Het Nieuw-Zeelandse Crowded House maakt deel uit van de gezegende reünies in 2007. De band, onder de tandem Neil Finn (zang/gitaar/songwriter)en Nick Seymour (bas), slaagt er nog steeds in om subtiel uitgewerkte, dromerige popsongs te schrijven; het resultaat is te horen op ‘Time on earth’, die veertien jaar na ‘Together alone’ verscheen. Crowded House heeft verder pianist/toetsenist Mark Hart en nieuwe drummer Matt Sherrod, een zalvend geschenk na de tragische zelfmoord van hun vroegere drummer Paul Hester, in 2005, wat alvast de reünie bevorderde.
Twee en een half uur lang lieten ze het publiek genieten van hun sfeervolle en fris sprankelende (Beatlesque) pop, die af en toe krachtiger en avontuurlijker klonk. Er werd gretig geput uit de laatste twee platen, zonder de handvol klassiekers te vergeten. Een enthousiaste band, die het publiek trakteerde op een tof, fijn en romantisch avondje.
Ze openden met “Private Universe”, die de toon zette van de avond: een broeierige, dromerige sound, soms forser en feller, met enkele gitaarslides, kleurrijke toetsen en een opzwepende percussie, gedragen door de helder, emotievolle zang van Neil. Vervolgens was er ruimte voor een heuse zangstonde en handgeklap op “Four seasons in one day”, die herhaald werd op hun grootste hits “Fall at your feet”, “Don’t dream it’s over”, een lang uitgesponnen “Weather with you” in de bis en “Better be home soon”, die de set besloot. Het waren songs die ten dele hun kampvuurstijl onderstreepten.
Tegenover deze songs stonden ingetogen en intieme songs van het recente ‘Time on earth’: “Don’t stop now”, “Transit lounge”, “Pour le monde” en “Heaven, that I’m making”, bepaald door gevoelige gitaartokkels en piano/toetsen. “Locked out” was de stevige rocker, en een broeierige spanning was te horen op “Silent house”, het oude “Hole in the river” en “Distant sun” die een eerste maal, na een kleine twee uur, de set beëindigde.
“World, where you live” werd eerst akoestisch toongezet en klonk dan als de ideale gospel op een ochtendzondagsmis! Crowded House trakteerde ons (naast “Weather with you” en “Better be home soon”) op “Fingers of live”, “Pineapple head”, “Into temptation” - het verzoeknummer van de kok van de avond (de ‘controverse’ openingsdans van z’n trouw) - en een gedreven gespeelde “Born of the bayou” op toetsen, voor de gelegenheid gezongen door Hart.
Crowded House heeft het tweede luik van hun carrière ingeluid en behield hun jeugdig enthousiasme, positivisme en gehalte entertainment. Dit concert was het overtuigende bewijs dat ze nog niks ingeboet hebben aan subtiliteit en dynamiek.
Als support trad het Britse Cherry Ghost op, een band rond songschrijver Simon Aldred. De groep nestelde zich ergens tussen Wilco, Grant Lee Buffalo, en Coldplay. Melodieus boeiende, vaardige en sfeervolle popsongs en een vleugje americana door steelpedal. Af en toe klonken ze krachtiger. Ze konden alvast rekenen op een sterke respons.
Organisatie : Live Nation
Vier jonge gasten uit Magdeburg braken in geen mum van tijd door te Europa en slaagden erin vier TMF Awards binnen te halen: beste nieuwe artiest, beste album ‘Scream' (de Engelstalige versie van ‘Schrei’ uit’05), beste videoclip (“Monsoon”) en beste pop. De tweeling Bill en Tom Kaulitz (zanger en gitarist), Gustav Schäfer (drums) en bassist Georg Listing zijn het ideale muzikale product geworden voor elke ‘rockmindende’ tiener.
Het Duitse viertal is eigenlijk al zo’n zes jaar bezig en werd in een al lang uitverkocht Vorst stormachtig en oorverdovend toegejuicht door duizenden meisjes; het was soms beangstigend om hen te horen gillen, roepen en schreeuwen, alsof de zaal op instorten stond. Dranghekkens beneden verhinderden dat de jongeren zich zouden verpletteren als de vier jongens vooraan op het podium kwamen. En dit was geleden van een paar ‘90’s Boys bands als Take That.
Tokio Hotel zijn de nieuwe ‘hipcultuur’: een jonge blonde drummer met kort haar, een ruigere bassist, een gitarist met dreadlocks en een zanger als knuffelbeertje. En hun Tokio Hotel trad deze avond op, droom werd werkelijkheid: Bill, een jonge ‘Boy George’, met geschminkte oogleden en wapperende ‘ge-gel-de’ haren zien zingen en dansen, en hopen op een mate van oogcontact.
Ze brachten ruim anderhalf uur een afwisselende, uiterst verzorgde en volledig afgewerkte (lees afgelikte) set, waarin alles, wat je maar kon bedenken, aan bod kwam: muzikaal stevig, gebald tot ballad, in de bis een akoestische set die hun ‘Ubersende der welt’ moet promoten, er was de wervelende show, act en dans, en er waren op schermen clips te zien.
