Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
(Sandy) Alex G - Alex G(enie)
(Sandy) Alex G
Botanique (Witloof Bar)
Brussel
2017-10-30
Kimberley Haesendonck
Heeft u al ooit gehoord over (Sandy) Alex G? Indien het antwoord negatief is, wordt het tijd dat u zich naar uw dichtstbijzijnde audioapparaat begeeft en zijn laatste album ‘Rocket’ opzet. Dit album kwam de Amerikaan maandagavond, samen met heel wat ander werk, voorstellen in een uitverkochte Witloof Bar. Diegene die er niet bij waren hadden ongelijk. Zo veel werd na zijn show duidelijk.
Amper 24 is hij, die (Sandy) Alex G. Nog veel mensen hebben nog nooit van hem gehoord, anders zou hij niet in de Witloof Bar van de Botanique vertoeven; deze jonge gast heeft trouwens al 5 platen uit. 5 platen waar heel wat oudere artiesten niet kunnen aan tippen. Ook live bewees Alex G dat hij meer waard is ...
Zijn vaste set werd een mengeling van zowel oud, maar vooral nieuw werk van zijn laatste album ‘Rocket’. Het publiek was duidelijk mee met de nummers van Alex G, want overal zag je mensen meezingen en genieten. De eerste rijen fans, vielen zelfs een beetje in zwijm. Nummers die werden aangehaald waren “Judge”, “Brick”, “Horse” en het enorm geliefde en wondermooie “Bobby”. De woorden “I’d leave him for you, if you want me to” zinderen nog steeds na.
Ondanks (Sandy) Alex G zeer ingetogen is, weinig bindteksten gebruikt en soms een beetje onzeker overkomt, kreeg hij het publiek met gemak mee. Voor zijn encore gebruikte de Amerikaan geen vaste nummers, maar liet hij het publiek kiezen. Op die manier betrekt hij iedereen beter bij de show dan eender welke artiest en kregen fans het gevoel dat de show van hun was. Nummers als “The Whale”, “Sarah” en “Boy” werden door de fans aangevraagd en waren de perfecte afsluiters van deze ongelofelijk sterke set.
Als we dan toch een puntje van kritiek mogen geven, is dat de Botanique dringend iets mag doen aan het geluid van de Witloof Bar. Voor de rest was er tijdens dit optreden geen vuiltje aan de lucht. (Sandy) Alex G is een genie en bewees weer maar eens dat hij meer waard is dan de respons die hij nog maar krijgt in België!
Organisatie: Botanique, Brussel
Ride – Comeback om U tegen te zeggen!
Ride
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-30
Johan Meurisse
We voelden het al een beetje aankomen . Ride was aan een reünie toe , gaf al een paar optredens intussen en heeft nu een nieuwe plaat uit , ‘Weather diaries’; die ergens hangt tussen hun twee memorabele ‘Nowhere’ en ‘Going blank again’ . Hun latere platen midden de jaren 90 lieten we aan ons voorbijglijden , de dromerige, zweverige, intense spankracht en effects waren zo goed als verdwenen.
Vanavond zagen we een band in vorm , top dus , die hun kenmerkend shoegaze , Britpop en wave rock ideaal kon verweven. Jawel, Ride is back en daar zijn we erg blij om . Een mooie versmelting van vroeger en het huidig werk. De wisselende set op Pukkelpop , twee jaar terug, was doorgespoeld.
Ride wordt in een adem vernoemd met Slowdive , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain . Een twee uur durend overtuigend concert hoorden we van het kwartet. Ride heeft dan ook twee talentrijke zanger/gitaristen, Mark Gardener en Andy Bell, die sterk op elkaar ingespeeld zijn en een diepere dimensie aan het materiaal geven . Bell zeker, die kennen we van het Oasis en Beady Eye avontuur . Die muzikale ervaring is te horen en brengt het Ride genre in een nieuw evenwicht.
