Na ruim 16 jaar stilte komt Dead Can Dance terug op het voorplan , een return met een grote R. Letterlijk was er vorig jaar de herrijzenis met een nieuwe plaat ‘Anastasis’, en live moesten ze niet onderdoen , want in september ll speelden ze een imponerend , indrukwekkend , loepzuiver optreden in het KC, Brussel. De overdonderende respons bracht hen nu naar een grotere club als Vorst Nationaal , met opnieuw het bordje ‘uitverkocht’ , meer zelfs ze zullen op een paar zomerfestivals te zien zijn, weliswaar niet in ons landje , maar o.m. op Festival Nîmes (Fr), Roskilde (Denemarken) en Rockwave (Griekenland).
Iets apart is de muziek van Dead Can Dance toch , geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80 ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en een Chinees hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende (glossolalie) (sirene) zang van Gerrard en de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats . Een subtiele, symfonische aanpak , moeilijk ergens onder te klasseren , een Orientaals geluid , ondersteund van een prachtige lightshow die een breed publiek weet aan te spreken . Nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen , was dit Muziek om weg te dromen bij sterrenhemel en onder volle Maan , zei de persoon naast mij en gelijk had hij na de twee uur durende set van Dead Can Dance , met een vierkoppige begeleiding , waaronder twee percussionisten .
We waren sterk onder de indruk van de pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . In het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
We waren meteen verkocht op “Children of the sun” en “Agape” , twee nummers van de nieuwe cd , waaruit natuurlijk rijkelijk geput werd . Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid , de schoonheid die in de nummers schuilt , de gezamenlijk en wisselende zangpartijen . Het publiek kon het enorm waarderen , vooral als Lisa Gerrard in de picture kwam . Ook de repeterende , opbouwende gitaarlijnen en het getokkel tilden het niveau van de songs naar boven , zoals het donkere etherische “Kiko” . In een song als “Amnesia” schuilde de dreiging en daarmee had je het eerste half uur een reeks nieuwe songs gehoord . Afwisselend in de set kwamen de oudere songs als “Rakim” en “Nierika” , die een filmisch bezwerend karakter hadden ; of de sober, ingehouden “Sanvean” en “The host of Seraphim”, vocale hoogstand van Lisa Gerrard, die zo kon geplukt worden uit de zondagsmis. “Ime Prezakias” was een oud Grieks nummer , en “All-in good times” besloot het eerste deel van de set, als een lichte frisse windbries, die zich een weg baande in de grote zaal.
Magie straalde het combi ongetwijfeld uit en we kregen op die manier een reeks variabelen te horen . In de bis kwam die world, Keltische sounds en die neoklassieke Middeleeuwse folk wat meer op het voorop als “The ubiquitous Mr Lovegrove” en op de definitieve afsluiter “The return of she-king” . Tussenin twee sterke covers die Dead Can Dance groots maakten, een helder indringende , “Dreams made flesh” van Lisa Gerrard , gehaald van de This Mortal Coil producties , en een innemende “Song to the siren” (origineel van Tim Buckley , maar ook al op de compilatie van This Mortal Coil met Cocteau Twins te vinden!), van Brendan Perry .
Wat een geslaagde terugkeer van dit duo ! Muzikale subtiliteit , finesse , schoonheid en klasse wat we hier gepresenteerd kregen . Dit is een band die zeker op een Festival Dranouter ten volle tot z’n recht zou komen onder de zomerzon in het Heuvelland . Volgend jaar misschien !?
Organisatie: Live Nation
Nostalgische hoogdagen binnen de retrorootsrock …Na Neil Young & Crazy Horse en het komende concert van Patti Smith houden andere americanarockers twee keer halt in de AB, The Black Crowes van de van de broers Robinson ,die twee jaar terug tekenden voor een geslaagde return op Blues Peer . Hun diep in de Amerikaanse seventies gewortelde sound overtuigt met soul, blues, gospel invloed en leverde toen drie schitterende platen op , ‘Shake your money maker’ , ‘The southern harmony and musical companion’ en ‘Amorica’; die hen naar alle grote festivals bracht , zelfs tot afsluiter. In hun ruim 20 jarige carrière refereert de band graag naar die periode van de early 90s , en ook vanavond live werd gretig de klok teruggedraaid in dat materiaal.
‘Spelen en uitvoeren’, want de band houdt ervan de nummers uit te spinnen in lekkere vettige, slepende, groovy jams , en dan kwam je uit op de sterkte van o.m. een snedige “High head blues” en intens sfeervolle, broeierige “Wiser time” en “Thorn in my pride”. De gitaristen Rich Robinson en Jackie Green wisselden af in de solopartijen, de ‘70s toetsen en drumpartijen hitsten op en kleurden de sound. En Chris zette blootsvoets en losjes danspasjes in , de ogen gesloten, de handen half gestrekt en de vingers vooruit met een licht heupwieg. Een nauwe band in ‘campfire stijl’ sloot hij vriendelijk en glimlachend met z’n publiek . Ze waren dus een ‘brave world’ ingeslagen waar het heerlijk genieten was, die liefdevol met een handvol covers nog wat meer elan kreeg o.m. van Traffic “Medicated goo”, waarvan de psychedelica afdroop, of een scherpe “Hard to handle” (Otis Redding ) waaromheen “Hush” (Billy Joe Royal/Deep Purple) werd geweven .
We hadden te maken met fris, meeslepend en gedreven ‘on the road’ songs , die een boost kregen door de herkenbaarheid van directe emotievolle songs “Jealous again” ( opende de set) en “Hotel illness”, aangevuld met het ruwe “Thick’n thin” , de rock’n’soul van “Soul singing” en het dromerige deels semi-akoestische “She talks to angels”, dat schitterend aanzwol .
