Pere Ubu is de eeuwige undergroundband, een cultgroep die met een dwarse, experimentele, freaky en avantgardistische stijl steeds in de kantlijn van de rock- en wavemuziek is blijven vertoeven. De band is in de jaren 70 ontstaan uit de restanten van de proto punkers Rocket From The Tombs en heeft in 40 jaar een hele resem bandleden zien komen en gaan.
De constante in de band is natuurlijk de inmiddels 62 jarige David Thomas, een zonderling en iconisch figuur die tussen alle Pere Ubu platen door ook een tiental solo platen heeft gemaakt die al even bizar klonken als het werk van zijn buitenissige groep.
David Thomas is een artiest van het kaliber Captain Beefheart, Michael Gira (Swans) en Mark E Smith (The Fall), een ondoordringbare en eigenzinnige kunstenaar die de wereld een hoop averechtse songs en levenslessen heeft bijgebracht. Om gezondheidsredenen moet de man tegenwoordig al zittend zijn concerten doorbrengen, maar het maakt er zijn verschijning daarom niet minder indrukwekkend om.
Ook in Eeklo was Pere Ubu, en dan vooral David Thomas, weer volledig zijn ongeëvenaarde zelf, onvoorspelbaar, markant, bijzonder, tegendraads, afwijkend en ongeremd. De band speelde zijn eigen voorprogramma via een half uurtje improvisatie gevuld met flarden van songs die binnenstebuiten werden gekeerd en met elkaar verweven tot een soort soundtrack van een zonderlinge en wereldvreemde road movie.
Daarna volgde een ‘reguliere’ set, voor zover je dat woord eigenlijk nog in de mond kan nemen bij een Pere Ubu concert. De songs waren inderdaad wat korter en hadden elk min of meer een kop en een staart, maar ze gingen nog altijd diverse richtingen uit en zoals steeds bracht Pere Ubu ze in flink verkapte versies, elke Pere Ubu song leidt immers iedere avond een leven op zich en klinkt nooit twee keer hetzelfde.
Pere Ubu had hier een nieuw album ‘Carnival Of Souls’ te promoten met onder meer een heerlijk stuiterend “Bus Sation”, een sluipend “Road To Utah” en een in weed gedompeld “Carnival”.
Met zijn aparte en intrigerende stem wist David Thomas de nodige ziel te leggen in zijn excentrieke songs, ondertussen bleef zijn band lekker dwars doch vakkundig musiceren, ver weg van de geijkte paden.
Een hoofdrol was weggelegd voor de eigengereide klarinettist Darryl Boon en ook de weerbarstige gitaar van Keith Moliné ging geregeld scherp uit de bocht. De voltallige band creëerde alweer die typische ongeëvenaarde chaos waarbij ze telkenmale na een stel vreemdsoortige kronkelingen terug op hun poten terechtkwamen.
Pere Ubu is een unieke band die met niets of niemand te vergelijken valt en David Thomas is een legendarisch cultfiguur die de dingen maar al te graag op zijn kop zet. Wij zijn bijzonder content dat we dit overhoekse anderhalf uurtje in de N9 mochten ondergaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pere-ubu-30-01-2015/
Organisatie: N9, Eeklo
Hozier was één van de revelaties op Pukkelpop 2014. De Ierse sing/songwriter Andrew Hozier – Byrne kwam dan net de Afrekening binnen met ‘'Take me to church”, die snel daarna een grootse hit werd . De song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer . De hit loodste ons door de herfst en winter en is nu nog steeds terug te vinden in de charts .
De belangstelling groeide en in die tussentijd verscheen het ‘Hozier’ debuut en het was dan ook niet vreemd dat hij zondag concerteerde in een bomvolle AB. Het album werd op z’n zolderkamer opgenomen en binnen die emotionele radiopotentiële pop horen we gospel , blues en folk ; ze steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals.
De 24-jarige belofte was hier in Brussel met een zeskoppige band. Ze speelden een intiem breekbare; intens broeierige set. Zijn warme , heldere , soms overslaande krachtige stem is bepalend en verraadt dat hij een klassieke kooropleiding heeft genoten. Z’n band demonstreerde dit zelfs ook bij een pak nummers door meerstemmige zangpartijen . Boeiend! Mooi!
We werden meegevoerd door zijn geweldige liedjes . Een groots talent is hij wel , wat solo nog in de verf werd gezet. Moeiteloos weet hij met stem en gitaar te begeesteren.
Een eerste fabelachtig moment was “In a week”, het duet met celliste Alana Henderson , een pakkende en door merg en been snijdende ‘murder ballad’. Verder waren songs als “Someone new” , “Like real people do” en de nieuwe single “From Eden” best spannend . Even sterk klonk de “One thing” cover van Amérie, een aangenaam luisterstuk met die kenmerkende Keltische blues invloeden. Maar het hoogtepunt was natuurlijk “Take me to church”, bijzonder fantastisch in opbouw, subtiel opwindend en door iedereen meegekeeld bij de ‘Amen’-passage. Een wonderbaarlijk nummer , van uitmuntende klasse, waarmee hij bewijst de wereld aan te kunnen.
Zonder al te veel poeha , show en spektakel rondom de nummers , bracht hij anderhalf uur klasse , die geen seconde verveelde . En voor een debutant is dit uitermate sterk!
Kijk , het kon dan ook niet uitblijven dat hij zijn plaatsje opeist op het komend Rock Werchter festival .