De composities zijn zorgvuldig opgebouwd , broeierig , vonken kunnen spatten en ze kunnen (lichtjes) exploderen . Af en toe eens uit de bocht , maar niet te erg . We werden in beroering gebracht door een juiste dosis Brit/wave rock , gitaareffects , wahwah , én passend bij de sound kleurrijke spots (geel-oranje-rood-roze) en stroboscoops . Met zichtbaar plezier grasduinden ze door hun oeuvre . Het zit ‘em goed bij Ride nu, met hun rockende zweverigheid, die de pré-Manchester scene doet opborrelen en een belletje doet rinkelen met bands als Psychedelic Furs, The Cure en The Verve.
De set bloeide meteen open met “Lannoy point”, “Charm assault” en de titelsong, sterkhouders van de recente plaat . We werden volledig meegevoerd toen ze de klassieker ‘Seagull” eraan toevoegden. De spanning daalde wat door de mindere songkeuze , maar als die andere classic “Dreams burn down” werd gespeeld , zat Ride op een constant hoog niveau. Ze wisselden oudjes “Twisterella” , “Vapour trail” , “Ox4” af met nieuwkomers “Cali” , “Lateral alice” , “All I want” en "Impermanence", die voor de eerste keer werd gespeeld . Uiterst geslaagd dus!
De band genoot van de aangename sfeer en de warme respons . Het biedt dat ietsje meer … Het materiaal kreeg meer ruimte en zeggingskracht .
Het laatste deel was om van te snoepen . De groep geeft een dromerige, snedige drive op “White sands”, “Like a daydream” , “Chelsea girl” en het lang uitgesponnen “Leave them all behind” . Beheerst , slepend en toch … gitaarpedaaleffects zijn ingedrukt en de percussie, cymbalen doen hun werk. Heerlijk!
Shoegaze en aanverwanten leven (terug) met bands als deze … Hoopgevend. De afwisseling van het huidig met het oude werk zorgde voor een spannende , puike set . Een sterke return, die zich meet aan het optreden en het materiaal van het heropgerichte Slowdive . Kortom, een comeback om U tegen te zeggen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ride-30-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-horse-one-30-10-2017/
Organisatie: Botanique , Brussel
Starsailor - Charme en vakmanschap
Starsailor
2017-10-30
De Casino
Sint-Niklaas
Wim Guillemyn
Starsailor is sinds 2014 terug actief na een hiatus van een vijftal jaar. De vorige tournee werd opgehangen aan hun ‘greatest hits’ album uit 2015. Starsailor heeft nu een echt nieuw album ‘All This Life’ en dat was meteen ook de reden waarom ze ons land aandeden. Het nieuwe album is trouwens heel degelijk maar het valt af te wachten of ze hits zoals “Four to the floor” of “Tell Me Its Not Over” zal voortbrengen.
Wanthanee mocht het publiek komen opwarmen. Haar stem en haar gitaar…meer had ze niet meegebracht vanuit De Panne. Ze had een ferme stem en vertelde via haar songs kleine verhaaltjes over verdriet en liefde uit haar leven. Een meid met potentie.
Starsailor kwam op en dit moest gebeuren via een liedje maar dit gebeuren ging wat de mist in. Geen erg, de band kon erom lachen.
Er werd van start gegaan met hun recentste single “Listen To Your Heart”. Een song die klinkt alsof hij al jaren bestaat. Wat viel ons op na enkele songs? James Walsh is zichtbaar verdikt en verouderd maar zijn stem klinkt nog steeds als een klok. De band speelde strak. Vakmanschap.
James onderhield veel contact met het publiek en gaf o.a. een compliment aan de support act. Mooi gebaar. Halfweg de set, die een afwisseling tussen oud en nieuw werk was, verliet de band de set en zette James (alleen met zijn gitaar) een ode aan Tom Petty in met diens “American Girl”. Toen hij daarna merkte dat de band nog niet terug op het podium was , zette hij prompt “Hallelujah” van Jeff Buckley in. Nogmaals bewees hij hier dat hij nog steeds over een geweldige zangstem beschikt. Daarna was het tijd voor een rij hits en er werd geëindigd met het trio “Tell Me It’s Not Over” (dat een mooie overgang naar “Kids” van MGMT en “The River” (van Bruce Springsteen bevatte, “Four To The Floor” en “Silence Is Easy”.