Tokio Hotel was een volwassen megaband en speelde overtuigend een pak songs van 'Zimmer 483' en 'Scream' in het Duits, met af en toe een mondje Engels: "Uebers Ende der Welt", “Scream”, “Don’t jump”, “Sacred”, “Ready, set, go” en “Monsoon”. Bill had het qua stem soms moeilijk de sound te kunnen overtreffen, maar was een podiumbeest die z’n fans opzweepte en af en toe een woordje Frans en Nederlands sprak. Elke song werd woord per woord meegezongen; Het Duits bleek plots de tweede taal voor de duizenden jongeren.
Tokio Hotel is ‘hip‘en ‘hot’, een Mega Mindy spel; we ondergingen dat zij de band van het jaar zijn geworden. Een ‘traum’ voor het jonge viertal als voor de tienduizend jonge fans…!
Organisatie: Live Nation
The Young Gods besloten het Riffs’n’Bips (mix van electro en rock) festival te Mons.
Het Zwitsere trio The Young Gods, onder zanger Franz Treichler, zijn al ruim twintig jaar bezig. Samen met The Swans en Einstürzende Neubauten gaven ze de elektronica een bepalende push onder de stijl van ‘industrial’.
Hun combinatie van elektronica sounds, en –dwarrels en de dosis voorgeprogrammeerde gitaarexperimenten (en –noise), opgezweept door een begeesterende percussie, en ondersteund door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler, blijft een uniek gegeven. Af en toe integreerden ze ambient en technotrance. Trouwens, The Young Gods gaven twee jaar terug een fijn overzicht van hun muzikale carrière en bewezen dat ze totaal nog niet waren uitgeblust.
Met hun donkere dreigende, broeierige sound, slaagden ze er nog steeds in zich te kunnen meten tegenover de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands. Witte spotlights (inclusief een spot op het microstatief!) en stroboscoop gaven kleur; Onlangs verscheen de nieuwe cd ‘Super ready/Fragmente’, waaruit live gretig werd geplukt: op “El magnifico” kwamen de drums op het voorplan, “C’est quoi c’est ça” leidde de middernachtmis in, “Un point, c’est tout” leek de soundtrack voor een nieuwe ‘The excorcist’ en met ‘Every where’ en ‘I’m the drug’ toonden ze aan hoe inventief en scherp ze kunnen klinken. “Kissing the sun” en “Envoyé” waren alvast twee niet te missen klassiekers, die op een sterke respons konden rekenen. Spijtig genoeg waren ze gelimiteerd qua tijd, wat hen beperkte nog meer muzikaal afwisselend materiaal voor te stellen.
Organisatie: Riffs’n’Bips festival, Mons (in het kader van het Riffs'n'Bips festival)
De Scandinavische band, uit Zweden I’m From Barcelona, besloot het Radar festival te Tourcoing; door hun feestmuziek deden ze de naam van het festival alle eer aan. Ze zorgden voor een Flaming Lips sfeertje door de talrijke ballonnen, confetti en snippers; “We’re From Barcelona” werd een instant (one hit?) klassieker, wat een heuse succesvolle tournee op de been bracht. Net als bij The Polyphonic Spree was er sprake van een band van 14 man op het podium, die speelden, dansten en zongen, de ene wat meer geflipt dan de andere…Een zondagsmis kon niet beter worden geanimeerd. Na de Pavarotti/Freddie Mercury’s bombastische “Barcelona” opener, vatte het feestgedruis aan: de groepsleden sprongen als gekken in het rond en er was meteen een dansende massa op “Treehouse”. De zanger dook meteen het publiek in. Het was ons duidelijk: het geflipt allegaartje I’m From Barcelona trakteerde ons op een klein uurtje party time. De nummers logen er niet om: “Rec & Play”, een praktisch onherkenbare “Like a prayer” van Madonna, “Chicken pox” en “We’re From Barcelona”. Een hoogstaand tempo van feestvieren die snel voorbij was. “Jenny” en “Barcelona loves you” wakkerde in de bis een polonaise aan, waarbij iedereen op het podium werd uitgenodigd om te jumpen op een hard/breakcore remix van hun hit.
I’m From Barcelona is een prettig gestoord collectief die het publiek in goede stemming bracht en een fijn weekendje inzette…en ze waren geslaagd in hun opdracht!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing (in het kader van het Radar Festival)
De AB was voor de gelegenheid voorzien van extra zitplaatsen voor de liefhebbers van de sfeervolle tonen van dit zeskoppige Brits gezelschap. The Cinematic Orchestra creëert met name een breed muzikaal landschap waarin het mooi wegdromen is. Hun sound is een aangename smeltkroes van een beetje lounge, een flinke scheut jazz en een vleugje avant garde. Wij hoorden flarden Massive Attack, Zappa (in de periode van The Grand Wazoo), Gotan Project (zonder tango), Explosions in the sky (atmosferische gitaarklanken), David Sylvian, Craig Armstrong en Lamb. Dit maar om enig idee te vormen waar we het warme geluid van deze knappe muzikanten dienen te situeren.
