Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie’s plaat ‘Fourth Corner’ is vooralsnog geen echte hoogvlieger, maar wel een beloftevol plaatje die getuigt van een onmiskenbaar talent. In Gent moest Trixie niet veel moeite doen om het publiek aan haar voeten te krijgen, het was al op voorhand een gewonnen thuismatch, want de 25 jarige deerne wordt in haar geboortestad echt op handen gedragen.
Trixie’s talent schuilt vooral in haar stem die meermaals schitterde deze avond. “Breathe You in my Dreams” ontpopte zich zo tot een knappe soulballad die volledig rond haar prachtige stem is opgebouwd. Maar Trixie heeft ook nog zoiets als een gitaar en daar zat kennelijk nog wat van vaders bloed in vanavond, alsof Chris Whitley vanuit de eeuwige jachtvelden nog steeds dochter lief haar gitaren stemt. De grauwe blues en desolate americana van daddy zat er niet in, daarvoor zijn Trixie ’s songs een beetje te clean en te afgelikt, maar de intensiteit en de bezetenheid herkenden wij wel.
Het enige wat we het kind verwijten is dat alles een beetje te proper klonk en dat er nooit eens over de rooie werd gegaan, maar Trixie deed vooral haar eigen ding, aan de andere kant sierde dat haar dan ook. Trixie koos voor haar eigen songs, haar bloedeigen kindjes die ze koesterde en met zorg behandelde. In haar eentje legde ze tonnen bezieling in haar meest intieme songs, of ze dat nu deed op gitaar (een wondermooi “Morelia”) of van achter de piano, telkens waren het pareltjes die schitterden in al hun puurheid.
Elders, als haar puike begeleidingsband op volle toeren draaide, kregen de nummers dan een stevig rockkleedje aangemeten en ook daar kon Trixie goed mee om, het was wederom vaders bloed die hier stroomde. Van ons mocht het zelfs een beetje meer van dat zijn. Maar goed, Trixie Whitley’s talenten kwamen rijkelijk naar boven vanavond en ook wij zagen dat het goed was.
Dat er bovendien nog heel wat potentieel zit in die dame, weten wij nu ook, en dat had onder andere Daniel Lanois ook al door. Het Black Dub avontuurtje vinden wij trouwens een betere plaat van ‘Fourth Corner’, doch dit volledig terzijde.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set in de AB, Brussel een dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen. Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano. De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.
Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”, “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken, de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren.
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .
The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden – Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .
Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …
Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat de kracht en de sterkte van een single kunnen doen , « Little talks » …. Aan zo’n zwierige song hebben de IJslanders van Of Monsters And Men genoeg en danken er hun bekendheid aan. Toen ze een jaar terug de ABClub inpalmden, is hun publiek vertienvoudigd en vult het nu een uitverkocht grote ABzaal.
Een snelle groei, maar deze is nog niet in verhouding met wat de band te bieden heeft op het podium.
Al heel wat volk is aanwezig bij de support Mugison. Uitgerust met een laptop, twijfelt de man tussen elektronica, folk en misschien zelfs lawaai, niet vies van wat metalinvloeden. Het resultaat is moeilijk verteerbaar en soms ondraaglijk.
Het IJslandse septet Of Monsters And Men komt tevoorschijn vanachter een rookgordijn, op de tonen van “Dirty Paws” – de eerste ballad in een lange serie. De toon is gezet. En Of Monsters And Men wijkt er niet van af. Vanavond wordt hun debuut album ‘My Head Is An Animal’ volledig gespeeld. De meerstemmige zangpartijen zijn op elkaar afgestemd en lijken zelfs een beetje op elkaar.
De zeven jonge bandleden hebben wel iets gemeen met de plaatselijke jeugdvereniging , chiro of scouts . Alles is goed voorbereid op de stage en het wordt na enkele nummers duidelijk dat het publiek niet op hen moet rekenen voor wat zotte toeren en capriolen. Afwijken van de route zit er niet in …
Maar Schattig als altijd, Of Monsters and Men speelde een serie mooie folky composities; soms in koor meegezongen door de fans. De groep liet, naast de songs van hun debuut, een kleine omweg toe met een cover van de Yeah Yeah Yeahs. En ook al bezit het New Yorkse duo nogal wat hitsig , nerveus, snijdend materiaal de IJslanders kozen “Skeletons“, een suffe ballade uit ‘It’s Blitz!’. Maar kijk de zeven muzikanten leverden een overtuigende charmante versie af , die perfect in de rest van de setlist paste.