Er werd om een bisronde geroepen en het publiek kreeg die ook in de vorm van “FIA” en het mooie “Good Souls” uit 2001. Telkens werd het publiek aangemoedigd tot meezingen. Een pluim voor de zelfrelativering van James Walsh gedurende de gig. Het nieuwe werk gedijde goed tussen het oudere werk.
Kortom, Starsailor was zondermeer goed …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mura Masa - Massa volk en hippe beats!
Mura Masa
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-27
Jan Vanaken
Mura Masa, voor sommigen klinkt hij bekend in de oren, anderen horen het donderen in Keulen. Of toch? “Ah, is dat nummer “Firefly” van hem?!” Deze Britse artiest, Alex Crossan, is slechts 21 jaar oud, maar weet hoe hij zijn muziek moet verkopen! De samenwerkingen met A$ap Rocky, Jamie Lidell, en Desiigner hebben hem een ‘push’ gegeven in de muziekwereld!
Vrijdagavond, het weekend kon beginnen! Met grote ogen en een big smile ging ik de Ancienne Belgique binnen. Met een fris pintje observeerde ik de toestroom van jonge twintigers, die -als het moest- zouden overnachten om op de eerste rij bij Mura Masa te staan.
De Deense artiest, GOSS, opende de zaal met zijn hippe elektronische, poppie tunes. Ik heb nog nooit van deze artiest gehoord, maar hij warmde het publiek goed op. Er stroomde steeds meer volk binnen en ik had al snel door dat dit een sauna ging worden. Het was dan ook uitverkocht!
En dan kwam eindelijk Mura Masa het podium op. Hij begon zijn set zoals een moviethriller. Een donkere sound met veel bas! De twintigers gierde in het ongewisse totdat ‘the boy himself’ uit de rook tevoorschijn kwam. Hij startte zijn set rustig, om zo het publiek mee te nemen in het verhaal. Echter kwam hierdoor de sfeer wel traag op gang. Verder hoor je duidelijk dat deze jonge producer zijn inspiratie haalt uit drum&bass, reggaeton, trap, house en r&b. Die mix-up van genres zorgt voor een nieuwe vibe met veel variatie in sound.
Zijn speelgoedwinkel op het podium was ook indrukwekkend. Zo maakt hij gebruik van samples, en voegt hij extra snufjes toe met live gitaar, drum, bas en synth. Of hij werkelijk uitblinkt in deze instrumenten als muzikant, durf ik niet te zeggen. Wel wist hij de verschillende tonen goed te componeren, wat toont dat hij veel kennis heeft van muziek. Maar zonder Nao zou het niet zo een feestje zijn geweest. Deze ‘soulpartner on stage’ nam het publiek volledig mee op sleeptouw met haar krachtige stem en uitbundige swag. En wanneer dan toppers als “Love$ick” en “If I go” werden ingezet, barstte het feestje helemaal los met de nodige moves.
Maar net wanneer iedereen uit de bol ging met ”Firefly”, had hij zijn laatste nummer al gespeeld. Het publiek bleef nog even wachten op nog 20 minuten 'volle gaas', maar tevergeefs. Het is hem vergeven, hij is nog niet zo lang bezig en heeft nog geen groot repertoire. En desondanks zijn jonge leeftijd, heeft hij zich uiterst gegeven en bracht hij een mooie prestatie weer.
Ik raad zijn shows zeker en vast aan, al moet je wel fan zijn van muziek met vele verschillende soorten effecten.