Het was Alana Henderson en haar drummer die de avond mochten openen. Zij speelde op haar cello alsof het haar geliefde was. Haar fragiele stem ontroerde. Een support van een half uurtjes die ons tot bezinning en inkeer noopten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hozier-25-01-2015/
Organisatie: Live Nation +Ancienne Belgique, Brussel
Wie zaterdag afgezakt was naar de Lotto Arena in Antwerpen, wist dat hij daar niet moest zijn voor keurige prentjes en welgemanierde teksten. Als je de videoclips van de groep kent, weet je dat je een stevige maag moet bezitten om ze uit te kijken. Maar toch heeft Die Antwoord een zekere aantrekkingskracht.
Die kracht bracht veel mensen op de been, want de zaal leek zo goed als uitverkocht. Allemaal gelijkgezinden, allemaal klaar om eens goed tegen de schenen van de beschaving te stampen.
Faisal was er op het laatste moment nog bijgehaald als support act, en het was zeker een opwarming die kon tellen.
Die Antwoord - Daarna kon het aftellen naar de Zuid-Afrikaanse rap-ravers beginnen. Met muziek die recht uit een horrorfilm kwam, werd de spanning drastisch opgedreven. In een donkere zaal zien we enkel de afbeelding van Leon Botha, de Zuid-Afrikaanse kunstenaar uit de videoclip van ‘Enter The Ninja’ en de oudste progeria-patiënt ter wereld.
Het publiek leefde gespannen mee en ging al meteen wild toen dj Hi-Tek het podium opkwam. Dj Hi-Tek is een boom van een kerel, altijd gemaskerd en meteen dreigde hij met “Dj Hi-Tek will fuck you in the ass.” Van een binnenkomer gesproken. Dat zette meteen de toon voor de vuilgebekte hiphop die nog moest komen. Misschien was hij net iets te enthousiast, want hij pompte een bas door de zaal, waarvan je maag overhoop ging. Een boodschap van de dj dat er niet met hem te sollen viel? Mogelijk.
In een wit decor dat beklad was met kindertekeningen moest het allemaal gebeuren. Op de beats van “Fok Jullie Naaiers” kwamen Yolandi en Ninja in hun oranje XL-joggingpakken het podium op. Meteen daarna kwam “Wat Kyk Jy?”. Ninja hield de opwarming al snel voor bekeken en sprong al tijdens het tweede nummer in het publiek. Het licht ging weer uit en Yolandi en Ninja maakten plaats voor twee dansers wiens outfits deden denken aan de witte kapmantels van de Ku Klux Klan. Wat volgde was “Rat Pack 666”, het eerste nummer dat ze brachten van op hun recentste plaat ‘Donker Mag’. Ondertussen was je op de videowall getuige van een ware ratteninvasie, niet voor doetjes dus.
Na een kort overleg met Dj Hi-Tek mochten we even het achterwerk van Ninja aanschouwen (het publiek vooraan had trouwens het privilege om daar de hele avond naar te kijken). En als Ninja vraagt aan de dj voor een andere beat, dan weet je dat het tijd is voor “Fatty Boom Boom”, de hoogmis van Yolandi’s “Yippee Kai-Yay Mudda Fuckah!” Na “Girl I Want to Eat U” verdwenen de twee weer voor een korte pauze waarin de twee danseressen het beste van zichzelf gaven op de bassen van Dj Hi-Tek.
Uit de video die speelde op de achtergrond kon je al afleiden wat het volgende nummer zou zijn. De twee hadden hun oranje joggingpakken ingeruild voor een luchtigere outfit en op de t-shirt van Ninja stond ook de titel van het nummer dat volgde: “Ugly Boy”. Op het einde van het lied stond Ninja een beetje te flikflooien met de danseressen, waarop ze zijn kleren uittrokken. Hierop sprak hij voor de eerste keer het publiek aan, in het Zuid-Afrikaans nog wel. Hij vond het tof dat we een beetje dezelfde taal spraken. Dit mondde uit in een kort a capella-moment van “Raging Zef Boner” om uiteindelijk uit te barsten met “Rich Bitch” waarin Yolandi glansde in haar gouden glitterpakje. Tussendoor was ook nog eens een luchtpopje gelanceerd met een gigantische erectie - omdat het oog ook wat wilde.
Dit was volledig Yolandi haar moment. Spelend met het licht ging ze van “Cookie Thumper” naar een stukje uit “I Don’t Dwank” dat ze rapte zonder muziek, héél indrukwekkend.
Maar het echte feestje moest toen nog beginnen. Ninja voegde zich opnieuw bij het gezelschap, gehuld in een pitbullmasker: “Pitbull Terrier” was op weg. Dit was duidelijk waar het publiek op gewacht had. De hele zaal ging helemaal wild en Ninja zag dat het goed was. Met een stevige aanloop liep hij naar het publiek en sprong hij in de massa. Yolandi trakteerde ons daarna nog op wat “fine African ass” op de tonen van “$copie”. Nu was er absoluut geen stoppen meer aan. Met “Baby’s on Fire” en “I Fink ur Freeky” stonden ze zelfs tot in de hoogste tribunes recht. Wat. Een. Sfeer.
Het verbondenheidsgevoel was op zijn hoogtepunt toen we met z’n allen ‘Fuck the Rules’ begonnen te roepen tijdens “Happy Go Sucky Fucky”. De boodschap was duidelijk. Ninja ging nog voor een laatste keer het publiek in, deze keer om echt te gaan crowdsurfen. Hij was net op tijd terug voor een slotoffensief op “Never Le Nkemise 2”. De podiumbeesten knielden voor het publiek en verlieten op een waardige manier het podium. Maar!
