Als opener van de avond kregen we Schaduwland voorgeschoteld. Schaduwland bestaat uit synths, gitaar, zang en drum. Daarmee schilderen ze een geheel eigen muzieklandschap op het podium. Intimistisch en breekbaar. Bij momenten vrij hoog gezongen en ik onthou vooral de mooie afsluitende song.
Hydrogen Sea is het geesteskind van het koppel Birsen Uçar en Pieterjan Seaux. De één maakt de muziek, de ander schrijft de teksten. Live worden ze bijgestaan door een drummer. Vorig jaar was er hun uitstekend debuut album ‘In Dreams’. Benieuwd hoe ze dit live gingen brengen trokken we naar De Kreun toe.
Op het podium merkten we een leuke opstelling van drum en synths met koorden als afsluiting er omheen. Het had een theatraal en stijlvolle uitstraling. Er werd gestart met “Gentle Doubler”. Met enkel zang en achtergrondzang op band. Een backlight versterkte het theatrale effect nog wat. Bij de tweede song hadden ze wat problemen met de micro waardoor ze met twee valse starts te kampen hadden. Daarna waren ze goed vertrokken.
Na een rijtje songs merk je dat Hydrogen Sea twee soorten songs heeft. De dansbaardere liedjes (zoals “Worry” en “Beating Heart” ) en de wat ingetogener songs (zoals “If The Stars…”of “Voyager”). Live komt dit verschil nog meer tot uiting door de manier waarop de songs worden ingekleed. Op de zang valt niets af te dingen. Birsen heeft een geweldige stem op het podium. De synths porden bij momenten het publiek tot bewegen en dansen toe. Echt ontploffen deed de zaal niet maar met afsluiter “Wear Out” kwam het er bijna van. Er kwam nog één bisnummer met hun tweetjes gebracht op gitaar en zang. Een ingetogen afsluit van de avond.
Organisatie: Wilde Westen , Kortrijk
De programmator van Muziekcentrum Trix in Antwerpen mag zich in de handen wrijven. Met twee warm-up shows van de Franse toppers Phoenix kunnen we de wisselbeker van meest exclusieve concert van het jaar in de vitrine kast van de Antwerpse zaal stallen (Alt-J in De Kreun is een dichte tweede). Want een band die vier jaar geleden nog de weide van Rock Werchter en Dour plat speelde, nu aan het werk zien in de gezellige maar veel te kleine zaal, is op zijn zachts gezegd speciaal. De band bleek alvast meer dan klaar om binnenkort de grote zalen te veroveren!
No nonsense, geen zever: zo begon Phoenix aan hun tweede opwarmertje in Antwerpen. Een kort streepje klassieke muziek begeleidde de band op het podium waar de Fransozen meteen een nieuw nummer in de zaal knalden. Wie zich afvroeg of de band nieuwe nummers zou spelen, had al meteen zijn antwoord. “Ti Amo” klonk als een liefdeszang aan het publiek, al was het wellicht geschreven voor de vrouw van frontman Thomas Mars, Sofia Coppola. En er hing nog meer romantiek in de lucht. Ook andere nieuwe nummers “Lovelife” en “Role Model” baadden in de Parijse liefdessfeer.
Niet enkel het publiek, maar vooral ook de band had er zin in en huppelde als jonge veulens het podium op. De bandleden wisselden schalkse blikken en genoten zichtbaar van het enthousiaste publiek. Even leek het zelfs of Phoenix niet meer dezelfde band was die vier jaar geleden op Rock Werchter stond en dat we naar een klein onbekend bandje stonden te kijken. Ontdaan van alle sterallures (de band begon wel tien minuutjes te laat) kregen we Phoenix in zijn puurste vorm te zien. Als we dan ook nog worden weggeblazen, doet dat het beste vermoeden voor hun headlineshow op Dour deze zomer.
Met “Lasso” ving Phoenix de aandacht en “Entertainment” bracht exact wat de titel beloofde. Andere woordmopjes laten we voorlopig achterwege. Dus we schrijven niet dat de band als een niet nader genoemde vogel uit zijn as herrees, maar wel dat Phoenix nooit helemaal weg was. Zowat alle nummers uit het Grammy winnende Wolfgang Amadeus Phoenix stonden nog steeds in ons geheugen gegrift. De teksten waren misschien wat roestig, toch zat elke beat en gitaarmotiefje in ons motorisch geheugen. Dat de hoogtepunten dan ook uit die plaat kwamen, was niet meer dan logisch. Met de hattrick “Lisztomania”, “Armistice” en “Rome” net voor het einde bewees de band wat iedereen al zeker wist. De springerige gitaartjes in “Lisztomania” kregen iedereen in beweging en de kippevelsynths op “Rome” brachten een kleurrijke apotheose nog voor de set ten einde was.
Daarvoor toonde de Fransen zich ook al meesters in de mash-up. “Trying To Be Cool” en “Drakkar Noir” werden zorgvuldig aan elkaar geplakt. Het meest indrukwekkende knip- en plakwerk hoorden we op “Sunskrupt!”, een geweldig meeslepende mix van “Love Like A Sunset Pt. I & II” en “Bankrupt”. Het atmosferisch begin liep over in een electrobeat die deed denken aan Soulwax. Door de liefdevolle outro en de warme oranje belichting waanden we ons eventjes echt bij een zonsondergang. Bij afsluiter “If I Ever Feel Better / Funky Squaredance” hoorden we dan weer een vette knipoog naar die andere wereldberoemde Franse artiesten, Daft Punk.
