer schattige Patrick Stump die vol overtuiging op het podium staat en laat drummer Andy Hurley zich soms eens volledig gaan. Gitarist Joe Trohman was er dit keer niet bij, hij had net een kindje gekregen, een geldige reden dus.
“Sugar We’re Going Down” schoot ons voor het eerst terug naar de goeie oude tijd waarin Fall Out Boy nog wist hoe het was om nummers te maken waarop je totaal los kan gaan. Lang duurde die throwback niet, want niet veel later zaten we weer in het heden. Het valt op dat de nieuwere songs even goed ontvangen worden door het publiek als de oude. Toch komen de nieuwe songs iets bombastischer over, waardoor het lijkt alsof ze gemaakt zijn voor grote zalen. De gitaar blijft wel frequent waardoor de songs live toch iets meer body hebben. De oudere songs, zijn iets ruiger en hierdoor minder makkelijk om aan zo’n groot publiek kwijt te geraken.
Vanaf “Save Rock And Roll” gaat de set iets trager te werk. Patrick Stump haalt zijn piano boven en zingt een ballad. We krijgen een zaal vol smartphone lampjes en Stump doet zijn beste personificatie van Elton John (die normaal op dit nummer meezingt). Hij doet dat goed en het zorgt er voor dat dit één van de hoogtepunten in de set wordt. Simpel, melig en toch iets dat blijft plakken aan je lichaam. “Young And Menace”, een nummer dat op plaat afschuwelijk is, wordt live enkel op de piano gebracht. Dit zorgt er voor dat het een extra dimensie krijgt en eigenlijk wel tot diep in het hart geraakt.
Veel tijd om te wenen is er niet, want Hurley geeft hierna zijn drumsolo op songs zoals “HUMBLE.” en “Song 2”, een leuk intermezzo, maar eigenlijk totaal overbodig. Het was gewoon nodig om Pete Wentz naar het tweede podium te krijgen. Daar staat hij op een hangend platform, nog steeds met een gezicht tot aan de grond, even wat ‘me time’ te krijgen. Ook dit vonden we totaal overbodig, want nummers zoals “Dance, Dance” en “Thanks For The Memories” zijn echte klassiekers die je in bandformatie moet spelen, niet met een bassist die helemaal aan de andere kant van de zaal staat (al krijgt Stromae wel een complimentje van de groep in de vorm van ‘Stromae 4ever’ op het ledscherm). Het leidde het publiek af en hierdoor bleven die songs ook het minste hangen.
We kregen vervolgens nog een overbodig intermezzo waarbij twee lama’s T-shirts in het publiek gooien. Plezant, maar niets aan. Gelukkig speelt de band als ze eenmaal op het podium staan, wel aan een verschroeiend tempo door. De ene song na de andere passeert en voor je het weet, is het einde van de set aangebroken.
Gelukkig is er nog altijd een bisronde. “Thriller”, zowat het stevigste nummer van de avond, laat Vorst zinderen, “My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up)” bracht vuur in de zaal en afsluiter “Saturday” toont dat Pete nog steeds kan screamen.
Fijn einde van een set die heel snel voorbij ging waardoor we eigenlijk wel kunnen concluderen dat Fall Out Boy één uur en dertig minuten kon boeien. Of de visuals hier een grote rol in speelden, laten we in het midden, maar muzikaal was er een mooi evenwicht tussen nieuw en oud werk.
Helaas wordt het oud werk wel meer naar de achtergrond geduwd, waardoor we het tegenwoordig moeten doen met iets bombastischere songs. Een classic hier en daar tussen gooien, zorgt wel voor meer ademruimte en dat heeft de band heel goed door.
Fall Out Boy gaf een doordachte routineset waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Dat was soms jammer, want het is al eens fijn om iets flexibeler te zijn.
Visueel zat alles perfect in elkaar, en daarmee is de kous af.
Setlist: The Phoenix – Irresistible - Sugar We’re Going Down – Immortals - Stay Frosty Royal Milk Tea – Centuries - Save Rock And Roll - Last of The Real Ones - Young And Menace (enkel op piano) - Drum Solo - Dance, Dance - Wilson (Expensive Mistakes) - Thanks For The Memories - I Don’t Care - This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race - Hold Me Tight Or Don’t - Grand Theft Autumn/Where Is Your Boy – Church – Champion – Thriller - Uma Thurman - My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up) – Saturday
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fall-out-boy-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/max-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/against-the-current-12-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Panda Dub - Zomerse rastaman-vibe
Panda Dub
Vooruit
Gent
2018-04-12
Masja De Rijcke
De winter heeft eindelijk zijn lepel gesmeten en plaats gemaakt voor de lente en zijn zomerse temperaturen. Ideaal om de koning van de Franse dubscene terug naar België te halen en iedereen uit zijn winterblues te redden. We genoten van een overvolle Vooruit concertzaal met een zomerse rastaman-vibe en dub/electrobeats die integraal verzorgd werden door Panda Dub en support Undubground.