Maar eerlijk, we zaten nog een beetje op onze honger, en dat wisten ze maar al te goed. Onder het mom ‘save the best for the last’ brachten ze een bisnummer om u tegen te zeggen. “Enter the Ninja” blijft hun stokpaardje en het was dan ook puur genieten. Bij wijze van afscheid hadden ze voor ons nog de boodschap “Be Happy!” En dat waren we zeker en vast!
Die Antwoord creëert een wereld waarin kinderen, criminelen en mindervaliden samenkomen. Er mag dan wel een kantje af zijn van het Zuid-Afrikaanse duo, ze brengen alles met overtuiging. De energie van Yolandi en Ninja is oneindig. Het was een waar genoegen om hier aanwezig te zijn.
Organisatie: Live Nation
De prettig gestoorde en licht legendarische voorman van wijlen Giant Sand, Howe Gelb, en de minzame en niet minder legendarische voorman van Grant Lee Buffalo, Grant Lee Phillips, zijn beste vrienden en gaan al een poos samen de hort op. De combinatie van deze twee breinen resulteert dus in een heus avontuur voor de fans van twisted Americana. En zo geschiedde in de fantastisch mooie zaal Harmonie te Oudenaarde. Een schare uitgelezen fans kon met volle teugen genieten van de peetvader en crooner van alt country Gelb en singer songwriter Grant. Kippenvel wanneer ze elk alleen spelen, vonken wanneer de partners in crime samen op het podium staan.
Howe Gelb schuwt de humor niet en slaat de toetsen aan met een welgemeende ‘Leave your face on’ (geen nummer). Zijn warme stem brengt schwung afgewisseld met stiltes en vooral rakende teksten met allerlei knipogen naar andere nummers. Zo sluipt stiekem “House of the rising sun” binnen in een eigenzinnige interpretatie van “Summertime”. Gevolgd door een sarcastische visie op “What a wonderfull world”. Op het zesde nummer neemt hij de zessnaar ter hand, pulkt Ravi Shankargewijs enkele noten uit om te groeien naar een heerlijke warme stampende blues. Welcome in ‘his’ world. Zelf relativerende humor troef en een fantastische communicatie met het publiek.
Na een klein uur wordt Grant aangekondigd voor wat zij een mash up noemen, en wat ik ongetwijfeld een climax betitel. Na een absoluut kipversie van Lou’s “Pale blue eyes” begint Grant er dus alleen aan. Pure akoestiek met zijn wereldhitje “Fuzzy” en nog een resem sterke songs slaan het publiek met verstomming. Grant Lee teert op zijn voormalig Buffalo-succes en Gelb teert op zijn extraverte eigenzinnigheid.
Een gezamenlijke bisronde is er ‘to penetrate your dreams’ en Howe’s diepe croonerstem brengt onder andere “King of the road”. De absolute eer wordt aan Grant gelaten met een heuse honkey tonk. Neen, niet Stones, maar Elvis. Ei zo na moesten ze Gelb het podium afsleuren, figuurlijk dan. Ze vonden achteraf ook heel snel de weg naar de toog. Puike heren, die legendes.
Pics homepag Pieter Verhaeghe (Motherlovemusic)
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Met het nieuwe jaar heeft de Bota al meteen een beloftevol sing/songwriter kunnen strikken. De jonge Britse James Bay brengt pas in maart z’n debuut ‘ Chaos & the Calm‘ uit; de paar EPs en vooral de single “Hold back the river” brachten hem terecht in de spotlights . Inderdaad, een nummer met een sober sierlijke, elegante ritmiek en opbouw , ondersteund door z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals .
Een sympathieke gast , een folky troubadour op z’n akoestische gitaar , net als een Angus Stone, met de lange haren en hoed op . Nog geen baard , daarvoor is z’n sing/songwritersgehalte iets te groot tav de folky/psychedelica tunes .
Hij werd bijgestaan door een tweede man op piano; die verder aanvult met footticks en allerhande subtiele geluidjes om de songs wat meer elan en draagkracht te bezorgen.
Vooral jong vrouwvolk was present vanavond, in een volle Rotonde, om hun idool te horen, die de Brit award critics’ choice 2015 wegkaapte , in navolging van o.m. Adele – Florence Welch – Tom Odell en Sam Smith .
Het leven kan hard zijn als je naar Brussel rijdt , er 45 minuten over doet en de set in dezelfde tijdspanne is gedaan . Tja , het 24 jarig jong talent heeft nog niet meer materiaal dan dat! In de spaarzame , beperkte bezetting kregen we 10 songs , die een dromerig karakter en een zekere gevoeligheid hadden .
Hij was onder de indruk van de pittoreske Rotonde en hoopt dat hij zeerzeker nog mag terugkomen , hier of in de grotere zaal. Zoals de muzikale carrière nu loopt, kan het net als bij Odell of Ezra een ‘rising push’ krijgen , wat hem naar de AB kan brengen .
De eerste twee songs “Craving” en “Fire” toonden al de finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn aan , een sobere , intieme start , een crecendo opbouw en de lichte explosies. Een speels, ongedwongen , spontane aanpak . De vrouwenhartjes sloegen al iets sneller op die liefdes -/verlatingssongs, “If you ever (be in love)” of “Running, die zijn stemcapriolen benadrukt.