De ruimte voor de soli en het instrumentarium werd uitermate geapprecieerd, en het onthaal was sterk! Na anderhalf uur was er een korte adempauze en een van onder het stof gehaalde “Oh sweet nothing (Peace anyway)” van de VU , gedragen door de vocals van broer Rich, zette de bis in . Tot slot kon een gevoelig op gospel geleest “Boomer’s story” de set vervolledigen.
Een vijftiental songs in twee uur tijd leverde een uiterst genietbare retrorootsrockende nostalgische trip op van de broers Robinson , die over een hechte, goed op elkaar ingespeelde groep beschikt en houdt van uitgesponnen liveshows vol jams.
The Black Crowes leverden een potje top americanasoulbluesgospel!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/black-crowes-21-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Er was een behoorlijk grote aanhang met ze meegereisd, die zich waarschijnlijk te pletter amuseerde, maar op mij liet opener Bunny Bartender uit Moorsele geen te overweldigende indruk na. Het begon nochtans niet onaardig met een pittige instrumental waarin wat surfinvloeden doorschemerden. Wat volgde was erg Brits klinkende rock, die tijdens de betere momenten wat aan Gallon Drunk deed denken, met een zanger die zijn teksten meer declameerde dan zong. Een beetje zoals Mark E. Smith maar dan zonder diens typische nijdigheid. Na een tijdje bleek die zang voor veel te weinig variatie te kunnen zorgen en bleef de band wat ter plaatse trappelen. Jammer want de gitaar van Wim Wallays mocht best gehoord worden.
The A-Bones is de groep rond het echtpaar Billy Miller en Miriam Linna, tevens bezielers van het label Norton Records dat zich vooral bezighoudt met rauwe fifties en sixties rock-'n-roll reissues. Billy zag Miriam voor het eerst toen ze drumde bij The Cramps in 1976 maar een eerste daadwerkelijke ontmoeting vond een jaar later plaats tijdens een platenbeurs waar Billy zijn toekomstige een exemplaar van ‘You must be a witch’ van The Lollipop Shoppe (met Fred Cole van Dead Moon) uit 1968 aansmeerde. Het klikte meteen en na het eerst met de rockabillyband The Zantees geprobeerd te hebben richtten ze uiteindelijk in 1983 The A-Bones op, genoemd naar een nummer van The Trashmen. Na zo'n tien jaar lijkt de groep te zijn uitgespeeld tot in 2009 een nieuwe plaat (‘Not Now!’) verschijnt. Sindsdien treden ze weer regelmatig op en een gunstige wind bracht ze op 18 juni voor een eenmalig Belgisch concert naar de 4AD.
Toen ze het podium betraden bleken ze geen saxofonist (geen onbelangrijk element op hun platen) bij te hebben maar drie jaar geleden, toen ik ze in Utrecht zag, was dat ook al zo en toen deed dat absoluut geen afbreuk aan hun muziek. Iets meer verontrustend was de afwezigheid van gitarist Bruce Bennett. Die kon de tour niet volledig meereizen en voor het resterende deel had Billy Miller wat rondgebeld op zoek naar een vervanger. Eerste keuze was Mick Collins (dat zou wat geweest zijn!) maar die had een optreden met The Gories. Tweede keuze was King Khan die ook verhinderd was maar die stuurde Miller wel door naar ene Dale MacDonald en dat bleek achteraf een perfecte keuze (dank u King!). Dale MacDonald, die tegenwoordig blijkbaar in Berlijn woont, zou je kunnen kennen van obscure bands uit Montreal als The Cockroaches, Chocolat of Hell Shovel maar zal toch vooral dankzij The Demon's Claws bij sommigen een belletje doen rinkelen.
The A-Bones zaten meteen op kruissnelheid met het schitterende "Bird doggin' ", mijn favoriete Gene Vincent-song. Toen al kon mijn avond niet meer stuk! Het was de start van en set vol enorm aanstekelijke rock-'n-rollsongs, meestal covers van obscure nummers uit de jaren '50 en '60 terwijl ook hun eigen songs klinken alsof ze in die periode het levenslicht zagen. Vol vuur en overgave gezongen door Billy Miller die in de loop der jaren een flink tonnetje heeft gekweekt maar daarom niet minder enthousiast over het podium struinde. Ruggengraat van de band was de onverstoorbare bassist Marcus ‘The Carcass’ Natele en de wild meppende Miriam Linna die tevens voor de hitsige en/of kirrende achtergrondgeluidjes zorgde. Een groot zangtalent kun je haar bezwaarlijk noemen maar de paar nummers die zij mocht zingen (of mekkeren) vielen niet eens uit de toon. Maar de verrassing van de avond was een briljante Dale MacDonald. De dag voordien The A-Bones voor het eerst ontmoet, de dag zelf wat gerepeteerd met ze in de bunkers van de 4AD en 's avonds dan het eerste optreden met The A-Bones! Maar die wat onmogelijk lijkende proef doorstond hij glansrijk. Bescheiden en verlegen, maar dat was hij ook bij The Demon's Claws, en slechts af en toe spaarzaam glimlachend naar Miriam Linna. Absoluut geen Bruce Bennett die veel smeriger uithaalt, het grote gebaar niet schuwt en zo eigenlijk eerder zijn tegenpool lijkt. En toch miste ik Bennett geen seconde want de vintage rock-'n-roll klinkende gitaar van Dale paste evenzeer in het plaatje van The A-Bones. Ik vermoed zelfs dat de spanning om met een nieuwe gitarist te spelen ook de rest van de groep extra impulsen gaf. Het zorgde alleszins voor dampende rock-'n-roll, niets spectaculairs maar songs als "World's greatest sinner" (Frank Zappa), "Betty Lou got a new tattoo" of het onvermijdelijke "Wooly bully" bleken onweerstaanbaar.