The Cinematic Orchestra wist meermaals avontuurlijke uitstapjes in de muziek te verwerken via freejazz-achtige experimenten van de saxofonist en de freewheelende drumpartijen die de drummer schijnbaar vrij makkelijk uit zijn losse pols roffelde, en dit met een nochtans vrij bescheiden drumstelletje. De songs uit de overigens sublieme laatste cd ‘Ma Fleur’ kwamen iets minder aan bod, maar dat heeft dan ook veel te maken met de vele gastmuzikanten en vocalisten die erop meespelen en uiteraard die avond er niet bij waren. Geen nood, hier stond immers genoeg talent op het podium om voor een uiterst sfeervol en hoogstaand concert te zorgen. De ganse set was een mooie afwisseling van virtuoze instrumentale klanktapijten en ingetogen zweverige songs voorzien van de prachtige zangpartijen van een goed uit de kluiten gewassen negerin. Zo kregen we ondermeer een hemelsmooi gezongen “Familiar ground”. De totaalsound ademde een filmisch en atmosferisch karakter en dreef de set langzaam naar een climax toe. Naar het einde toe kwam steeds meer de groove erin met een trio schitterende songs uit hun ‘Everyday’ album.
Na een prachtig “Man with the movie camera” kwam de band terug voor sublieme vertolkingen van “All that you give” en een stomend en steeds heter wordend “Evolution”. Omdat het publiek toen al laaiend enthousiast was, moesten en zouden ze nog eens terugkomen, ook al waren de lichten in de zaal al aangefloept. Daarop volgde nog een gedreven instrumentaal “Flite” maar toen was het gedaan.
Met deze set zorgde The Cinematic Orchestra uiteindelijk toch nog voor een zwoele zomer, en ook al duurde die maar anderhalf uurtje, we hebben er volop van genoten.
Info: www.audijazz.be
Organisatie: Jazztronaut ism AB
Het Britse drietal The Police ontstond in de hoogdagen van de punk, maakte de kinderjaren mee van de new wave en gaf een verfrissende rockwind door een rauw gepolijste, uitgebalanceerde sound, die aanstekelijke refreintjes en reggaedeuntjes kende. Gordon Sumner (Sting) (zang/bas), Andy Summers (gitaar) en Stewart Copeland (drums) lieten ons al maanden halsreikend uitkijken naar dit concert toen ze hun reünietour aankondigden na ruim twintig jaar stilte.
Hooggespannen verwachtingen dus op het podium - dat voor deze gelegenheid omgebouwd werd tot een half amfitheater - die live door de drie heren onvoldoende kon worden ingelost; ze ontpopten zich als een sterke singleband, het handvol andere nummers verdwenen in de immense zaal van het Sportpaleis, er was Stings beperkte stemkwaliteit die avond (het tweede concert de dag nadien werd om die reden uitgesteld!), er was het routineuze spel, vonken bleven uit, en op de koop toe was het na anderhalf uur close/ finito!
…En toch beleefde ik een fijne avond en was ik blij deze ‘80’s band, die je grijs draaide in je jeugdjaren, aan het werk te hebben gezien: ‘Must have seen once in your lifetime’, hoe het ook klonk!
Maw The Police speelde een concert met gemengde gevoelens, na die ellenlange stilte. Het was ietwat zoeken naar de magie, de ziel en het spelplezier. Het ontbrak aan pit en dynamiek. Het was vooral Stewart Copeland die de show stal en zich onderscheidde op z’n drums en bijkomende percussie.
In het eerste deel van het concert werd een grootse song afgewisseld met een mindere. “Message in a bottle”, “Walking on the moon” en “Don’t stand so close to me” tegenover “Voices inside my head”, “Hole in my life” en “Truth hits everybody”. Enkele solipartijen gaven kleur.
In het tweede deel van de set kwamen instant klassiekers aan bod: “Every little thing she does is magic”, “De do do do, De da da da” , “Invisible sun” en “Can’t stand losing you”, maar het waren vooral de songs van de afsluitende plaat ‘Synchronicity’ (’83) (“Synchronicity II”, “Wrapped around your finger”, “Walking in your footsteps”, “King of pain” en “Every breathe you take”), die intrigeerden door hun sfeervolle benadering, de donker dreigende, broeierige spanning (diepe bas, fijn gitaarspel) en het staaltje percussie van Copeland.
We misten in het ganse pakket liefdessongs “Roxanne” aan wie in de jaren ’80 misschien wel zoveel nummers waren gericht, en net die song werd veilig opgeborgen. Het neuriën verzachte de pijn naar de thuishaven van de goede doch onderkoelde set.
Support act was Fiction Plane, van zanger/bassist Joe Sumner (nota bene zoon van …) die net als de heren van The Police met drie waren. Qua stem was er in de sfeervolle songs een treffende gelijkenis. Melodieuze poprock met een handvol goede nummers, een paar interessante intieme songs en de frisse single “Two sisters”.
Organisatie: Live Nation
Tom McRae, de singer-dark-song-writer, die wegtraant en kickt op koude wind, grijze regen, druilerige kerstdagen en ander onmiskenbaar getreur, was weer eens in België voor wat hij een hometown gig noemde. Is hij echt zo of houdt hij een pose hoog? Wij twijfelen, hij ook, want hij noemde zichzelf maandag in de Vooruit (Gent) de Prince of Darkness with bubbles.