Ook solo kwam hij meer dan goed weg . Het was muisstil op “Scars” en “Let it go” , één van de doorbraak singles; iedereen liet zich meedrijven op de essentie en puurheid van zijn gitaarspel – getokkel en de ingenomen vocals .
De persoonlijke indrukken , de liefdesperikelen en gevoelens dragen bij tot zijn songschrijven. Breder ging het opnieuw met de afsluitende reeks “Move together”, “Hear your heart” en “Need the sun”, één van de eerste nummers die hij schreef.
Natuurlijk hield hij het meer extraverte “Hold back the river” tot het eind . De uptempo’s door de foottics en het slepende, snedige gitaarspel zorgden voor de nodige smileys en brachten de Rotonde in beweging.
Net als veel debuterende sing/songwriters spreidt deze jonge Brit zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Die Award is alvast mooi meegenomen.
Hier zagen we hem aan het werk in een klein zaaltje , waar hij de meisjesharten moeiteloos veroverde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-bay-21-01-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Country is nooit echt ons ding geweest, maar de twee jonge broertjes van Cactus Blossoms kwamen er vanavond bijzonder goed mee weg. Of hoe piepjonge kerels toch stokoude country kunnen spelen zonder door de mand te vallen. Ze wisten de country muziek te ontdoen van de vaak overbodige stroop waarmee het genre doorgaans geplaagd wordt en brachten alles terug tot een goudeerlijke vorm van authenticiteit. Jack Torrey Burkum had een handvol frisse songs in de aanbieding en was bovendien ook nog gezegend met een glasheldere stem. Eén en ander vertelt ons dat die kereltjes het ver zullen brengen in het genre.
Ook bij JD Mc Pherson is retro het sleutelwoord, de singer songwriter grossiert in vintage rocksongs die geïnspireerd zijn op de fifties, op oude rhythm & blues en rockabilly, met diverse knipoogjes naar Gene Vincent, Bo Diddley en Buddy Holly. Naast generatiegenoten als Nick Waterhouse, Pokey Lafarge, Kitty Daisy & Lewis en Pete Molinari is JD Mc Pherson één van die jonge artiesten die op een superbe manier de klok meer dan 50 jaar terugdraaien en zich daarvoor beroepen op goeie ouwe originele rock’n’roll.
Het debuut ‘Signs & Signifiers’, een echt retro pareltje, kwam al uit in 2010 maar omdat het plaatje toen schandelijk aan de wereld is voorbijgegaan werd het in 2012 op een groter platenlabel heruitgebracht en ging de bal uiteindelijk toch aan het rollen voor dit onmiskenbare talent.
De langverwachte opvolger ‘Let The Good Times Roll’ zit er in februari aan te komen en Mc Pherson kwam hier in een uitverkochte AB Club al een tipje van de sluier lichten. Daar de nieuwe plaat nog niet gereleased is kwam de hoofdmoot vanavond uit dat geweldige debuut en gezien JD MC Pherson en zijn ronduit fantastische muzikanten dat materiaal nu onderhand wel stevig onder de knie hebben, maakten ze er een wervelend feestje van. Mc Pherson bleek alleszins al een karrevracht aan ervaring en podium présence te hebben opgedaan, het talent barstte er uit met een formidabele drive en schwung, en ook zijn stem voldeed aan de strengste rock’n’roll normen, vinnig, krachtig en uiterst fel.
De rock’n’roll kwam dus met gulle geuten uit alle mogelijk poriën. En dat was niet enkel te danken aan die heerlijk rollende songs als “Fire Bug”, “Country Boy”,” Scandalous”, “Let The Good Times Roll” en natuurlijk “North side Gall”, maar vooral aan een werkelijk verbluffende begeleidingsband die er gans de avond een bruisende groove en tempo in hield. Met het smoothy en lekker trage “A Gentle Awakening” werd er op sublieme wijze heel even wat gas teruggenomen, voor een moment leken we in een donkere sfeervolle jazzkroeg verzeild te zijn geraakt.
JD Mc Person zijn gitaar had nogal wat Diddly liquor gedronken, het rollende en lekker uitgesponnen “Wolfteeth” dreef gans de tijd op een Bo Diddley beat en als ode aan de riffmeester bracht Mc Pherson een schitterende versie van “Pretty Thing”. Mc Pherson kon dus ook met de gitaar een aardig eindje overweg, hij ontpopte zich hier in de AB Club als de volmaakte performer.
De frisse nieuwe songs die we te horen kregen wekten de nieuwsgierigheid voor de komende plaat nog wat harder aan. We kijken er enorm naar uit, net als naar een volgende doortocht in de AB, maar dan in de grote zaal, zo een spetter verdient immers een veel grotere publieke aanhang.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een beetje onverwacht bevond ondergetekende zich op vrijdag 16 januari plots in de Entrepot, Brugge voor een show van Caliban en kornuiten. Onverwacht omdat ik eigenlijk echt de intentie niet had om te gaan aangezien de meeste bands niet echt mijn ding waren en Caliban mij al zodanig vaak live had teleurgesteld dat ik eigenlijk de moeite niet meer doe om nog te gaan kijken. Nu was echter het moment om ze toch eens een nieuwe kans te geven.
Openers van de avond waren Controlstate, dat was een aangename verrassing want ik dacht dat deze band al jaren gestopt was. Deze Ieperse jongens spelen Metalcore met een progressieve inslag en deze werd best wel goed gebracht, er was nog niet zoveel volk aanwezig maar er stond toch al een redelijk groepje goedkeurend te knikken voor het podium. Frontman Bram Vervisch liet zich helemaal gaan en bevond zich dan ook via wat klauterwerk zich plots een verdieping hoger aan de andere kant van de zaal. Iets minder denderend was hun Macklemore cover, alhoewel het zeker een hoog haha-gehalte had , stelde het muzikaal niet echt denderend veel voor maar ah. Al bij al een goeie show.