Toch, als Mura Masa zo blijft verder producen, zal hij een grote speler worden binnen de muziekindustrie, waarin zijn sounds alsmaar krachtiger, creatiever en slimmer worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mura-masa-27-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/goss-27-10-2017/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Wolf Alice - De schapenvacht deels thuis gelaten
Wolf Alice
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-28
Niels Bruwier
Het was twee jaar geleden dat Wolf Alice in de Botanique stond. Toen was het in de Rotonde en met slechts één album op zak. Ondertussen staat de band in de Orangerie en hebben ze ook meer werk om uit te putten; gevolg was dat het optreden uitverkocht was. Ik zag dat de band tegenwoordig nog meer inspeelt op het instrumentele karakter van hun muziek. De kracht van een gitaar en een donker klankenspel bracht samen met enkele aanstekelijke nummers een aangename set teweeg.
Openen mochten de vrolijke jongens van The Magic Gang doen. Aan de hand van aanstekelijke melodieën en sterke refreinen, wist de band ons een halfuur lang te boeien. Niet meteen helemaal vernieuwend, maar wel vol overtuiging gebracht. De songs liggen prettig in het gehoor en dankzij een meerstemmig karakter, heeft het zijn charmes. De band wist ons alvast helemaal warm te maken voor Wolf Alice en dat is waar een voorprogramma voor dient, niet waar?
Met het zweverige “Heavenward”, tevens de opener van hun nieuwste plaat ‘Visions Of Life’, start Wolf Alice zijn set. De band is in korte tijd uitgegroeid tot publiekslieveling in eigen land, maar ook bij ons blijkt er sympathie te bestaan voor de groep uit Londen. Dat ze zalen uitverkopen, hebben ze vooral aan zichzelf te danken. Sterke songs met straffe instrumentatie die live nog dieper gaan. Wanneer ze na een dromerige intro boordevol zweverigheid, overgaan naar het stevige “Yuk Foo”, laten ze al meteen zien hoe divers hun oeuvre is. Van de zachtste indie tot harde punk, alles kan en alles mag.
Wolf Alice laat zich in de Botanique vooral kenmerken door focus en inleving. Dit ging zo ver dat er nagenoeg geen interactie was tussen publiek en band. Verder dan een casual praatje van frontvrouw Ellie met het publiek en een bassist die het publiek hier en daar eens opzweepte, ging het niet. Hierdoor voelden we ons minder betrokken bij de set en leek het te veel alsof Wolf Alice een verplicht nummertje opvoerde. Gelukkig was er een extatisch publiek dat bijna alles meezong, stil was waar het moet en rondsprong waar het mocht.
De centrale plaats in de show was weggelegd voor een dreigend geluid. Het viertal laat ieder nummer ademen wat er voor zorgt dat de kleinste details goed zitten. Zo zijn de korte stille stukjes bij “Your Loves Whore” helemaal perfect synchroon wat er op wijst dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn. Toch bleek dit in de Botanique net iets te secuur te zijn waardoor het te veel leek alsof de band op veilig speelde. Bij “You’re A Germ” en “Moaning Lisa Smile” bijvoorbeeld mocht het net allemaal iets vuiler. Nu was er te veel het gepolijste aspect. Oké, het was allemaal zeer goed gebracht, maar ruimte voor spontaniteit bleek er niet te zijn.
Dit viel nog meer op bij de nieuwere nummers waar een zachte opbouw telkens voor een zware climax moest zorgen. Hierdoor ging het middenstuk, dat voornamelijk uit die nieuwe nummers bestond, minder boeien. Gelukkig was er dan “Beautifully Unconventional”, het perfecte popnummer van de band. De song zorgde er voor dat er terug energie in de set kroop en iedereen werd precies gelukkig.
Als de band daarna met “Sadboy” en “Visions of Life”, twee van hun meest epische nummers speelt, is iedereen weer mee. Bij dat laatste horen we acht minuten wat de band allemaal kan en het slaat iedereen met verstomming. De snelle gitaren, het zachte begin, de dreigende opbouw en het bombastische einde zorgen er voor dat dit één van de beste songs is uit hun carrière en dat is live niet anders. Het wordt zelfs nog versterkt door de angstaanjagende lichtshow, niet geschikt voor epilepsie patiënten.