Panda Dub is al jaren een stuk van het meubilair van België’s gezelligste Dour Festival maar dankzij onze vrienden van Democrazy konden wij deze Franse dubmeester al enkele maanden vroeger verwelkomen in het muticulturele Gent. Tot onze grote spijt vervolmaakt Panda Dub dit jaar de Dour affiche niet, aangezien hij nu enkel de line Up van Couleur Café vervolledigt in België. Jammer maar helaas!
Niet getreurd, want stilzitten kent deze producer niet. Vorig jaar bracht hij z’n laatste nieuwe ‘Shapes and Shadows’ uit en afgelopen woensdag werden we ruimschoots getrakteerd op nieuw krachtig en intens dubmateriaal.
Onze kuiten waren goed ingesmeerd en klaar voor z’n gloednieuwe show ‘Circle Live’. Bekend en onuitgebracht werk werden samengevoegd en verenigd met zijn reggae roots. Het beste materiaal was bovenaan de stapel gelegd en we kregen “Bongo Dub”, “Shankara”, “Bad Weather” en andere elektronische delicatessen op ons bord geserveerd.
Om de heupen volledig los te zwieren kregen we ook “Renaissance 0.11” van zijn 1ste album ‘Antilogy’ en onze absolute favoriet “Danse Macabre” van ‘The Lost Ship’.
Alles werd vergezeld met een lichtshow om u tegen te zeggen die bestond uit lichtgevende cirkels die verwezen naar ‘Circle Live’. Door de immense drukte waren de zomerse temperaten overvloedig aanwezig en hadden we toch het gevoel dat we deel uitmaakten van een dub festival die ons de hele avond van soundsystems zou voorzien.
De concertzaal van de Vooruit werd afgeknald, platgedraaid en vooral platgewalst. Geen mens die stilstond en zich mentaal niet naar een andere en betere wereld had verplaatst. De vreugde viel letterlijk van de mensen hun gezicht af te lezen en zorgde voor een heus circusgebeuren dat anderhalf uur lang aanhield. We zagen jonglerende, dansende en zwevende hippies die volledig in hun comfortzone genoten van een wervelend concert.
Wat een show van een uurtje moest zijn werd een feestje van anderhalf uur. Naar onze bescheiden mening nog steeds te kort want we werden maar niet moe en de etnische samples bleven nog tot enkele uren nadien in ons hoofd nazinderen. Een afterparty tot in de late uurtjes was hier zeker en vast op z’n plaats geweest.
We hebben ons onnoemelijk hard geamuseerd en willen meer van dat! Maar in het vervolg zouden wij een volledige live bezetting met drums en synths zeer op prijs stellen. We hebben Panda Dub namelijk al eerder op Dour Festival de tent kilometers de lucht in zien blazen met zijn live show!
Organisatie: Democrazy, Gent
Trapper Schoepp - Verrassend hoog rock-‘n-rollgehalte
Trapper Schoepp
café de Zwerver
Leffinge
2018-04-12
Ollie Nollet
Nadat ik Trapper Schoepp (Milwaukee, Wisconsin) een paar jaar geleden solo en akoestisch aan het werk had gezien in het voorprogramma van Jesse Malin, toen ook in De Zwerver, had ik geen vermoeden tot wat hij met band in staat was en dat bleek behoorlijk wat.
Schoepp begon de set op elektrische gitaar met een rits vintage rock-‘n-roll georiënteerde songs waarvan de meeste geplukt waren uit zijn recente EP, ‘Bay Beach Amusement Park’, een heus conceptplaatje rond het gelijknamige pretpark, dat deze zomer 125 kaarsjes mag uitblazen. We kregen een eerste hoogtepunt met “Zippin Pippin”, wat staat voor een historische houten achtbaan waarop Elvis een ganse nacht doorbracht, acht dagen voor hij stierf.
Toen hij zijn elektrische gitaar ruilde voor een akoestische kregen we de Trapper Schoepp te horen zoals we die kenden van zijn vroeger werk. Folk en americana gegoten in knappe verhalende songs, want naast een begenadigde zanger bleek hij ook een geboren verhalenverteller te zijn. En zo kwamen we bij bij mijn enige herkenningsmoment van het optreden : het verhaal waarin hij kennismaakte met de bekrompen achterdochtigheid van de West-Vlaamse dorpeling. Toen hij twee jaar geleden in de plaatselijke supermarkt van Leffinge wat etenswaren ging kopen besefte hij, toen hij wou afrekenen, dat hij geen geld bij zich had. Waarna hij zei dat hij er vlug ging halen maar dat maakte weinig indruk op de kassierster , die blijkbaar de Engelste taal niet machtig was en er verscheen zowaar een dreigende slager met het mes in de hand. Toen hij uiteindelijk de tourbus terug bereikte bleek dat de politie hem al aan het zoeken was. De rode hoed die hij toen droeg durft hij onder geen beding nog op te zetten in Leffinge. De vorige keer ook al gehoord maar de man vertelt het zo sappig dat dit nooit kan vervelen. Misschien moet hij er eens een song aan wijden.