Niettemin bleef ik wat op m’n honger zitten en was er vanavond toch meer nodig om mij wakker te schudden . Het meest vermakelijke moment van de avond was toen Nana, co-songwriter van de band, aan het publiek vroeg: « I think you guys speak French and German in your country, right ? » Als antwoord kreeg ze een golf van “Nooo!” en andere protesten . “Maar, jongens, volgens de laatste berichten spreken we toch ook Duits in België, niet?” . Het arme meisje verontschuldigde zich voor de ongelukkige opmerking en vroeg hoe “Love” vertaald werd naar het Nederlands. Het woord “Liefde” werd dan ook warm ontvangen, toepasselijk gevolgd door “Love Love Love” .En dan “Little talks” , waarop de hele zaal zat te wachten: Boven, links, rechts, iedereen kende de song en zong luidkeels mee!
“Little talks” - Het hoogtepunt van de avond, zonder meer . Ze kwamen terug en na twee bissen verdwenen de zeven muzikanten in de duisternis.
Een goed afgewerkt , uitgebalanceerd concert , maar braafjes , zonder verrassingen , alsof Arcade Fire een gewoon , routineus , concert afhaspelde. Het grote publiek kan hen op RW aan het werk zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-monsters-and-men-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mugison-10-03-2013/
Redouane Sbai - vertaling Jolien Kerkhofs/Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide
Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.
Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…
Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie, 4AD Diksmuide
Het moet gezegd, ik was vrij sceptisch toen ik het aanbod kreeg om Trixie Whitley live aan het werk te zien in de AB. Maar wat geef ik graag mijn ongelijk toe nu ik stilaan aan het bekomen ben van haar meer dan geslaagde passage in Brussel!
Iedereen kent intussen de geschiedenis van Trixie : dochter van, roots in Gent, vertrokken naar New York, samenwerking met Daniel Lanois en vooral bakken talent!
Het voorprogramma werd trouwens met veel overgave verzorgd door een ander jong talentvol muzikant uit Gent : Ian Clement. Misschien kennen sommigen hem als frontman van het stevige Wallace Vanborn… maar de man kan het blijkbaar ook iets rustiger en gevarieerder, maar even pakkend van veel lef en muzikale feeling. Getuige hiervan de sfeervolle nummers die hij bracht van zijn te verschijnen solodebuut ‘Drawing Daggers’ (verschijnt op Unday Records/N.E.W.S., inderdaad hetzelfde label van Trixie). Daar waar in sommige nummers toch de intensiteit van de felle Wallace Vanborn om de hoek kwam piepen, vielen vooral de zachtere nummers van de set op en werden deze het meest gesmaakt door het publiek. “Little knife” en “The Great Escape” zijn de 2 nummers die me het langst zijn bijgebleven die avond…Tot Miss Whitley het podium betrad!
De AB was intussen helemaal vol gelopen! Trixie Whitley was meer dan welkom! En zou niet teleurstellen.
De set begon heel intiem met “A thousand thieves’ en maakte meteen duidelijk wat een prachtige stem deze frèle dame toch heeft! Hoe verlegen en bescheiden Trixie ook overkwam op het podium, het zette nog meer de kracht en klasse van haar stem in de verf!
“Irene” en “Fourth Corner”, beiden van haar debuut CD , volgden met veel overgave en het was toen al duidelijk dat het een heel fijn optreden zou worden! Zelfs wat technische mankementen en een af en toe wel heel stil publiek konden daar niets aan veranderen. Trixie dankte trouwens voor die ‘stille’ momenten. Het publiek dankte met wat meer volume en enthousiasme!
Ze was natuurlijk wel omringd met een stel klassemuzikanten en is zelf outstanding op gitaar en toetsen! Speciaal voor het optreden vloog haar toetsenman en muzikaal vertrouwenspersoon net op tijd over van Australië en op de bas herkenden we de immer coole Alan Gevaert van dEUS. “Pieces” en “Morelia” werden heel ingetogen gebracht maar op een manier die echt wel aantoont wat een enorme klasse en grote toekomst deze dame heeft!
In het tweede deel van de set zaten de meer gekende nummers “Need your love” en “I’d rather go blind”, in 1 vloeiende beweging gevolgd door “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams”.
Ten slotte was het tijd voor enkele gevarieerde bisnummers : “Oh the joy” solo, herneming van “A thousand thieves” (met band deze keer) en terug solo het prachtige “Undress your name” dat ze schuchter opdroeg aan haar vader.