Toen refereerde hij allermakkelijkst naar zijn ‘hitje’ “The Boy With the Bubblegun”, terwijl hij de zeepballonnen letterlijk rondom zich zag geblazen worden, ze neerhaalde met zijn gitaar of – ojeetje dat zal hij graag lezen ‘ze symbolisch’ – wegblies. Dan zaten we trouwens al diep in zijn concert, bij zijn derde bisnummer om precies te zijn.
En hij voelde zich zo klein (wat had je verwacht van Tommeke?) naast de ballons, stars and flames-show van de Flaming Lips die hij op Cactus voorafging. Cactus, Brugge, deze zomer. Omschreven we hem toen niet als de troubadour voor suïcidale pubermeisjes die liever in de regen kou en pneumonie vat dan een serieus lief te zoeken? Ja ! Maar een zomerige festivalweide – hoe onweids het Minnepark zelfs is – vergeleken met een bijna volgelopen Gentse Vooruit, er is een ‘duister(nis)’ verschil. McRae was goed, op die donderblauwe maandag op 8 oktober. Natuursteengoed zelfs.
Hij werd gedragen ook, door een horde puberale (jawel maar dat suïcidale zagen we er beslist niet in) meisjes die tot tweemaal toe zijn lyrics met gaarnte en volle borstjes overnamen: “Dose” en “Bloodless” dat hij compleet zonder versterkers en begeleid door een accordeon en cello microloos inzette. ‘An interesting experiment’, betitelde hij het vooraf. En voor herhaling vatbaar, want kippenvelmoment. Met zo’n ‘diehard’ publiek geen echte uitdaging natuurlijk.
Maar er waren er meer zulke. Zijn opener – traditioneel hij alleen – bijvoorbeeld: “Alphabet Hurricane”. Of zijn eerste encore: “Vampire Hearts”, volledig en breekbaar a capella. Stiltesnijdend, want je hoorde zelfs geen aansteker (jaja, in de Vooruit geldt blijkbaar geen rookverbod). En cellist Oli Kraus kraste er de heimwee af en toe diep in.
Melancholicus McRae diepte uit zijn vier cd’s, liet niet enkel zijn nieuwste, winterkoude ‘King of Cards’ album de revue passeren. Intiem, warm zelfs als je er het haardvuur bij fantaseert of je kersvers lief bij hebt, maar intriest als je net je madam met een andere zag aanzetten. Moods for all seasons? Toch net niet, voor de award voor lentewarmte zal hij zelfs nooit genomineerd worden.
Al blijft zijn humor (het half onderbreken van het duet met Carine Williams bijvoorbeeld of zijn reality complex dat de overhand neemt op de fantasy, of zijn gedroomde rockstar gehalte met naked girls, cocktails en swimming pool) onafbrekelijk zijn tristesse tegenwerpen.
Het was maandag en kil, maar het regende niet en het was geen lonely Christmas. En toch was het een geslaagde performance. Het zullen de bubbels geweest zijn die de Prince of Darkness even in het tegenlicht zetten. Proost!
Play list: Alphabet hurricane, For the Restless, Border song, A&B Song, Suitcase, Dose, Still lost, One Mississippi, Set The Story Straight, Streetlight, You Cut Her Hair, Walking 2 Hawaii, On & on, Silent Boulevard, Vampire hearts, Bloodless, Boy With the Bubblegum.
Organisatie: Live Nation
De legendarische Frank Zappa hadden wij al twee keer in België meegemaakt, waarbij we van zijn laatste doortocht in Gent vooral onthouden hebben dat zijn eigenlijk schitterende concert jammerlijk genoeg bijna volledig wegzonk in de verschrikkelijke akoestiek van het Gentse Kuipke.
We waren nu dan ook geen klein beetje benieuwd hoe Dweezil Zappa het voor mekaar zou krijgen om het indrukwekkende repertoire van vader in te studeren en op een geloofwaardige manier voor een publiek te brengen. Want uiteraard bestond dat publiek helemaal uit Zappa-freaks, muziekliefhebbers pur sang , veertigers en vijftigers met een kritisch oor en een voorliefde voor, zeg maar, de betere muziek. Iedereen had zowat zijn eigen ingebeeld lijstje favoriete Zappa songs die men maar al te graag wou horen en enkele overenthousiaste fans konden het dan ook niet nalaten om luidkeels hun voorkeur uit te roepen, waarop Dweezil gevat antwoordde “You treat us like we’re a fucking jukebox”. Gelijk had ie, want hij had zelf voor een interessante en boeiende greep gekozen uit dat omvangrijke oeuvre van vader. De ware Zappa fan kwam hier ruimschoots aan zijn trekken en werd op zijn wenken bediend door Dweezil en zijn 7 kompanen, stuk voor stuk klassemuzikanten, want net als zijn veeleisende vader laat Dweezil zich alleen maar door de allerbeste omringen. Wie met een Zappa het podium opstapt zal maar best geen prutser zijn.
