Palma Violets
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Een verrassende matige opkomst voor wat toch één van de meest energieke nieuwe bands van het moment is, we zitten hier duidelijk niet in de UK.
Support act The Growlers speelden Californische feelgood retro surf pop met een luizig kantje, ergens tussen Allah-Las en The Sadies in. Klonk allemaal best aardig maar hun liedjes waren iets te veel onderling inwisselbaar om te kunnen blijven boeien.
Tijd voor alweer een Britse revelatie. Een goeie deze keer, in het kielzog van Arctic Monkeys en Vaccines.
Ja, Palma Violets bedienden zich van die typische Britse arrogantie, maar hun attitude zat de spontaniteit niet in de weg, integendeel, de band produceerde een intensiteit die we sedert The Libertines niet meer meegemaakt hebben. Jong onstuimig geweld, met kernachtige songs die recht op hun doel afgaan. Een ontketende bassist Chilli Jesson wist van meet af aan het publiek op te hitsen, frontman en gitarist Samuel Fryar ging mee frontaal in de aanval. Peter Mayhew bekeek het van achter zijn keyboard allemaal een beetje van op afstand en liet de wilde uitspattingen volledig aan zijn uitgelaten collega’s over, maar zijn frisse orgeldeuntjes bleken wel degelijk bepalend voor de onbevangen sound van dit dynamische gezelschap. Palma Violets kon terugvallen op een pak splinterbommen van songs die in vol ornaat staan te blinken op hun verfrissende debuutplaat ‘180’.
De live uitvoering van quasi het volledige album bevestigde de stevige live reputatie die Palma Violets tot op heden al hadden verworven, daar is geen jota van overdreven. Het vuur sloeg aan met een jachtig “Rattlesnake Highway” en werd een klein uurtje later gedoofd na de punk opdonder “Invasion of the Tribbles”. Tussendoor een pak knetterende explosies meegemaakt met o.a publiekslieveling “Best of Friends” en “Johnny Bagga’ Donuts”. Met de dartele meezinger “14” ging het even de melodieuze kant op en ook dat was uiterst genietbaar.
De band gaf amper een klein uurtje van jetje op het podium van de AB. Juist daarom was deze set zo geweldig, het deed ons meteen terugdenken aan andere legendarische ultrakorte maar onbegrensd bruisende sets van prille Strokes en (daar zijn ze weer) Libertines. Dergelijke primitieve en onbesuisde sets van jonge bandjes in volle opmars zullen altijd onze meest dierbare concertervaringen blijven, daar kan geen Sportpaleis tegenop.
Palma Violets in de AB is voorgoed bijgezet in onze hall of fame van onvergetelijke concertjes.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar , die binnenkort hun debuut ‘ If you wait’ zullen uitbrengen . Muzikaal werd de sfeer van geheimzinnigheid rond de band nu onttrokken. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept. Mijmering van een weekendje Ardennen … ?!
London Grammar heeft de voorbije periode duidelijk nieuwsgierigheid gewekt , gezien er buiten een paar nummers weinig of niks geweten was van het trio. Ze laten hun luisteraars het zelf invullen . Missie geslaagd in tijden van massacommunicatie via het internet. Gevolg: de optredens in kleine pittoreske zaaltjes als deze van de Witloof Bar geraken dan moeiteloos vol!
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Die etherische inhoud kunnen we vanavond maar bevestigen door sterke songs als “Hey now”, die de set opende. Een minimalistisch nummer , die meteen kippenvel bezorgde en bepaald werd door die aparte , huiverende , sterke zang. Meer om zich hadden “Darling are you gonna leave me” door de elektronica en jambee. Ook “Shyger” en het gekende “Wasting my young years” , trouwens gescandeerd op de t-shirts in de merchandise! Verderop met “Strong” en “Metal & Dust” klonk het extraverter en borrelden de beats op. Overtuigend en origineel verpakt waren ook de twee covers: “Nightcall” van Kavinsky en in de bis “Wicked games” van Chris Isaak. Een geslaagde zet!