“On, Wisconsin”, een ode aan zijn thuisstaat, bleek dan weer te bestaan uit enkele onuitgegeven verzen van Bob Dylan uit 1961, die plots op een veiling waren opgedoken, waar hij een refrein aan breide en van muziek voorzag. Nadat we al een flard “Hungry heart” (Bruce Springsteen) hadden gehoord (tijdens één van de mindere nummers overigens) volgde een eerste echte en ook gesmaakte cover met Neil Young’s “Helpless”. Waarna het tijd werd om opnieuw elektrisch te gaan en de groep, met onder andere broer Tanner op bas, zich plots de jonge Stones waanden. Van een slotoffensief gesproken...
Nu was het hek helemaal van de dam en kregen we spetterende rock-‘n-roll gekruid met enkele geweldige covers zoals “Hound Dog” (Big Mama Thornton) en “Highway 61 revisited” (Bob Dylan). Tijdens de fenomenale afsluiter, “Ramblin’ gamblin’ man” (Bob Seger) liet Schoepp het podiumbeest in zich helemaal los om zich op de toog te wagen.
Na een marathonset (ruim anderhalf uur) kwam hij toch nog één keer terug om samen met zijn broer “Bye bye love” van The Everly Brothers als ultieme uitsmijter te serveren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke
De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.
Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.
Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Brits High Flyin’ Heerlijk!
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-06
Didier Becu
Geen Oasis-fan die er onderuit kan dat de geschiedenis van zijn favoriete groep letterlijk verscheurd wordt door de twee kemphanen van dienst. Vorige maand stond bigmouth Liam nog zwetend met in gele parka in een uitverkochte AB, en nu mocht broerliefje het overdoen in Vorst.
Hoe divers de optredens ook zijn (op zo wat alle fronten eigenlijk) is er zonder twijfel niemand aanwezig die niet stiekem hoopt dat de twee elkaar de hand schudden en aankondigen dat de best fucking band ever terugkomt. De scheldpartijen op Twitter voorspellen weinig goeds, en het wordt wellicht iets voor tijden waarin de twee beseffen dat niemand nog om hun solo-uitspattingen geeft.
Vooraleer Noel samen met zijn vogels Vorst zonder veel moeite (gewoon met veel klasse) zou inpalmen was het eerst de beurt aan Blossoms. Jonkies uit Manchester die dweepten met The Stone Roses en Oasis en nu (ten minste als je de Engelse pers nog moet geloven) zelf aan zo’n avontuur mogen beginnen. Songs die goed in elkaar zitten, maar na een minuut over hun eigen gladheid struikelen. Niet goed en niet slecht, maar dat zegden we destijds ook over Cast en geen kat die zich nu nog deze vier kan herinneren.
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Noel dan, de man die moest tonen dat hij beter scoort dan zijn broer. Toeval of niet, maar beide heren hebben op ongeveer hetzelfde tijdstip een album uit en zijn er mee op toer. Hoewel Liam met As You Were een excellent debuut afleverde, lijken zijn shows net niet op de perfecte grap. Een icoon die in afwachting van de reünie zelf het heft in handen neemt om er voor te zorgen dat de wereld hem niet zou vergeten. Noel haalt ook de Oasis-klassiekers uit de kast, maar je ziet (en hoort) dat hij zijn solowerk (wel) serieus neemt.
Geen Noel plays Oasis dus, wel een heus orkest dat voor een heerlijke amalgama van soul, psychedelica, rock en pop zorgt. Gallagher lijkt meer een dirigent dan frontman te zijn, spaarzaam met woorden, maar een muzikant die zeer goed weet waarmee hij bezig is.
In het eerste kwartier krijgen we een bloemlezing uit zijn derde soloplaat, de machtige opener Fort Knox en het hartverterende It’s A Beautiful World als “wow”-moment. Pink Floyd is nooit ver weg, maar ook niet het genie van de meester.
Dat Gallagher de songsmid is bleek nog maar eens met In The Heat Of The Moment, een knaller die het beste oproept van zijn trouwe buddy Paul Weller. Ballad Of The Mighty uit datzelfde album als het hoogtepunt van de avond, hoewel dat voor heel wat Vorst-gangers het verplichte repertoire uit de Oasis-catalogus was: een akoestische Supersonic (voor één keer doet Liam beter), het mooiste liefdesliedje ooit (Wonderwall) of het iewat vergeten Half The World Away. Veel zal met trots te maken hebben en Liam niet alle eer te willen gunnen, maar Noel heeft de Oasis-songs niet nodig om te stralen, The Kid wel.
