GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche

GoneWest haalde om een of andere reden  de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.

… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept  met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.

Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten.  Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.

Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”.  Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/

Meer info van de events  www.gonewest.be

Organisatie: GoneWest