Door dit straf nummer op het eind van hun set te plaatsen, creëren ze een euforisch gevoel. De mensen in de zaal weten geen blijf meer met zichzelf en geven vervolgens ook alles wat ze in zich hebben. Dat is nodig want als de band terugkeert voor de bisronde, kan het publiek zich voor een laatste keer smijten op “Blush”, dat nog rustig begint, en “Giant Peach” dat gewoon alles en iedereen omver blaast. Het is door dit straf einde, dat de set uiteindelijk recht krabbelt en de band ons toch weet te overtuigen van hun live reputatie.
Wolf Alice had in de Orangerie moeite om een uur en een kwartier te blijven boeien. Dit lag vooral aan zichzelf, omdat ze het te goed wilden doen. Ze wilden hun muziek te strak brengen en nergens een foutje maken. Hierdoor kwam de set nogal cool over en dit was zeker zo bij de nieuwere nummers.
Gelukkig wist de band op het eind helemaal terug op te staan, hun schapenvacht af te gooien en alles en iedereen te verbrijzelen. Als ze dit een hele set kunnen doen, dan zijn ze klaar voor het grote werk.
Setlist: Heavenward - Yuk Foo - You’re A Germ - Your Love’s Whore - St. Purple And Green - Don’t Delete The Kisses - Formidable Cool – Bros – Lisbon - Planet Hunter - Beautifully Unconventional - Moaning Lisa Smile – Sadboy - Space & Time - Visions Of Life – Fluffy – Blush - Giant Peace
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Jake Bugg - Rock’n'roll in een akoestisch jasje
Jake Bugg
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2017-10-28
Kimberley Haesendonck
Jake Bugg is ondertussen een vaste waarde in de indie-rock scene. Op enkele jaren tijd ontplooide hij zich van ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man die zijn muziek met al wat meer zelfvertrouwen brengt. In de Arenbergschouwburg liet hij zijn band achterwege en bewees hij dat hij, ook op zichzelf, kon laten zien wat hij waard is.
1 man, 1 akoestische gitaar en een resem aan hits , was wat we voorgeschoteld kregen in de Arenbergschouwburg. Wie dacht dat dit een saai, eentonig optreden ging worden zonder sfeer had het duidelijk mis. Jake Bugg had er zin in, het publiek had er zin in en dat zorgde er voor dat de Schouwburg een akoestische sfeertempel werd die bestemd was voor jong en oud.
Bugg begon zijn set met “Hearts that Strain”, de titelsong van zijn laatste album. Gevolgd door “Saffron”, een nummer van in zijn beginjaren. Het publiek moest duidelijk even wennen aan de stiltes en de rustige setting, maar al snel werd dit opgelost door single “How Soon The Dawn”. Iedereen begon het concept akoestisch beter te begrijpen en ook meer te appreciëren.
Tijdens zijn set werd er tijd gemaakt voor heel wat nieuw werk, maar uiteraard kon het oude ook niet ontbreken. “Slide”, “Simple as this” en “Trouble Town” waren een resem oude hits die in het eerste deel van zijn set aan bod kwamen.
Iedereen heeft muzikale voorbeelden, ook Jake Bugg. Hij speelde 2 covers, waaronder één van zijn voorbeelden en favoriete nummers van het moment: “Just This One” van Glen Campbell.
Dat het derde album van deze jonge man niet goed onthaald werd, weet zo goed als iedereen. Ook Jake Bugg zelf is hier van op de hoogte. Zo kondigde hij “Nevermind”, een nummer dat op zijn derde plaat had moeten komen aan, met ‘that album nobody liked’, wat de zaal aan het lachen maakte en de fangirls vooraan gezamenlijk een triestige “ooh” liet roepen.
Het laatste deel van zijn set vroeg Bugg of het publiek nog een bepaald nummer wou horen, waarop de meerderheid enthousiast “Two Fingers” beantwoordde. Daarna volgden de nummers “Waiting” en “Lightning Bolt” nog.
Jake Bugg doet het zonder band niet beter dan met. Wat wel opviel is dat deze jonge man solo en akoestisch meer ontplooit en volledig tot zijn recht komt op een podium. Als hij deze twee elementen meeneemt naar zijn show in de Ancienne Belgique op 31 januari, wordt dat ongetwijfeld één van de gitaar-optredens van 2018. Benieuwd!