Na bijna twee uur te hebben gespeeld kwam Noel terug voor een bisronde met vier songs. Het fantastische The Right Stuff , perfect aansluitend op Go Let It Out en Don’t Look Back In Anger. En neen die Beatles-song (All You Need Is Love) was volstrekt overbodig, maar kon de sfeer niet drukken.
Liam, you have a problem...
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag - Luca Van Cuchten Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Het Canadese Suuns heeft met het nieuwe album ‘Felt’ niet voor de makkelijke weg gekozen. De plaat klinkt donkerder, vreemder en nog meer experimenteel dan zijn voorgangers, en dat waren ook al geen wandelingetjes in het park.
Maar wat Suuns met al dat bevreemdende materiaal live aanvangt , is wel zeer indrukwekkend. Hun eigengereide mengelmoes van indie-rock, kraut-rock en ondergedompelde techno komt op een live podium bijzonder goed tot zijn recht. Dit is een band die de kunst van het inhouden prachtig beheerst. Een beetje treiterend neigen ze om hun songs naar een climax te brengen, maar onderweg houden ze dan steeds bewust het gaspedaal in. Dit kat- en muisspel blijkt nu net de sterkte te zijn van deze band, en live al zeker. Het ontploft nooit, maar blijft altijd danig smeulen en nazinderen. In hun voortdurende drang naar een spanningsboog laten ze knarsende indie-gitaren hand in hand gaan met bedwelmende beats en elektronica, en ondertussen roffelt een schitterende drummer de eindjes aan elkaar.
Suuns flirt met Suicide en Neu! die samen met Pink Floyd naar de techno club gaan. Ze versmelten het in een geheel eigen sound die, hoe dwars die ook klinkt, het publiek een klein anderhalf uur weet mee te zuigen. Het nieuwe “Watch You Watch Me” is zo een songs die een mens volledig in de zone brengt, het slorpt je op en drijft je mee naar een dansvloer die in de trance-modus staat. Ook “X-ALT” en het minimalistische “Peace and Love”, nog twee hoogvliegers van die nieuwe plaat, hebben zo een verslavende werking.
Suuns zoekt ook geregeld de extremen op, na een portie lome beats kunnen ze zich plots in een schurend noise-tapijt gaan wentelen, zoals in het jachtige “Daydream”. “Translate” drijft dan weer op tintelende gitaartjes en claustrofobische vocals en wordt steeds psychotischer naar het einde toe. Iets wat je ook kan zeggen van “2020” dat ondertussen is uitgegroeid tot dé Suuns klassieker, de perfecte symbiose tussen verslavende beats en prikkelende gitaartjes.
Zo is dit Suuns concert in die zalige Orangerie een buitengewone ervaring. Wat op plaat misschien een beetje te kunstzinnig en te vergezocht lijkt groeit live uit tot een gepassioneerde totaalbeleving. Een boeiende interactie tussen elekronica, beats en gitaren die een publiek geleidelijk onder narcose brengt.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Jeugd Van Tegenwoordig - “Watskeburt in de Hasseltse schuur !?”
De Jeugd Van Tegenwoordig
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-06
Jan Vanaken
Het zijn onze zotte, crazy in the coconut, loslopende noorderburen. Met doordachte elektronische beats en zotte, cynische teksten krijgen ze de Belg aan het dansen. Watskeburt daar in de Hasseltse Muziekodroom? Wel, ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’, natuurlijk.
Finally, It’s Friday! Klaar om het weekend in te vliegen met De Jeugd Van Tegenwoordig. Al 13 jaar lang zijn ze een fenomeen in de Nederlandse muziekindustrie en eindelijk kon ik deze mannen voor de eerste keer live zien , in de Muziekodroom Hasselt. Ik weet het, ‘eerste keer’, toch een klein beetje schaamte.
Al cruisend naar Hasselt, begonnen we de avond met Ome Omar, heavy beats met een zware lay-back attitude. Toch een beetje gangster zijn in de Limburgse streets. Deze artiest verzorgde ook het voorprogramma, maar aangekomen in de zaal was er niemand te bespeuren. Of hij dus heeft gespeeld blijft een vraag, maar een voorprogramma van 20-30 minuten zou dan wel heel kort zijn. Desondanks waren er leuke beats op de achtergrond waarbij ik merkte dat de zaal over een goede installatie beschikt. De Muziekodroom is niet heel groot, maar biedt wel een gezellige sfeer.