“We’ve been waiting for this moment for four years,” biechtte frontman Thomas Mars op aan het begin van de bisronde. Samen met gitarist Christian Mazzalai bracht hij een verstilde versie van “Comedown” dat verassend emotioneel en aangrijpend was. Mars was duidelijk onder de indruk en na een zinderend “1901” ging hij iedereen persoonlijk gaan bedanken in het publiek. Dat zijn microfoon bleef steken tussen de steunpilaren van Trix kon hem even worst wezen. Op de tonen van het nieuwe “Ti Amo” (dat al bij een tweede luisterbeurt heel bekend in de oren klonk) baande hij zich een weg door het publiek en overlaadde hij ze met “Thank you’s”.
De vraag was dus niet “Was Phoenix goed?”, maar wel “Hoe goed was Phoenix?”. Na twee opwarmertjes in Trix kunnen we er het label ‘Zeer goed’ op kleven. De pauze heeft de band duidelijk deugd gedaan en het leek alsof ze met hernieuwde moed en energie op het podium stonden. Het geluid zat goed, de nieuwe nummers klonken lekker en de fans zijn hen duidelijk nog niet vergeten. Phoenix is meer dan klaar voor een nieuwe tour, een nieuwe plaat en 2017.
Op 15 juli speelt Phoenix op Dour Festival.
Setlist: Ti Amo – Lasso – Entertainment - S.O.S. In Bel Air – Lovelife – Girlfriend - Long Distance Call - Role Model - Sunskrupt! (Love Like A Sunset Pt. I & II + Bankrupt) - J-Boy - Trying To Be Cool/Drakkar Noir – Lisztomania – Armistice – Rome - If I Ever Feel Better/Funky Squaredance
Bis: Comedown – 1901 - Ti Amo Di Piu (Reprise)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Goh, het zal zo’n 13-14 jaar geleden zijn dat Iron Maiden nog eens een zaalshow speelde in België, en als je er niet rap bij was om een ticket te bemachtigen (al dan niet staand of zittend) dan mocht je het vergeten, want dit concert was in een mum van tijd uitverkocht. Enkelen zullen alsnog een gat in de lucht gesprongen hebben want enkele dagen voor het uitverkochte Sportpaleis bleken enkele tickets opnieuw op de markt gebracht. Musiczine was present en na diverse malen deze Britse heavy metal band tijdens het festivalseizoen aan het werk te zien, waaronder dus ettelijke malen op Graspop, was ook ik benieuwd hoe ze het ervan brachten zonder gras en/of modder onder de voeten en met een dak boven mijn hoofd.
En jawel, zoals al herhaaldelijk ondervonden (en geloof me, ik was zeker niet alleen), bleek dat er nog altijd niemand iets blijkt gevonden te hebben om het geluid van het Sportpaleis van Antwerpen naar een hoger niveau te krikken. Bruce Dickinson mocht nog zo goed zijn best doen, zijn stem kwam niet goed uit de verf, de gitaren klonken bij momenten minder spectaculair door en dat helaas allemaal door het zaalgeluid. Maar deze metalgiganten lieten het niet aan hun hart komen en na de gekende intro (“Doctor Doctor”) sprong Bruce het podium op onder de tonen van “If Eternity Should Fail”, openingsnummer van hun laatste studioplaat getiteld ‘The Book of Souls’. Ja, qua showelement was het podium omgetoverd in een maya landschap en tijdens specifieke songs werd nog wat extra gedaan, maar later meer hierover.
Voor de mensen die Iron Maiden tijdens hun ‘The Book of Souls’ tour gevolgd hebben bleek dat er in feite niet zoveel veranderd was op de setlist, en dat er helaas ook veel nummers grondig gemist werden. Ikzelf had persoonlijk toch nog enkele hitjes willen horen, maar spijtig genoeg bleef ik op mijn honger zitten. Oké, aandacht voor het nieuwe album is het doel en dus werden nummers “Speed of Light”, “Death or Glory” (een meezinger van formaat ), “The Red and the Black” (topnummer) en verrassing “The Great Unknown” door de band met verve uitgevoerd ondanks de klankproblemen. Terugkeren in de tijd werd gedaan door onder meer “Wrathchild” vanonder het stof te halen, het prachtige “Powerslave” en het naar een ballade neigende “Children of the Damned” aan de hongerige wolven in de zaal te voederen. Het kippenvelmoment was zonder twijfel het meekwijlen van “Fear of the Dark” die de zaal in 1 grote karaokebar omtoverde en het moment dat Bruce als springend over de monitors, de Britse vlag in de lucht zwierde op de tonen van “The Trooper”. Eddie mag nooit ontbreken tijdens een show van Iron Maiden en bij zijn eerste intrede tijdens titelnummer ‘the Book of Souls’ was hij gewaad in een maya-outfit en ging hij een ‘gevecht’ aan met de bandleden totdat de frontman zonder verpinken zijn hart uit zijn borstkast rukte. Zijn tweede intrede was trouwens tijdens hitje “Iron Maiden” waarbij hij over het podium goedkeurend knikte.
Qua bisronde wist ik al wat te verwachten en dus ging ik gewillig mee headbangen tijdens “The Number of the Beast”, onderging ik de speech omtrent samenhorigheid waarna “Blood Brothers” (met de zaligmakende gitaarpartijen) werd ingezet om vervolgens opnieuw kippenvel te krijgen tijdens afsluiter “Wasted Years”.