Muzikaal zit het erg goed bij het trio . Enkel nu de onwennigheid en de terughoudendheid wat overwinnen en het trio is zeer zeker gelanceerd voor een groter publiek . Het sfeertje van geheimzinnigheid is doorbroken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Een druilerige schoonheid kenmerkt de muziek van de in LA residerende jonge dame Julia Holter . Ze heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ en is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers. Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool , saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
En toch brengt ze ons steeds opnieuw met haar band naar een mooi vertoevende, onschuldige wereld. Een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment .
Goed gevonden was dan ook dat het een zittend concert werd , om ondergedompeld te worden in deze twee werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell en Joanna Newsom aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen , die het onvolprezen Britse Rip, Rig & Panic oproept. Op die manier worden we wat heen en weer geslingerd in haar songs als op “City appearing” , “Green wild” , “A true heart” en de twee “Maxim’s” , die ingetogen , opbouwend ; stuwend of voller en rijker klinken. “In the same room” en “Goddess eyes” besloten de set eerder op een toegankelijke , relaxte ontspannende wijze.
Julia Holter houdt van die klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft wordt door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes.
Ze werd voorafgegaan door de Columbiaanse Lucrecia Dalt , die solo opereert en even alternatief uit de hoek komt , met verwarrende dromerige en avantgardistische popliedjes , geleest op duistere , knisperende elektronica , soundscapes en basstunes . Bijzondere muziek hoorden we o.m. van haar plaat ‘Syzygy’ die duidelijk houdt van die experimenteerdrift .
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeer benieuwd naar de live reputatie van de Editors, was deze avond een must. Als men daar nog eens Balthazar bijkrijgt, wordt het helemaal mooi. En het moet gezegd, geen woord is er gelogen over de sterke live-performance van de vrienden uit Stafford. De indiepop/rockband, rustig mogen groeien op Werchter, op de site worden ze zelfs de officieuze “RW home band” genoemd, heeft dáár vooral het metier geleerd om een live publiek te leren bespelen. De grandeur van een festival hebben ze nu perfect weten te implementeren in volle zalen. Editors brengt Werchter een stukje dichter bij ons, gelukkig maar.
Balthazar, amuse van dienst met zin, want ze begonnen een kwartiertje vroeger dan voorzien, kweet zich uitstekend van z’n taak. Blijkbaar had Tom Smith hen aan het werk gezien, en raakte overtuigd van hun kunnen. Ook het feit dat ze ook al sterk aanleunen bij het indiepop/rockband-genre, zal wel een rol gespeeld hebben. Uit het feit dat ze een mooie podiumruimte kregen, en de daarbij horende verlichting, spreekt appreciatie. Het werd een soort van best-of, en dat was nodig ook. Zeker als je weet welke kleppers er achter het gordijn staan te wachten. De reactie van het publiek liet op zich wachten, en ging enkel bij “Fifteen floors” en “Sinking ship” echt vol mee. Maar who cares, als je een set mag spelen van 45 minuten voor +- 18000 man, mooi meegenomen toch?!
Bizar, leg ik een cd op van de Editors, dan jeukt het soms na een uur om toch maar weer die radiozender te verkiezen. Die ietwat monotone, doch warme stem, weet je. Blijkt nu net deze prachtige, volumineuze stem HET bindmiddel te zijn waardoor de jus pakt. Noem een aspect en ze beheersen het. Maar alles wordt zo gebracht dat het wow-effect blijft. De clevere opstelling en uitgekiende belichting van talloze spots, vlammenwerpers, vuurwerk, confetti, …Maar absoluut geen overkill.
Zo ook de zeer gevarieerde setlist. Er werd geput uit de albums: - The weight of your heart / The back room / An end has a start / In this light and on this evening / You are fading.
“Sugar” , welke z’n diepe stem accentueert, opende de reeks gepaard gaand met metershoge vlammen. Het publiek ging direct mee met “ Someone says”, “Smokers outside the hospital doors” en “Bones”. Aan de piano toonde Tom z’n extra talenten bij “ Eat raw meat”. “Two hearted spider”, “ You don’t know love” en “All sparks” passeerden vlot en onderhielden het tempo. Met “ Formaldehyde” hebben ze een ongeslepen diamant achter de hand.