Zonder twijfel een heel geslaagd concert van een breekbare, eigenzinnige maar toch zo talentvolle muzikante en stem!
Er zit ongetwijfeld nog groei in haar performance maar het geheel is nu al van een vrij uitzonderlijk niveau! Maar we mogen al eens chauvinist zijn en eindelijk trots zijn op onze eigen Anouk…al is dit misschien een wat vergezochte vergelijking die Trixie allicht zelf niet ziet zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-clement-09-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vijf jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Na ‘When The Candle Dies Out’ en ‘All is Chaos’ komen onze postrockers ‘The Hitch’ voorstellen. Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Voor eerst door het wat lauw onthaald – tja, spreek maar Frans tegen Kortrijkzanen - voorprogramma na de eerste noten al naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Perfecte sound, perfecte belichting en live art painting ( thanks, Simon Verschelde en co). Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel professioneel en heel aardige songs. En als Brent zijn keelgat open zet….. je zou je beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft. Hij heeft zijn stem precies net niet naar de kloten gezongen en geschreeuwd.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed ! You Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers: Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. En toch zou je zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook mag zijn.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In 2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .
Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.
Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot, … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Balthazar, met als thuisbasis Kortrijk, heeft een nieuwe plaat uit en is begonnen aan een veelbelovende tournee. Donderdagavond bewezen zij dat in de Handelsbeurs in Gent.
Met ‘Rats’ zijn ze pas aan hun tweede plaat toe, maar toch gaven de bandleden – vaak zelf niet veel ouder dan het studentenpubliek – een volwassen indruk op het prachtige podium dat zij kregen. Zij hebben zich in korte tijd een mooie en eigenzinnige sound aangemeten, die uitstekend werkt bij het jongere volk, en met ‘Rats’ stampen zij zeker en vast de deuren open naar een nog breder publiek.
Het vijftal begon het concert met “Later” en, onmiddellijk daaropvolgend, “The Boatman”. Deze twee platen van respectievelijk ‘Rats’ en ‘Applause’ pakten het publiek ineens mee in het aanstekelijk enthousiasme van de band. Dat veranderde niet in het vervolg van de set. De jongens (en het ene meisje) van Balthazar waren minder braaf en rocken meer in het echt dan op de plaat. De groep durfde te spelen met hun eigen muziek. Zo werden nummers langer uitgesponnen, en werd “Blues for Rosann” op zijn Spaans akoestisch ingezet.
Na een viertal nummers leerde de band, als dat nog nodig was, het publiek hun nieuwere songs kennen. Sterke baslijnen, heerlijke samenzang en inventieve kronkelende vioolpartijen zorgden voor enkele prachtige nummers. Dat kon het publiek zeker waarderen en ook de muzikanten leken volop te genieten. Zanger Jinte Deprez was onder de indruk en liet de aanwezigen weten dat “ze nog nooit zo snel een concert hadden uitverkocht in de geschiedenis van de band”. Hoogvliegers waren “The Oldest of Sisters” en “Sinking Ship”. In dit laatste nummer leek Maarten Devoldere zich helemaal te kunnen laten gaan, alsof hij zich echt kwaad maakte op de ratten die het zinkende schip verlaten.
Met “Fifteen Floors” viel alles samen. Het publiek veerde op bij het herkennen van de ietwat oudere hit. De vergrotende schaduwen tegen de witte muren, de rook in de paarse gloed, het vijftal die zich helemaal gaf, het publiek dat net hetzelfde deed. Het liet de temperatuur rijzen in de al broeierige Handelsbeurs in Gent.
Dat de band niet alleen speelt met de eigen muziek, maar ook met de toehoorders werd duidelijk tijdens de laatste nummers. Devoldere vroeg bij het eerste nummer of er enkele suggesties waren, waarop prompt “Any Suggestions” werd aangesneden. Na dit bisnummer verdween men weer in de coulissen om nog eens opnieuw terug te komen voor “Blood Like Wine”. De bassist kwam pas op – langs een andere ingang – als zijn baslijnen aan bod kwamen, zodat zijn inzet nog krachtiger overkwam. Op het einde werd nog samen het glas geheven en het zinnetje “Raise your glass…” bleef lang erna nog in de hoofden hangen.