Al van bij het begin, met een perfect uitgevoerd “Peaches and regalia”, wisten we dat het goed zat. Hier waren klasbakken aan het werk die het geniale werk van de grootmeester uitvoerden met liefde, feeling, technisch vernuft en tonnen respect. Dweezil Zappa is een al even begenadigd gitarist als zijn vader en als bandleider kon hij het zich permitteren om uitvoerig te soleren. Lange soli als in “Willie the pimp” en “Cosmic debris” waren de perfecte gitaarpartijen die we van een Zappa willen horen, virtuoos en knap. Dweezil mag dan misschien niet echt gezegend zijn met de humor en spitsvondigheid van zijn vader, de muzikale genialiteit is hem wel meegegeven. Zich bewust zijnde van zijn vocale beperkingen liet hij zijn gitaar meer spreken dan zijn stem, voor de rest was er een fantastische band en voor de sublieme songs had vader lang geleden al gezorgd. Via projectie op groot scherm mocht papa zelfs meespelen- en zingen op “Cosmik Debris”, een perfect samenspel tussen Frank Zappa rechtstreeks vanuit het hiernamaals en een schitterende band hier en nu op het podium. Bij het laatste nummer, een wervelend “Muffin man” werd de truc op het scherm nog eens overgedaan met een weergaloze solo van the man himself, perfect aansluitend op de band die de briljante song op een explosieve manier aanhief.
Zappa was echter niet de enige ster van de avond. Laten we ouwe getrouwe Ray White niet vergeten en dan vooral zijn fenomenale stem. Ray deed klassiekers als “San Ber’dino”, “City of tiny lights”, “Joe’s garage”, “Dorine” en “Carolina hardcore ecstacy” klinken zoals Frank het zelf zou gewild hebben, niet minder dan fantastisch dus.
De magistrale muzikanten, waaronder een uitmuntende saxofoniste, maakten van “Eat that question” een instrumentaal hoogtepunt van de avond, hier kwam de jazzfreak in Zappa terug naar boven. Ook de compleet maffe sixties periode werd niet overgelaten met “Son of suzy creamcheese” en “Brown Shoes don’t make it”, waarin de geniale gekte van The Mothers of Invention herleefde.
Eén minputje maar, het te lange intermezzo waarbij ieder bandlid zijn eigen solo moment kreeg. Beetje overbodig, want toen wisten we al lang dat hier prachtige muzikanten op het podium stonden, ieder zijn solo om dit te bewijzen hoefde niet echt.
Liefst twee en een half uur hield Zappa ons in de ban, het was geen minuut te veel. Integendeel, van ons mocht het nog de hele nacht duren.
Tijdens de set vertelde Dweezil dat hij en zijn band nog heel wat huiswerk te doen hadden met het instuderen van nog pakken Zappa songs en dat zij hiervoor de komende jaren nog wel enkele keren naar België zouden terugkomen. Snel aan het werk, zouden wij zo zeggen, en de volgende keer zijn we zeker terug van de partij, want wij kunnen u hier zo nog een veertigtal prachtsongs opsommen die we maar al te graag in een concertzaal zouden willen meemaken.
Dit concert was absoluut de naam Zappa waardig en deze keer kregen we wel een perfecte akoestiek dankzij de Koningin Elisabethzaal, wat onze kater van zoveel jaren geleden een beetje verzacht.
Beste mensen, Zappa leeft !
Organisatie: Live Nation
Met het concert van Dream Theater van twee jaar terug nog levendig in ons geheugen trokken we naar de fonkelnieuwe Lotto Arena voor een nieuwe ontmoeting met de New-Yorkse Prog-Rock iconen. Nadat we ons doorheen de verkeerschaos hadden geploeterd, kwamen we aan in de zusterzaal van het Antwerpse Sportpaleis. De locatie was een uitstekende keuze want vrijwel overal in de nieuwe arena had men een goed (net al te ver) beeld op het podiumgebeuren.
In het verleden zagen we Dream Theater meestal binnen het concept: ‘An Evening With Dream Theater’. Toen boden de heren een avondvullende rockshow van meer dan drie uur.
Deze keer pakten ze het iets anders aan en koos men om in een traditionele formule met een supportact op tour te gaan.
Symphony X mocht iets na 20.00u openen. Van deze Amerikaanse symfonische power-metal band zijn we nooit echt grote fans geweest. Symphony X tapt nochtans uit hetzelfde Dream Theater vat maar doet dit veel minder overtuigend en met veel minder klasse. De band is sinds 1993 actief en maakte een zevental studioalbums. Hun laatste wapenfeit ‘Paradise Lost’ uit 2007 is een vrij donkere conceptplaat, maar ook de titeltrack van dit nieuwe album konden de heren live niet echt degelijk brengen. Als supportact kreeg de band dan ook weinig krediet en moest het hun ganse set afwerken in het donker. Zanger Russell Allen was ook jammer genoeg niet erg goed bij stem. Russell Allen kennen wij vooral van de samenwerking (en de twee schitterende Allen –Lande albums) met Jorn Lande waarin zijn stemgeluid toch veel beter tot zijn recht komt.