De eerste, gematigde, massahysterie brak los bij “A ton of love”. Goed opgewarmd werd het stembereik getest bij “ Like treasure”. Het gaspedaal werd nog eens vol ingeduwd bij “ An end has a start” en “ Bullet”. Dat Tom z’n stem beheerst wordt duidelijk in “In this light en on this evening”. Dit nummer wordt gedeclameerd zowaar. “The phone book”, akoestisch, rolt de rode loper uit voor “No sound but the wind”. Solo op het podium, een enkele spot gericht, …Koude rillingen, haren rechtop, … onbeschrijflijk mooi. Een must see moment in een mensenleven.
Om direct daarna bij de keel gegrepen te worden door het krachtige“ Munich”. De prachtige ballades “ The racing rats” en “ Honesty , vergezeld met tonnen confetti, vormden een mooie, waardige afsluiter.
De encore begon met “Bricks and mortar”. Het zware “Nothing” werd begeleid door een heel arsenaal spastische bewegingen van Tom en een prachtig neerdalend vuurwerk. Wat het ietwat donkere nummer oplichtte en toch benadrukte. De totale anarchie, gepaard met massahysterie, kon losbreken bij “ Papillon”. Een langere versie, maar dit nummer kon blijven duren, geen mens die er om maalde. Mede ondersteund door alles wat er voor handen was. Op het aantal lux werd niet gekeken en de onophoudend spuwende vlammenwerpers gaven dit nummer de nodige grandeur.
Je hebt groepen die schitteren op festivalpodia, maar door de mand vallen in concertzalen. Deze jongens hebben daar totaal geen probleem mee. Door al hun ervaring en knowhow weten zij perfect wat te doen. Dosering is volgens mij het sleutelwoord. De setlist, belichting, arrangementen, stembeheersing, podium act, vlammenwerpers en confetti …
De show bevat alles, maar alles mooi geproportioneerd. Samen met een evenwichtige setlist, vormt dit de ideale symbiose om een coup te plegen op de concertzalen. Iemand die nog nooit de kans kreeg om ze aan het werk te zien op een festival, kan nu gerust naar de zaal. Bijna niemand die hen dat voordeed.
Editors on tour, of is het RW home band on tour?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4273
Organisatie: Live Nation
Warpaint
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Warpaint zal begin 2014 haar tweede album op de wereld loslaten. Om hun debuut ‘The Fool’ te evenaren zal het vrouwelijke kwartet echter straf uit de hoek moeten komen, want die eersteling is nog altijd één van onze favoriete platen van de afgelopen jaren. Eerste single en voorproefje “Love is To Die” borduurt alvast voort op de hypnotiserende sound die ze tentoonspreidden op hun debuut.
Het Gentse indiecollectief Horses kreeg de opdracht om het publiek op te warmen, maar slaagde daar niet helemaal in. “Dark Darker” zorgde met zijn uitwaaierende gitaarlijnen en warme, melancholische toets nochtans voor hoge verwachtingen. De rest van het materiaal klonk echter te klef, te standaard, te zoet. De creativiteit die hun grote voorbeelden (Sparklehorse, The Flaming Lips, My Morning Jacket) wel hebben, hoorden wij niet terug bij Horses. Ook wanneer de band tijdens het laatste nummer een versnelling hoger schakelde, wist ze niet te overtuigen. Instrumentaal zat het echter wel snor, frontman Bert Vliegen werd begeleid door vier uitstekende muzikanten. De brave sound van de band kan er voor zorgen dat Horses door een groot publiek gesmaakt wordt, maar voor de liefhebbers van iets experimentelere muziek was dit toch maar een lauw voorprogramma. Nochtans hoorden wij wel dat de groep voldoende potentieel in huis heeft, in se zijn het stuk voor stuk prima songs, die echter gebaat zouden zijn met een iets minder gepolijste aanpak.
Warpaint begon een kwartiertje te laat aan hun set, maar maakte dat goed door een dijk van een optreden neer te zetten. Stuk voor stuks namen de songs je langzaam bij de lurven. De dreinende baslijnen, bezwerende drums en hemelse samenzang waren haast onaards. De donkere postpunk van Siouxsie and The Banshees ging een perfect huwelijk aan met de etherische schoonheid van Cocteau Twins en hun bastaardkind bezorgde het publiek een ijle koortsdroom van anderhalf uur.