Als die hard fan van Maiden was ik toch ietwat teleurgesteld dat er weinig vernieuwing in de setlist te ontdekken viel, was ik wederom teleurgesteld door het zaalgeluid van het Sportpaleis, maar was ik ook dankbaar dat Iron Maiden ons Belgenland had gekozen om hun kunstjes te tonen en dat ik er zoals gewoonlijk bij was om ze te verwelkomen. De zaal begon leeg te lopen op de tonen van “Always Look on the Bright Side of Life” en hiermee werd de openingsshow van deze tour in Antwerpen afgesloten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/iron-maiden-22-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shinedown-22-04-2017/
Organisatie: Live Nation
‘Terug van lang weg geweest?’ ... ‘Waarom nu deze come-back plaat?’ Het zijn openingsvragen die Stef Kamil Carlens ter gelegenheid van zijn net verschenen solo debuut ‘Stuck In The Status Quo’ dezer dagen met tegen zin op zijn bord krijgt. Feit is dat de introverte Antwerpenaar (?!) in al die jaren sinds A Beatband, dEUS, Kiss My Jazz, Moondog Jr., Zita Swoon en Zita Swoon Group wel gewoon muziek is blijven maken, alleen leende de format van zijn soundtracks bij recente dans/theatervoorstellingen er zich niet echt toe om veel airplay te halen.
Maar nu is er dus opnieuw een reguliere liedjesplaat, en ter opwarming voor de bijhorende tour proberen Carlens en zijn nieuwe begeleidingsgroep de resterende kinderziektes te overwinnen in een reeks try-out concerten. Dat er nog wat gesleuteld zou moet worden aan de chemie tussen de frontman en zijn vier kompanen hebben we afgelopen vrijdag in de Brugse Magdalenazaal trouwens amper gemerkt. In tegendeel, het was uitgerekend de geroutineerde Antwerpenaar zelf die aanvankelijk nog wat moest wennen aan de nieuwe realiteit feit dat de spotlights in deze tour volledig op hem zijn gericht. Maar het moet gezegd, Carlens deed zijn best om aan het publiek duidelijk te maken wie of wat hem inspireerde tijdens het maken van die eerste solo schijf. Een paar jaar sleutelen in zijn dooie eentje leverde uiteindelijk een schamele acht songs en 35 minuten luisterplezier op, maar in vluchtige tijden als deze lijkt dat alleen maar een voordeel.
Het gros van de nieuwste schijf stond in Brugge op de setlist, te beginnen met de melancholische album afsluiter “Going Home” die jammer genoeg wat spankracht mistte door de afwezigheid van de hier bijna onlosmakelijk verbonden strijkers. De groep kwam prompt een pak beter uit de verf tijdens de catchy nieuwe single “Empty World”, een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmine waar Carlens grossierde op slide gitaar en de rest van de band werd voortgestuwd door de jazzy contrabas van ex-Dez Mona sterkhouder Nicolas Rombouts. Het juk van de ongemakkelijkheid viel definitief af toen tijdens het van Zita Swoon Group geleende “Rumble Factories” Carlens op z’n dooie gemakje een eenmansorkest installeerde. Eerst blikte hij een gitaarrifje in op tapeloop om vervolgens op een cajón (een Peruaanse drum box in de vorm van een rechtopstaande houten kist) te kruipen, een voetbas te bedienen en een mini marimba binnen handbereik te houden. Eén en ander resulteerde in een eclectische, ja zelfs psychedelische trip die bevrijdend leek te werken voor groep en publiek: Carlens voelde zich vanaf nu duidelijk een pak beter in zijn sas, waarop een aantal extraverte fans geregeld van zich lieten horen.
Over fans gesproken, een groot deel ervan leek oud genoeg om Carlens nog als jonge snaak te hebben gekend bij Moondog Jr. ten tijde van het klassieke debuut ‘Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat’ (’95). Twee nummers uit die wat vergeten schijf haalden de set in Brugge. Tijdens het ingetogen “Ice Guitars” stak Carlens zijn bewondering voor de hypnotiserende woestijnblues van Tinariwen niet onder stoelen of banken, wat zorgde voor een vreemd transcendent sfeertje. Ook “Jo’s Wine Song” is een bluessong, maar dan van het kaliber dat enkel komt bovendrijven als blijkt dat het tellen van lege wijnflessen geen probaat middel is tegen mannelijke eenzaamheid.
Ook in try-out modus hadden Carlens & co een aantal crowdpleasers achter de hand gehouden in Brugge. “Hot Hotter Hottest”, een behoorlijk lichtvoetige Zita Swoon single die we nooit echt hebben kunnen pruimen, kreeg een funky blues makeover die dringend eens op plaat moet worden gezet. Ook dat andere radiohitje “Thinking About You All The Time” klonk ineens urgenter en zou niet eens misstaan op de jongste plaat waarvan de resterende prijsbeesten netjes werden opgespaard tot aan de finale en de encores. De eerste single “The Journey Will Be Long” is nu al de titel Belpop classic waardig, ook al hangt een weemoedig fluisterende Carlens in dat nummer een weinig fraai doch pijnlijk accuraat beeld op van de mensheid. Ook live was er geen ontkomen aan de tristesse, maar de engelenstem van harpiste Alma Auer werkte als zalf op een wonde.
Na de crescendo gaande slideblues uppercut “I’m Going Away” trok Carlens tot slot wederom de intimistische kaart. Met de keuze van het autobiografische begrafenislied “After I’m Gone” en een innemende interpretatie van Morphine’s “The Night” als afsluiters profileerde Stef Kamil Carlens zich ineens als een gevoelige troubadour met een open blik op zijn eigen sterfelijkheid.
Tijd om te rouwen is er nog niet, we gunnen de Antwerpenaar graag nog een paar decennia om zichzelf telkens opnieuw te blijven heruitvinden.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Sproetjes en rood vonkend krulhaar. Jonge twintiger en überbritish. Glasheldere stem en zeer ontwapenend. Maak kennis met zangeres-pianiste Frances, maak plaats voor haar warme klanken over de toonladders van mixed emotions bij een liefdesrelatie. Bijster origineel is ze niet, des te warmer als dekentje om je in op te rollen wel.