Dit concert toonde aan dat Balthazar klaar is om buiten de grenzen te treden. ‘Rats’ bewijst dat de band gerijpt is en bevestigt als één van de beste Belgische rockbands van het moment. Het is alleen jammer dat de platen waarmee Balthazar geboren werd (‘This is a Flirt’ en ‘Bathroom lovin’ Situations’) niet meer live te horen zullen krijgen. Gelukkig is deze band goed genoeg om dat op hun gemak op te vangen.
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
Neem gerust een kijkje naar volgende zaken ivm Balthazar
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/ (het Depot, Leuven 06_12_2012)
http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/balthazar/balthazar-in-n-woord-klasse/ (de Kreun , Kortrijk 07_12_2012)
Geen idee wat u denkt van het alom bejubelde ‘Hummingbird’, de nieuwe van Local Natives. Wij hadden er in elk geval aanvankelijk een beetje moeite mee omdat we vonden dat de band hier een beetje traag uit hun schelp kroop. Achteraf blijkt het wederom zo een plaatje te zijn die pas na een paar beluisteringen zijn kwaliteiten prijsgeeft. Een dijk van een live optreden is natuurlijk nog een betere remedie om ons te overtuigen.
Op plaat klinkt Local Natives heel doordacht, subtiel en ingehouden. Op het podium schakelen ze een duchtig tandje bij en spat er vuur uit. De band overstijgt zichzelf en injecteert een frisse drive en een extra portie energie in hun songs. De heren hebben dan ook een ongebreidelde goesting en kunnen zichzelf niet stil houden op dat podium, alsof er zich een stel sprinkhanen in hun broek heeft genesteld. Het jeukt echt bij die gasten en dat maakt hun songs fris, levendig en bijzonder aanstekelijk. Nadrukkelijk aanwezige drums en percussie brengen wat extra vibe teweeg en de knappe samenzang zorgt voor een warm sfeertje. Wij laten ons lustig meevoeren door kriebelende beestjes als “Wooly Mammoth”, “Heavy Feet” en “Wide Eyes”. Als het er iets rustiger aan toe gaat vallen vooral de prachtige stemmen op, “You and I” is een prachtig brokje melancholie waar die zeurpieten van Fleet Foxes nog veel kunnen van leren. Verder is er de ritmische elegantie van “Mt Washington” en “World news”, tracks die telkens opbouwen naar een broeiende finale, een fraai truukje die kenmerkend is voor veel van hun songs.
Dat Local Natives schatplichtig zijn aan Talking Heads houden ze geenszins verborgen. De frisheid van de prille Talking Heads zit in hun sound verweven, de cover “Warning Signs’ zet daarbij nog eens de puntje op de i. Let wel, we spreken hier van een gunstige invloed,voor de rest hebben Local Natives wel degelijk een uniek en springerig eigen geluid.
Dit is een uiterst schitterend en prikkelend concertje van een talentvolle band die op plaat al bijzonder fris klinkt maar die live pas echt open bloeit.
Ze beloven trouwens deze zomer terug te komen voor de festivals. Herman ! Chokri ! waar zijn jullie ?
Eén van de supports wans ons eigen Love Like Birds , het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die vorig jaar op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte. Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes . Onze Franse vrienden waren verkocht en onthaalden o.m op de gevoelige single “Heavy heart” warm het duo .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/local-natives-07-03-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Tijdens de DJ-set met reggaemuziek die als opwarming diende, was het al onmiddellijk duidelijk dat het publiek er zin in had en terwijl de zaal volliep, begon het dan ook al op het ritme mee te wiegen en te dansen. De hoofdact liet lang op zich wachten, maar uiteindelijk betrad dan toch een figuur met zonnebril en lange jas het podium. Zonder zijn typerende baard en krullen was Matisyahu al bijna onherkenbaar, maar incognito helemaal.
… Zeker toen deze figuur zijn set opende met een monotone stroom van onverstaanbaar gemompel (dat later “Crossroads” bleek te zijn), was het moeilijk te geloven dat dit dezelfde persoon van de haast geniale reggae en hip hop tracks is. De donderende bas die uit de boxen kwam en zijn stem ook nog eens begroef onder rommelende geluidsgolven hielp natuurlijk ook niet. Het publiek liet het nochtans niet aan zijn hart komen.