De nieuwe nummers die ze speelden pasten perfect tussen hun oud materiaal, al klonken ze misschien iets luchtiger en dansbaarder. Maar goed, bij een band als Warpaint, gaat het meer om het totaalplaatje dan om de individuele songs. Dat het optreden desalniettemin nog enkele gigantische hoge pieken haalde, spreekt enkel in het voordeel van de groep. Afsluiter van de reguliere set, “Elephant”, was een gigantische pletwals die je finaal in stukjes hakte. De euforische baslijn denderde langs de elegante gitaarrif, terwijl Emily Kokal als een bezetene gif spuugde. In de jamsessie die erop volgde ging de band genadeloos een dodendans aan met Satan, waarbij die laatste na afloop verslagen moest afdruipen. Het publiek hing aan de lappen van het kwartet, smekend om meegenomen te worden naar Warpaints eigen ondermaanse universum. Het contrast kon niet groter zijn toen Kokal alleen terug het podium opkwam en het liefelijke “Baby” inzette. Het is die schizofrenie van de band die hen tegelijkertijd zo verleidelijk maakte. De overgang tussen beide gezichten verliep bovendien zo onopvallend dat je blindelings het pad bleef volgen die de groep had uitgestippeld.
Zelfverzekerd, maar omhuld met een mantel van mysterie, baande Warpaint zich een baan door de set, het publiek meteen bij de kladden grijpend. ‘Now I Got You In The Undertow, Nobody Ever Has to Find Out What's In My Mind Tonight’ is dan ook een stuk tekst dat de avond perfect samenvatte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4265
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Crystal Fighters - Een avond vol ambiance
De indierockers van Crystal Fighters stonden op Allerheiligen in de Vooruit in Gent. De band met Spaanse en Engelse wortels bezorgde de uitverkochte concertzaal een spetterende show, waarbij de zweet- en weedlucht de neus in werden geboord.
Zanger Sebastian Pringle leek vooral door dat laatste in de zevende hemel. Hij had zelf duidelijk niet van dit rookgerief af kunnen blijven. Gekleed in een raar soort maharadjalaken was hij de exponent van de gekte van deze muzikale hippies, al liet de halfnaakte Graham Dickson zich ook van zijn beste kant zien.
De set werd ingezet door “Solar System” van debuutplaat ‘Star of Love’. De lange elektronische intro werkte versnellend en toonde dat de Crystal Fighters het zagen zitten. “Follow” – een ander nummer van die sterke debuutplaat – volgde en de uitvoering van de knappe frontzangeres was dik in orde.
Daarna was het tijd voor “LA Calling”, de eerste keer dat we een plaat van ‘Cave Rave’ te horen kregen. De sfeer zat er zeker in, toch leek het af en toe een beetje op automatische piloot te gaan. Het bleek echter een soort van opwarming te zijn voor wat nog moest komen. Bij “Separator” schakelde vooral de percussie een tempo hoger en dat trok iedereen in de zaal mee.
“You and I” is een monsterhit die het verdient er één te zijn. We kregen een uitvoering met panache te horen, die bovendien verschillend is van die op de plaat. “Plage” ging er onmiddellijk achteraan. Het maakte het feestje compleet. In plaats van daarna wat rustiger aan te gaan doen, rockte Crystal Fighters stevig door met een andere topper van ‘Cave Rave’, “Are we one”. En ja, dat was met springen, enthousiast handengeklap, alle armen omhoog en een meezingend publiek. De vrolijkheid van de band straalde af op het overwegend jonge studentenvolkje. Met de glimlach konden we nog luisteren naar “Love Natural”, “In the Summer” en “At Home”. Tijdens dat laatste nummer werden publiek en groep even één dankzij een gezamenlijk zangmomentje.
De Crystal Fighters permitteerden zich nog een langgerekte pauze voor de bisnummers, terwijl de fans bleven schreeuwen om meer. De heerlijke elektropop van “I Love London” toonde aan dat de band vol zit met talentvolle en veelzijdige instrumentalisten. “Wave” was een hoogstaande afsluiter van een avond vol ambiance.
In Gent kreeg men dus een geëvolueerde ‘Crystal Fighters’ te zien, die in het echt ruiger klinken dan op de plaat. Altijd fijn om te horen dat de nummers tijdens het optreden nog meer kracht krijgen dan de studioversies. Kortom, deze band was een voltreffer van formaat, waardoor we graag werden geraakt.