Snel een pintje halen en we waren klaar voor Vieze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron. Dorst kreeg je namelijk ook van de warmte in de zaal. Het was dan ook uitverkocht! De belichting op het podium was wel heftig en soms een beetje storend. Voor diegene die graag een epilepsie willen, kunnen natuurlijk blijven kijken, al was dat minder voor mij besteed.
En toen werd het donkerder en zette Bas Bron zich klaar achter zijn tafels. Met een stevige bass begon hij het feestje, achtervolgd met drie zotte jeugdige midden-dertigers. De mannen probeerden ons onmiddellijk mee te nemen in de sfeer en doen dat ook goed. Echter voelde Faberyayo onze wederzijdse energie niet. Nu ja, de meeste Vlamingen observeren eerst voordat ze losgaan, zeker na zo een werkendag. In de toekomst, zeker en vast vooraan staan, wil je onmiddellijk alles geven. Zelfs goedkoper, aangezien de groep ook graag wat Vodka en Champagne uitdeelt of gooit. Afkoeling natuurlijk.
De Nederlanders zijn goede entertainers, van stagediven, tot mee dansen naast het publiek, tot niet gewild vallen op het podium door Vieze Fur. Het was een ludieke, “alles mag, niks moet” sfeer met heel veel energie op het podium. De dikste platen, zoals “Gemist”, “De Formule”, “Manon” en “Sterrenstof” helpen natuurlijk mee in deze vibe. Willie Wartaal had zelfs ook één van zijn jongste fans op het podium gevraagd, die leuk met “Watskeburt” mocht zingen. Op een duur gaf ook Bas Bron een zalige synth solo, met een zomersound van “Wittewijnmuziek”.
Kortom, het was een zalige start van het weekend! De volgende keer dat ik De Jeugd Van Tegenwoordig ga zien, zal wel op een festival zijn. Dit lijkt mij beter aangezien dan ook iedereen in de festivalsfeer zit. Het was zeker en vast genieten en heb spijt dat ik deze groep nooit eerder live heb kunnen bewonderen. Ik raad iedereen aan om deze mannen eens aan het werk te horen. Ze zijn supergoed live en blijven ook deels ‘kind’ op het podium, met veel energie en elektro tunes.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
TheColorGrey - Een perfecte aaneenschakeling van zwoele, aanstekelijke nummers
TheColorGrey
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-04-05
Kim Loosvelt
Is het een compliment wanneer mensen zeggen dat je live beter klinkt dan op plaat? In het geval van TheColorGrey alvast wel. Na het uitbrengen van zijn debuutplaat ‘Rebelation’, is hij druk bezig geweest met het produceren van alweer twee nieuwe EP´s. Tijdens de voorstelling van zijn meest recente werk ‘For What It´s Worth’, werd duidelijk dat hij ook zijn podiumskills en live performance grondig bijgeschaafd heeft.
Vorig jaar stond Grey op het podium met een DJ en gitarist, deze keer kon hij rekenen op een vijfkoppige live band. Het podium van de Balzaal is maar net groot genoeg, maar dat maakt het extra gezellig. De interactie tussen de bandleden verraadt dat ze niet enkel collega´s, maar ook vrienden zijn. Het plezier en de zelfrelativering doorheen de show spat er van af. Dat is ook bij TheColorGrey zelf niet anders, die meteen iets wil ophelderen. ´Ik ben geen Amerikaan ofzo snapte, ik ben gewoon van Antwerpen.´ Ondanks de internationale sound en ambitie, blijft hij met beide voeten op de grond staan. Heerlijk toch, die Belgische nuchterheid.
Als we de nieuwste EP met een woord zouden moeten beschrijven, zou dat zonder twijfel funky zijn. TheColorGrey pikt er ook meteen de meest groovy nummers uit om mee te starten. “Swerve” en “The Thirst” zijn luchtige R&B nummers die een losse en dynamische sfeer creëren. Stilstaan zullen we hier niet doen. In feite is het een beetje een ´the best of´ optreden. Naast nieuwe nummers, brengt Grey ook een uitstekende selectie uit zijn vorige albums. De trots in zijn ogen wanneer de zaal meezingt met zijn hits “On & On” en “Need to Know” is bijna aandoenlijk. Als we er even bij stilstaan dat de jongeman op het podium slechts 23 jaar jong is, is de hoeveelheid catchy nummers op zijn palmares extra indrukwekkend en bewonderen we zijn work ethic des te meer.