"Niets meer dan een party" zou je heel oneerbiedig kunnen roepen. Een party, zeker dat, maar dan één van het soort die je nergens nog vindt terwijl The A-Bones ervoor zorgen dat die oude vergeten rock-'n-rollsongs (of de rock-'n-roll tout court) een nieuw leven krijgen. Niet onbelangrijk in deze tijden waarin recyclage steeds meer een noodzaak wordt.
Het is nog wat vroeg om, zoals ik iemand hoorde opperen, van het optreden van het jaar te spreken maar dat ze dicht zullen eindigen staat nu al vast.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-a-bones-18-06-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het is nu wel heel duidelijk dat The Killers, ooit een vinnig bandje, al hun pijlen gericht hebben op de stadions en grote festivalpodia. Ze hebben met ‘Battle Born’ een plaat uit die stijf staat van de Las Vegas kitsch en waarop een opgezwollen sound het gebrek aan goede songs moet verdoezelen.
In Vorst pakten ze uit met een bombastisch geluid, een kitscherige show en een jukebox verpakking voor quasi al hun songs. Het moest en zou een feestje worden waarbij gretig (onophoudelijk zelfs) in de handjes werd geklapt worden en volop werd meegezongen. Niets voor ons, want wij gaan doorgaans naar een concert om een lekkere pot rockmuziek te horen, karaoke is nooit echt ons ding geweest. Het gros van het volk had er blijkbaar helemaal geen erg in en vond alles fantastisch, ook al was het geluid, zeker in het begin van de set, van een erbarmelijke kwaliteit.
Wat voor een brompotten zijn wij eigenlijk om een luid meejuichende menigte tegen te spreken. Het volk kreeg immers wat het wou, een goed geoliede hitmachine, een razend tempo en een bedrijvige frontman Brandon Flowers die Regi- gewijs de mensen in de juiste sfeer bracht. We hadden bij momenten het gevoel dat we hier op een Ketnet happening waren.
We moeten The Killers wel toegeven dat ze onmiddellijk in hun opzet slaagden, want het boeltje ontplofte al meteen met als startschot één van hun grootste prijsbeesten “When You were young”, een song die nochtans erg leed onder het gevreesde bunkergeluid van Vorst Nationaal, doch wij waren blijkbaar de enige die daar last van hadden. Een handvol melige songs uit die nieuwe plaat wakkerden ons sceptische gevoel alleen maar aan en toen The Killers een botsauto-versie van “Shadowplay” brachten, compleet met imposante lichtshow, hadden ze het bij ons helemaal verkorven. Als Ian Curtis zou gehoord en gezien hebben wat ze hier met zijn song aanvingen, hij hing zichzelf nog een keer op.
Van dan af hoefde het voor ons niet meer, the Killers speelden nog een resem hits en het publiek werd alsmaar uitbundiger, maar wij gingen de toog opzoeken, kwestie van onze frustratie door te spoelen want wij hadden echt wel hoge verwachtingen van dit concert (hoe onterecht hoopvol een mens soms kan zijn).
The Killers waren vanavond een circusact, geen rockgroep …
Neem gerust een kijkje naar de pics via Universal Music
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-17-06-2013/
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse rockers van 3 Doors Down zijn momenteel bezig aan hun Europese tournee, vanavond hielden ze halt in onze hoofdstad om de Ancienne Belgique vakkundig vol te laten lopen.
Vooraleer Brad en de zijnen de avond op gang trapten kregen we het Zuid-Afrikaanse Prime Circle voorgeschoteld. Deze vijf jongens uit Johannesburg kregen in een mum van tijd de zaal naar hun hand gezet. Het enthousiasme en zelfzekerheid straalde af op een publiek die de band uitgelaten onthaalde. Hun muziek die in de zelfde lijn lag als wat bands als Nickelback te berde brengen werd dan ook zeer gesmaakt. Kortom de jongens deden wat ze moesten doen en kregen de AB meer dan opgewarmd.
Toen de lichten gedoofd werden en de spanning steeg galmde de intro van 3 Doors Down door de speakers. Als opener kozen ze “Time Of My Life”, een song waar ze duidelijk mee maakten dat ze gekomen waren om te rocken. Snedige gitaren zijn duidelijk hun handelsmerk en hun ‘wall of sound’ staat er nog steeds. De band kon moeiteloos overtuigen, gaf de indruk nog steeds heel goed op elkaar ingespeeld te zijn, wat ze wisten vol te houden tot de laatste noot.
Live weten ze zich nog steeds meer dan staande te houden en op de zangcapaciteiten van frontman Brad Arnold valt er dan ook weinig iets aan te merken.
De band bewees dat ze met “Here Without You” een ijzersterk nummer in huis te hebben waar het publiek moeiteloos de zanglijnen over kan nemen. Ze verrasten ons met “Symphony Of Destruction” een cover van Megadeth. In hun set maakten ze ook plaats voor het spelen van drie nieuwe nummers, één daarvan was “One Light”.