Je al eens afgevraagd hoe extra aantrekkelijk een optreden als publiek zou zijn vanuit een heerlijk warm bed vol kussens? Bij het concert van Frances in de sfeervolle AB Club komt die gedachte naar boven drijven. Eind september vorig jaar nog als voorprogramma van Bastille for Life in de Ancienne Belgique, nu in een no time uitverkochte Club. In 2016 had ze een kleine zegeronde met haar uiterst meezingbare “Don’t worry about me”. Nu kan ze met haar debuutalbum ‘Things I’ve never said’ aan de slag. Geen band rond haar, enkel haar eigen begeleiding op de piano. Het geheel doet je niet direct swingen : de mainstream ballades fungeren perfect als vehikel voor de audities van ‘The Voice’ om te tonen hoe groot het bereik van een stem is. Haar liedjes zijn bijna één voor één inwisselbaar. Maar waar uniciteit ontbreekt, heeft Frances warmte, charme en vakmanschap ten overvloede, en wil je er graag op je gemak bij liggen om naar te luisteren.
Na een kort welkomstwoordje trapt ze af met “Grow”. Direct valt haar mooie en zeer heldere stem op, zeker in het refrein waar het titelwoord in vier opéénvolgende noten naar omhoog wordt gezongen. Perfecte oefening voor de stembanden, en aangenaam om horen. Bij “Let is out” is er even een karaokemoment voor het publiek waar een toonladder mee kan gezongen worden als begeleiding. Ieder liedje – “Cloud nine”, “Borrowed times”, “Under our feet”, “Say it again”, “The last word” – wordt afgewisseld door een grappige anekdote over het leven als ‘zangeres on the road’. Willekeurig doet het denken aan Rowlf the dog van The Muppet Show, en dit is zeker een positieve vergelijking. Grappig en ironisch, inspelend op wat het publiek roept , krijg je voor hetzelfde geld een kleine portie stand up comedy erbovenop.
Als een bal voor een open doel eindigt ze met “Don’t worry about me”. Eventjes verwonderd dat ze door haar korte set heen geraasd is – ze klokt haar optreden op exact drie kwartier af – start ze haar hitsingle zonder begeleiding. Enkel stem, maar wat voor één. Door het zeer intieme karakter en haar transparante stem valt de schoonheid van haar teksten op. En die draaien quasi allemaal om hetzelfde : het moment dat een liefdesrelatie zijn magie verliest en twijfel en realiteitsbesef hun intrede doen.
Respect voor haar taalgebruik, het getuigt van talent om dit in elk liedje telkens met een nieuwe beeldspraak duidelijk en éénvoudig te verwoorden.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Cocaine Piss - Alice in Punk-Wonderland
Cocaine Piss – Mind rays
Cactus Club
Brugge
2017-04-20
Louis Follebout
Deze veelbelovende punkavond mag geopend worden door de heren van Mind Rays. De Gentse nachtuilen vonden het nog te licht buiten, dus werd de show een kwartier later aangevangen, maar dit werd direct goedgemaakt door de eerste noten van het voorprogramma. Hard en luid. Dit vat het eerste nummer, en in alle eerlijkheid de hele set, perfect samen. De harde gitaren en perfecte drumritmes worden hard gesmaakt door het publiek. De Brugse punkers kunnen onmogelijk stilstaan op de sublieme gitaarriffs en oorverdovende drums.
Het Gentse viertal breekt sinds 2013 menig Europese podia af en dat is in Brugge niet minder. Als de grote boze wolf blaast frontman Sis het podium omver alsof het een stenen huis was. De onversneden vocals zijn in perfecte harmonie, zelf wanneer Sis de micro vol in de mond neemt, met monsterlijke geluiden als gevolg. Tijdens het laatste nummer hebben ze zelf geen podium meer nodig en de frontman trekt het publiek in en op commando van de enorm getalenteerde drummer gaat Brugge nog één maal volledig los. Genoeg opgewarmd, laat Cocaine Piss maar komen!
Wanneer frontvrouw Aurélie Poppins het podium opkomt denk je niet meteen aan een losgeslagen punkfenomeen, maar eerder een lieve Alice die op pad gaat in haar Wonderland. Deze droom wordt meteen aan diggelen geslagen met het eerste nummer “Piñacolalove”. Wanneer je dacht het voorprogramma hard was, think again want Cocaine piss doet daar een serieuze schep bovenop. Een nummer van de Luikenaars duurt gemiddeld anderhalve minuut en misschien maar goed ook, want op sommige momenten zou je kunnen denken dat de schattige zangeres gewoon dood neervalt van de inspanning. Als een dartele, licht gedrogeerde gazelle dwarrelt ze op het podium terwijl ze geluiden produceert die je in de verste verte niet zou associëren als je haar ziet. Eerlijkheidshalve moet er wel een kanttekening gemaakt worden. De vocals zijn niet voor iedereen weggelegd. ‘You love it or your hate it’, maar gelukkig dacht het voltallige Brugse publiek 'WE LOVE IT', want na 10 minuten in de show werden de eerste moshkes geplaceerd. Er werd zelfs gekoprold. U hoort het goed, gekoprold. Voor de enkelingen die toch geen fan waren van de zanglijnen, waren er nog steeds de heerlijke ritmesecties waar Cocaine Piss altijd op kan terugvallen. De riffs zijn onverbiddelijk en sleuren je hoe dan ook mee in de sfeer van psychedelische punktrip in Wonderland.