Symphony X probeerde wel en tot mijn verwondering kreeg men toch nog de zaal in beweging. Opmerkelijkste momenten waren helaas geen muzikale. Russell Allen probeerde tevergeefs ons nationaal gevoel aan te wakkeren: “The Germans they know how to rock, The French, man they rock,…..”They told me you guys rock”,…enz…
Of hoe hij wat goedkoop de madame van ernaast vloerde, door het publiek aan te manen luider te schreeuwen zodat men “Gwen Fuckin’ Stefani” kon overstemmen. (Gwen Stefani speelde immers diezelfde avond in het Sportpaleis).
Nee, dit Symphony X optreden zal vooral bijblijven als een zeer vlakke, oninteressante vertoning.
Een tape met Dream Theater melodieën gebracht door een strijkerensemble maakte het wachten boeiender. Ondertussen werd het podium klaargemaakt en mochten enkele attributen uit het ‘Systematic Chaos’ concept het podium versieren. De straatlamp, het verkeerslicht, het verbodsbord met Dream Theater logo en enkele reusachtige mieren zorgden voor de theatrale noot. Toen het verkeerslicht rond 21.15u op groen sprong kregen we een kort introductiefilmpje te zien waarin een kort overzichtje van de carrière te zien was.
Onder het bombastische “Also Sprach Zarathustra” van Richard Strauss kwamen de bandleden één voor één het podium op. De single “Constant Motion” zette de zaal meteen in vuur en vlam. Wat een perfect geluid en wat een contrast met het geluid dat Symphony X produceerde. Na de hevige opener sloot “Panic Attack” uit ‘Octavarium’ hier naadloos bij aan. James La Brie, tegenwoordig de trotse bezitter van een snor, klonk opnieuw erg stemvast. La Brie had in het verleden wel eens moeite om de hoogste noten uit zijn strot te halen. Vandaag zingt de man beter dan ooit! “Scarred” uit ‘Awake’ werd ook fenomenaal sterk gebracht maar is niet een van mijn Dream Theater songfavorieten. Dat is “Surrounded” zeker wel! Volgens mij is dit nog steeds de allerbeste Dream Theater song.
“Surrounded (extended ’07 versie)” werd dan ook het hoogtepunt van de avond, mede door de talrijke improvisaties. Deze supersong werd voorzien van een supermelodieuze monstergitaarsolo van virtuoos John Petrucci. Flarden “Comfortably Numb” (Pink Floyd) en stukken van Marillion’s “Sugar Mice” zorgden voor een fenomenale, bloedmooie live versie van deze semi-ballade uit ‘Images And Words’. Ook het gitaar-keyboardduel tussen Petrucci en Jordan Rudess (op zijn gitaarsynthesizer) was buitengewoon spannend.
Daarna keerde men terug naar ‘Systematic Chaos’ om met “The Dark Eternal Night” hard terug te slaan. Op de videoschermen was Dream Theater tijdens deze song te zien in een grappige, entertainende cartoon als de ‘North America Dream Squad’. Een volgend hoogtepunt was “Misunderstood” uit ‘Six Degrees Of Inner Turbulence’. In het begin van de song leek het even mis te gaan (door een wat brommende gitaarsound) maar even later ontpopte deze song zich tot een episch toppunt.
Tot slot kregen we met “In The Presence Of Enemies – Part 1” en “In The Presence Of Enemies – Part 2” de grote finale waar iedereen op gehoopt had. Dit werkstuk wordt op het nieuwe album in twee delen verdeeld (in het begin en aan het einde van het album). Live werden beide delen dus na elkaar gebracht en dat zorgde voor een wervelende apotheose waarin elk Dream Theater lid zijn virtuositeit nogmaals in de verf kon zetten.
Waauw, wat een sterk optreden! Alsof dat nog niet genoeg was verbaasde de band ons andermaal door een ijzersterke medley te brengen als enige encore. De zogenaamde ‘Schmedley Wilcox’ putte uit stukken van “Trial Of Tears”, “Finally Free”, ”Learnin To Live”, “In The Name Of God” en “Octavarium”. Schitterend aan elkaar gesponnen en zeer doeltreffend als afsluiter. Toch wil je deze songs liever integraal horen, maar met een totale concertduur van twee uur mogen we heel erg tevreden zijn. Een super setlist, een band een bloedvorm….kortom een avondje progrock van het allerhoogste niveau.
Setlist: *Intro: 2007 - An Ant Odyssey / Also Sprach Zarathustra *Constant Motion *Panic Attack *Scarred *Surrounded (Extented ’07) *The Dark Eternal Night *Home / The Dance Of Eternity / One Last Time *Misunderstood *In The Presence Of Enemies Part 1 *In The Presence Of Enemies Part 2
*Schmedley Wilcox:
-Trial Of Tears – It’s Raining
-Finally Free
-Learning To Live
-In The Name Of God
-Octavarium / Razor’s Edge
Foto's: http://www.pixagogo.be/3703244144
Organisatie: Live Nation
Ramden The Scabs de week voordien in de Rewind-reeks van de AB zonder veel omwegen hun ‘Royalty in Exile’, Gorki speelde vrijdagavond hun debuutplaat ‘Gorky’ zoals het ooit gemaakt werd en dus hoorde: groots en sterk en bij momenten met een uitgebreid ensemble. En met een super (nuchtere) Luc De Vos.