Bij momenten krijgen we een glimp te zien van wat TheColorGrey in zijn mars heeft als het op rappen aankomt. In de verses van “The Status” en tijdens het veel te onderbelichte “Wide Awake in 2K” vliegen de woorden sneller in het rond dan we ze kunnen vatten. Dat laatste nummer wordt voor de gelegenheid trouwens in een ware rockversie gebracht. Het is gedurfd en er recht op. De oppervlakte waarop TheColorGrey kan bewegen is beperkt, maar hij smijt zijn heupen in de strijd en verleidt alle meisjes in de zaal met enkele welgemikte body rolls. Zeiden we al dat de temperaturen hoog opliepen?
Eén van de nummers die live helemaal tot zijn recht komt, is “Blackberry”. TheColorGrey maakt een omweg naar dit nummer via een reggae freestyle waar hij ook het publiek bij betrekt. De overgang verloopt vlekkeloos en alle instrumenten weerklinken precies op het goeie moment. Een nummer dat op plaat niet helemaal kan overtuigen, op zo´n manier brengen dat het publiek er bijna stil van wordt, we zijn er nog niet helemaal uit hoe hij dat nu precies geflikt heeft.
Tot ons genoegen wordt ook tussenproject In Between Phases niet vergeten. Grey dropte de EP enkele maanden geleden zonder er verder veel aandacht aan te besteden, maar het geheel klinkt nochtans een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. De artiest weet ook perfect welke songs hij er moet uithalen: door de aanstekelijke refreinen houden “Options” en “Vibes” het meezing-gehalte hoog.
Het zwoele “You Got to Show Me”, dat de voorbije weken al op de radio te horen was, kondigt het einde van de show aan.
TheColorGrey zingt vol overgave en dat is in essentie ook wat hij wil dat we onthouden: dat hij een jongen met een passie is en dat het die passie is die hem al zo ver heeft gebracht. Mooi, maar voor we richting huiswaarts keren, maakt hij ons nog iets anders duidelijk. TheColorGrey maakt niet enkel soulvolle nummers en dat zullen we geweten hebben. Voor we losgaan, krijgen we eerst nog een woordje uitleg. “Jamaica” is een metafoor voor complete vrijheid, je hoofd even kunnen leegmaken op een plaats weg van alle zorgen. Het slotnummer wordt twee keer gebracht en zo eindigen we met een krachtige climax die iedereen aan het springen krijgt.
De waarheid is dat Grey ons een uur lang heeft meegenomen naar zijn Jamaica. Straf hoe hij samen met zijn live band zo moeiteloos een publiek kan inpakken. We kunnen het deels wijten aan het feit dat hij er zijn sterkste nummers uitgekozen heeft, maar stiekem weten we dat hij elk nummer op dezelfde manier kan neerzetten. Het buitenland lonkt, hopelijk weet Will Michiels binnen een paar jaar nog dat hij gewoon uit Antwerpen komt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
BRCST 2018 – ‘Stranger Things’ - Kyle Dixon & Michael Stein + Tom Rogerson - Een belevenis om u tegen te zeggen
Kyle Dixon & Michael Stein
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-05
Jasper Laureyssens
Wie Netflix zegt, heeft het al snel over het met prijzen overladen Stranger Things. Misschien wel één van de populairste sci-fi series van de laatste jaren. Niet enkel het verhaal was memorabel spannend, maar ook de muziek liet een onuitwisbare afdruk achter in ons geheugen. Muziek die volgepropt zit met synths en die ons zonder veel moeite terugbrengen naar de 80’s. Het indoor voorjaarsfestival BRDCST, laat die memorabele soundtrack neerdalen in Brussel en dat via het duo die verantwoordelijk is voor de soundtrack van Stranger Things. Kyle Dixon en Michael Stein vormen samen S U R V I V E en zijn van plan om de voltallige AB om te toveren in ‘The Upside Down’.
Normaal was het onze bedoeling om deze recensie te schrijven op de terugweg naar huis. Dat was deze keer niet eenvoudig. We hadden namelijk even de tijd nodig om alles te laten bezinken. Dat S U R V I V E een unieke beleving zou zijn was vooraf al wat te merken. Mensen namen zo snel ze konden plaats in de stoelen achteraan en even voelde het alsof we in een cinema waren binnengewandeld. Dat op zich hadden we nog niet veel gezien in de AB. De staanplaatsen kenden bij aanvang wat minder succes. Diezelfde staanplaatsen waren nog niet voor de helft gevuld toen Tom Rogerson met zijn minimalistische set kwam aanzetten.
Al snel blijkt Tom Rogerson een prima opener te zijn. De man die ondermeer met Brian Eno samenwerkte zet met zijn melancholisch pianowerk en filmische synths al meteen de toon voor wat komen zou. Het improviseren en experimenteren zijn bij Rogerson nooit veraf en dat werd niet altijd even goed onthaald. Desalniettemin kunnen we alleen maar bewondering voor hem hebben, want even leek het podium de zijne te zijn of dat dacht hij althans.