Bissen deed de band met “Kryptonite”, het nummer waar ze in 2000 een doorbraak mee forceerden. Met “When I'm Gone” hielden ze het na een goed uur voor bekeken. We hadden wel een iets langere show verwacht maar we moeten toegeven dat we een zeer strakke show gepresenteerd kregen die ons met een goed gevoel huiswaarts deed keren.
Set list: 1) Time Of My Life 2) Duck And Run 3) It's Not My Time 4) The Road I'm On 5) Away From The Sun 6) Let My Go 7) Goodbyes 8) Loser 9) There's A life 10) Landing In London 11) One Light 12) Here Without You 13) Believer
Bis: 1) Kryptonite 2) When I'm Gone
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/3-doors-down-15-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/prime-circle-15-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bij de laatste passage van Sonic Youth in de AB hadden we al een beetje het gevoel dat de sleur in de groep zat. Het combo had met ‘The Eternal’ nochtans een schitterend werkstukje gemaakt maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat ze op het podium half op automatische piloot stonden te spelen. Hoe erg we dat ook vonden, het was misschien wel het moment om de stekker er uit te trekken.
Na zijn breuk met Kim Gordon is Thurston Moore niet bij de pakken blijven zitten en heeft hij met Chelsea Light Moving een denderend nieuw plaatje gemaakt die de gruizige sound van zijn voormalige band niet trachtte te ontlopen. Waarom zou hij ? Het is zijn sound!
En kijk, met zijn nieuwe band lijkt het wel alsof Thurston Moore herboren is. Chelsea Light Moving speelde met de spontaniteit en onbezonnenheid van een beginnend groepje. Moore heeft de jonge punk in zichzelf teruggevonden, zijn songs klonken alsof ze ter plaatse werden uitgevonden, vuil, rammelend, snerend en noisy. Er werd gretig buiten de lijntjes gekleurd en naast de pot gesmost, net als Sonic Youth in hun prille beginperiode. Moore’s gitaar kraakte, scheurde en piepte langs alle kanten, de distortion en feedback maakten overuren. De hel voor muziekpuristen die alles netjes en opgekuist willen hebben, de hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur.
Dit was een vlammende live set waar grunge, punk en noise elkaar tegenkwamen en er hevige vonken uitspatten. Na een dik uur hielden ze het al voor bekeken, niet verwonderlijk als je weet dat ze nog maar één plaatje uit hebben, en bovendien sierde het Thurston Moore dat hij zich niet liet verleiden tot het spelen van Sonic Youth songs. Hoedje af.
Hier stond echt een nieuwe band op het podium, met de gedrevenheid en het enthousiasme van jonge punks.
Chelsea Light Moving zal nog eens de gitaren komen geselen op het Cactusfestival deze zomer op 12 juli 2013. Niet te missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/chelsea-light-moving-13-06-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Drie lange jaren was het wachten op een nieuwe plaat van Cocorosie. De geflipte zussen Casady doen nu al vijf albums lang gewoon waar ze zin in hebben en brouwen een bezwerend mengsel van opera, folkpop, elektronica en hiphop. Bovendien kijken de zusters niet op een verkleedpartijtje meer of minder en neigden optredens vroeger soms meer naar performance. In een niet uitverkochte Aéronef kwamen ze ‘Tales of a Grass Widow’ voorstellen, hun tot nu misschien wel meest volwassen album. Minder complex maar evenwel zonder daarbij aan eigenheid in te boeten.
De show begon duister en goed met "Child Bride". Beatboxer Tez zette meteen de toon en Sierra drapeerde er wondermooi haar operastem omheen. Wanneer ook Bianca invalt zit de sfeer meteen helemaal goed. "End of Time" en " Harmless Monster" drijven op dezelfde ingetogen en melodieuze sfeer en twee prachtige en unieke stemmen die door vooral piano, bas, beatbox en harp worden begeleid.
"Tearz for Animals" klinkt live, en dus jammer genoeg zonder Antony Hegarty, anders maar daarom zeker niet minder overtuigend. "After the Afterlife", op plaat nu niet meteen mijn favoriet, en single "Gravediggress", wel een favoriet, zaten perfect. Op die manier waren bijna alle topnummers van de nieuwe plaat wel al opgesoupeerd. Na het opereske "Ana Lana" was het tijd om van kostuum te wisselen dus mocht Tez ons onderhouden met zijn beatboxkunsten. Net lang genoeg zodat de dames hun fluo bikini's konden aantrekken en de show meteen ook een andere richting uit te sturen.
Wat volgde was een wat onsamenhangend half uur van oudere nummers, die met enkel de beatboxer als beat toch echt wat schwung en diepgang misten, en wat van het mindere nieuwe materiaal. Net als de dames hadden deze songs weinig om het lijf en zoals ook op de albums kan men de hoge verwachtingen niet heel de tijd inlossen. Ook beatboxer Tez leek stilaan uitgeboxt en Bianca trok een steeds langer gezicht. Voor 'frontvrouw' Sierra kon de pret echter niet op en onder haar leiding stond de band weer op. Net op tijd werden "Fairy Paradise" en "We Are on Fire" ingezet en ze kreeg de rest zelfs zo ver om er nog een meer dan geslaagde bisronde aan vast te knopen met de ingetogen pracht en praal van "Teen Angel", de topper "Werewolf" en feelgood afsluiter "Happy Eyez".