Na 10 minuten kwam er een onverwachte gast bij in het publiek namelijk de frontvrouw zelf. Als een nymfomane ging ze het publiek rond op zoek naar haar volgend slachtoffer. Met verrassend sensuele bewegingen trok ze iedereen mee en het feest kon beginnen. Er werd gedanst, gesprongen, gemosht. Frontvrouw Aurélie had het zodanig naar haar zin dat ze besloot om voor de rest van de set tussen het publiek te blijven. Het is eens iets anders, maar het zorgde aangename gespannen sfeer in het publiek. Niemand kon haar volgende stap voorspellen en dat maakte dit optreden zo speciaal, maar zij was niet de enige onvoorspelbare. Tijdens het nummer “Ugly face on” zag een fan zijn kans en nam de microfoon over. Het publiek werd verrast door een goedklinkend gebrul en vond dit blijkbaar niet erg. Het was misschien een mooie afwisseling op het hoge getier.
Kortom, een punkavond zoals het hoort: harde muziek, getalenteerde muzikanten en haast onverstaande vocals.
Setlist Mindrays
1. RETREAT 2. STILL & ALL 3. TRESPASS 4. MORE OR LESS 5. LIKE FLIES 6. THE ROPES 7. DEMUIE 8. WE SEE 9. SUNBREAK 10. NO PROTOCOL 11. RADIATE 12. FOLLOW SUIT 13. TAKE FOREVER 14. CREEK
Setlist Cocaine Piss
1. PIÑACOLALOVE 2. SEX WEIRDOS 3. FTS 4. HAPPINESS 5. TREEHOUSE 6. PLASTIC PLANTS 7. PIGEON 8. COSMIC BULLSHIT 9. BLACK SPEEDO 10. SHIY PANTS 11.ELEGANCE 12. UGLY FACE ON 13. THIS IS NO FASHION SHOW 14. INCEST 15. THE PLAYER WITHOUT A TEAM 16. THE DANCER
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cocaine-piss-20-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mind-rays-20-04-2017/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De zoetgevooisde , melancholiche electropop van het uit Izegem afkomstige Waar Is Ken? wordt sterk ontvangen .In een goedgevulde AB Club kwam het kwintet z’n tweede cd ‘Rafelrand’ voorstellen, die het twee jaar eerder verschenen ‘Dwaaltuin’ opvolgt . Een pak elektronische apparatuur , keys , een diepe bas , een verdwaalde blazer bepalen een pastelachtig klankenspectrum , dat warm , teder klinkt .Toon Bosschaert is de man achter de knoppen die het raamwerk aflevert . De dromerige , breekbare zang van Marlies Dorme en de grommende fluister/zegzang van Geerwin Vandekerckhove geven zeggingskracht .
Een impressionistisch kader trekken ze op, een speciale, mysterieuze droomwereld creëren ze door subtiele , spaarzame geluidjes , grooves en vibes . Fris en zacht klinkt het. Het zijn schone liedjes die een relaxte , aangename , chillende aanpak induceren en verdwalen in een roes.
Waar Is Ken? heeft ergens een link met andere Nederlandstalige woordenkunstenaars en -wonders als Madou , Wim De Creane, Boerenzonen Op Speed, De Mens , Bart Peeters, Luc De Vos als Neerlands Hoop, MAM, Spinvis en de muzikale elektronica moves van Air en de semi-akoestische inslag van Lemon .
De band krijgt een sterke airplay op Radio 1 , maar verdient dat ietsje meer . Ook al straalt de groepsnaam een ‘je cherche donc je suis’-attitude uit, ook de visuals doen dit door hun Pacman doolhof . De single “Woordenstroom” toont dit aan, ondersteunt de sobere als brede aanpak en wordt gedragen door de afwisselende zangpartijen. Het nummer krijgt nog wat meer elan door de vocoderzang van Geerwin , die op z’n beurt Peter Frampton oproept. Net ervoor opende “Stadstuin” , reikte ons de hand met hun sfeervolle , aangename electropop.
In de vijfenveertig minuten durende set , ervaarden we een verbondenheid en bleven de songs tussen de oren hangen. . Het nieuwe album heeft een paar wonderbare singles als het dansbare “Chique” dat ‘fantastique’ klinkt door de aanstekelijke, dansbare ritmes en het intiem ingetogen “Hemelwater” dat door Marlies op piano/keys zo goed als alleen werd gezongen en gespeeld.
Waar Is Ken? flirt met stijlen , “Banksky” is eentje met de poëtische raps van Brihang; en op het opbouwende , variërende “Atlas” hoor je world/afro reggae met Eduard Buadee , die dit jaar met (het terug opgehoeste) Skyblasters hun 30 jaar jubileum viert. Schitterend ! Letterlijk had je een ontluikend lente gevoel , verwondering waar de donkere dagen uitgewuifd worden; je geniet van de kleine dingen , de natuur die stilaan wakker wordt. Een soort onthaasting met sobere , elegante songs die zich een weg banen en dwarrelen als blaadjes rond, over ons heen , “Wonderling” , “Wimperzoen” , “Mirakelmaker” en “Sluimerdans” klonken als een trukendoos in klank en woord! Oudjes “Komaf met Kafka” en ‘Badpak zijn die andere twinkelende , extraverte songs, die de dansspieren aanspreken .
Tot slot kregen we met “Grasgewijs” een erg mooie afsluiter die de ingehouden als groovy kant van de band verbond .
Een handvol concerten zijn voorzien . De zoektocht naar Ken omarmt gelijkgestemden in de AB Club en is ‘Fantastisch’ op z’n Eva De Roovere . Een must-see!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Voor een vijftiger die ooit dacht (of althans hoopte) dat de wereld ooit wel de goede richting zou uitgaan zijn het vandaag meer dan harde tijden. Voorbeelden bij de vleet, een frontpagina van de krant meer dan genoeg om te beseffen dat het idealisme van toen (als dat al bestond) niet meer dan restanten vol angst en ellende voorstelt.