Het voorprogramma was voor velen slechts bijzaak en wie kan hen nu ongelijk geven. Ze waren gekomen voor S U R V I V E en de gehele beleving errond. De gesloten gordijnen onthullen niet veel later wat er achter hen te zien valt. Wat meteen opvalt is de gekke constructie die de lichtshow letterlijk ondersteund. Een rode gloed gebaad in rook is de perfecte kweekbodem om de synths mondjesmaat meer volume te geven. We hebben niet veel inlevend vermogen nodig om ons in een aflevering van ‘Stranger Things’ te bevinden en dat is na enkele minuten al een heuse prestatie.
Wat al snel duidelijk werd is dat het bij S U R V I V E niet gaat over de protagonisten die de muziek schreven, maar dat het gaat over de ervaring. Dat is duidelijk te merken aan de opstelling van de twee muzikanten, die lijken verscholen te zitten achter een fort van licht en synths. Slechts sporadisch zijn er silhouetten te zien, maar meer niet. Even hoor ik een man zeggen "ben ik naar hier gekomen om naar TL-lampen te kijken" wel ja, als je had verwacht dat het er gewoontjes aan toe zou gaan, dan zat je duidelijk in de verkeerde zaal.
Kyle Dixon en Michael Stein leveren ons een muzikale rush die onophoudelijk doorstoomt, van climax tot climax. De met wijlen indrukwekkende wall of sound gaf ons kippenvel en een paniekaanval tegelijkertijd. Van een emotionele rollercoaster gesproken. Voor pauzes of bedankingen is er geen plaats en als het dan al eens muisstil wordt , dan lijkt het publiek niet te roeren. Diezelfde stilte was er één uit verwondering en respect voor de ervaring die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Wie ‘Stranger Things’ heeft gevolgd, ervaart natuurlijk een extra dimensie tijdens het optreden, maar toch is het geen noodzaak om de serie te kennen om ten volle te kunnen genieten van deze belevenis. Ook dat is de grote sterkte van S U R V I V E.
Het einde van de set werd ingezet met "Eulogy". Een nummer die ons in alle gelukzaligheid achterliet en eindelijk beloond werd met wat dit spektakel verdiend. Een overweldigend applaus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ikv BRDCST
Blitzen Trapper - Degelijke countryrock
Blitzen Trapper
De Zwerver
Leffinge
2018-04-04
Ollie Nollet
Vito was oorspronkelijk het soloproject van Vito Dhaenens maar staat intussen voor een vijfkoppige band (uit Gent) die me meteen verraste met een brok stevige americana (catchy refrein, melancholische tussenstukjes en een spijtende gitaar in de finale). Daarna zochten ze het in wat eigentijdser klinkende folk geïnspireerde indiepop die al even beklijvend klonk terwijl ze één keer ook een zonovergoten garagepopsong uit hun mouw wisten te schudden. “Onlangs derde geëindigd in Westtalent”, wist iemand me te vertellen. Derde pas? Ik meende hier overduidelijk een winnaar aan het werk te zien. Of zou West-Vlaanderen bulken van het talent? Wat ik moeilijk kan geloven. In ieder geval bleek Vito hier een erg volwassen groep met een trits aanstekelijke nummers. Natuurlijk was niet alles even sterk. De song die de toetsenman ten gehore mocht brengen viel wat tegen omdat het te ver richting synthpop dreef. Maar met de uitstekende en charismatische zanger, Vito, die duidelijk wat genen van zijn vader, Derek (van The Dirt), geërfd heeft, in de gelederen lijkt de toekomst verzekerd.
Ik maakte voor het eerst kennis met Blitzen Trapper in 2007 in de Botanique, in het voorprogramma van Two Gallants. Het werd toen geen onverdeeld succes : americana pareltjes werden afgewisseld met draken van elektropopsongs. Een jaar later zag ik de groep uit Portland, Oregon al terug in de 4AD, opnieuw met Two Gallants. En er bleek toch iets veranderd. Ze hadden net een plaat uit op Sub Pop, ‘Furr’, waarop er voor een eenduidiger geluid (wat traditioneler met veel seventies –en countryrockinvloeden) werd gekozen. Goeie plaat maar net niet goed genoeg om een blijvertje te zijn. Ook de platen die zouden volgen konden me nooit helemaal overtuigen.