De meer ingetogen stijl van ‘Tales of a Grass Widow’ blijft dus ook live mooi behouden. De kinderinstrumenten hebben meer en meer plaats geruimd en in ruil krijgen we een pak meer beatbox. Geen slecht woord over de prestaties van Tez, maar halverwege kon de set wel een wat zwaardere beat gebruiken. De bezwerende stemmen van Cocorosie en het authentieke universum waar je je een hele avond lijkt in te bevinden maakten dat echter ruimschoots goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cocorosie-12-06-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
De Canadese band Austra gaf een voorproefje van haar tweede album ‘Olympia’ in Gent. Op 18 juni wordt het album van de groep gereleased. In 2011 brachten zij met ‘Feel it Break’ een erg sterk debuutalbum. Zangeres Katie Stelmanis en haar kompanen bewezen dat de band nog steeds frisse en zweverige nummers maken, die ons aan Bat for Lashes of Cocorosie doen denken. Na het optreden zijn we echter benieuwd of ook het nieuwe album van de grond zal raken.
Stelmanis trapte af met enkele nummers van die nieuwe plaat. In “Drunk” was een stevige bas te horen en haalde de zangeres onmiddellijk haar klok van een stem boven. Dat elan werd doorgetrokken in “Painful Like”. Beide nummers hadden een zekere dansbaarheidsfactor in zich, al leek “Painful Like” soms wat chaotisch gebracht en leunde het hele nummer wat te veel op de baslijn. De frontzangeres stond qua stem trouwens in schril contrast met de niet onknappe tweelingzusjes Sari en Romy Lightman. De twee hebben waarschijnlijk dezelfde choreograaf als Kenji Minogue en zingen stukken minder sterk dan Stelmanis. Op het gebied van podiumprésence had de hele groep nog wat te leren. Over smaken valt uiteraard te twisten, maar misschien is het toch aangewezen om in de toekomst meer op elkaar afgestemde kledij uit te kiezen. Gelukkig werd het zestal tijdens de act niet meegenomen door de ‘fashion police’ of Jani ‘Wat hebben jullie nu toch aan?’ Kazaltzis, want muzikaal zat het geheel redelijk snor.
Na enkele nieuwe nummers was het ‘time to play some old stuff”. Met ‘The Future” bewees Stelmanis alweer de kracht van haar opleiding als operazangeres. Het deuntje eronder klonk goed en bewees dat de instrumentale stukken op zich konden staan. “The Choke” bevatte iets meer dissonantie. Het hoogtepunt zou dansbaar moeten zijn, maar bleek het niet echt. “Home”, de voortrekker van ‘Olympia’ bracht meer schwung en klonk vreemd genoeg iets minder slordig dan de nummers van Austra’s debuutalbum. De band bewees dat ze goed gewerkt hebben in de afgelopen twee jaar. Op “Forgive Me” en “Sleep” was niet veel aan te merken. De nummers toonden niet altijd genoeg karakter om op te vallen en klonken nogal repetitief. In “Vogue” zette de zangeres haar keel nog eens helemaal open en toonde ze aan dat Austra toch vooral Stelmanis is. Met “Lesbians” kreeg het publiek opnieuw wat vrolijkere muziek met wat vaart erin.
Het volgende nummer werd griezelachtig ingezet, maar enige mogelijke angst werd weggenomen door de heerlijk hoge zangtoontjes van “Lose It”. Het publiek klapte opgewekt mee. Ook “Beat and the Pulse” was erg meeslepend en had wel degelijk iets grotesk in zich. Katie Stelmanis profileerde zich als een soort zingende ijskoningin. Dat gold eveneens voor “Spellwork”, dat net als “The Villain” als bisnummer dienst deed. Het publiek zweefde helemaal mee met deze vertrouwde klanken.
Austra in Gent was dus soms prachtig dromerig. Jammer genoeg werd het publiek daarbij af en toe in slaap gewiegd. De perfectie van Stelmanis’ stem is misschien een vergiftigd geschenk wat dat betreft, aangezien de nummers hierdoor wel erg gelijkaardig zijn aan hun studioversies. Enkele songs –zoals “Home” – die op ‘Olympia’ zullen uitkomen zijn zeker de moeite, al is het af en toe wennen. Op dit moment zullen wij op 18 juni nog niet onmiddellijk naar de winkel stormen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-11-06-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Met maar liefst acht concertdata in Frankrijk is Toto nog steeds een graag geziene gast in ‘La Douce France’. De band uit Los Angeles is er nog altijd enorm populair, terwijl er in hun thuisland nog weinigen zitten te wachten op een zoveelste verjaardagstournee van de Californische poprockband, die hun grootste successen verzamelden in de jaren tachtig. Na het openingsconcert in Brussel en de headliner passage op het HiRock Festival in Duitsland, was dit voor mij de derde keer dat ik de band mocht aanschouwen tijdens deze ‘35th Anniversary tour’. De Zénith Aréna in Lille, een wat vreemde concerthal met een zeer steile zittribune, liep aardig vol voor de Amerikanen maar van een ‘full house’ was er zeker geen sprake.
Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen. Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch ook hier in Lille bleek het concert verre van uitverkocht maar maakte men wel de juiste keuze om niet te kiezen voor zitjes; wat in Vorst toch wel een vreemde keuze was voor een Toto concert.
Naar goede gewoonte op zondagavond gaf men al om 20:30 het startshot. Het doek viel en Toto opende met het schitterende: “On The Run”. Deze stevige opener bevatte ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong werd het opnieuw een droomstart. Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong. Heel opvallend was dat de sound in de Zénith Arena stukken beter was dan die in Vorst Nationaal. Bijzonder indrukwekkend eigenlijk hoe men in een dergelijke hal zo een helder en vol geluid kon produceren. Bij momenten twijfelde ik angstvallig of ik niet naar een CD aan het luisteren was.