Tot spijt van wie het benijdt, hield Stijn Meuris de afgelopen maanden niet zijn mond, niet dat hij dat vroeger deed. Gewoon omdat iemand het moest doen. Daarom schuimde Meuris de Belgische zalen af met zijn uitverkochte ‘Tirades’. Niet omdat hij zich plots als een Geert Hoste zag (neen, gelukkig niet!), wel omdat er in hem nog dat klein stukje hoop zit dat hem toefluistert dat de mens zichzelf nog wil redden van de kapitalistische apocalypse die van zijn medemens niet meer dan een cijfer uit statistieken maakt.
‘Vigilant’, het lievelingswoord van de Antwerpse burgemeester (dixit Meuris) is het muzikale vervolg op zijn tirade. Meuris klonk nooit zo verbitterd, nijdig en melancholisch als voorheen.
‘Vigilant’ is tegelijkertijd ook een muzikale bevrijding voor Stijn Meuris. Eerlijk is het geenszins, maar het Limburgse rockicoon snapt zelf maar al te goed dat hij zijn songs niet meer hoeft te schrijven voor de radiojongens. Mensen vallen toch dood of vervallen in razernij, en dus kun je lekker je eigen gang gaan. Of zoals Stijn het in de AB Club zelf stelde: “het zijn songs waarvan wij vinden dat ze de ideale singlekeuzes zijn”.
José James moest zijn concert in de grote zaal annuleren, en daarom (alweer dixit Meuris) hadden we het kot van de AB voor ons alleen. Een concertzaal waar zeer veel over te vertellen valt (zelfs over de wc’s), al was het maar een plaats waar Meuris bijna jaarlijks heel zijn carrière lang stond/staat. We hebben het over het podium natuurlijk…
Steeds zichzelf bewijzend, hoewel het gisteren meer dan ooit op het betere luister(rock)lied met een sympathieke middelvinger leek. Beter dat dan je sherry drinken en ondanks de wereldbrand pretenderen dat er niets aan de hand is, niet waar mijnheer Meuris?
De vraag was hoe Stijn de zwaarmoedigheid van zijn laatste plaat op een podium zou brengen. Simpel, en effectief! Geruggesteund door bassist Bart Van Lierde (de enige die het oeuvre van Slayer akoestisch kan spelen, alweer dixit Meuris), gitarist (soms pianist) Dave Hubrechts, drummer Antoni Foscez en Kris Delacourt gewoon zichzelf wezen.
Stijn begon op veilig, “Als ik ’s nachts door Veerle rijd”, één van die vele Noordkaap-songs waar een normale mens het koud (of zo je het wil) warm van krijgt. Na Noordkaap, kwam Monza, gewoon omdat deze periode te goed is om te vergeten. “Naar Men Zegt” werd de tweede song uit een set van (!) 22 (LUISTER)liedjes.
Zo wat alles uit ‘Vigilant’ werd gespeeld, behalve het imposante “Maraboet” of de gezellige rocker “Als Lemmingen”. Wel “Truckstop”, al was het maar omdat Limburg niets anders dan lange steenwegen heeft (ondertussen weet je wie het gezegd heeft), “Fonkeling” (omdat het één van de weinig mooie woorden is), “Oud-Links” (al was het maar omdat het, slik, waar is) en “Vigilant”, een song die minstens even nijdig klinkt als “Gigant”…en dat zeggen we niet eens omdat de schrijfwijze van de woorden bijna identiek is.
Stijn zorgde tevens voor de crowdpleasers, de disco expresso van het onweerstaanbare “Bimbo Van Het Jaar” (nooit gedacht dat Stijn van Italo Disco hield), het altijd even mooie “Panamarenko” en “Van God Los” dat uitmondde in een eerbetoon aan zijne purperen hoogheid door er op een ongebruikelijke, grappige en uiteraard op Meuris-achtige wijze de ‘woo-hoo’s’ van “Purple Rain” aan te breien.
Het hoogtepunt was wat ons betreft op “Vigilant” na (we houden nu eenmaal van mannen die hun ziel uitkotsen, gewoon omdat kots je ziel wit wast) samen met een (op de tekst na) onherkenbare, meer aangrijpende versie van “In De Rij Voor Soep”. Zo waar beter dan het origineel.
Meuris balanceerde in Brussel uitstekend tussen ervaren entertainer en (her)boren anarchist, iemand die koos tussen durf (‘Programma 96’ en ‘Omerta’) en toegeving zoals met een megafoon door de zaal rennen met de afsluiter “Ik Hou Van U”. Al was het maar om de mensen er op te wijzen dat je ‘Vigilant’ kan kopen, doen!
Met dank aan Luminousdah.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De psychedelische band Temples kwam hun tweede studioalbum genaamd ‘Volcano’ aan het Belgisch publiek voorstellen. De Britten in hun strakke broek brachten een sterke show met nieuwe en oude nummers, maar een flabbergasted-gevoel bleef wel weg.
Netjes op tijd begon de band aan het concert in het uitverkochte Botanique. Met hun nieuw album ‘Volcano’, dat uitkwam in maart van dit jaar, brachten ze de vertrouwde Temples-sound terug: psychedelisch, dromerig en poppy. De band haalde naar eigen zeggen invloeden van de jonge jaren van Pink Floyd, David Bowie en King Krimson. Ook de sound van The Verve was een belangrijk potje mosterd. Je waande je dan ook ergens in de jaren ’60 tijdens het anderhalf uur durend optreden. Met af en toe een bedankje in het gebrekkig Frans hielden ze contact met het publiek, dat doorheen de show vrij rustig was. Met nieuwe kleppers als “(I want to be your) mirror” en “Mystery of pop” wisten de mannen het publiek wél mee te krijgen. Ook op de melodieën van hun grootste hit “Shelter Song” ging iedereen los, maar voor de rest waren er dus weinig sparks.