Organisatie: Live Nation
Oscar & The Wolf – Show – Spektakel – Muziek!
Oscar & The Wolf - l'Impératrice
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-27
Govaert Véronique
De elektro pop van l'Impératrice verwelkomt het publiek terwijl we ons plekje in de tribune opzoeken, ze brengen ons net het genre muziek wat je alvast in de 'weekend mood' brengt, vooral na het net doorstane fileleed op de Antwerpse ring, wat een ellende was me dat weer …
De belichting zit niet helemaal zoals het hoort, dus we blijven een beetje in het duister tasten over de samenstelling van de band, maar synthesizers herkent zelfs het kleinste kind. De zaal stroomt gestaag vol met een allegaartje allerhande : het voltallig kapperscollectief uiteraard, vriendinnen vrolijk gearmd & gestyled met de cava in de hand, bevriende moeders met hun dito kids, jong en niet meer zo jong, het is een gezellige mengelmoes, die helemaal klaar is voor een feestje ...
Onderwijl brengt L'Impératrice ons verder in de stemming en de tijd, met zowel muzikale als vocale funky nummers, de zangeres is een olijke spring-in-het-veld, maar de power komt toch vooral van de muzikanten, want ook de drummer kan er wat van ... Hun set loopt op zijn einde en de roadies kunnen nu het podium verder in gereedheid brengen voor de 'main act' van vanavond.
Oscar and the Wolf - We hebben inmiddels lang genoeg gewacht, al sedert april, want toen werden de beide concerten verplaatst naar oktober omdat het finaliseren van hun 2de album samen met het voorbereiden van de show onbegonnen werk was. Dat deze beslissing getuigt van professionalisme van de hoogste plank krijgen we dan ook in de komende 2 uur voorgeschoteld.
De opener is meteen raak, “The Game” wordt ingezet en ‘de wolven’ (lees: muzikanten) zitten in de kooi, ‘the master himself', die staat er bovenop. Samen met de nodige lichteffecten, rookpluimen en nog wat vuurwerkspetters toe is de toon gezet, dit is een waar schot in de roos. De hun zo eigen sound met Oriëntaalse toetsen, brengt ons in feeërieke vervoering en het plaatje is al van bij aanvang compleet.
De vocale en muzikale performance samen met het visuele aspect beroeren alle zintuigen, de artiest is privé dan misschien wel minimalistisch ingesteld, voor zijn show mag het ‘max’-imalistisch zijn! En dat is het ook, groots zonder overdaad, dit wordt echt smullen, dat voel en merk je nu al aan alles ...
Max zelf houdt het midden tussen een hoogst elegante magiër met hermelijnen cape & glitter blinddoek of haalde hij dan toch de inspiratie in milieu van de slanke, lenige toreadors ? Wie zal het zeggen ...
De nummers volgen mekaar op, met daarnet ook nog 6 danseressen die op de catwalk het beste van zichzelf gaven, vuurspuwers mogen ook niet ontbreken en bij het wondermooie “Runaway” merk je dat Max het publiek op zijn hand heeft. Wanneer hij ons, het publiek bedankt en vraagt of we het naar onze zin hebben, schrik ik me rot dat hij gewoon Vlaams spreekt, je waant je inmiddels al lang in verre oorden terwijl je geniet van een internationale ster, maar nee, deze zeldzame ster is er één van bij ons.
Op “Because you're mine” spatten er slingers uit het plafond en vervolgens gaat “Joaquin” gepaard met fenomenale licht- en vuureffecten; de wolven mogen uit hun kooi.
Max geniet zichtbaar van het ganse gebeuren en daar kunnen wij alleen maar om glimlachen, wat zal zijn mama trots zijn op haar zoon ...