De setlist had voor mij nog weinig verrassingen maar daarom genoot ik niet minder van indrukwekkende versies van: “Hydra” en van “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Ook opvallend was dat de respons bij het publiek in Lille toch wat warmer was en wat meer nazinderde na elk nummer.
Na Brussel sleutelde men wat aan de setlist door enkele songs een andere plaats te geven in de set. Maar behalve het weglaten van “Manuela Run” bleef men trouw aan wat men eerder tijdens deze tour had gespeeld. Natuurlijk kregen ook nu de vele hits zoals: de superballade “I’ll Be Over You” en mooie afgewerkte, doordachte versies van: “Rosanna”, “Africa” en “Hold The Line”. Geen onnodige virtuoze egotripperij maar wel een perfect afgebakende ruimte om wat te soleren. De song bleef de ganse tijd centraal staan!
Na meer dan twee uur puur genieten wisten we al dat we met “Home Of The Brave” afscheid moesten nemen. Gelukkig konden we hier wel vrolijk mee huppelden op de tonen van de laatste gitaarrif van deze Toto hymne.
Wederom werd het dus een schitterend optreden waarbij we een band aan het werk zagen die ook nu nog tijdens een tour progressie wist te maken. Ook het weglaten van de verplichte zitjes in het middenplein zorgde voor een veel intensere concertervaring. Bovendien was de lichtshow vanuit de frontlinie best wel mooi en sfeervol en speelde Toto een foutloze set. De band nam afscheid door mede te delen dat het Noord-Franse publiek het beste publiek was tijdens deze tour maar dat hadden we ook al eerder gehoord in Duitsland.
Setlist: *On The Run / Goodbye Elenore *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Rosanna *Wings Of Time *Falling In Between *I Won't Hold You Back *Pamela *99 *White Sister *Better World *Africa *How Many Times *Stop Loving You *Hold The Line
-----------------------------
*Home Of The Brave
Video van dit concert in Lille:
Video Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=4jL-iFbSmhc
Video Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=AjRtRU_lXcQ
Video Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=WfqZYBk374k
Neem gerust ook een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-09-06-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alicia Keys – This girl is on fire Tour – Keys that unlock emotions
Alicia Keys
Sportpaleis
Antwerpen
2013-06-08
Gerrit Van De Vijver
Alicia Keys heeft een nieuw album klaar, ‘Girl on fire’, en was blij om ermee door Europa te reizen. Net zoals ik en een vol Sportpaleis trouwens. Samen met Alicia deel ik een passie, nl. New York. Mede door de imposante sightseeing images en de loungeachtige sfeer , waan je je zo in deze stad. De meervoudige bekroonde, getalenteerde duivel-doet-al mixt oud en nieuw werk tot een prachtige, gechoreografeerde show. ‘This girl is on fire’, maar ze was blijkbaar niet alleen.
De ‘amuse’ van dienst was Miguel, een Amerikaanse, ook al veelzijdige, singer-songwriter en producer. Alicia zag hem aan het werk op de Grammy Awards, en ze vroeg hem, oog voor talent als ze heeft ,om mee op tournee te gaan. En dat er toekomst inzit, merk je direct. De ‘kruising tussen Prince en Michael Jackson’ brengt een mengeling van R&B, neo soul pop, en heeft elastieken beentjes dat het geen naam heeft. De danspasjes komen er vlot uit, en een spagaat af en toe doen de monden al helemaal openvallen. Allemaal mooi, maar dit gaat ten koste van z’n stemkracht, waardoor hij af en toe weggeblazen wordt door de, overigens zeer sterke, arrangementen. Maar we horen zeker nog van dit talent.
Waar je bij de meeste voorprogramma’s moeten raden hoe ze er eigenlijk uitzien, doordat ze zeer karig belicht worden, kreeg Miguel een heuse mini lichtshow aangeboden. Zeer attent van Alicia, en dat zegt eigenlijk alles over haar. Ze gunt hem de tijd, toneel EN de spotlights.
De openingsact was werkelijk verbluffend. Uit een symbiose van ingenieus opgehangen doeken, samen met perfect getimede belichting ontstond een wijds openingsshot. ‘Brooklyn Bridge’ verscheen op een podiumbreed doek, om dan plots het sierlijke silhouet van Alicia waar te nemen. De verpersoonlijking van elegantie.
Geopend werd er met “Streets of NY/Empire state of mind”, “Karma” en “ You don’t my name”. Welke direct een mix van R&B en city lounge sfeer creëerde. De 4 extra dansers, mooi in het zwart gehuld en contrasterend met de witte Yamaha, waren een echte versterking voor Alicia en maakten het plaatje compleet. Bij “ Tears always win”, “Listen to your hart” en “Like you’ll never see me again” werden de mogelijkheden van de videoschermen uitgebreid getoond , zoals minicamera’s die het speelse vingerwerk op de wit/zwarte ivoren toetsen benadrukten. De James Bond intro van “A woman’s worth” gaf een extra pigment, samen met de dansers gekleed als geheim agenten. De geprojecteerde woorden tijdens “Diary” gaven het nummer iets speels.
De interactie met één van de dansers gaf “Un-thinkable” iets heel teders mee, en de pianosolo tijdens “Try sleeping with a broken heart” lijkt wel uit een auditie voor de Koningin Elisabeth wedstrijd te komen. Het mooiste sing along moment kwam er tijdens “Falling”, mooi afgerond door het tonen welk stembereik ze wel heeft. Dat ze iedereen de spotlights gunt, laat ze opnieuw blijken uit het feit dat de 2 supersterke backing vocals een solo ten berde mochten brengen met “I’ll be there for you”/”You’re all i need to get by”. Een solocarrière ligt in feite zo open voor die 2. “Unbreakable” kwam na “When it’s all over” en “Limitedless” , en gaf een opzweep van groovy feelings, mede door de electric piano en zorgde ervoor dat iedereen recht op de banken ging staan.