Organisatie: Democrazy, Gent
Florence Welsh (Florence + The Machine) heeft er een jongere zus bij ! Lizzy Plapinger, vormt samen met haar partner Max Hershenow Ms Mr (uitgesproken als "Miss Mister") en deelt met de beroemde Florence een krachtige, diepe stem en creëert een wereld van donkere , lumineuse kanten ... De muziek is 'dark', een beetje plechtig, maar heeft ook trip-hop en zelfs commerciële pop accenten. Afkomstig uit New York zijn ze en op hun naam hebben ze een EP , maar ook een eerste album, ‘Secondhand Rapture’, die ophef maakte in mei 2013.
Bijna een jaar na hun concert in de Witloof Bar, komt het duo terug naar de Botanique, maar deze keer in de grote zaal, en uitverkocht zelfs! "Last year we played in the basement, and this year, we're playing in the main hall: it's an upgrade for us!", zegt Lizzy Plapinger bij het begin van de show. Dit is trouwens de eerste van hun Europese tour, die volgt op een reeks van gigs in Noord-Amerika .
Het zijn natuurlijk de nummers uit ‘Secondhand Rapture’ die de meerderheid van de setlist vormen, plus twee covers: een stukje van de Arctic Monkeys ("Do I Wanna Know") en een stukje van LCD Soundsystem ("Dance yrself Clean").
Meteen zijn we onder de indruk van de 'présence' en de ‘naturel’ van Lizzy Plapinger. Haar indigo blauw haar en zwarte blouse, versierd met gouden borduurwerk, schitteren in het licht en haar glimlach is een zonnestraal op het podium. Vanaf het begin verleidt ze ons met haar gevoelige pop en haar buitengewone stem.
"Bones" , het eerste nummer van de plaat , opent logischer wijze de set. "Dig Up the Bones but Leave the Soul Alone" is nu al een memorabel cult refrein; de ganse compositie baadt in een subliem symfonisch, bijna tribal sfeertje. We denken natuurlijk aan Florence + The Machine , maar ook aan Lana Del Rey en HAIM .
Op het podium wordt Lizzy (MS) vergezeld door haar partner, Max (MR) op keyboards en 'backing vocals', Curtis Nystrom op bas/synths en Zach Nicita op drums vervoegen het duo.
Het geluid is gewoon perfect en de stem is prachtig verweven in de mix .
Na "Bones" zet "No Trace" de symfonische sfeer verder terwijl "Salty Sweet" soul en bluesy accenten biedt. De mooie Lizzy zwaait op de ritmes van Zach Nicita en het publiek reageert enthousiast ! "BTSK" leidt naar een eerste pauze in het concert en het duo brengt dit ontroerende lied zij aan zij. "Fantasy" en "Think of You" tonen openlijk de ‘mainstream pop’ kant van het duo en op bepaalde momenten denken we aan Katy Perry of zelfs Taylor Swift.
Na de cover van de Arctic Monkeys en de zeer boeiende "Head Is Not My Home", spelen de New Yorkers het erg ontroerende "This Isn't Control". De orkestraties en het glockenspiel zijn het magisch decor voor de prachtige , mysterieuze melodie. De magie blijft bij "Dark Doo Wop" en "Ash Tree Lane", waarin Ms Mr z’n veelzijdig, breder palet toont van arrangementen .
Tijdens de cover van LCD Soundsystem, verlaat Max Hershenow zijn keyboards en komt hij dansen samen met zijn partner vooraan het podium, tot grote vreugde van de fans. "Wij hebben het beste voor het einde gehouden", kondigt Lizzy dan aan, en het is "Hurricane" , waarschijnlijk hun mooiste compositie, die de set besluit. Een sterke ritmiek, heerlijk 'donkere' harmonieën en een heldere melodie: het is duidelijke een hit, die ingenomen, intelligent klinkt!
De groep, die nooit ‘encores’ geeft, verlaat dan voorgoed het podium, tot grote ergernis van de fans.
'In a nutshell' hebben wij een geweldig emotioneel geladen concert gezien . Het was een oprecht plezier om het duo te zien spelen. Minpunt: het visueel aspect was een beetje beperkt (geen video's,...), zeker als je weet dat het duo enorm veel belang hecht aan videoclips en aan design. Tja, de volgende keer dat de Ms Mr genieën naar Brussel terugkeren, is de kans groot dat de Bota te klein wordt en kan alvast de kaart van meer show getrokken worden !