“Moonshine” vangt aan met een piano solo, het ideale moment voor een kostuumwissel lijkt me en zowaar er komt nog meer glitter tevoorschijn; op eenvoudig verzoek lichten de smartphones de zaal op, wat uiteraard voor een wondermooi effect zorgt. De danseressen komen en gaan, nog meer speciale effecten worden uit de trukendoos gehaald, glitterconfetti, vuurspuwers, zeepbellen bij het luidkeels meegezongen “Breathing”; als toemaatje krijgen we nog wat confetti op de klanken van “Fever”.
Opvallend doorheen het spektakel zijn de dansmoves van mister Oscar, die komen met zo een souplesse uit de heupen, dat het lijkt aangeboren. Ook hier weer die Oriëntaalse & Zuiderse invloeden, welke zo typisch zijn voor hen.
De finale wordt ingezet met “Susato”, vervolgens krijgen we “Touch Down” , waarna we nog excuses krijgen aangeboden voor het lange wachten, ttz het verplaatsen van het concert. Dat waren we inmiddels al lang vergeten; na zo een wervelende show, was het ruimschoots het wachten waard, laat dat vooral duidelijk zijn.
We knallen er uit met het fel gesmaakte “Strange Entity”, waarna de bandleden mekaar feliciteren, bedanken en omhelzen. De show was meer dan geslaagd, het was fenomenaal. Dit was genieten van de bovenste plank, bedankt !
… Zouden er nog kaartjes zijn voor morgen trouwens ? Dit wil ik nog wel eens meemaken ...
Setlist : The Game /So Real / Chevrolet / Undress / Runaway / Because you're mine / Joaquin / Moonshine / Somebody wants you / Honey / Breathing / Dream car ocean drive / Exotic / Princess / Fever
Extra : Susato / Touch down / Strange Entity
Organisatie: Live Nation
Motorpsycho stond naar goede gewoonte garant voor een marathonoptreden van meer dan twee en een half uur. Als wij u zeggen dat zij daarin 14 tracks speelden, dan komen we na een beetje rekenwerk op een gemiddelde van boven de 10 minuten per nummer. Om u maar te zeggen, dit zijn The Ramones niet.
Motorpsycho gaf in het eerste deel een les muziekgeschiedenis en vergezelde de fans op een avontuurlijke ruimtetrip doorheen hun indrukwekkende backcatalogue.
Met de aanvankelijk rustige en fijnbesnaarde gitaarklanken van een uitvoerig “Year Zero” begon het viertal aan hun lange set. Die eerste song ging al gauw in crescendo en groeide meteen uit tot een fenomenale gigant. De toon was gezet, hier zou een episch concert volgen met lange songs en aanzienlijke instrumentale huzarenstukjes waarin Motorpsycho in al zijn gedaantes zou schitteren. Hard-rock, prog-rock, jazz-rock of gewoon uitzinnige nosie-rock, alles kwam aan beurt en dikwijls in één en dezelfde song.
Het is trouwens nooit makkelijk geweest om één label te kleven op deze band en de prestatie van vanavond was daar een duidelijk bewijs van. Motorpsycho schitterde immers op alle gebied en spreidde daarbij de vleugels wijd uit, van fijngevoelige jazzrock met klassieke trekjes in “Manmower” tot grootse prog-rock in “Critical Mass” en “Cloudwalker”, van psychedelische sixties pop in de Love cover “August” tot nineties alt-rock in het 20 jaar oude ‘Pills, Powders + Passion Plays’. Al die songs kregen een uitgebreide, passionele en uiterst dynamische live uitvoering. De Motorpsycho-geschiedenisles was er eentje om met verbazing en ontzag bij te wonen.
Zeven songs ver waren we, al ruim boven het uur, en toen pas begon Motorpsycho aan het nieuwe en ronduit schitterende album ‘The Tower’, een plaat waarop we na de sublieme en weergaloze live vertolkingen nog meer verliefd geworden zijn. “Intrepid Explorer” zette nog zachtjes en glooiend in maar werd dan alsmaar heter en opwindender door gestaag uit te groeien tot een geweldige uitbarsting van uitzinnige gitaren, krachtig roffelende drums en hevige space-keyboards. “A Pacific Sonata” was een prachtig staaltje verfijnde laid-back-rock om lekker bij weg te dromen, met een eminente en enig mooie jazzgitaar in de hoofdrol. De vlammende en explosieve hard rock van “The Cuckoo” en een werkelijk waanzinnig “A.S.F.E” zetten de boel helemaal onder hoogspanning. Jawel, beste fans, die nieuwe plaat is echt fabuleus en Motorpsycho bracht de songs met hartstocht en onbegrensde elektriciteit.