,,Ik heb deze avond nog geen slok alcohol binnen, want elke noot moet juist zijn’’, opende de geletterde volkspoëet van Wippelgem. En ze zaten juist. Die van ‘El Vos’ zelve en die van zijn kompanen Van Biesen, Heyvaerts en Bosteels. Maar ook die van het af en toe inschuivende (strijk)kwartet, dan extra-large-guest Patrick Riguelle én – tot grote verrassing (?)van het veelzijdige publiek – ook van de twee ‘verloren werkers van het eerste uur’ Wout De Schutter (bas) en Geert Bonne (drums).
Een reünie avant la lettre en Vos had er zin in. Snerend, jubelend, kraaiend van de pret, kwistig de ‘beibies’ de zaal in strooiend. De krankzinnigste ogen van de Rock Rally van 1990 (ze eindigden toen derde) stonden zeventien jaar later op scherp, maar vooral op hetzelfde podium van toen. Ze keken hun stevige rocknoten van de drie openers (“Soms vraagt een mens zich af”, “Wacht niet te lang” en “Nooit meer winter”) de zaal in en stonden solo te turen op “Arme Jongen”.
Wie de plaat kende (iedereen dus) wist dat er een nummer volgde ‘dat over niets gaat’ en in het collectieve geheugen van Vlaanderen gegrift staat: “Mia” dus, met als surprise de verrijzenis van De Schutter en Bonne die in enkele (nooit opgenomen) bisnummers later opnieuw hun opwachting maakten.
Vos tolde, grolde en ‘lolde’ tussendoor. Maar het was muzikaal af. Niet in het minst door de ondersteuning van Reinhard Vanbergen (Das Pop), het strijkkwartet (zelfs even met een mandoline op “Boze Wolven”) en de perfecte mix van nummers die van hun debuut ook meteen tot hun hoogtepunt maakte.
,,We repeteren nooit meer, maar nu heb ik toch vijf dagen gewerkt. Het moest professioneel zijn’’. Wel, in het verleden zagen we vaak De Vos en zijn streken, vrijdag was het De Vos en zijn strepen. Zelden zo klaar en helder, zelden zo gedreven.
Vier (!) gitaren brulden de laatste dans met “Anja” open. Tijdens en na “Engel red mij” daverde de AB. Veertien nummers, veertien kleine feestjes, al dan niet intiem. Met daarna zes bisnummers waarvan Luc en Luc, alias Heyvaerts en Vos, een gedragen “Het einde is nabij” in- en uitzetten.
Het einde nabij? Naast Elvis blijft El Vos bestaan, ‘beibie’!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Joan As Police Woman (dekmantel voor Joan Wasser) was één van de aangename ontdekkingen van vorig jaar. Met ‘Real Life’ leverde ze een fraai debuut af dat op algemeen gejuich in de pers werd onthaald. Dat Joan Wasser voor dit debuut al heel wat muzikale watertjes doorzwom, is geen geheim meer. Ze speelde samen met Antony and the Johnsons, Rufus Wainwright, Sparklehorse,.. en ontpopte zich als een musicians’ musician. Joan was dan ook zo blij als een kind in Wonderland dat ze de kans kreeg van de Handelsbeurs om zelf een muziekavond samen te stellen. Ze koos voor aanstormend en legendarisch, opgewekt en ingetogen. Joan beschreef de avond met een zelfrelativerende kwinkslag als “the freak diva show”.
Gretig graaien in de stemmetjesdoos.
De groepsnaam Peggy Sue and the Pirates doet onwillekeurig denken aan de jaren vijftig. En toegegeven, één van de twee meisjes lijkt zo weggelopen uit een fifties-feelgoodmovie en de sound is opmerkelijk fris en sprankelend. Maar de invloeden van de meiden liggen zeker ook verder: Björk, Erykah Badu, Nina Simone,.. om er maar enkele te noemen.
Peggy Sue and the Pirates staat voor 1 gitaar, aanstekelijke melodieën en vooral twee wonderlijke stemmen. Die stemmen plagen en stoten maar blijven steeds in mooie harmonie met elkaar. In de laatste nummers worden de remmen losgegooid (“we doen een beetje alsof we rock’n’roll spelen”. Leuk, want dan mogen we een beetje roepen.”) De stemmetjes en de gekke geluidjes worden uit de kast gehaald: creatief en speels maar altijd in functie van het nummer.
Sorry…
Na dit opkomend talent was het de beurt aan levend icoon Mark Eitzel. Met American Music Club zette hij een aantal poëtische meesterwerken zoals ‘Everclear’ en ‘Mercury’ neer en verwierf hij een cultreputatie.
Dat Mark Eitzel nooit geen vrolijke frans zal worden, is na vrijdagavond meer dan duidelijk. Hij voelde zich niet zo lekker en leek zich haast te verontschuldigen voor zijn performance. “Don’t worry, I won’t be long”. Toch tekende hij bij momenten (“Patriots heart”) voor een indringende en doorleefde schets van ‘lonely souls’ en onmogelijke liefdes. Maar soms leunde hij met zijn eerder beperkt gitaarspel gevaarlijk tegen de monotoniegrens aan.