Volgende aan de beurt was Stab uit Kortrijk. Ik heb deze band al een 4-tal jaar geleden gezien en toen konden ze mij absoluut niet bekoren, een kennis verzekerde mij echter dat ze enorm veel verbeterd waren. Zelf hoorde ik die verbetering niet echt, nu is Beatdown niet onmiddellijk mijn favoriet genre maar er is toch wel een resem bands zoals Nasty, No Zodiac, Desolated… die mij zeker kunnen bekoren. Stab zal zich echter niet bij dit rijtje voegen. Voor mij kwamen ze eigenlijk over als een doordeweekse Beatdown band en was er echt niet veel aan.
De nummers leken nogal vrij hard op elkaar en alhoewel er zeker wel een paar goeie momenten te bespeuren waren vond ik het eigenlijk saai. Wat wel opviel is dat deze band al een aardig hoopje fans heeft die zich duchtig lieten gaan tijdens de show, hun muziek is dan ook overduidelijk geschreven om live te spelen.
Saaiheid troef was er trouwens ook bij Any Given Day. Op de eventpagina kreeg de band noemers zoals New Age Metal, Metalcore en Deathcore maar zelf zou ik het eerder houden op enorm saaie moderne Metalcore met wat Djent er in gesmeten. Zowat ieder nummer was inwisselbaar en alhoewel het zeker niet slecht gespeeld was zat er gewoon letterlijk niets unieks in. Na een tweetal nummers had je werkelijk al alles gehoord wat deze band te bieden had en daar bracht hun Rihanna-cover niet veel verandering in.
Volgende op het lijstje was Dream On, Dreamer (zie pics homepag). Over deze Post-Hardcore/Metalcore band had ik al heel wat goeds gehoord en was dan ook benieuwd om ze live aan het werk te zien. Op zich was er niets mis mee, muzikaal was het wel in orde ook al brachten ze niets nieuws aan. Het grote minpunt was echter de hemeltergende cleane zang, nu heb ik absoluut geen probleem met clean zingen maar ik heb wel een probleem met het feit dat hun zwakste schakel voor het grootste deel van de set aan bod komt. Het nam heel wat vaart weg uit hun set en verpestte de goeie stukken voor mij persoonlijk. Jammer.
Bury Tomorrow had ik vorig jaar nog live gezien op Groezrock en daar konden ze zeker met mijn goedkeuring gaan lopen. Ze gingen zeker niet met originaliteitsprijzen lopen en dat gaan ze nu ook niet doen. Ze spelen eerder doorsnee melodische Metalcore maar wat ze doen brengen ze wel zeer goed. Op de set zelf valt er eigenlijk niet echt veel aan te merken maar echt toppunten waren er ook niet te bespeuren. Als ik dan toch één iets negatiefs moet noemen is het dat het net allemaal iets te proper klonk, het mag dan allemaal vrij melodisch zijn een ruw kantje mag zeker en dat was hier niet echt aanwezig. Verder was het zeker geen slechte show.
Nu was het tijd voor de hoofdvogel Caliban. Derde keer goeie keer zegt men maar in het geval van Caliban is het zesde keer goeie keer. Het was immers de zesde keer dat ik ze live zag en vanwege de ronduit teleurstellende vorige passages had ik absoluut geen hoge verwachtingen.
Caliban besloot echter om zo goed te spelen dat ik niet enkel mijn verwachtingen serieus mag bijschaven maar ook dat ze de 5 vorige slechte passages meer dan goed maakten. De heren zaten overduidelijk goed in hun vel en bracht een evenwichtige set met zowel oud als nieuw materiaal. Beiden brachten ze foutloos en met enorm veel passie neer.
Degene die met de hoofdprijs mag lopen is toch wel frontman Andy Dörner die het beste van zichzelf gaf en het publiek volledig naar zijn hand wist te zetten. Van mij mochten ze gerust wat langer gespeeld hebben en er nog wat oudere nummertjes doorjagen want het zat er al veel te snel op.
De grootste misser was toch wel de Rammstein-cover “Sönne” die ze besloten niet te brengen. Daarnaast kan ik echt niets inbrengen tegen deze show, nooit gedacht dat ik dit ooit in mijn leven ging moeten zeggen maar damn, Caliban was ronduit fantastisch.
Pics op o.m. http://www.noizpictures.be/Band%20shoots/index.html (Dream On, Dreamer)
Organisatie: Eyespyrecords
Heavy smeltkroes party met van Enter Shikari!
Enter Shikari
Ancienne Belgique
Brussel
2014-01-09
Hans De Lee
De AB vloog er meteen in met het nieuwe jaar , want het eerste concert was van Enter Shikari. En dat was beslist de moeite! Stipt om 21u00 begonnen ze aan hun energieke optreden.
Had eigenlijk wel meer volk verwacht voor een band die toch al sinds 2003 gestaag aan de weg en de roem timmert en door de jaren heen met hun vrij unieke sound al op Rock Werchter speelde en onder meer het podium van Pukkelpop onveilig maakte. Maar gezien in de AB het balkon en de ‘zeteltjes’ waren afgesloten leek het toch nog behoorlijk druk beneden en was het gedeelte voor de mixtafels heel goed gevuld met een overwegend zeer jeugdig publiek. Op de sfeer en de intensiteit van het concert had het allerminst een invloed!