Na het initiële enthousiasme bij de opener werd “Chop ‘em Down” maar lauwwarm ontvangen. De nummers leken niet echt onder de noemer ‘reggae’ te kunnen vallen, aangezien het hen totaal ontbrak aan die deinende flow die zo essentieel is aan het genre. Ook jammer: tussen de stukjes waarin het oorspronkelijke nummer nog te herkennen was door, werd de muzikale stroom steeds onderbroken door een soort experimentele jamsessie, met een enkele keer zelfs met psychedelische synths die nergens bij pasten. Grootste hits “Jerusalem” (met wat dancehall-invloeden) en “King Without Crown” en het nieuwe “Sunshine” hadden gigantisch live-potentieel dat helaas onvervuld bleef.
Maar toch zijn er ook positieve punten die vermeld moeten worden. Na eerst een nogal koele nonchalance in zijn interactie met het publiek, wist Matisyahu ons toch te verrassen met een plotse stagedive en toen hij handjes schudde met de eerste rijen, werden de vrouwelijke fans uitzinnig. Een Joodse alternatieve hip hop en reggae artiest: een onverwacht tieneridool. Zijn nieuwe look zal daar wel voor iets tussen zitten. “Youth” beschikte wel nog over zijn originele kracht en bonusnummer en anthem “One Day” gaf ons dan eindelijk waar we voor gekomen waren: pure, onvervalste, vlotte reggae zonder al te veel geëxperimenteer of te zware bassen. Een meisje werd het podium opgetrokken, waarna zowat de hele zaal dat voorbeeld volgde. Toch nog een mooie afsluiter dan.
Het aanwezige publiek zal achteraf wel vertellen over een best geslaagd optreden, maar met zo’n geweldige albums en singles op zijn cv had er zo veel meer kunnen inzitten. Gemiste kans. Eeuwig doodzonde.
Matisyahu speelde twee keer in een uitverkocht Het Depot, Leuven.
Setlist: Crossroads, Chop ‘em Down, Jerusalem, King Without a Crown, Sunshine, Youth, Live Like a Warrior, Darkness Into Light. Encore: One Day
Organisatie: Depot, Leuven
Villagers is zo een typische indie band die met lof overladen wordt door critici en recensenten, maar die daarom de weg naar het grote publiek (nog) niet gevonden heeft. Ook Frankrijk loopt voorlopig nog niet zo warm voor de subtiele, dromerige en gelaagde muziek van de Ierse singer/songwriter Conor J. O’Brien en zijn band. Le Grand Mix was niet volgelopen, maar aan het enthousiasme te horen waren praktisch alle aanwezigen wel trouwe fans die met het werk van Villagers goed vertrouwd zijn.
Vanavond kwam O’Brien met zijn Villagers de nieuwe boreling ‘Awayland’ voorstellen, een plaatje die wat moeite vergt.’t Is te zeggen, het duurde ook bij ons een tijdje vooraleer we doorhadden dat we hier met een pareltje op onze schoot zaten. Of om het met een lelijk woord te zeggen, een groeiplaat. Een album met knappe folkpop verpakt in een klein dozijn subtiele en originele mini meesterwerkjes.
O’Brien, voorzien van een fluwelen stem, bracht de nieuwe songs met de nodige zorg en finesse en liet ze op het podium rijkelijk open bloeien. Het was genieten van ongeslepen diamantjes als “Earthly Pleasures” en “Nothing Arrived”. Soms lieten Villagers de songs al eens openbarsten in een brandende finale, dat maakte van het heerlijke “The Bell” en het oplaaiende “The Waves” twee hoogtepuntjes. Maar het kon ook veel soberder, de naakte akoestische song “My Lighthouse”, waarin O ‘Brien zich even kwetsbaar als wonderlijk opstelde, bleek een stukje goud te zijn die Le Grand Mix letterlijk het zwijgen oplegde. Werkelijk muis- en muisstil was het, de ganse zaal hield heel de song lang de adem in (nog een geluk dat het een kort nummer was, anders moesten hier een paar concertgangers gereanimeerd worden).
We mochten ook niet vergeten dat Villagers enkele jaren geleden met ‘Becoming a Jackall’ ook al een uitmuntend schijfje uit hun mouw hadden geschud. In subtiele melancholie verweven songs als “Becoming a Jackall”, “Ship of Promises” en “That Day” kwamen hier mee de show stelen.
Zo wist Villagers, met amper twee albums onder de arm, een verbluffende sterke setlist te spelen zonder ook maar één seconde aan bloedarmoede te lijden. Mooi is dat.
Wij waren vooral onder de indruk van de prachtige songs van Conor J. O’Brien en de bezieling waarmee Villagers deze vertolkten. Knap concertje zowaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Nederlands 
Français 