Na het laatste akkoord prevelde hij vlug sorry en weg was ‘the restless stranger’.
Diva op sneakers
Vorig jaar maakte Joan As Police Woman in een uitverkochte Handelsbeurs een overweldigende indruk. En dat was niemand vergeten. Haar optreden leek wel één ‘homecoming party’. Het publiek sloot haar vanaf het openingsnummer warm in de armen. Haar kleine uitschuiver in het begin (even de tekst kwijt en dan gewoon herbeginnen) maakte het contact zelf nog intenser. De uitstraling van Joan laat dan ook weinigen onbewogen: warm, innemend, toegankelijk en altijd in voor een praatje mét aanstekelijke giechel. (“Hoe is het eigenlijk om te leven in een museum als Gent?”, “ik voel me toch veel comfortabeler in sneakers dan in deze feestjurk”,… ) Nog even en er werden telefoonnummers uitgewisseld.
Joan ziet het als een subversieve daad om ‘eerlijke en mooie’ muziek te maken. Ontwapenend mooie muziek. Haar nummers (aan de piano of alleen op gitaar) brengt ze intens en met een zekere gelaagdheid. Frêle maar ook fel, met hoge uithalen van haar krachtige stem maar ook rustig en zacht. Verwijzingen naar andere invloeden kan je gerust maken (Joni Mitchell, Beth Gibbons, Nina Simone,..) maar Joan As Police Woman klinkt vooral als, nou ja, Joan As Police Woman. Haar vaste begeleidingsband zou de set wellicht hier en daar wat meer slagkracht gegeven hebben, maar wie zijn wij om te klagen. Het was heerlijk gezellig toeven in de sofa van Joan in Gggent.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Precies 30 jaar na zijn eerste muzikale wapenfeit met de legendarische punkrock band The Jam onderneemt Paul Weller dit najaar een kleinschalige akoestische tournee onder de titel ‘Variations of a Dream’. Enkel begeleid op gitaar en synth door ex-Ocean Colour Scene gitarist Steve Cradock citeert de Modfather of Britpop langsheen Europese concertzalen uit drie decennia Britse rockgeschiedenis, van The Jam over The Style Council tot zijn eigen succesvolle solo carrière.
Wie afgelopen donderdag naar de al maanden op voorhand uitverkochte Ha’ te Gent kwam afgezakt voor een feest der herkenning kwam echter bedrogen uit. Alhoewel Weller inmiddels een paar dozijn radiohits op zijn palmares heeft prijken, had de oude rot welgeteld één single, de ballad “You do something to me”, in zijn setlist opgenomen. Al snel werd duidelijk dat Weller voor de ‘Variations of a Dream’ tour een zeer eigenzinnige selectie uit zijn back-catalogue heeft gemaakt die enkel door echte kenners op herkenningsapplaus worden onthaald. Uit de indrukwekkende catalogus van The Jam werd bijvoorbeeld gekozen voor “English Rose” uit ‘All Mod Cons’ (1978) en voor de twee illustere B-kantjes “The butterfly collector” en “Liza Radley”. Naast een tweetal minder evidente nummers van The Style Council, waarbij Weller nog eens de hoge stem aanhief die zo kenmerkend was voor de sound van deze groep, werd voorts vooral geput uit de eerste drie solo albums van Weller. Uit het titelloze debuut herkenden we o.a. “Into tomorrow” en uit zijn doorbraak album ‘Wild Wood’ koos de modfather wederom niet voor de evidente titeltrack maar wel voor “Foot of the mountain”, “Hung up” en een lang uitgesponnen door Cradock psychedelisch mooi ingeklede versie van “Shadow of the sun” die het eerste deel van het optreden op indrukwekkende wijze afsloot.
De modfather staat live niet bepaald bekend om zijn interactie met het publiek, en behalve een beleefde ‘thank you’ viel er inderdaad weinig te beleven tussen de nummers door. Ook het al wat oudere publiek was er één van het beleefde soort, en liet zich pas echt gelden om Weller terug te roepen voor een paar bissen. Het ijs leek heel even gebroken toen beide Britten de eerste en overigens enige bisronde aanvatten met een korte rookpauze waarbij Weller spontaan een die-hard fan op de eerste rij trakteerde op een smoke. De nicotine werkte alleszins niet inspirerend op het hitgevoel van Weller, die publiekslievelingen zoals “Going Undergound” en “That’s Entertainment” ook tijdens de bissen in de kast liet. In de plaats haalde Weller o.a. zijn versie van “Wishing on a star” boven uit het in 2004 verschenen coveralbum ‘Studio 150’, het onbetwiste hoogtepunt van de bissen.
Na goed anderhalf uur bleef ondergetekende met een halfverzadigde concert appetijt achter: ja, dit was een goed optreden waarbij de chef echter zodanig veel lekkere aperitiefhapjes serveerde dat hij dan maar besloot om het hoofdmenu niet op te dienen...
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