De reden daarvoor is dat de nieuwe nummers allemaal wat op elkaar lijken, waardoor je soms moeilijk een onderscheid kon maken (“hebben ze dat net niet gespeeld?”). Daarboven bleef de climax ook weg. Je bleef wachten op iets nieuws, iets beters, maar het bleef gemiddeld. Je hoorde weinig variatie. Dat die jongens muziek kunnen maken, daar moet men niet aan twijfelen. Er bovenuit springen is echter een ander verhaal.
De songs werden wel foutloos gespeeld en de stem van zanger James Bagshaw was live zelfs nog beter dan op de plaat. Genoeg voor een score van 7,5/10. Ook Dour kondigde recent aan dat Temples dit jaar optreedt op het festival.
Hopelijk kunnen de mannen dan wel zorgen voor een wauw-effect. Tweede keer, goede keer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-18-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/creatures-18-04-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Opnieuw een mooie avond in café De Zwerver, dit keer met Whitney Rose, een Canadese schone (nooit eerder werd er hier zoveel gefotografeerd!) die zich na een reeks omzwervingen in Austin, Texas heeft gesetteld. Meteen kreeg deze frêle jongedame het talrijk opgekomen publiek op de knieën met haar indrukwekkende, loepzuivere stem.
Uiteraard wist ze zich geruggensteund door een uitstekende band : Andrew Pacheco op bas, Kyle Sullivan op drums en uitblinker Will Meadows op een heerlijk twangende gitaar. Samen brachten ze erg traditioneel klinkende country waar af en toe een scheutje pop aan toegevoegd werd. Zelf beweert la Rose te zijn beïnvloed door Dolly Parton, Patsy Cline en Keith Whitley en als dat zo is resulteerde dat in enkele knappe eigen songs waarvan “ The devil borrowed my boots” één van de absolute uitschieters was.
Heel wat covers ook en die waren niet altijd even gelukkig gekozen. Zo kregen we al heel vroeg het van Elvis gekende “Suspicious minds”, niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Dan liever het door een mij totaal onbekende Brennen Leigh geschreven “Analog”. Rose kwam haar nieuwe EP ‘South Texas suite’ voorstellen maar er was ook plaats voor enkele gloednieuwe songs waarvan vooral “Arizona” ons reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe full album, dat eraan zit te komen.
Hoogtepunt van de avond en daar zal iedereen het met me over eens zijn was dan toch nog een cover : een verpulverende versie van “You don’t own me” (Lesley Gore) waarvoor Whitney Rose vocaal werkelijk alles uit de kast haalde. Een onwaarschijnlijke prestatie waarna ze toch even op adem moest komen.
Na een mooie set volgden nog drie bissen. Eerst mocht Will Meadows zijn beheerste gitaarspel etaleren in een erg gesmaakte instrumental waarna Whitney haar tanden zette in “Stand by your man” van Tammy Wynette. Mooi maar een tour de force zoals we die enkele minuten voordien hadden gehoord zat er niet meer in.
Uiteindelijk werd er in schoonheid afgesloten met “Tonight the bottle let me down” van de blijkbaar door vele aanwezigen geliefde Merle Haggard.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Austra – Aanstekelijke, verslavende synthpop
Austra + Pixx
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-04-16
Didier Becu
Artiesten die het wel eens zouden kunnen maken? Wel, reken daar alvast Pixx maar bij. Woorden die eigenlijk vijgen na pasen zijn, want als je 21 bent en getekend wordt door 4AD en ook nog eens deze zomer op Pukkelpop mag spelen, dan heb je in feite al m eer bereikt dan het overgrote deel van de wereld, toch?
Gisteren stond de Britse Hannah Rodgers in het voorprogramma van Austra. Zes weken aan een stuk hebben ze samen getoerd, en hoewel ze elkaar daarvoor niet kenden, zag je duidelijk de vriendschap en het respect dat ontstaan is in deze korte, intense periode.
Hannah weet ook wel van zichzelf dat ze weldra zelf de hoofdact zal worden. Met een plaat als haar debuut ‘The Age Of Anxiety’ is dat niet meer dan normaal. Een act die overigens uitstekend bij Austra past, want net als de Canadese electropopband zorgt ook Pixx voor heerlijke eigentijdse synthpop dat het beste uit de 80s en hedendaagse electro samenvat; Commercieel, maar nooit plat. Kortom, een gedroomde start voor een avondje synthpop en dat op Pasen, zeg nog eens dat de klokken van de AB niet aan jou hebben gedacht!
De meeste bezoekers waren er wat verbaasd over dat Austra niet boven, maar wel in de AB-box stond. Een bewijs dat de Canadese band alsmaar groter wordt, en niet meer dat obscure bandje dat geliefd is bij 80s en minimal wave-fanaten. Austra grijpt nog steeds terug naar de jaren 80, maar zit evengoed op dezelfde golflengten als Lapsley of zelfs, om een Belgische band te citeren, SX.
Dat merkte je ook aan de uitbundigheid van de fans die even goed de klassiekers “Beat and The Pulse” en “Lose It”, als de songs uit hun derde album ‘Future Politics’ gretig meezongen. Net als Hannah van Pixx, had ook zangeres Katie Stelmanis het beste uit haar kleerkast gehaald. Bijna als een godin wandelde de Canadese over de Brusselse bühne, steeds maar bewijzend over wat voor een aangename, indrukwekkende stem ze wel beschikt. Brussel was het eindpunt van de tour, en je zag duidelijk dat de band onder de indruk was van de alsmaar groeiende interesse.