Support-act - Outfit, een band uit Liverpool die psychedelische 80s-pop speelt.
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Botanique, Brussel
Suede , een oude Britpop glorie , was opnieuw te zien in ons land… De groep werd eerder beloond met de prestigieuze ' Best Engels -groep ' van Melody Maker in 1991 , na amper één single te hebben uitgebracht , brak met hun gitarist Bernard Butler in 1994, na het grootse album ‘Dog Man Star’, een nineties klassieker. Richard Oakes verving hem.
Suede heeft vele watertjes doorzwommen … Gesplitst in 2003, nam de charismatische leider Brett Anderson, de tijd voor wat solowerk en enkele projecten. De groep besliste echter om in 2010 een nieuwe poging te wagen, enkel voor de live-optredens. In 2011 en 2012 zwierven ze van festival naar zaal om dan toch in 2013 een nieuw album aan te kondigen. Terwijl Blur en de Pixies trachtten een of andere single uit te brengen, bracht Suede ‘2.0 Bloodsports’ uit, bijzonder goed ontvangen door de critici; ze hoefden zich niet te schamen in vergelijking met hun originele albums.
Suede heeft een trouwe fanshare . De AB zat dan ook bomvol en was uitverkocht. Interessant om te weten was dat deze livegig ging worden opgenomen , een live-registratie voor een volgend album . Men verwachtte dus een epische avond… en dat werd het ook!
De set begon in ‘alle douce’ en zachtmoedigheid’ van “Europe is our Playground”, een zacht, sensueel nummer, gekenmerkt van vertrouwde Suede ritmes en riffs . “Barriers” legde het verband tussen het nieuwe en oude Suede , een bewijs van een perfecte mix in hun repertoire. Het publiek is extatisch terwijl Brett verwoed danst. “Snowblind” is het eerste gracieuze moment , zijn “hoo hoo hoo” weerklinken op majestueuze wijze . “It starts and ends with you” laat je hart sneller slaan, de parketvloer stuitert samen met ons op de ritmes.
“Filmstar”, “Trash”, “Animal Nitrate” volgen elkaar in een razend tempo op . De sfeer is broeierig. We ondergaan een kleine bijna doodservaring tijdens “We all watch them burn” en “We are the pigs’ , die ons in een bedwelmende trance brengen . “ He is gone”, een ode aan de overleden vader van Brett, schroeft het tempo terug . Het publiek kalmeert en gaat mee op in dit intens beleven. Hij maakt ons bewust van deze allerheiligendag; “Still life” is een 2e moment van gratie! De groep sluit de set met een trilogie van het eerste uur af, “So Young”, “Metal Mickey” en de “Beautiful Ones”. Een muzikale ervaring als een delier aanvoelen …
Zelden zo’n trance gezien in de AB. De ritmiek en de grooves waren opzwepend , aangevoerd door de echte volksmenner Brett Anderson, die zich compleet gaf , zong , danste en het publiek in z’n greep hield. Je voelt dat hij houdt van wat hij doet, en dat hij graag op de scene staat.
Suede bezorgde ons een uitermate spannende avond . Kijk , dit was voor mij alvast één van dé concerten van het jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Lina Chiefalo - Vertaling Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Teleman - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4264
Suede - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4255
Organisatie: Live Nation
Queensrÿche - Na hun eerdere passage op PPM Fest in april 2013 in België, had de Amerikaanse progressieve metalband Queensrÿche opnieuw een show in hun agenda gepland in Belgenland, meer bepaald in de Brielpoort te Deinze. Zoals de meesten wel zullen weten zijn er 2 actieve Queensrÿche(s) op deze aardbol die hun kunstjes op het publiek loslaten, nl. de band waar Geoff Tate mee toert, en de band (die dus in Deinze aanwezig was) met de oudgedienden Rockenfield, Jackson en Wilton. Als vervanger van de originele frontman Tate werd Todd La Torre (ex Crimson Glory) in 2012 aangetrokken, dus tijdens de breuk en het ontstaan van de 2 verschillende bands. Een rare en uiterst zeldzame situatie als je het mij vraagt, maar barsten tussen bandleden kunnen dus zo'n situaties uitlokken hehe.