“Doesn’t mean anything”, “Brand new me”, “Not even the king” en “If I ain’t got you” waren de rustige voorbode voor een mooi slot. Een vol sportpaleis enkel belicht met gsm/Iphone verlichting, begeleidden “No one” op gepaste wijze en creëerde een intieme sfeer welke het nummer nog beter deed uitkomen.
Als encore1 was “ New day” de ideale voorbode van DE hit waar iedereen op zat te wachten: “Girl on fire”. Met het dak er nu helemaal af, kreeg “Fire” nu nog maar zuurstof.
De mensen die hierna naar buiten snelden mistten toch nog iets. Jay Z zette “Empire state of mind” in op groot scherm, met alweer een prachtige performance van de 4 dansers, om dan plaats te maken voor een ravissante Alicia in een prachtige paarse avondjurk. Haar liefde voor NY spat er van af!
Ik mag de stad NY dankbaar zijn, want dankzij m’n interesse voor deze stad heb ik Alicia Keys leren kennen. Deze ‘goddess of soul’ heeft zoveel te bieden, dat het moeilijk te bevatten is. Alicia bespeelt 5 instrumenten, waaronder piano, viool en cello. Heeft meer dan 100 Awards ( Grammy, Billboard, MTV Europe , …) op de schouw staan, produceert, schrijft, zingt en acteert. Ze heeft een orgelpijp als keelgat welke de meest zuivere, toonvaste hoge noten produceren. Ze is een contralto, met een stembereik van maar liefst 3 octaven. Bovenal straalt deze gracieuze , elegante verschijning zoveel klasse uit, dat het bijna beangstigend wordt dat al deze gaven aan slechts één persoon toebehoren. Maar bovenal is ze een lieve, warme persoonlijkheid met een groot hart. Zo konden we voor de show uitgebreid kennis maken met een door haar mee gecreëerde app, en een goed doel: www.mamamae.com en www.keepachildalive.org
Een “Girl on fire” stuurde ons met een warm gevoel naar huis. Thanks Alicia!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Sony Music (Ronald Den Dekker)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alicia-keys-08-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Joe Buck Yourself - Hel en verdoemenis
Joe Buck Yourself, Rachel Brooke, Viva Le Vox
Pit’s
Kortrijk
Drie namen op de affiche en dat is meestal wat teveel van het goede voor de Pit's waar de stekker er om 22u onverbiddelijk uitgaat. Maar blijkbaar hebben ze daar hun discipline teruggevonden en werd er stipt om 19u30 begonnen zodat we drie volwaardige sets voor de kiezen kregen.
Het begon er met Viva Le Vox, een groep uit Lake Worth, Florida met een wisselend personeelsbestand. Hier moest zanger-gitarist Tony Bones het zien te redden met enkel Joe Buck op staande bas. Bones had op een tatoeage meer of minder niet gekeken en en had er wel een heel opvallende op de hals : de letters L.A.M.F. wat moeilijk iets anders kan zijn dan een verwijzing naar de plaat van Johnny Thunders' Heartbreakers. Viva Le Vox bracht een niet meteen voor de hand liggende mix van dixieland en punk. Het ging er bijzonder driftig aan toe en de gitaar deed me zowaar soms aan Django Reinhardt denken. Niets was Bones teveel, die dan ook alle hoeken en kanten van het café opzocht en zelfs een knappe griet zocht (en vond) om rond te gaan met zijn klak. Maar na een tijdje begon zijn geforceerd schorre zang me toch wat op de heupen te werken.
Rachel Brooke (uit Michigan) wordt wel eens de ‘Queen of the underground country music’ genoemd maar op haar laatste plaat, ‘A killer’s dream’, is ze die titel een beetje ontgroeid want dit schitterende en zeer gevarieerde album, waarin talloze instrumenten zoals de xylofoon, trompet, viool of zingende zaag de revue passeren, bevat zoveel meer dan country. Maar ook zonder die rijke muzikale aankleding hield Rachel Brooke wonderwel stand, zelfs in een ruige keet als de Pit's.
De eerste drie songs bracht ze zelfs helemaal alleen op akoestische gitaar waarna Joe Buck en Tony Bones terug op het podium klommen. Bones bewees veel meer in zijn mars te hebben dan hij had laten zien met Viva Le Vox en deed verdomd aardige dingen op zijn gitaar. Maar het was toch zonder enige twijfel de stem van Rachel Brooke die de hoofdrol opeiste : soms desolaat dan weer gloedvol klinkend, ergens te situeren tussen Billie Holiday en Eilen Jewell. De stuk voor stuk sterke songs vonden hun wortels in lang vervlogen tijden maar klonken toch alsof ze alleen vandaag gebracht konden worden. Balancerend tussen blues, jazz, country, rockabilly en bluegrass was het telkens raak.
Moeilijk om er een hoogtepunt uit te vissen maar als het dan toch moet kies ik voor de strompelende rockabilly van "The Black Bird", met Tony Bones, die trouwens op de plaat ook de gitaar voor zijn rekening neemt, in een glansrol. Alsof de muziek alleen al niet volstond beschikte Rachel Brooke, die zeker niet op haar mondje was gevallen, over een ontwapenende charme.