Enter Shikari is een band die een geslaagde mix brengt van hardcore met talrijke elementen van techno, dubstep, drum and bass enz. Intussen staan al 3 volwaardige CD’s op hun conto (+ enkele live opnames en speciale uitgaven) en zeer binnenkort verschijnt ‘The Mindsweep’ als album nummer 4.
Oorverdovende beats en een lekker opgefokte zanger zorgden meteen voor een hels feestje op het podium. Opener “Closing” zette meteen de toon en brulboei Rou smeet zich meteen in het publiek. De party zou meer dan een uur duren en kende zelden of nooit een dip of een zwak moment.
De zanglijnen klonken al even afwisselend als de muziek zelf, van glasheldere screams naar loodzware grunts en zowat alles dat ertussen ligt. Het geluid was prima de sfeer nog beter! Bij “Solidarity” ging de band nog een versnelling hoger en werd door de jonge meute in de zaal met veel overgave gehoor gegeven aan het verzoek om een circle pit te maken.
Eerste bom van het concert was het krachtige “Destabilise”! Een dijk van een nummer…ook live zo bleek. Enkel de 2de stem was in het begin soms wat minder overtuigend afgesteld maar dat kon de pret alvast niet bederven. De crossover pletwals van metal en hardcore, gekruid met electro, breaks, noise en samples was zeer genietbaar en ging er in als zoete koek!
“Radiate” met knap ‘rustig’ tussenstuk en “The Last Garrison” (eerste single van de upcoming CD) werden zonder moeite woord voor woord meegezongen door de menigte.
Enter Shikari wisselde vakkundig nieuwe nummers af met een sterke bloemlezing van nummers uit vorige CD’s. Zoals reeds aangehaald zorgde de band hiermee voor een uiterst energieke en opwindende set met een niet aflatende bende fans die amper een moment van rust werd gegund. Mooi om zien! Zeker als ‘oude knar’ achteraan in de zaal.
“Never let go of the microscope” klonk iets toegankelijker als de eerdere nummers, al is dat relatief natuurlijk.
Het blijft een vrij unieke sound met vele gezichten. Eens keihard en dreigend, dan weer zalvend en met popinvloeden…de combinatie maakt het bij wijlen geniaal. Al moet gezegd dat ik een fan ben maar dat hadden jullie zonder twijfel allang door.
In het 2de deel van de set waren het vooral de nummers “Mothership” en de hemelse afsluiter “Anaesthetist” die me het meest zijn bijgebleven.
Het ‘Regi’momentje met alle handjes in de lucht kan er ook nog wel bij. Als toegift speelde de band “Constellations” en het gekende en intense “Sssnakepit”.
Knap concert dus! Geloofwaardig gebracht en erg geapprecieerd door de aanwezige fans. Enter Shikari heeft zeker nog groeipotentieel en zal met hun passage in AB absoluut nieuwe zieltjes hebben gewonnen. Allicht zorgt de nakende release van het nieuwe album ‘The Mindsweep’ voor de rest en zien we de heren binnenkort terug op enkele podia van belangrijke zomerfestivals. Ik kijk er alvast naar uit!
Support was Hacktivist , helaas net te laat om live aan het werk te zien. Als jonge band (2011) uit de UK wou ik hun mix van metal en rap in Brussel proeven. Ondertussen toch dit als zoethouder: hun nieuwste clip op youtube : “Deceive and defy” feat. Charly Holmes!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche
GoneWest haalde om een of andere reden de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.
… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.
Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten. Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.
Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”. Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
The Amazing Snakeheads - Onze Schotse vrienden uit Glasgow hebben we al eerder gezien op Les Nuits Botanique en Pukkelpop.
In de MOD-Club hebben ze ons weer een potje stevige garage-rock voorgeschoteld.
Zanger Dale kwam vol enthousiasme met zijn bassist, drummer en zangeres het kleine podium op gewandeld en ramde “I’m a vampire” als eerste door de boxen. Gedurende 45 minuten (wat wij uiteraard veel te kort vonden) lieten wij ons meeslepen in de gitaargrooves – slides en de diepe sluimerende baslijnen. Een overenthousiaste Dale was halverwege zijn set het podium even beu en besloot om ons te vergezellen met zijn gitaar. Dus aan interactie met het publiek was in elk geval geen gebrek! “Here It Comes Again” is zowat het snelste nummer op ‘Amphetamine Ballads’ en liet onze hoofden wild op en neer gaan terwijl “Every Guy Wants To Be Her Baby” ons terug helemaal tot rust deed komen. Spijtig genoeg werd het nummer deze keer niet ondersteund door een saxofonist maar de geweldige uitspattingen van onze zanger maakten dit ruimschoots weer goed.
Kort maar krachtig hebben deze mannen ervoor gezorgd dat we een ronduit geweldige show hebben kunnen zien; met een debuutplaat als ‘Amphetamine Ballads’ kon dat ook moeilijk anders. Het was even vettig en waanzinnig!
Kort samengevat: The Amazing Snakeheads zijn amazing! En we hopen hier in de toekomst nog veel van te horen!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Helemaal vanuit Devonshire kwam de vijfentwintigjarige Ben Howard naar Vorst Nationaal om zijn Belgische fans te verwennen op een spetterend concert. Deze singer-songwriter besliste een half jaar vóór hij ging afstuderen, als journalist, volledig te gaan voor een muzikale carrière. Een terechte keuze aangezien zijn debuut ‘Every kingdom’ een schot in de roos was voor zowel een hoop gillende tienermeisjes als voor de meer bedeesde muziekliefhebber.