Terug naar het optreden nu...terwijl de support bands 'Methusalem', 'After All' en 'Max Pie' reeds hun show hadden afgewerkt, was het ongeveer 21u15 toen de lichten op het podium werden gericht om de show af te trappen. Bij aankomst aan de Brielpoort in Deinze had ik al direct in de mot dat er niet al te veel volk was afgekomen naar deze zaalshow, maar ik had toch meer dan een 500-tal personen verwacht. Inderdaad, ook na de support bands kon je kiezen of je nu op een halve meter van het podium wou staan, of helemaal achteraan rondom de bar. Spijtige zaak dat er veel lege plekken te bespeuren waren tussen het publiek, maar de Amerikanen lieten het niet aan hun hart komen!
En de eerste verrassing van de avond was een feit: Queensrÿche trapte af met hit nummer 1: “Queen of the Reich”, inderdaad, zo'n nummer dat je eigenlijk pas verwacht tijdens de bisronde. De stem van Todd kon gemakkelijk de hoge uithalen aan die bij de muziek vereist zijn en gehuld in een jasje en bijhorende zonnebril bezorgde hij het publiek met dit openingsnummer meteen de nodige vreugde. Reeds 13 studio albums werden uitgebracht, maar voor mij persoonlijk is het ultieme conceptalbum ‘Operation: Mindcrime’ mijn favoriet! En uiteraard werden enkele nummers uit deze klassieker ten hore gebracht zoals "Speak", "The Needle Lies", "My Empty Room" en de meezinger "Eyes of a Stranger". Het nummer "Empire" van het gelijknamig album mocht uiteraard ook niet ontbreken op de setlist.
In het jaar 1984 werd het debuutalbum ‘The Warning’ uitgebracht en met een tournaam als 'Return to History' kreeg deze plaat het meeste aandacht want het merendeel van de nummers vandaag waren uit dit album geselecteerd. Denk hierbij maar watertandend aan hits als "En Force", "Child of Fire", "Warning" zelf, "NM 156", "Roads to Madness" en afsluiter van deze avond: "Take Hold of the Flame".
Oh ja, ook meezinger "Jet City Woman" mocht niet ontbreken en werd dus logischerwijs als bis-nummer gebracht.
Een aangename avond, waarbij vooral opviel dat zanger Todd la Torre moeiteloos de plaats van Geoff Tate heeft overgenomen en er duidelijk chemie tussen de bandleden zichtbaar is! Heel leuk en verzorgd optreden, enkel spijtig van het beperkt aantal toeschouwers :(
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4262
Organisatie: R-Mine Productions
Een uitverkochte Orangerie vanavond. Dat had ik niet verwacht. Blijkbaar is Half Moon Run dan toch een stuk beter gekend dan ik had verwacht. Misschien ook goed dat het herfstvakantie is, want het een groot deel van het publiek dat zich aandient in wel zeer jong.
In afwachting van het optreden horen we Neil Young door de boxen schallen: dat schept al direct hoge verwachtingen. Half Moon Run laat er geen gras over groeien. Ze blazen de set op gang met een nummer met een wel heel dansbare groove. De toon wordt direct gezet en de zanger laat er weinig twijfel over bestaan: hier staat een echte frontman. Zijn stem klinkt nagenoeg perfect, als een mix tussen Jake Bugg en Tom McRea. Maar muzikaal klinkt het toch anders dan deze twee.
Half Moon Run schippert het gehele optreden tussen dansbare indie-rock en semi-akoestische ballads, zonder dat het ooit te klef of te melodramatisch wordt. Gooi er af en toe nog een snuifje Kurt Vile bovenop en je krijgt al een beeld van hoe het geheel klinkt.
De Botanique maakte op hun website nog gewag van raakpunten met Mumford & Sons en of Monsters and Men, maar dat bleef ons gelukkig bespaard. Geen wannabe commerciële country, maar wel catchy en toegankelijk en met heel veel gevoel gebracht. De zanger bracht menig vrouwenharten sneller aan het slaan, maar ook het mijne liet hij wat sneller kloppen. Hij sprak het publiek in perfect Frans toe en dat kon op veel bijval rekenen.