Na die wat verstilde schoonheid van Rachel Brooke was het contrast met het brute geweld van Joe Buck Yourself groot maar storen deed het verrassend genoeg niet. Joe Buck, die hier dus driemaal op het podium stond (!), was een tijdje gitarist bij Th' Legendary Shack Shakers en speelde bas bij Hank III. Het zijn referenties die kunnen tellen maar hier stond hij er, enkel voorzien van een gitaar en een basdrum, alleen voor. Maar meteen veegde hij alle twijfel van tafel met een verpletterend "Planet Seeth", dat me toch even naar adem deed happen.
Wat volgde was een reeks ruwe, dreigende songs over hel en verdoemenis. Joe Buck leek wel door de duivel bezeten met zijn ogen als vlammenwerpers en hij croonde zijn teksten rechtstreeks uit de riool. Zijn gitaar klonk vooral luid en primitief, soms gooide hij er een countryriedeltje tussen waarop de meute zich meteen aan het dansen zette.
Nijdige 'hellbilly', badend in een dreigende atmosfeer die vreemd genoeg telkens na het einde van de song verdween omdat Joe zijn imago dan liet varen, overrompeld als hij was door de ongemeen hevige aanmoedigingen van het opgehitste volk.
We werden voortdurend uitvoerig bedankt en 'reeds na vijf seconden had ik door dat de Pit's een heel speciale plaats is', wist hij ons nog te vertellen. Ze zullen het daar graag gehoord hebben, vermoed ik.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-buck-yourself-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rachel-brooke-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/viva-le-vox-08-06-2013/
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Neil Young & Crazy Horse - Zot paard nog steeds in bloedvorm
Neil Young & Crazy Horse
Vorst Nationaal
Brussel
Wij hebben onze Neil het liefst als hij Crazy Horse van stal haalt, en dat was al een tijdje geleden. Vorig jaar schrokken wij ons wel een hoedje toen hij met Crazy Horse het onding ‘Americana’ op de wereld losliet, een absoluut te mijden vehikel gevuld met tenenkrullende volksliedjes. Hij maakte zijn miskleun echter onmiddellijk goed met de dubbellaar ‘Psychedelic Pill’ waarop zijn paard terug in bloedvorm verkeert. Veelbelovend dus met het oog op zijn tournee met Crazy Horse, wij moesten er dus wel bij zijn in Vorst, ook al hebben wij daarvoor heel diep in onze beugel moeten tasten. Als den ouwen via peperdure tickets zijn pensioen veilig wou stellen, dan kon hij godverdomme maar zien dat zijn concert onze zuurverdiende centen waard was, de trekzak.
Met het lange “Love and only love” als opener, waarop de gitaren al volledig loos gingen, wisten we al meteen dat deze band moeiteloos aan onze hoge verwachtingen zou tegemoet komen. De klassieker “Powderfinger” en het nieuwe “Psychedelic Pill” stoomden al even driftig door en het bijna twintig minuten durende hoogtepunt “Walk like a giant” was Crazy Horse op zijn best, met huilende, knarsende en gierende gitaren. De song mondde uit in een gitaareruptie met heuse Sonic Youth allures en ging over in een denderend onweer. Geen band die zo overtuigend de donder uit gitaren kan doen knallen als Crazy Horse.
We waren nog maar een kleine drie kwartier ver en we hadden al grootse dingen meegemaakt. Het niemendalletje “Hole in the sky”, een tot op heden onuitgegeven song (houden zo, Neil), kwam onnodig de boel verstoren maar Neil’s akoestische solomomentje deed dat minpuntje snel vergeten. Het pareltje “Comes a Time” en de Dylan cover “Blowin’ in the wind” brachten even met succes de hippie in Neil Young terug naar boven.
Young was bovendien redelijk goed bij stem, een begenadigd zanger is ie nooit geweest, maar vanavond sloeg hij tenminste nooit aan het janken, wat hij op zijn platen wel eens durft te doen. Enkel bij het ook al onuitgegeven en stroperige “Singer without a song” dachten we even van “hij gaat er toch niet aan beginnen, hé”, maar toen de stekker er terug inging voor het fenomenale “Ramada Inn”, weer zo een knoert van ruim boven de 15 minuten, was onze vrees meteen in de kiem gesmoord.
Het onvermijdelijke en niet stuk te krijgen “Cinnamon Girl” was de aanzet voor alweer een hoogtepunt, “Fuckin’ Up”. Crazy Horse scheurde, ramde en barste open met heuse orkaankrachten. Ook met “Welfare Mothers” en “Mr Soul”, de snedige garagerocker uit de Buffalo Springfield periode, waren we aangenaam verrast.
En dan die finale ! Het apocalyptische en brutale anthem “Hey Hey, My My” deed het boeltje hard en ruw openscheuren. Een atoombom van een song die de zaal binnenstebuiten keerde.
De extraatjes “Roll another number” en “Everybody knows this is nowhere” namen we er graag bij, doch echt onvergetelijk waren ze niet. Als bisnummer zorgden ze niet voor de verhoopte climax, maar tegen dan waren we toch al lang overdonderd door zoveel klasse en scheurend gitaargeweld.
Natuurlijk misten we een handvol klassiekers (“Cortez The Killer”, “Like a Hurricane”, “Cowgirl in the Sand”, “Down by the river”,…) maar Neil en zijn fantastische Crazy Horse hadden ons meer dan twee en een half uur splijtende rockmuziek bezorgd, dus gaan we niet morren om hetgeen we niet gehoord hebben.
Organisatie: Gracia Live
Nederlands 
Français 