Na dit luchtigere rockfolkalbum verscheen eind oktober 2014 zijn tweede plaat ‘I Forget Where We Were’. Een plaat die je moet bekijken als je eerste tas koffie. Het is niet de chocomelk die je kende, de eerste slok smaakt vies, maar als je één keer vertrokken bent kan je die koffie in de ochtend niet meer missen. Het is een plaat met meer intimiteit waarbij de nummers precies getuigenissen van de jongeheer zelf zijn. Ik raad je aan, leer deze koffie drinken.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op ‘Hiss Golden Messenger’. Een country rock band op het randje van indie folk waar bluesroots vermengd zitten in lekkere gitaar solo’s. De vierkoppige band is afkomstig uit North Carolina en laat duidelijk weten dat ze heel trots zijn om voor Ben Howard te spelen. Zonder al teveel moeite kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek met als resultaat een geslaagd voorprogramma!
Dan gebeurt het, lichten uit, handen omhoog, vrouwelijke stembanden aan en een ingetogen Ben Howard die in alle rust verschijnt op het podium. Met het nummer “Conrad” en twee witte spots opent hij het concert. Dit kan direct rekenen op het klap-enthousiasme en gekwijl van het publiek. Gevolgd door de nummers “Rivers” en “I Forget Where We Were” krijgt de show een meer duistere sfeer waarin de elektrische gitaar je meesleept van links naar rechts. De onbekendheid van zijn nieuwe werk laat het publiek duidelijk koud, want keer op keer is hetgeen daar op het podium gebeurt muzikaal genot. Gelukkig is er tussen het zwaardere nieuwe werk ook tijd om op adem te komen met wat oude bekende zoals “Everything”, “Black flies” en the crowd pleaser “Fear”. Allen worden enthousiast onthaald en voornamelijk “Fear”. Dit nummer is werkelijk één van de hoogtepunten waar Ben samen met de een versie brengen die je nooit vanuit je zetel hetzelfde zal ervaren.
Verder wordt het publiek verrast door een akoestisch intermezzo van de nummers “In dreams” en “Small things”. Zoals je kan lezen een zeer gevarieerde set met vooral de nadruk op het nieuwe werk.
‘Wauw’ is het enige dat ik kan zeggen over de muzikale prestatie! Ben en zijn ijzersterke band zorgen bij iedere song voor een muzikale vertaling van het gevoel dat in hun lyrics beschreven staat. Om nog maar te zwijgen over de uitwerking van de songs live. Deze hebben zoveel meer en klinken zoveel beter dan de studioversies.
Om de sfeer van de muziek nog meer over te brengen wordt er gebruik gemaakt van een groot lichtscherm dat het podium precies omarmt. Hierop verschijnen allemaal beelden van rook, bomen, de band en geheel onverwacht het publiek. Het concept hiervan is heel tof maar is soms teveel van het goede. Deze bombastische effecten eisen vaker de aandacht op waardoor de band en Ben niet meer zichtbaar zijn. Er is duidelijk een meerwaarde bij sommige songs, maar overdaad schaad.
We weten allemaal dat Ben Howard niet de artiest is die over het podium holt, maar eerder op een ingetogen manier via een sterke set de muziek tot het publiek laat komen. Ook vanavond zien we voor een groot deel van de show een zittende Ben. Duidelijk een gemis voor de kleine mens in de zaal. Verder brabbelt hij tussen zijn nummers enkele beknopte boodschappen door zoals “Santé”, “Thank you” en “I hope you enjoy the show”. Bindteksten zijn duidelijk niet aan hem besteed.
Het spijtige van deze avond is het plotse einde. Zonder aankondiging over het laatste nummer en het uitblijven van “Keep your head up” en “Old pine” hoopt het publiek op een geweldige bis.
Helaas, wanneer de band van het podium, onder luid applaus verdwijnt, springt het licht aan en luidt de ‘ga-naar-huis-muziek’. Een bis met de gehoopte bekende nummers blijft hier uit.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is wanneer Ben tijdens het nummer “End of the affair” vol overgaven de woorden “What the hell love” brult in zijn gitaar. Deze woorden gingen door merg en been. Een waar kippenvel moment.
Ik luisterde Ben zijn tweede plaat vóór het concert en was niet echt overtuigd. Na het concert kreeg deze plaat een heel andere dimensie waardoor hij nu 1000 keer beter klinkt. Ben is misschien niet de showman die we graag zouden zien, maar wel de muzikant die we willen horen. Amaai, en live klinkt dat prachtig! Zeker een aanrader!
Setlist: Conrad, Rivers, I Forget Where We Were, Everything, Black Flies, She treats, In dreams, Small things, Fear, End of the affair, Oats, All harmed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hiss-golden-messenger-17-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ben-howard-17-12-2014/
Organisatie: Live Nation
Tijdens de uitgebreide tour eind 2012, om het nieuwe album ‘Sounds That Can't Be Made’ te promoten, was de Britse band ook al te gast in de kleine, gezellige 'Le Splendid' van de Noord-Franse metropool Lille. Nu bijna twee jaar later stond de band er terug voor een kerstconcert in alweer een uitverkochte zaal!