Na tien jaar zag ik ze nu opnieuw en lieten ze een meer coherente indruk na. De songs klonken mooi uitgebalanceerd, badend in een Laurel Canyon sfeer waarbij de wat experimentelere en arty sound van vroeger ingeruild werd voor een conventioneler geluid. Zanger Eric Earley, wiens frasering me soms aan Bob Dylan deed denken, speelde deels op akoestische en deels op elektrische gitaar wat de afwisseling zeker ten goede kwam. Gitarist Erik Menteer vertelde ons op een gegeven moment dat hij niet het gewenste geluid uit zijn gehuurde synthesizer kreeg en dat hij voor die song dan maar de tamboerijn zou bezigen. Waarop ik dacht : waarom een synthesizer huren voor die enkele songs en gewoon niet alles op gitaar erdoor jagen. Schitterende gitarist trouwens, net als Eric Earley. Die ene keer dat ze in duel gingen , smaakte dan ook duidelijk naar meer. Ook de rest van de groep waren voortreffelijke muzikanten. Wat ze bewezen toen ze zowel “When I’m dying” als “Thirsty man” lieten eindigen met een lang uitgesponnen outro. Die twee adembenemende jams klonken wat psychedelisch en spooky, een mix van het beste van Grateful Dead en Ryley Walker , en waren wat mij betreft de mooiste momenten van de avond. Na een lange set tijdens dit eerste optreden van de tour was er toch nog tijd voor een uitgebreide bisronde. Eerst tweemaal Earley solo waarna de band terugkwam voor “Wild Mountain Nation”, waar iemand om geroepen had, en “Rock and roll (was made for you)”.
Mooi concertje, dat zeker, maar toch niet van die aard om meteen een spurtje in te zetten naar het platenstandje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Earthless - Supersonische heavy gitaarrock
Earthless
Kreun
Kortrijk
2018-04-03
Sam De Rijcke
Het Canadese Comet Control zet de avond gepast in met geestverruimende psychedelische rock met een noise- en shoegaze randje. Een half uurtje volstaat om de zaal een eerste keer te bedwelmen. Fijne set, ideale opwarmer voor de gitaareruptie die er op zal volgen.
Earthless heeft met ‘Black Heaven’ een denderende nieuwe plaat uit met daarop zes tracks waarvan geen enkele boven de 10 minuten uitkomt. Uiterst ongewoon voor een band die doorgaans instrumentale monstertracks van ruim meer dan 20 minuten aflevert. Bovendien wordt er op drie songs zelfs gezongen. Nooit eerder gehoord bij Earthless, maar het werkt.
Hebben we hier dan met een ernstige koerswijziging te maken ? Neen, toch niet, dit is nog steeds die typische Earthless sound met eindeloze supersonische solo’s op een bedje van zwaar groovende stoner-rock. En live komen er sowieso nog meer vonken uit. Frontman Isaiah Mitchell slaat van in het begin aan het soleren en stopt eigenlijk nooit gedurende een uur en een kwart.
Een optreden van Earthless is infeite één lange gitaarsolo waarin de gitaar van Mitchell freewheelt door het hele universum. Maar tussen het soleren door blijkt Isaiah Mitchell toch nog een aardig potje te kunnen zingen. Dat hij daar niet eerder opgekomen was, zijn stem leent zich gewoon perfect voor dit soort heavy rock met seventies-allures. Het brengt extra drijfkracht in hun set, zo presenteren “Electric Flame” en “Gifted By The Wind” zich als twee kloeke retro hard-rock songs die met de haren in de wind door de atmosfeer zoeven. En op het einde van de set geeft Mitchell nog een geslaagde interpretatie van de Led Zeppelin song “Communication Breakdown”, een wilde cover van een sowieso al opwindende hard-rock klassieker.
Natuurlijk zijn er ook die mokerslagen van instrumentals als “Uluru Rock” en het machtige nieuwe “Black Heaven”, heavy space-rocksongs die minutenlang door de ruimte scheuren. Overdaad schaadt, zou een mens dan wel eens durven denken, maar niet bij Earthless. Hier gaan de ellenlange gitaaruitspattingen nooit vervelen. Voor een stuk is dit te danken aan de bijzonder strakke ritmesectie van Mario Rubalcaba (drums) en Mike Ensington (bas), twee bedreven heren die de perfecte moddervette onderbouw vormen voor de royale gitaarkunsten van Mitchell. Denk een beetje aan Jimi Hendrix en zijn fantastische Experience-trawanten Mitch Mitchell en Noel Redding.
En hoewel The Jimi Hendrix Experience een terechte referentie is, moeten we Earthless toch aanschouwen als een overrompelend powertrio dat een unieke eigen sound heeft gecreëerd. Noem het voor ons part psychedelische jam-space-stoner-rock, Earthless brengt er in ieder geval het publiek mee in hogere sferen. Iedereen smult van de gitaarsololawine.
We hebben nog nooit eerder een band gezien die het genre zo intens bedrijft en die met zo een gigantische overkill aan gitaarsolo’s toch een constante spanning weet aan te houden.
Als u meer van dat wil dan gaat u best toch ook even checken bij Colour Haze (Muziekodroom, 25/05) en Samsarah Blues Experiment (Magasin 4, 17/11).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-03-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/comet-control-03-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