Austra balanceert als geen andere act tussen melancholische new wave pop en kitsch, zowel qua geluid als looks, de kledij van keyboardspeler Ryan Wonsiak en diens balletachtige danspasjes voorop. Austra is overduidelijk niet meer de band die aan beats verslaafde indiehartjes wil veroveren, maar ook dat van de popliefhebber in zijn macht wil. Terecht, want pophits kunnen ze schrijven, en dat werd in de goed gevulde AB meer dan eens bewezen. Een band die veel toegevingen heeft gemaakt, dat is zeker, maar niet aan kwaliteit heeft ingeboet.
OK, Austra is misschien wel de gedroomde band voor wat men hipsters noemt, maar zo lang daar verslavende synthpop uit voortvloeit zul je ons altijd op de voorste rijen zien!
Dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In april 2014 speelde Circa Waves voor het eerst op Belgische bodem in het kleine Café Video Gent. Drie jaar en twee albums later is de band klaar om het grote publiek te veroveren. In eigen land doen ze dat al en met hun show in een volgelopen Rotonde bewezen ze dat het buitenland weldra ook overstag zal gaan. Wat maakt de band dan zo groots? Iedere song klinkt catchy, dansbaar en is vooral makkelijk mee te brullen. Dat gebeurde dus een uur lang en tijdens deze zaterdagavond bereikte de energie een hoogtepunt.
Openen deed de Britse band Inheaven, maar hemels klinken ze allerminst. De groep uit Londen maakt muziek alsof ze recht uit de Britse achterbuurten komen met hun dromerige zang en vuile gitaren. Soms neigt hun sound wat naar shoegaze, maar de band gooit ook stevige riffs in de zaal. De afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke zang zorgt voor diversiteit en een sterke set als voorprogramma. Songs zoals “Treats” en “Baby’s Allright” lieten het publiek al voor een eerste keer volledig losgaan. Inheaven heeft alles in zich om binnenkort zelf als headliner te touren.
Als de toeschouwers in de show al voor het eigenlijke optreden razend enthousiast zijn, dan weet je dat er iets speciaals staat te gebeuren. Wakker worden moest niemand maar toch begon Circa Waves met “Wake Up” en de eerste moshpit van de avond was meteen al een feit. Het ging er van bij het begin stevig aan toe en het publiek gaf zich van bij het begin volledig. Meer dan enkele donkere riffs en een aanstekelijk refrein was er niet nodig om de hele zaal wild te krijgen.
De songs van Circa Waves lenen zich perfect voor een avondje flink dansen. Wat ze hebben vooral een gigantische meezingwaarde. Iedereen in het publiek kon elk nummer van begin tot eind meezingen wat tot een euforisch gevoel leidde. De bandleden zelf zijn ook niet de meest statische waardoor de energie die zij uitstralen zich ook verspreidt onder het publiek. Zie het als een perfecte voorzet in een voetbalmatch, de band hoefde gewoon maar binnen te tikken.
Aan alles voel je dat Circa Waves niet meer de band is van drie jaar geleden. Ze zijn gegroeid, hun songs zijn groter en ook de maturiteit waarmee ze op het podium staan, is gegroeid. De frontman weet hierdoor perfect hoe hij zijn publiek moet bespelen. Hij laat ze meezingen, meeklappen, springen en ga zo nog even door.
Even lijkt het op een festivaloptreden maar de charme en intimiteit van de Rotonde maakt het optreden nog veel sterker. De nieuwe nummers van de band mikken op grote zalen, maar ook in een intieme sfeer komen ze perfect tot hun recht. Dit toont ook weer aan hoe goed de band in elkaar zit. De songs zijn simpel maar de uitvoering is zeer gecompliceerd en fascinerend om naar te kijken.
Zeven liedjes lang blaast Circa Waves energie in het publiek maar het is zeker nodig om een rustpuntje in te bouwen, en ook daar denken de jongens aan. “Out On My Own” doet bij momenten denken aan de grote Arctic Monkeys en dat maakt deze rustige song één van de hoogtepunten van de avond. Circa Waves toont hiermee aan dat ze ook een rustige ballad kunnen brengen zonder te vervelen. Nog maar eens een bewijs dat Circa Waves de Britse band van de toekomst is.
Meer dan één rustpunt is er weliswaar niet en dat hoeft ook niet. Hierna knalt de band weer zes nummers na elkaar en gooit iedereen zijn lichaam in de strijd. “My love” en “Fossils” werden onthaald als wereldhits en “Stuck In My Teeth” werd al meegezongen nog voor de band het nummer inzette.
Tijdens de bisronde zet de band nog een keer een vuurtje in gang met “Fire That Burns” om daarna de T-shirts uit te halen. Bij “T-Shirt Weather” gaat de helft van de zaal even het podium op, dik tegen de zin van de security. Een beetje respect voor de band had hier beter op zijn plaats geweest maar iedereen werd gewoon al een hele avond zo opgefokt door de songs van de band dat ze niet meer te houden waren. Zo eindigde het concert met een anticlimax, al laat niemand het aan zijn hart komen.
Het was een stille zaterdag die allerminst stil klonk met Circa Waves. Ze brengen luide muziek, winden er geen doekjes om en krijgen iedereen aan het dansen. Deze band blijft groeien in hun liveperformance en voorlopig lijkt er geen einde te komen aan hun groeipotentieel.
Circa Waves is de perfecte band voor een avondje zorgeloos genieten maar wie verder kijkt, weet ook dat de muziek erg goed uitgedacht is. Een intelligente band die op een stevige manier energie weet over te brengen; Circa Waves is de stadionband van de toekomst.
Setlist: Wake Up - Get Away - Young Chasers - Lost It – Goobye – Fossils – Stuck - Out On My Own - Stuck In My Teeth - Different Creatures - A Night On The Broken Tiles - My Love
Bis: Fire That Burns - T-Shirt Weather
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