We werden ook getrakteerd op enkele nieuwe nummers en die kunnen allemaal zo op de radio. Op welk net hoor ik u vragen? Wel, volgens mij is dit een van die weinige bands die zowel op StuBru, Radio 1 als MNM een plaatsje kan veroveren. Als ze dan ook nog eens een mondharmonica bijhalen, dan kan het voor mij al helemaal niet meer stuk.
Als toemaatje krijgen we nog een volledig akoestisch nummer, dat het publiek het zwijgen op legt en afsluiten doen ze met een fenomenaal bluesnummer dat ons als shakend en met weemoed de nacht in stuurt.
Een hele goeie frontman, een hele goeie zanger, een hele goeie band. Meer moet dat niet zijn om een avond in de Botanique perfect te laten verlopen. Meteen is het ook duidelijk waarom de zaal volledig uitverkocht was. Het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn dat ze in een ‘kleine’ zaal te zien zijn. Deze heren horen thuis op een groter podium en volgens mij zullen ze daar zeker raken. Volgend jaar de AB uitverkopen heren? Ik mag het hopen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Vanavond mocht Midlake ons ontvangen in een volledig uitverkochte Rotonde. En dat is volgens mij meer dan terecht. Zeker als je weet dat ze eerder dit jaar al redelijk overtuigend de Club op Pukkelpop inpalmden. Toen speelden ze ook al met de nieuwe zanger, dus echt nieuw is hij ook al niet meer.
Eerst nog wat tijd vrijmaken om het voorprogramma ook mee te pikken; Benoit Lizen. Een jonge Belg die zijn kans krijgt voor een groter publiek. De zaal is al aardig volgelopen om hem aan het werk te zien. Benoit is een singer-songwriter met een prachtige, gebroken stem. Hij doet het helemaal alleen op het podium, ‘Me and my gitar’, zoals de groot dichter Tom Dice zou zeggen. Hij legt de gehele Rotonde het zwijgen op met die stem en die gitaar. Hij tovert een walsje uit zijn ukelele, gebruikt zijn mond al trompet,… Maar het mooiste blijft toch die prachtige stem. Een ruwe diamant dus, waar er nog wat werk aan is, want de nummers zijn nog niet al te sterk. Maar kan wel schitteren.
Een uitverkochte Rotonde, dat houdt in dat heel weinig plaats is voor mensen die ietsje later binnen komen. Gelukkig laat de security mij er nog langs de zijkant in, waardoor ik perfect aan het podium geposteerd sta. Niet dat de band zien heel belangrijk is, want eerlijk is eerlijk, om de show is het hen niet te doen. Geen spectaculaire lichtshow of entertainende danspasjes. Nee, enkel de muziek is belangrijk. En die muziek, dat is americana van de bovenste plank. Met de muziek pakken ze heel de Rotonde in, zonder probleem. Met hun weldoordachte en perfect opgebouwde songs weven ze hun eigen web en spreiden dit over het publiek uit. En dat laat het publiek zich zeker wel bevallen. De warme americana slaat zeker aan. En die warmte stralen ze maar wat graag uit. De accenten liggen ook perfect: een gitaarsolo hier, wat meerstemmigheid daar,… Alles klinkt zoals het moet. Ook de slide-gitaar mag natuurlijk niet ontbreken. Die neemt af en toe de zangpartij over. Denk bij Midlake zeker niet aan saaie, slaapverwekkende semi-folk, want dat doet de band geen eer aan. Ze halen soms zeer stevig uit, maar perfect getimed, zoals alleen de groten binnen dit genre kunnen. Een perfecte balans die je bij de keel grijpt, dan weer zachtjes streelt. Mooie muziek, de beste manier om dit te omschrijven.
We worden bij het laatste nummer nogmaals verwent door de sologitarist die een prachtige partij neer zet. Hij laat zijn gitaar schreeuwen, zingen, huilen,… zoals alleen de groten dit kunnen. Een laatste nummer dat van mij gerust nog uren mocht duren. Te zien in de AB nog op 2 maart! Maar daar wacht alweer de nacht en het ruige Brussel. De buitenwereld weer in, op weg naar een volgend muzikaal hoogtepunt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Benoit Lizen - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4254
Midlake - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4253
Organisatie: Botanique, Brussel
Chelsea Wolfe – Russian Circles – Spannende dubbelaffiche
Chelsea Wolfe – Russian Circles
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Nederlands 
Français 