Tussen al dat formidabel nieuw geweld haalde Motorpsycho dan nog eens twee hartige en krachtige klassiekers boven als het wondermooie “Lacuna/Sunrise” en het geestdriftig opbouwende “Taifun”. Deze laatste is trouwens haast 20 jaar oud en staat op ‘Trust Us’, een dijk van een album en één van onze all-time Motorpsycho klassiekers.
We waren nu al ruim meer dan twee uur ver in de set toen we van de ultieme klepper konden spreken, en dat was alweer een nieuweling. “Ship Of Fools”, wederom zo een kolos van een kwartier, barste open, haalde fel uit en zat vol met spanning, emotie, kracht en muzikaal vakmanschap. Motorpsycho in volle glorie.
Tot slot mocht een overweldigend “The Tower”, de opener van de nieuwe plaat, hier de deur komen dichtdoen, maar niet zonder eerst even een stel moordriffs en een paar venijnige solo’s de zaal te hebben ingejaagd. Met een knal er uit gaan, heet dat dan.
Als er één band is die op zijn eentje het ietwat stoffige en oubollige imago van het prog-rock genre kan doen vergeten dan is het Motorpsycho wel. Ze weten een zaal te beroeren met hun eigenste alternatieve versie van het genre en broeden op een krachtige combinatie van vaak gracieuze muzikale uitstapjes en machtige hard-rock uitspattingen. Geregeld laten ze, veelal na een meeslepende of innemende inloopronde, een geweldige orkaan over hun songs waaien.
Bouwen aan monumentale songs met onbeschaamde epische trekjes, en die op een podium nog wat uitvergroten, dat is wat ons betreft de sterkte van Motorpsycho. Doch, het is uw volste recht om hier anders over te denken, want… het zijn The Ramones niet.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
STUFF. geniet van hoge quotes. Hun recentste album ‘Old Dreams, New Planets’ deed het in de reviews overal erg goed. Ze maken niet de gemakkelijkste muziek: een mix van avant-garde, jazz, funk en techno. Maar ze doen dit goed en met de nodige overgave. In 2015 waren ze al ‘artist-in-residence’ in de AB Brussel. Ik was dan ook erg benieuwd om ze eens live aan het werk te zien.
Eerst kregen we Bert Cools aan het werk. Eén man alleen met een gitaar en een hoop knopjes rond hem heen. Hij probeerde soundscapes en klanktapijten op te bouwen. Het klonk eclectisch maar was qua stijl en mix wat onsamenhangend in de opbouw.
Vóór STUFF. opkwam was de zaal helemaal gevuld. Na een gesproken sample kwam de vijfkoppige band op en zette meteen een magistrale track neer. De set legde de klemtoon op het werk uit hun nieuwste album en dat klonk erg jazzy en funky. De house en techno invloeden kwamen goed uit de verf.
Het zijn buitenbeentjes in het Belgisch muzieklandschap en hun muziek bevat dwarse ritmes. Toch klinkt alles nog vrij toegankelijk en meegaand. Ik meen o.a. “Strata” en “Axlotl” in meeslepende versies gehoord te hebben.
Het publiek hadden ze vanaf het begin mee. Er werd geapplaudiseerd en meebewogen op het ritme van de muziek. De songs werden mooi opgebouwd.
Na een uurtje was het reeds tijd voor de bisronde. Drie tracks volgden.vooraleer ze in de nacht verdwenen.
STUFF. is iets bijzonders , een concept , een topper voor wie hun amalgaan aan stijlen weet te waarderen. Een unieke band dito muzikale trip. Een meeslepende band in vorm!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