Het is dan ook een mooie traditie geworden die 'Christmas Concerts' die de band speelt gedurende een handvol data voor Kerstmis. Slechts enkele concerten in thuisland Engeland, Frankrijk, Nederland en Duitsland stonden dit keer op de agenda. België staat al een tijdje niet meer op de tourlist van de band waardoor er opnieuw massaal vanuit ons land (lees vooral vanuit West-Vlaanderen) naar Lille werd afgereisd.
'Marillion + guests' stond er op het ticket, maar in tegenstelling tot voorgaande optredens toen men de singer-songwriter Luke Jackson mee op sleeptouw nam, was er nu niemand die de band opwarmde zodat we al heel vlug, kort na 20:00 Marillion 'on stage' kregen.
Met het schitterende "Gazpacho" lanceerde de band het optreden. Steve Hogarth aka 'H' nam meteen zijn rol als frontman op zich en met een brede glimlach bespeelde hij van bij de start het dolenthousiaste publiek. De energie die vrij kwam tussen band en fans was meteen bijzonder sterk......een memorabele avond was in wording!
Voor de klassieker "The Uninvited Guest" nam Steve zijn midi cricket bat ter hand. Alleen op het einde van de song (op vraag van 'H') werd het even muisstil voor het afsluitende koekoeksgeluid. Zoals vanouds nog steeds een bijzonder grappig moment. Nog meer klasse kwam er met "Power" uit het recentste album 'Sounds That Can't Be Made'. Je zag de band zichtbaar genieten dat ook deze nieuwe song ondertussen tot een subklassieker was uitgegroeid. Meer hits volgden zoals: het onverslijtbare "No One Can" en het tweeluik uit de Fish periode: "Warm Wet Circles" en "That Time Of The Night". Fantastisch dat de band de diehard fans van Marillion 1.0 niet vergeten was! Toch had ik even hard kunnen genieten van wat extra songs uit de 'H' periode. Zoals steeds was het musiceren van bassist Pete Trewavas en keyboardspeler Mark Kelly van onberispelijke kwaliteit. Drummer Ian Mosley zat zoals steeds wat verstopt achteraan het podium maar beheerste, op gezegende leeftijd van 61 jaar, nog steeds feilloos zijn drumkit. De sublieme, hemelse gitaarsolo's van gitarist Steve Rothery zijn zo voorspelbaar maar brengen je toch steeds opnieuw in een vorm van extase. Zijn spelstijl en gitaargeluid is dan ook zo uniek dat je alleen maar bewondering kan hebben voor deze zeer bescheiden stergitarist. Neem nu de solo aan het eind van "Easter"....hemels, onaards, beklijvend, kippenvelmomentje pur sang!.....Of de solo in "Trap The Spark" die na de song door het publiek werd verder gezet in de vorm van voetbalgezangen! Wat een sfeer!! Nog zo'n hoogtepunt was het opbouwende epos "Seasons End", dat door vele fans nog steeds wordt aanzien als de beste Marillion song uit de 'H' periode. Tijdens de finale van deze song vertoonde Steve Hogarth de eerste tekenen van vermoeidheid en sloeg zijn stem in de hogere regionen af en toe eens over. Geen fan die zich daar aan stoorde maar het is wel een feit dat de stem van 'Mister H' moeite heeft om een volledig concert foutloos te presteren.
Gelukkig kregen we aan het slot ook nog verbluffend sterke versies van "Man Of A Thousand Faces" & "King", al heb ik geen idee waarom de band zo graag met deze laatste song een reguliere set afsluit.
Ondertussen was het publiek bijna tot een vorm van Marillion extase gekomen zodat het geen verrassing was dat de band al heel vlug opnieuw het podium bestormde voor een eerste luik toegiften.
Het podium was ondertussen in een kerstsfeer ondergedompeld waarbij Steve Hogarth het podium opkwam in een zwarte vest versierd met kerstlampjes. Een stemmig "The Christmas Song" & John Lennon's "Happy X-Mas (War Is Over)" zorgden zelfs voor de eerste sneeuw van 2014.
Nog konden de fans geen afscheid nemen en werd er bijzonder fanatiek geschreeuwd om de Prog Goden nogmaals op het podium te krijgen. Afgestofte versies van "The Release" (een B-kantje van de single "Easter") & golden oldie "Garden Party" maakten dit kerstfeestje compleet.
Wederom was dit een bijzonder sterk optreden. Marillion is nog steeds dé band die nooit ontgoochelt. Een sterke setlist en een uitzinnige uitverkochte 'Le Splendid' (niet in het minst dankzij de vele enthousiaste West-Vlamingen!) maakten die kerstfeestje tot één van de beste optredens die ik dit jaar zag.
2015 wordt opnieuw een zeer druk Marillion jaar met fanconventies in de U.K., Canada & Nederland én is het vooral uitkijken naar de opvolger van 'Sounds That Can't Be Made' die ergens volgend jaar zal verschijnen.
Merry X-Mas and A Happy New Year!
Setlist:
*Gazpacho *The Uninvited Guest *Power *No One Can *Warm Wet Circles *That Time Of The Night (The Short Straw) *Woke Up *Trap The Spark *Easter *Sounds That Can't Be Made *Seasons End *Man Of A Thousand Faces *King
---------------------------------
*The Christmas Song *Happy Xmas (War Is Over) *Slàinte Mhath
----------------------------------
*The Release *Garden Party
Raw Video Live Cuts Marillion 13.12.2014 @ Le Splendid, F.: http://youtu.be/qkDA7SXfG0g
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-13-12-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Nederlands 
Français 
